Care approaches for people with longstanding eating disorders: a lived experience perspective on the need for recovery-fostering care
رویکردهای مراقبتی برای افراد با اختلالات خوردن مزمن: دیدگاه تجربه زیسته درباره ضرورت مراقبت‌های بازیابی‌محور
چکیده
People with longstanding eating disorders (EDs) are often conceptualised as 'treatment-resistant' when they are not currently benefitting from established recovery-focused treatments. This may encourage a shift from recovery-focused treatments to care approaches that for many individuals do not foster recovery. As a result, the present article offers an explicitly hope-holding and recovery-fostering care (RFC) approach that neither demands recovery nor abandons the possibility of recovery, whatever recovery may mean to the individual being cared for. RFC is guided by the following principles, which were developed in response to limitations identified in current care approaches for people with longstanding EDs: [1] Holding hope for meaningful recovery and enabling opportunities for it; [2] Building therapeutic alliances; [3] Formulation-based and epistemically just care; [4] Unconditional safeguarding; and [5] Supporting caregivers. RFC is not a scientific model with the level of specification often demanded by academic frameworks. Rather, it is a creative, flexible, and person-led approach to care that prioritises people with lived experience over strict adherence to manuals, and values humanity-based care alongside evidence-based care.
افراد مبتلا به اختلالات خوردن (EDs) مزمن اغلب زمانی که از درمان‌های مبتنی بر بهبودی مرسوم بهره‌مند نمی‌شوند، به عنوان «مقاوم به درمان» مفهوم‌سازی می‌شوند. این امر ممکن است موجب تغییر رویکرد از درمان‌های بازیابی‌محور به رویکردهای مراقبتی شود که برای بسیاری از افراد، بهبودی را تقویت نمی‌کنند. در نتیجه، مقاله حاضر رویکردی صریحاً امیدمحور و بازیابی‌پرور (RFC) ارائه می‌دهد که نه بهبودی را مطالبه می‌کند و نه امکان بهبودی را ـ صرف‌نظر از معنایی که بهبودی برای فرد تحت مراقبت دارد ـ کنار می‌گذارد. RFC بر اساس اصول زیر هدایت می‌شود که در پاسخ به محدودیت‌های شناسایی‌شده در رویکردهای مراقبتی کنونی برای افراد با EDs مزمن توسعه یافته‌اند: [۱] حفظ امید به بهبودی معنادار و فراهم‌سازی فرصت‌هایی برای آن؛ [۲] ایجاد اتحاد درمانی؛ [۳] مراقبت مبتنی بر فرمول‌بندی و عدالت معرفتی؛ [۴] حمایت بی‌قید و شرط؛ و [۵] حمایت از مراقبان. RFC یک مدل علمی با سطح مشخص‌سازی مورد انتظار در چارچوب‌های دانشگاهی نیست، بلکه رویکردی خلاقانه، انعطاف‌پذیر و فردمحور به مراقبت است که تجربه زیسته افراد را بر پایبندی سخت‌گیرانه به دستورالعمل‌ها مقدم می‌داند و مراقبت مبتنی بر انسانیت را در کنار مراقبت مبتنی بر شواهد ارزشمند می‌شمارد.