psychiatric patients

Rapid eye movement (REM) sleep behavior disorder (RBD) is a parasomnia in which the normal muscle atonia of REM sleep is lost, and patients act out their dreams.Serotonergic antidepressants such as selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are a recognized trigger, but in psychiatric patients the nocturnal behaviors are easily attributed to stress or to the primary illness.We report the case of a 46-year-old man with schizoaffective disorder, depressive type, maintained on aripiprazole 15 mg daily, who was started on escitalopram 10 mg at bedtime (day one); the dose was reduced to 5 mg on day 77.Around day 430, about 14 months after starting escitalopram and while taking 5 mg, he began to walk in his sleep and act out his dreams, including punching movements and, on one occasion, walking while holding a clothing iron, with no recollection on waking.The episodes occurred late in the night, with his eyes closed, two to three times a month and were accompanied by sleep paralysis and daytime sleepiness.His mental status examination and routine blood tests were unremarkable.He declined polysomnography and brain imaging, so a diagnosis of probable RBD, possibly associated with escitalopram, was made on clinical grounds; a non-REM parasomnia could not be excluded.On day 616, escitalopram was stopped and clonazepam 0.5 mg at bedtime was started at the same time.The episodes had stopped by day 665.Clonazepam was discontinued on day 772, and at the latest follow-up on day 1962 there had been no recurrence.Because clonazepam was started when escitalopram was withdrawn, the improvement cannot be attributed to stopping escitalopram alone, although the absence of recurrence after clonazepam was discontinued supports a role for the antidepressant.Clinicians who prescribe serotonergic antidepressants should take a sleep history from patients and their bed partners, arrange polysomnography where it is available, and review the suspected drug.

Aim The aim of the study was to assess the level of life satisfaction of forensic psychiatry patients and to identify selected demographic and clinical factors related to life satisfaction, with particular emphasis on illness acceptance. Material and methods The study included 121 patients hospitalized in four forensic psychiatry departments. Life satisfaction was assessed using the Satisfaction with Life Scale (SWLS), and illness acceptance using the Acceptance of Illness Scale (AIS). The relationship between SWLS scores and age and AIS scores was analyzed, as well as differences in SWLS scores based on gender, duration of hospitalization, psychiatric diagnosis, and pharmacotherapy regimen. Spearman’s rank correlation, Student’s t-test, one-way ANOVA, and the Mann-Whitney U test were used depending on the type of variables. A nominal significance level of α = 0.05 was adopted. No p-value correction was applied due to multiple testing. Results The mean SWLS score was 19.82 ± 7.50 points. The study group showed varied levels of life satisfaction. After converting the results to the sten scale, 39.7% of participants achieved results corresponding to a low level of life satisfaction, 26.4% - an average level, and 33.9% - a high level. The mean AIS score was 28.06 ± 7.70 points; low level of illness acceptance was found in 10.7% of participants, average in 47.1%, and high in 42.1%. There were no statistically significant differences in SWLS scores depending on gender (p = 0.412), psychiatric diagnosis (p = 0.951), pharmacotherapy regimen (p = 0.930), or duration of hospitalization (p = 0.211). There was no statistically significant correlation between the SWLS score and age (rho Spearman’s ratio = -0.166; p = 0.068). However, a weak positive correlation was observed between the AIS score and the SWLS score (rho Spearman’s α = 0.215; p = 0.018), statistically significant at the nominal level of α = 0.05. Conclusions of life satisfaction were found among the patients included in the study. The largest group consisted of participants classified as low (39.7%), but the differences in numbers between categories did not indicate a clear dominance of one category over the other. In the study group, the most common levels of illness acceptance were medium (47.1%) or high (42.1%). There was no statistically significant correlation between SWLS scores and age, nor were there any statistically significant differences in SWLS scores based on gender, psychiatric diagnosis, pharmacotherapy regimen, or length of hospitalization. However, a weak positive correlation was observed between illness acceptance and life satisfaction, significant at the nominal level of α = 0.05. The cross-sectional nature of the study does not allow for conclusions about a causal relationship between these variables. The results suggest the validity of considering illness acceptance in further studies on life satisfaction in forensic psychiatric patients.

Introduction Gambling problems (GP) remain underexplored among forensic psychiatric patients (FPPs). Given the associations between GP, mental distress, and criminal behavior, it is imperative to investigate GP in this population. Aims This study aimed to estimate the prevalence of gambling and GP among FPPs in Denmark and explore associations between GP and sociodemographic, behavioral, and clinical variables. Methods A cross-sectional survey was conducted, including 214 FPPs across 19 hospital units in two major Danish Health Regions. The primary measures were past-year gambling and GP assessed via the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Secondary measures included gambling behavior (e.g., expenditure, frequency, self-exclusion), sociodemographic (e.g., age, gender, educational attainment), financial (e.g., consumer loans, monetary savings), and clinical variables (e.g., length of stay, psychiatric diagnoses). Gambling FPPs were asked if they had felt compelled to commit crime due to gambling during the past 12 months. Correlates of GP were identified by comparing higher-risk (PGSI ≥ 3) to lower-risk (PGSI ≤2) gambling FPPs. Prevalence was compared to a gender- and age-matched normative sample from a recent Danish national gambling survey. Results The prevalence of past-year gambling among FPPs was 46% (95% CI = 39-53%), while the prevalence of severe GP (PGSI ≥ 8, indicative of gambling disorder) was 12% (95% CI: 8.1-17%). Relative to lower-risk gambling FPPs (PGSI ≤2), higher-risk FPPs (PGSI ≥ 3) were more likely to be male, to express poorer financial conditions, and to have felt compelled to engage in criminal behavior due to gambling. GP prevalence was markedly higher among FPPs than in the normative sample, where 1.8% reported severe GP (PGSI ≥ 8) (95% CI: 1.3-2.5%). Discussion and Conclusion To our knowledge, this is the first study to examine the prevalence of gambling and GP among FPPs, and the rates were considerable. Given the consequences that GP may have on FPP health and economy, and thus recovery, our findings underscore the potential benefits of screening for and addressing GP in forensic psychiatric care. There is a strong need for further research to inform tailored interventions, improve treatment, and mitigate the potential impact of gambling on recidivism risk.

مقدمه مشکلات قمار (GP) در میان بیماران روان‌پزشکی قانونی (FPPs) همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با توجه به ارتباط میان GP، پریشانی روانی و رفتار مجرمانه، بررسی GP در این جمعیت ضروری است. اهداف این مطالعه با هدف برآورد شیوع قمار و GP در میان FPPs در دانمارک و بررسی ارتباط میان GP و متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتاری و بالینی انجام شد. روش‌ها یک پیمایش مقطعی با مشارکت ۲۱۴ نفر از FPPs در ۱۹ بخش بیمارستانی در دو منطقه بزرگ سلامت دانمارک انجام شد. شاخص‌های اصلی، قمار و GP در سال گذشته بودند که با استفاده از شاخص شدت مشکلات قمار (PGSI) ارزیابی شدند. شاخص‌های ثانویه شامل رفتار قمار (مانند میزان هزینه، فراوانی، خودمحروم‌سازی)، متغیرهای جمعیت‌شناختی (مانند سن، جنسیت، میزان تحصیلات)، مالی (مانند وام‌های مصرفی، پس‌انداز مالی) و بالینی (مانند مدت اقامت، تشخیص‌های روان‌پزشکی) بودند. از FPPs قمارکننده پرسیده شد که آیا در ۱۲ ماه گذشته به دلیل قمار احساس اجبار به ارتکاب جرم داشته‌اند یا خیر. عوامل مرتبط با GP با مقایسه FPPs با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) و ریسک پایین‌تر (PGSI ≤۲) شناسایی شد. شیوع با نمونه هنجاری همسان‌سازی‌شده بر اساس جنس و سن از یک پیمایش ملی اخیر قمار در دانمارک مقایسه شد. نتایج شیوع قمار در سال گذشته در میان FPPs برابر با ۴۶٪ (۹۵٪ CI = ۳۹-۵۳٪) و شیوع GP شدید (PGSI ≥ ۸، نشان‌دهنده اختلال قمار) برابر با ۱۲٪ (۹۵٪ CI: ۸.۱-۱۷٪) بود. در مقایسه با FPPs با ریسک پایین‌تر قمار (PGSI ≤۲)، افراد با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) بیشتر مرد بودند، شرایط مالی ضعیف‌تری داشتند و بیشتر احساس اجبار به ارتکاب رفتار مجرمانه به دلیل قمار را گزارش کردند. شیوع GP در میان FPPs به طور قابل توجهی بالاتر از نمونه هنجاری بود که در آن ۱.۸٪ GP شدید (PGSI ≥ ۸) را گزارش کردند (۹۵٪ CI: ۱.۳-۲.۵٪). بحث و نتیجه‌گیری تا جایی که اطلاع داریم، این نخستین مطالعه‌ای است که شیوع قمار و GP را در میان FPPs بررسی می‌کند و نرخ‌ها قابل توجه بودند. با توجه به پیامدهایی که GP می‌تواند بر سلامت و اقتصاد FPPs و در نتیجه بهبودی آنان داشته باشد، یافته‌های ما بر مزایای بالقوه غربالگری و پرداختن به GP در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تأکید می‌کند. نیاز جدی به پژوهش‌های بیشتر برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، بهبود درمان و کاهش تأثیر احتمالی قمار بر ریسک عود جرم وجود دارد.

The 11th edition of the International Classification of Diseases introduced a dimensional model of personality disorder diagnosis supplemented by an optional borderline pattern qualifier.The Borderline Pattern Scale (BPS; Oltmanns & Widiger, 2019) is a self-report instrument assessing this qualifier via four symptom clusters: affective instability, maladaptive self-functioning, maladaptive interpersonal functioning, and maladaptive self-regulation strategies.This study translated, adapted, and validated the BPS for German-speaking clinical populations (N = 405) using a back-translation procedure.Psychometric evaluation included internal consistency, test-retest reliability, and factor structure analyses (parallel analysis, exploratory graph analysis) confirmatory factor analysis, as well as construct validity via correlations with the Borderline Symptom List-23 and the Structured Clinical Interview for Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition Screening Personality Questionnaire.Receiver operating characteristic analyses assessed classification accuracy for clinician-assigned borderline personality disorder diagnoses.Results demonstrated excellent internal consistency (α = .89)and test-retest reliability (r = .87).Exploratory graph analysis indicated a robust unidimensional structure, while confirmatory factor analysis supported a hierarchical four-factor model with incremental validity over a unidimensional solution.BPS total scores showed strong convergent validity with the Borderline Symptom List-23 and discriminant validity against nonborderline personality disorder scales.Receiver operating characteristic analyses revealed good classification accuracy (area under the curve = .82),with optimal cutoffs balancing sensitivity and specificity.German BPS scores demonstrate reliability and support multiple sources of validity evidence for their intended interpretation as measures of the 11th edition of the International Classification of Diseases borderline pattern severity.The low internal consistency of the Maladaptive Interpersonal Functioning subscale (ᾰ = .41)warrants caution; the BPS total score is psychometrically preferable for most purposes. Public Significance StatementThis study introduces the first validated German questionnaire assessing borderline personality patterns according to the 11th edition of the International Classification of Diseases.Scores derived from the German Borderline Pattern Scale demonstrated strong reliability and supported multiple sources of validity evidence for their intended interpretation in a psychiatric sample, allowing clinicians and researchers to better identify and understand borderline psychopathology.This facilitates accurate diagnosis, individual case formulation, treatment planning, and international consistency in the 11th edition of the International Classification of Diseases assessment.

ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها مدل ابعادی تشخیص اختلال شخصیت را معرفی کرده است که با یک شاخص اختیاری الگوی مرزی تکمیل می‌شود. مقیاس الگوی مرزی (BPS؛ Oltmanns & Widiger، 2019) یک ابزار خودگزارشی است که این شاخص را از طریق چهار خوشه نشانه‌ای ارزیابی می‌کند: ناپایداری عاطفی، عملکرد ناسازگارانه خود، عملکرد ناسازگارانه بین‌فردی و راهبردهای ناسازگارانه تنظیم خود. این مطالعه BPS را برای جمعیت‌های بالینی آلمانی‌زبان (N = 405) با استفاده از روش ترجمه معکوس ترجمه، تطبیق و اعتبارسنجی کرد. ارزیابی روان‌سنجی شامل بررسی انسجام درونی، پایایی بازآزمایی و تحلیل ساختار عاملی (تحلیل موازی، تحلیل گراف اکتشافی)، تحلیل عاملی تأییدی و همچنین روایی سازه از طریق همبستگی با فهرست نشانه‌های مرزی-۲۳ و پرسشنامه غربالگری مصاحبه بالینی ساختاریافته برای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم بود. تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده دقت طبقه‌بندی برای تشخیص‌های اختلال شخصیت مرزی تعیین‌شده توسط بالینگر را ارزیابی کرد. نتایج نشان‌دهنده انسجام درونی عالی (α = .89) و پایایی بازآزمایی (r = .87) بودند. تحلیل گراف اکتشافی ساختار یک‌بعدی قوی را نشان داد، در حالی که تحلیل عاملی تأییدی از مدل سلسله‌مراتبی چهارعاملی با روایی افزایشی نسبت به راه‌حل یک‌بعدی حمایت کرد. نمرات کل BPS روایی همگرا قوی با فهرست نشانه‌های مرزی-۲۳ و روایی افتراقی در برابر مقیاس‌های اختلال شخصیت غیرمرزی را نشان دادند. تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده دقت طبقه‌بندی خوبی را نشان دادند (مساحت زیر منحنی = .82)، با نقاط برش بهینه که تعادل حساسیت و ویژگی را برقرار می‌کردند. نمرات آلمانی BPS پایایی و شواهد متعددی از روایی را برای تفسیر مورد نظر به عنوان سنجه شدت الگوی مرزی در ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها نشان می‌دهند. انسجام درونی پایین زیرمقیاس عملکرد ناسازگارانه بین‌فردی (ᾰ = .41) نیازمند احتیاط است؛ نمره کل BPS از نظر روان‌سنجی برای اغلب اهداف ترجیح داده می‌شود. بیانیه اهمیت عمومی: این مطالعه نخستین پرسشنامه آلمانی اعتبارسنجی‌شده برای ارزیابی الگوهای شخصیت مرزی بر اساس ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها را معرفی می‌کند. نمرات به‌دست‌آمده از مقیاس الگوی مرزی آلمانی پایایی قوی و شواهد متعددی از روایی را برای تفسیر مورد نظر در نمونه روان‌پزشکی نشان دادند و به بالینگران و پژوهشگران امکان شناسایی و درک بهتر آسیب‌شناسی مرزی را می‌دهند. این امر تشخیص دقیق، تدوین مورد فردی، برنامه‌ریزی درمان و انسجام بین‌المللی در ارزیابی ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها را تسهیل می‌کند.