technology integration in language teaching

Background: Teaching Internship (EDUC 401) provides pre-service teachers with experiential learning opportunities intended to support the attainment of program learning outcomes (PLOs). Examining students’ perceptions after completing their practicum provides evidence of the internship’s contribution to their academic and professional preparation. Objective: This study examined respondents’ perceptions of the Teaching Internship course (EDUC 401) and its contribution to the attainment of eight PLOs based on CHED Memorandum Order (CMO) No. 75, s. 2017. Methods: The study involved students who had completed their practicum during AY 2025–2026. Data were collected through a Google Forms survey administered from April to June 2026 following ethics clearance from the Bulacan State University Ethics Review Committee. Respondents voluntarily provided demographic information and rated the extent to which experiential learning contributed to each PLO. Proportions, means, and standard deviations were computed for the eight outcomes. Results: Overall perceptions were positive, with a mean rating of 4.091 (SD = 1.212) across the eight PLOs. Technology use in facilitating language learning and teaching received the highest rating (M = 4.242, SD = 1.226), while the remaining outcomes clustered closely around the overall mean. Most respondents agreed or strongly agreed that the internship contributed to the attainment of the desired learning competencies. Conclusion: The findings support the contribution of Teaching Internship to PLO attainment and provide evidence for continued attention to internship design, supervision, and curriculum alignment. The study recommends strengthening school-university partnerships, enhancing technology integration, and establishing systematic policies and practices for monitoring and documenting PLO attainment.

زمینه: کارورزی تدریس (EDUC 401) فرصت‌های یادگیری تجربی را برای معلمان پیش‌خدمت فراهم می‌کند که هدف آن حمایت از دستیابی به پیامدهای یادگیری برنامه (PLOs) است. بررسی ادراک‌های دانشجویان پس از اتمام دوره کارورزی، شواهدی از نقش کارورزی در آمادگی علمی و حرفه‌ای آن‌ها ارائه می‌دهد. هدف: این پژوهش به بررسی ادراک‌های پاسخ‌دهندگان نسبت به درس کارورزی تدریس (EDUC 401) و نقش آن در تحقق هشت پیامد یادگیری برنامه بر اساس دستورالعمل CHED Memorandum Order (CMO) No. 75, s. 2017 پرداخت. روش‌ها: این مطالعه شامل دانشجویانی بود که دوره کارورزی خود را در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به پایان رسانده بودند. داده‌ها از طریق پرسشنامه Google Forms که از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶ پس از اخذ تأییدیه اخلاقی از کمیته بررسی اخلاق دانشگاه ایالتی Bulacan اجرا شد، گردآوری گردید. پاسخ‌دهندگان به صورت داوطلبانه اطلاعات جمعیت‌شناختی را ارائه داده و میزان تأثیر یادگیری تجربی بر هر یک از پیامدهای یادگیری برنامه را ارزیابی کردند. نسبت‌ها، میانگین‌ها و انحراف معیارها برای هشت پیامد محاسبه شد. یافته‌ها: ادراک کلی مثبت بود و میانگین امتیاز ۴.۰۹۱ (SD = 1.212) برای هشت پیامد یادگیری برنامه به دست آمد. استفاده از فناوری در تسهیل یادگیری و آموزش زبان بالاترین امتیاز را کسب کرد (M = 4.242, SD = 1.226) و سایر پیامدها به میانگین کلی نزدیک بودند. بیشتر پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که کارورزی به تحقق شایستگی‌های یادگیری مورد نظر کمک کرده است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نقش کارورزی تدریس را در تحقق پیامدهای یادگیری برنامه تأیید می‌کند و شواهدی برای توجه مستمر به طراحی کارورزی، نظارت و همسویی برنامه درسی ارائه می‌دهد. پژوهش تقویت همکاری مدرسه و دانشگاه، ارتقای ادغام فناوری و ایجاد سیاست‌ها و رویه‌های نظام‌مند برای پایش و مستندسازی تحقق پیامدهای یادگیری برنامه را توصیه می‌کند.

Arabic communication is a central outcome of language learning, yet many students in Malaysian religious secondary schools experience difficulty using Arabic confidently and meaningfully. This study investigated pedagogical practices that support Arabic communicative competence in religious secondary schools in Kuala Terengganu, Malaysia. A qualitative case-study design was employed involving 12 teachers of al-Lughah al-‘Arabiyyah al-Mu‘asirah (Arabic subject in religious school) from three schools. Participants were selected purposively based on their qualifications and teaching experience. Data were collected through semi-structured interviews, audio-recorded, transcribed verbatim, and analysed thematically through familiarisation, initial coding, theme development, review, definition, and reporting. Trustworthiness was strengthened through expert validation, participant confirmation, an audit trail, and triangulation. Four themes emerged: communicative approaches, teaching strategies, teacher professionalism, and implementation challenges. Effective practices included interaction-based activities, explicit emphasis on speaking, strategic use of Arabic and Malay, technology integration, varied instructional methods, student-centred learning, and purposeful teaching materials. Teachers’ Arabic proficiency, pedagogical competence, lesson planning, and professional disposition also shaped the quality of instruction. However, inadequate infrastructure, limited Arabic-speaking environments, and students’ restricted vocabulary, confidence, and motivation constrained implementation. The findings show that communicative competence is supported not by a single technique but by alignment among meaningful interaction, comprehensible input, structured participation, adaptive scaffolding, teacher expertise, and enabling school conditions. Arabic instruction should therefore provide sustained opportunities for purposeful speaking, progressively increase comprehensible Arabic use, integrate digital and non-digital resources, and differentiate support according to learner readiness. Institutional support remains essential for sustaining communicative practice beyond individual teacher effort across classrooms and school settings.

ارتباط به زبان عربی یکی از نتایج اصلی یادگیری زبان است، اما بسیاری از دانش‌آموزان مدارس متوسطه دینی در مالزی در استفاده از زبان عربی به‌صورت معنادار و با اعتماد به نفس با دشواری مواجه هستند. این پژوهش به بررسی رویکردهای آموزشی حمایت‌کننده از شایستگی ارتباطی زبان عربی در مدارس متوسطه دینی در کوالا ترنگانو، مالزی پرداخت. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی موردی و با مشارکت ۱۲ معلم درس «اللغه العربیه المعاصره» (موضوع زبان عربی در مدرسه دینی) از سه مدرسه انجام شد. شرکت‌کنندگان به‌صورت هدفمند و بر اساس صلاحیت‌ها و تجربه تدریس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری، ضبط صوتی، به‌صورت کلمه به کلمه رونویسی و با روش تحلیل تماتیک شامل آشنایی، کدگذاری اولیه، توسعه تم‌ها، بازبینی، تعریف و گزارش تحلیل شدند. اعتبار داده‌ها از طریق اعتبارسنجی توسط خبرگان، تأیید شرکت‌کنندگان، ردپای حسابرسی و مثلث‌سازی تقویت شد. چهار تم اصلی استخراج شد: رویکردهای ارتباطی، راهبردهای تدریس، حرفه‌ای‌گری معلمان و چالش‌های اجرا. شیوه‌های مؤثر شامل فعالیت‌های مبتنی بر تعامل، تأکید صریح بر مهارت گفتاری، استفاده راهبردی از زبان عربی و مالایی، ادغام فناوری، روش‌های متنوع تدریس، یادگیری دانش‌آموزمحور و مواد آموزشی هدفمند بود. مهارت زبانی معلمان، شایستگی آموزشی، برنامه‌ریزی درسی و نگرش حرفه‌ای معلمان نیز کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داد. با این حال، زیرساخت ناکافی، محیط‌های محدود برای صحبت به عربی و دامنه واژگان، اعتماد به نفس و انگیزه محدود دانش‌آموزان، اجرای این رویکردها را با محدودیت مواجه ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی نه با یک تکنیک منفرد، بلکه با همسویی میان تعامل معنادار، ورودی قابل فهم، مشارکت ساختاریافته، حمایت تطبیقی، تخصص معلم و شرایط تسهیل‌کننده مدرسه تقویت می‌شود. بنابراین آموزش زبان عربی باید فرصت‌های مستمر برای گفت‌وگوی هدفمند فراهم کند، استفاده قابل فهم از زبان عربی را به‌تدریج افزایش دهد، منابع دیجیتال و غیر دیجیتال را ادغام کند و حمایت آموزشی را بر اساس آمادگی یادگیرندگان تفکیک نماید. حمایت نهادی برای تداوم تمرین ارتباطی فراتر از تلاش فردی معلمان در کلاس‌ها و محیط مدرسه ضروری است.