teaching improvement

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

This study was motivated by the need for effective management of teachers' professional competence to improve the quality of education at the elementary school level, particularly at SD Negeri 2 Rantau Pauh and SD Negeri Kampung Durian in Rantau Subdistrict, Aceh Tamiang Regency. The management of teachers' professional competence is considered crucial due to the existing variations in teachers' abilities in lesson planning, classroom instruction, and the use of evaluation results as a basis for instructional improvement. Therefore, this study focuses on the planning, implementation, evaluation, and follow-up of professional competence management in improving the quality of education. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through interviews, observations, and documentation. The research subjects included principals, teachers, and school committee members. Data analysis was conducted through data reduction, data display, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results of the study indicate that: (1) the planning of teachers' professional competence management was based on the results of classroom supervision, student learning outcomes, and the school quality report, although it was implemented gradually due to limited resources; (2) the implementation of professional competence development was carried out adaptively through internal school strengthening strategies, such as direct mentoring, peer learning, reflective discussions, and the utilization of the Teacher Working Group (KKG), even though external training had not been evenly attended by all teachers; (3) the evaluation of teachers' professional competence emphasized reflection on teaching practices and professional responsibility, rather than being solely oriented toward fulfilling instructional administrative requirements; and (4) follow-up actions were implemented through continuous guidance and mentoring using a humanistic coaching approach, although they were not yet fully supported by systematic written follow-up plans. These findings indicate that the contextual, adaptive, and sustainable management of teachers' professional competence can support the improvement of educational quality at the elementary school level.

این پژوهش با انگیزهٔ نیاز به مدیریت مؤثر شایستگی حرفه‌ای معلمان به منظور بهبود کیفیت آموزش در سطح مدارس ابتدایی، به ویژه در دبستان دولتی شماره ۲ رانتائو پائوه و دبستان دولتی کامپونگ دوریان در بخش رانتائو شهرستان آچه تامیانگ انجام شده است. مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان به دلیل وجود تفاوت‌هایی در توانایی معلمان در برنامه‌ریزی درسی، تدریس در کلاس و استفاده از نتایج ارزشیابی به عنوان مبنایی برای بهبود آموزش، امری حیاتی تلقی می‌شود. بنابراین، این پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی و پیگیری مدیریت شایستگی حرفه‌ای در ارتقای کیفیت آموزش تمرکز دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و اعضای انجمن اولیا و مربیان بودند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان بر اساس نتایج نظارت کلاسی، نتایج یادگیری دانش‌آموزان و گزارش کیفیت مدرسه انجام شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع به‌تدریج اجرا شده است؛ (۲) اجرای توسعه شایستگی حرفه‌ای به صورت تطبیقی از طریق راهبردهای تقویت داخلی مدرسه مانند راهنمایی مستقیم، یادگیری همتا، بحث‌های بازتابی و بهره‌گیری از گروه کاری معلمان (KKG) انجام شده است، هرچند همه معلمان به طور یکنواخت در آموزش‌های بیرونی شرکت نکرده‌اند؛ (۳) ارزشیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان بر بازتاب در شیوه‌های تدریس و مسئولیت حرفه‌ای تأکید داشته است و صرفاً معطوف به انجام الزامات اداری آموزشی نبوده است؛ و (۴) اقدامات پیگیری از طریق راهنمایی و مشاوره مستمر با رویکرد مربیگری انسانی انجام شده است، هرچند هنوز به طور کامل توسط برنامه‌های پیگیری مکتوب و نظام‌مند پشتیبانی نمی‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت زمینه‌مند، تطبیقی و پایدار شایستگی حرفه‌ای معلمان می‌تواند از ارتقای کیفیت آموزش در سطح ابتدایی حمایت کند.