inhibition

Executive function (EF) is foundational for school readiness, mental health, and social adaptation. Although cross-national studies document cultural variation in EF, less is known about whether EF differs across ethnic groups within the same national and educational context. In China, Yi, Bai, and Naxi children may differ in home language, childrearing practices, and educational beliefs, making them informative for examining universal and context-specific patterns of EF development. This study examined Executive Function (EF) development in a sample of 190 Chinese ethnic children (Yi, Bai, Naxi; 115 boys, 75 girls) aged 4–6 years. These findings revealed that, (1) Overall EF scores were highest for Bai children, followed by Naxi children, and than Yi children. (2) For inhibition control (IC), at ages 4 and 5, Bai and Naxi children performed significantly better than Yi children, whereas no significant differences were observed among the three ethnic groups at age 6. (3) For cognitive flexibility (CF), Bai and Naxi children are significantly better than Yi children. On the size, color, and shape sub-dimensions, pass rates were highest for Bai children, followed by Naxi and then Yi children; on the quantity sub-dimension, pass rates were highest for Naxi children, followed by Bai and then Yi children. (4) For working memory (WM), at ages 4 and 6, the ranking of scores across the three ethnic groups showed that Bai children obtained the highest scores, followed by Naxi children and than Yi children; at age 5, Bai children scored significantly higher than Naxi and Yi children. These findings contribute to theories of EF development by revealing both age-related convergence and cross-ethnic variation, and they inform culturally responsive early childhood education and intervention.

Background Everyday stress and social inhibition are relevant to mental health during emerging adulthood. Daily psychological richness may help explain the temporal association between perceived stress and subsequent social inhibition. Methods In a 15-day diary study, 186 emerging adults provided 2,790 observations of perceived stress, psychological richness, and social inhibition. Perceived social support was assessed at the person level. Two-level dynamic structural equation modeling (DSEM) was used to examine lagged associations and cross-level moderation. Results Higher perceived stress was associated with lower psychological richness the following day [estimate = −0.588, 95% highest posterior density credible interval (HPD CrI) (−0.672, −0.501)]. Psychological richness was negatively associated with social inhibition on the subsequent day [estimate = −0.093, 95% HPD CrI (−0.108, −0.079)], and perceived stress showed a positive direct association with social inhibition 2 days later [estimate = 0.224, 95% HPD CrI (0.192, 0.257)]. Higher perceived social support was associated with weaker stress–richness and direct stress–inhibition associations. The credible interval for moderation of the richness–inhibition path included zero. The conditional indirect association was smaller at high than low support [difference = −0.040, 95% HPD CrI (−0.065, −0.016)]. Conclusion The findings identify a temporally ordered indirect association involving daily psychological richness and support-related differences in stress-linked pathways. They inform further research on everyday psychosocial experiences and social functioning among emerging adults.

The main purpose of this study was to determine the differences in executive function performance levels of esports players who play First-Person Shooter (FPS) and Multiplayer Online Battle Arena (MOBA) game types compared to non-video game players (NVGPs). Other purposes of the study are to examine the relationships of executive function components and their relationships with in-game rank and total game play time variables. The study groups consisted of ninety volunteer participants, all of whom were male young adults between the ages of 18 and 34, 30 of whom actively played FPS video games, 30 of whom actively played MOBA video games, and 30 of whom NVGPs. Corsi Block-Tapping Test (CBT), Wisconsin (Berg) Card Sorting Test (WCST), and Stroop Test Çapa Form (ST) were used as data collection tools. According to the findings of the study; FPS players had significantly higher scores than NVGPs (p < 0.001, F = 8.55) in CBT and less error percentage than the NVGPs (p < 0.01, F = 5.58) and MOBA players had significantly less interference time than NVGPs in the ST (p < 0.001, F = 7.66). In addition, there was a significant negative correlation between CBT and ST interference times for all players (p < 0.05; r = −0.28) and a significant negative correlation between in-game skill and ST interference times for FPS players (p < 0.05; r = −0.41). These findings suggest that digital video game experience shapes cognitive profiles based on genre-specific demands; while FPS gameplay primarily enhances visuospatial working memory capacity, MOBA gameplay fosters stronger inhibition control, with higher in-game skill level reflecting superior inhibitory control in FPS gameplay, and relationship of visuospatial working memory and inhibition components demonstrating an underlying interrelated structure.

هدف اصلی این مطالعه تعیین تفاوت‌های سطوح عملکرد کارکرد اجرایی بازیکنان ورزش‌های الکترونیکی (esports) که انواع بازی‌های تیراندازی اول‌شخص (First-Person Shooter یا FPS) و میدان نبرد آنلاین چندنفره (Multiplayer Online Battle Arena یا MOBA) را بازی می‌کنند، در مقایسه با افرادی که بازی‌های ویدیویی انجام نمی‌دهند (NVGPs)، بود. اهداف دیگر پژوهش عبارت بودند از بررسی روابط میان مؤلفه‌های کارکرد اجرایی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای رتبه درون‌بازی و مجموع زمان بازی. گروه‌های مطالعه شامل نود شرکت‌کننده داوطلب مرد جوان در بازه سنی ۱۸ تا ۳۴ سال بودند که ۳۰ نفر از آن‌ها به طور فعال بازی‌های ویدیویی FPS، ۳۰ نفر به طور فعال بازی‌های ویدیویی MOBA و ۳۰ نفر NVGPs بودند. برای جمع‌آوری داده‌ها از آزمون ضربه‌زدن به بلوک کورسی (Corsi Block-Tapping Test یا CBT)، آزمون دسته‌بندی کارت ویسکانسین (Berg) (Wisconsin (Berg) Card Sorting Test یا WCST) و آزمون استروپ فرم چَپا (Stroop Test Çapa Form یا ST) استفاده شد. بر اساس یافته‌های پژوهش؛ بازیکنان FPS در آزمون CBT به طور معناداری امتیاز بالاتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.001, F = 8.55) و درصد خطای کمتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.01, F = 5.58) و بازیکنان MOBA در آزمون ST زمان تداخل به طور معناداری کمتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.001, F = 7.66). علاوه بر این، برای همه بازیکنان بین زمان‌های تداخل CBT و ST همبستگی منفی معناداری وجود داشت (p < 0.05; r = −0.28) و برای بازیکنان FPS بین مهارت درون‌بازی و زمان تداخل ST همبستگی منفی معناداری مشاهده شد (p < 0.05; r = −0.41). این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه بازی‌های ویدیویی دیجیتال، پروفایل‌های شناختی را بر اساس نیازهای خاص هر ژانر شکل می‌دهد؛ به‌طوری‌که بازی FPS عمدتاً ظرفیت حافظه کاری فضایی-بصری را افزایش می‌دهد، در حالی که بازی MOBA کنترل مهاری قوی‌تری را پرورش می‌دهد و سطح بالاتر مهارت درون‌بازی، کنترل مهاری برتر را در بازی FPS منعکس می‌کند و رابطه بین مؤلفه‌های حافظه کاری فضایی-بصری و مهار، ساختار درهم‌تنیده زیربنایی را نشان می‌دهد.

Abstract Is accurate scientific knowledge of a counterintuitive concept enough to teach it? Coexistence accounts of conceptual change hold that scientific explanations coexist with, rather than replace, intuitive ones, so teaching well may demand not only knowledge but the inhibition of competing intuitions—something reflection can support. We asked three questions: whether parents' accurate knowledge alone is sufficient to teach natural selection, whether the form of reflection shapes how parents teach, and what children take from these conversations. In 2018, we recruited 100 parent–child dyads at a U.S. university laboratory (5- to 9-year-old children, 44 girls; parents 79% women, 94% college-educated, majority White, mixed ethnicities). Parents taught their child either with no preparation (control) or after reflecting on their understanding by answering questions, with or without also hearing an explanatory storybook. Children's understanding improved only when parents not only understood natural selection but had reflected beforehand. Answering questions prompted a more question-asking teaching style and storybook exposure a more expository one; both helped children generate accurate concepts, which predicted mechanistic learning. However, knowledge alone was not enough.

آیا داشتن دانش علمی دقیق دربارهٔ یک مفهوم غیر شهودی برای آموزش آن کافی است؟ نظریه‌های همزیستی تغییر مفهومی بر این باورند که توضیحات علمی در کنار توضیحات شهودی باقی می‌مانند و جایگزین آن‌ها نمی‌شوند؛ بنابراین، آموزش مؤثر ممکن است نه تنها به دانش، بلکه به مهار شهودهای رقیب نیز نیاز داشته باشد؛ امری که تأمل می‌تواند از آن حمایت کند. ما سه پرسش مطرح کردیم: آیا دانش دقیق والدین به‌تنهایی برای آموزش انتخاب طبیعی کافی است؟ آیا نوع تأمل بر نحوه آموزش والدین تأثیر می‌گذارد؟ و کودکان از این گفتگوها چه می‌آموزند؟ در سال ۲۰۱۸، ۱۰۰ زوج والد-کودک در یک آزمایشگاه دانشگاهی در ایالات متحده (کودکان ۵ تا ۹ ساله، ۴۴ دختر؛ والدین ۷۹٪ زن، ۹۴٪ دارای تحصیلات دانشگاهی، عمدتاً سفیدپوست و با قومیت‌های مختلف) شرکت کردند. والدین یا بدون آمادگی (گروه کنترل) یا پس از تأمل دربارهٔ درک خود با پاسخ به پرسش‌ها، با یا بدون شنیدن یک کتاب داستان توضیحی، به کودک خود آموزش دادند. درک کودکان تنها زمانی بهبود یافت که والدین نه تنها انتخاب طبیعی را درک کرده بودند، بلکه پیش‌تر دربارهٔ آن تأمل کرده بودند. پاسخ به پرسش‌ها، سبک آموزشی مبتنی بر پرسش‌گری را برانگیخت و مواجهه با کتاب داستان، سبک توضیحی‌تری را ایجاد کرد؛ هر دو به کودکان در تولید مفاهیم دقیق کمک کردند که یادگیری مکانیکی را پیش‌بینی می‌کرد. با این حال، دانش به‌تنهایی کافی نبود.

Social learning is a fundamental adaptive strategy that critically shapes decision-making and feeding behaviors. Through the social transmission of food preference (STFP), animals acquire information about food safety via social interactions, forming a food-odor memory that overrides innate preferences and guides subsequent food preferences. However, the neural mechanisms through which social cues durably influence feeding preferences remain unclear. Here, we identify the lateral septum (LS) as a key node in STFP. We show that LS neuronal activity increases following social learning and reliably distinguishes between socially cued and uncued foods. Chemogenetic inhibition of the dorsal LS (dLS), but not the ventral LS (vLS), abolishes STFP-driven food preference, revealing subregional specificity within the LS. Furthermore, oxytocin receptor (OXTR) signaling within the dLS is required for STFP in mice, where it enhances neuronal excitability through PLC pathway activation. Together, our results reveal a subregion-specific circuit mechanism through which the dLS integrates social information with feeding motivation, and highlight oxytocinergic modulation as a key mediator of socially guided food preferences.

یادگیری اجتماعی یک راهبرد سازشی بنیادی است که به طور حیاتی تصمیم‌گیری و رفتارهای تغذیه‌ای را شکل می‌دهد. از طریق انتقال اجتماعی ترجیح غذایی (STFP)، حیوانات اطلاعاتی درباره ایمنی غذا از طریق تعاملات اجتماعی کسب می‌کنند و حافظه‌ای از بوی غذا ایجاد می‌کنند که بر ترجیحات ذاتی غلبه کرده و ترجیحات غذایی بعدی را هدایت می‌کند. با این حال، سازوکارهای عصبی که از طریق آن‌ها نشانه‌های اجتماعی به طور پایدار بر ترجیحات تغذیه‌ای تأثیر می‌گذارند، همچنان نامشخص است. در این پژوهش، سپتوم جانبی (LS) به عنوان یک گره کلیدی در STFP شناسایی شد. نشان داده‌ایم که فعالیت نورونی LS پس از یادگیری اجتماعی افزایش می‌یابد و به طور قابل اعتمادی میان غذاهای دارای نشانه اجتماعی و بدون نشانه تمایز قائل می‌شود. مهار شیمی‌ژنتیکی سپتوم جانبی پشتی (dLS)، اما نه سپتوم جانبی شکمی (vLS)، ترجیح غذایی مبتنی بر STFP را از بین می‌برد و ویژگی زیرناحیه‌ای را درون LS آشکار می‌کند. افزون بر این، سیگنال‌دهی گیرنده اکسی‌توسین (OXTR) در dLS برای STFP در موش‌ها ضروری است و از طریق فعال‌سازی مسیر PLC، تحریک‌پذیری نورونی را افزایش می‌دهد. در مجموع، نتایج ما سازوکار مدار خاص زیرناحیه‌ای را آشکار می‌کند که از طریق آن dLS اطلاعات اجتماعی را با انگیزش تغذیه‌ای یکپارچه می‌کند و تعدیل اکسی‌توسینرژیک را به عنوان میانجی کلیدی ترجیحات غذایی هدایت‌شده اجتماعی برجسته می‌سازد.

Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.

ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.

Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.

ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.

Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.

مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی می‌تواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روش‌ها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکت‌کنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعال‌سازی و فعال‌سازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینه‌های مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعال‌سازی زمان واکنش طولانی‌تر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیت‌های بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانی‌تر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعال‌سازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینه‌های مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.