Social identity

Unaccompanied asylum-seeking children (UASC) face significant challenges shaped by forced migration, trauma, legal uncertainty, and systemic barriers in host countries. While education is widely recognised as important for integration, less is known about how educational experiences contribute to UASC wellbeing, safety, belonging, and future opportunities. Drawing on Kohli (2011), the Social Identity Approach to Health (Haslam, Jetten, Postmes, and Haslam 2009; Kёllezi, and Reicher 2012; Herman 1992) trauma recovery theory and human rights framework (UNCRC 1989), this multi-perspective qualitative study explores the role of education in supporting the wellbeing, integration, and success of UASC. The study analysed qualitative interviews with 13 UASC care leavers, 10 foster carers, and 16 education professionals. The analysis identifies four key themes: safety and trust, social connections and belonging, success and resilience and equitable access. The findings highlight that educational establishments can help young people reconstruct ordinary life, and develop psychological stability, social connection, and future opportunities. Simultaneously, exclusionary practices, legal ambiguity, and structural barriers can undermine these processes. The study advances understanding of education as social and institutional contributor to wellbeing, and argues for trauma-informed right-based and inclusive educational practices that support UASC wellbeing and long-term social inclusion.

کودکان پناه‌جوی بدون همراه (UASC) با چالش‌های قابل توجهی مواجه هستند که ناشی از مهاجرت اجباری، تروما، عدم قطعیت حقوقی و موانع نظام‌مند در کشورهای میزبان است. اگرچه آموزش به طور گسترده‌ای به عنوان عاملی مهم برای ادغام اجتماعی شناخته می‌شود، اما کمتر مشخص است که تجربه‌های آموزشی چگونه به بهزیستی، امنیت، احساس تعلق و فرصت‌های آینده UASC کمک می‌کند. با بهره‌گیری از Kohli (2011)، رویکرد هویت اجتماعی به سلامت (Haslam، Jetten، Postmes و Haslam 2009؛ Kёllezi و Reicher 2012؛ Herman 1992)، نظریه بهبود تروما و چارچوب حقوق بشر (UNCRC 1989)، این پژوهش کیفی چند‌دیدگاهی نقش آموزش را در حمایت از بهزیستی، ادغام و موفقیت UASC بررسی می‌کند. این مطالعه مصاحبه‌های کیفی با ۱۳ فرد ترک‌کننده مراقبت UASC، ۱۰ سرپرست خانوادگی و ۱۶ متخصص آموزشی را تحلیل کرده است. تحلیل داده‌ها چهار مضمون کلیدی را شناسایی می‌کند: امنیت و اعتماد، ارتباطات اجتماعی و احساس تعلق، موفقیت و تاب‌آوری و دسترسی عادلانه. یافته‌ها نشان می‌دهد که نهادهای آموزشی می‌توانند به جوانان کمک کنند تا زندگی عادی خود را بازسازی کرده و ثبات روان‌شناختی، ارتباط اجتماعی و فرصت‌های آینده را توسعه دهند. همزمان، رویه‌های طردکننده، ابهام حقوقی و موانع ساختاری می‌تواند این فرایندها را تضعیف کند. این پژوهش فهم آموزش را به عنوان عاملی اجتماعی و نهادی در بهزیستی ارتقا می‌دهد و بر لزوم اتخاذ رویکردهای آموزشی مبتنی بر تروما، حقوق‌محور و فراگیر که از بهزیستی و ادغام اجتماعی بلندمدت UASC حمایت می‌کند، تأکید می‌ورزد.

When an individual is harmed by someone in power, such as a workplace manager, it can help to identify allies—people who would offer advice or supportive action. However, ally discovery is fraught because the very people who might be most relevant—e.g., someone who reports to the same manager—might not be sympathetic and could exacerbate the harm. We examine this problem in the context of PhD students navigating advising challenges and present a social media platform called “Moa” that brings together a number of features for facilitating ally discovery. Moa’s most novel element is an audience selection process that uses what we call consent boundaries , which allow users to flexibly define each post or comment’s audience based on factors such as common social identity or lived experience, all while preserving mutual anonymity. A 3-week field study with 47 real-world users showed that Moa’s features in combination facilitated sensitive conversations about advising, with 7 out of 31 posters (22.6%) using consent boundaries. We discuss both our overall “recipe” for systems for ally discovery and the benefits of a consent-centered approach to design.

زمانی که فردی توسط شخصی صاحب قدرت، مانند مدیر محل کار، آسیب می‌بیند، شناسایی متحدان—افرادی که می‌توانند مشاوره یا اقدام حمایتی ارائه دهند—می‌تواند مفید باشد. با این حال، کشف متحدان با دشواری‌هایی همراه است، زیرا افرادی که ممکن است بیشترین ارتباط را داشته باشند—برای مثال، کسی که به همان مدیر گزارش می‌دهد—ممکن است همدل نباشند و حتی آسیب را تشدید کنند. ما این مسئله را در زمینه دانشجویان دکتری که با چالش‌های راهنمایی مواجه‌اند بررسی می‌کنیم و یک بستر شبکه اجتماعی به نام «Moa» را معرفی می‌کنیم که مجموعه‌ای از ویژگی‌ها را برای تسهیل کشف متحدان فراهم می‌آورد. نوآورانه‌ترین عنصر Moa فرایند انتخاب مخاطب است که از آنچه ما «مرزهای رضایت» می‌نامیم استفاده می‌کند؛ این امکان را به کاربران می‌دهد تا برای هر پست یا نظر، مخاطب را به طور انعطاف‌پذیر بر اساس عواملی مانند هویت اجتماعی مشترک یا تجربه زیسته تعریف کنند، در حالی که ناشناسی متقابل حفظ می‌شود. یک مطالعه میدانی سه‌هفته‌ای با ۴۷ کاربر واقعی نشان داد که ترکیب ویژگی‌های Moa گفتگوهای حساس درباره راهنمایی را تسهیل کرده است، به طوری که ۷ نفر از ۳۱ ارسال‌کننده (۲۲.۶٪) از مرزهای رضایت استفاده کردند. ما هم «دستورالعمل» کلی خود برای سیستم‌های کشف متحدان و هم مزایای رویکرد مبتنی بر رضایت در طراحی را مورد بحث قرار می‌دهیم.