language change

Metaphors are a distinctive feature of literary language, yet they remain less studied experimentally than everyday metaphors. Moreover, previous psycholinguistic and computational approaches overlooked the temporal dimension, although many literary metaphors were coined centuries apart from contemporary readers. This study innovatively applies tools from diachronic distributional semantics to assess whether the processing costs of literary metaphors varied over time and genre. Specifically, we used the Word2Vec algorithm and period-specific literary and nonliterary corpora, for a total of 124 million tokens, to generate word embeddings. Using these embeddings, we modeled changes in the semantic similarity between topics and vehicles of 515 19th-century literary metaphors, taking this measure as a proxy for metaphor processing demands. Overall, semantic similarity, and hence metaphor processing demands, remained stable over time. However, genre played a key role: metaphors appeared more difficult (i.e., lower topic-vehicle similarity) in modern literary contexts than in 19th-century literature, but easier (i.e., higher topic-vehicle similarity) in today's nonliterary language (e.g., the web) than in 19th-century nonliterary texts. This pattern was further shaped by semantic features of metaphors' individual terms, such as vector coherence and semantic neighborhood density. Collectively, these findings align with broader linguistic changes in Italian, such as the stylistic simplification of modern literature, which may have increased metaphor processing demands, and the high creativity of the web's language, which seems to render metaphor more accessible.

استعاره‌ها ویژگی متمایز زبان ادبی هستند، اما به‌صورت تجربی کمتر از استعاره‌های روزمره مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. افزون بر این، رویکردهای پیشین روان‌زبان‌شناسی و محاسباتی، بُعد زمانی را نادیده گرفته‌اند، در حالی که بسیاری از استعاره‌های ادبی قرن‌ها پیش از خوانندگان معاصر ابداع شده‌اند. این مطالعه به‌طور نوآورانه از ابزارهای معناشناسی توزیعی تاریخی برای ارزیابی این‌که آیا هزینه‌های پردازش استعاره‌های ادبی در طول زمان و ژانر متفاوت بوده است یا خیر، بهره می‌گیرد. به‌طور مشخص، الگوریتم Word2Vec و پیکره‌های ادبی و غیرادبی مختص دوره‌های زمانی مختلف، با مجموع ۱۲۴ میلیون توکن، برای تولید تعبیه‌های واژه‌ای به‌کار گرفته شد. با استفاده از این تعبیه‌ها، تغییرات در شباهت معنایی میان موضوع و وسیله‌ی ۵۱۵ استعاره ادبی قرن نوزدهم مدل‌سازی شد و این سنجه به‌عنوان نماینده‌ای برای سنجش دشواری پردازش استعاره در نظر گرفته شد. به‌طور کلی، شباهت معنایی و در نتیجه دشواری پردازش استعاره در طول زمان پایدار باقی ماند. با این حال، ژانر نقش کلیدی ایفا کرد: استعاره‌ها در زمینه‌های ادبی معاصر دشوارتر (یعنی شباهت کمتر میان موضوع و وسیله) از ادبیات قرن نوزدهم ظاهر شدند، اما در زبان غیرادبی امروزی (مانند وب) آسان‌تر (یعنی شباهت بیشتر میان موضوع و وسیله) از متون غیرادبی قرن نوزدهم بودند. این الگو همچنین تحت تأثیر ویژگی‌های معنایی واژگان منفرد استعاره‌ها، مانند انسجام برداری و تراکم همسایگی معنایی، قرار گرفت. در مجموع، این یافته‌ها با تغییرات زبانی گسترده‌تر در زبان ایتالیایی، مانند ساده‌سازی سبکی ادبیات معاصر که ممکن است دشواری پردازش استعاره را افزایش داده باشد و خلاقیت بالای زبان وب که به نظر می‌رسد استعاره را دسترس‌پذیرتر می‌سازد، هم‌راستا است.

Abstract Raising and control structures in Present-day English are surface-identical, yet differ in crucial ways both syntactically and semantically. We study the difference between the two from a diachronic and acquisitional perspective. Historically, raising has been argued to have emerged out of control (Higgins 1990). Similarly, raising has been found to be developmentally delayed compared to control (e.g. Wexler & Culicover 1987). We use quantitative methods to study the spread of TO -infinitives in child-directed and child naturalistic speech. In parallel, we study the same process in Early Modern English and what distributional properties may have facilitated the emergence of the distinction. Furthermore, we put to the test a learning model, the Tolerance Principle (Yang 2016), against the diachronic data. We argue that the emergence of raising historically was most likely a consequence of the broader rise of the requirement for an overt subject – an argument that has a clear parallel in recent research on the acquisition of raising using the same methods (Irani 2019).

ساختارهای رِیزینگ و کنترل در زبان انگلیسی معاصر از لحاظ ظاهری یکسان هستند، اما از نظر نحوی و معنایی تفاوت‌های اساسی دارند. در این پژوهش، تفاوت میان این دو ساختار از دیدگاه تاریخی و اکتسابی مورد بررسی قرار می‌گیرد. از منظر تاریخی، مطرح شده است که ساختار رِیزینگ از ساختار کنترل منشأ گرفته است (Higgins 1990). همچنین، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که رِیزینگ از نظر رشد زبانی نسبت به کنترل با تأخیر ظاهر می‌شود (برای مثال Wexler & Culicover 1987). در این مطالعه، با استفاده از روش‌های کمی، گسترش مصدرهای TO در گفتار هدایت‌شده به کودک و گفتار طبیعی کودکان مورد بررسی قرار گرفته است. به طور موازی، همین فرایند در زبان انگلیسی اوایل دوران مدرن و ویژگی‌های توزیعی که ممکن است به ظهور تمایز میان این ساختارها کمک کرده باشند، بررسی می‌شود. افزون بر این، مدل یادگیری اصل تساهل (Tolerance Principle) (Yang 2016) را با داده‌های تاریخی می‌آزماییم. استدلال می‌شود که ظهور تاریخی رِیزینگ به احتمال زیاد پیامد گسترش الزام به وجود فاعل صریح بوده است؛ استدلالی که در پژوهش‌های اخیر دربارهٔ اکتساب رِیزینگ با استفاده از همین روش‌ها (Irani 2019) نیز مشابهت روشنی دارد.