indirect pathway

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

Burnout among nurses threatens healthcare quality and workforce sustainability. This study examined associations between perceived skill development, institutional support, resilience, job satisfaction, and burnout among nurses in Saudi Arabia, testing resilience as a mediator linking organizational resources to outcomes. In this cross-sectional study, 190 registered nurses from three hospitals in Riyadh completed validated instruments: Professional Development Scale in Nursing, Survey of Perceived Organizational Support, Connor–Davidson Resilience Scale-25, Index of Work Satisfaction, and Copenhagen Burnout Inventory. Hierarchical regression and regression-based mediation (PROCESS Model 4; 5,000 bootstrap samples) were conducted, controlling for age, gender, experience, hospital type, and nationality. Reporting follows STROBE guidelines. Skill development (β = 0.38, p < 0.001) and institutional support (β = 0.34, p < 0.001) were independently associated with resilience (R 2 = 0.412). Resilience was positively associated with job satisfaction (r = 0.48) and negatively with burnout (r = −0.54). Indirect effects via resilience were statistically significant for the paths from skill development to job satisfaction (0.15,95% CI [0.09,0.22]), skill development to burnout (−0.23,95% CI [−0.32, −0.15]), institutional support to job satisfaction (0.14,95% CI [0.09,0.21]), and institutional support to burnout (−0.19,95% CI [−0.28, −0.12]). Nationality was not significantly associated with resilience (β = 0.03, p = 0.660). Higher perceived skill development and institutional support were associated with higher resilience, which in turn correlated with improved job satisfaction and reduced burnout. These findings suggest that strengthening organizational resources is associated with higher nurse resilience and, in turn, with more favorable job satisfaction and burnout profiles; given the cross-sectional design, causal or directional claims cannot be made.

فرسودگی شغلی در میان پرستاران، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی و پایداری نیروی کار را تهدید می‌کند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین رشد مهارت ادراک‌شده، حمایت نهادی، تاب‌آوری، رضایت شغلی و فرسودگی شغلی در میان پرستاران عربستان سعودی پرداخته و تاب‌آوری را به‌عنوان میانجی پیونددهنده منابع سازمانی با پیامدها مورد آزمون قرار داده است. در این مطالعه مقطعی، ۱۹۰ پرستار ثبت‌شده از سه بیمارستان در ریاض ابزارهای معتبر را تکمیل کردند: مقیاس توسعه حرفه‌ای در پرستاری، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک‌شده، مقیاس تاب‌آوری Connor–Davidson-25، شاخص رضایت شغلی و پرسشنامه فرسودگی شغلی کپنهاگ. رگرسیون سلسله‌مراتبی و میانجی‌گری مبتنی بر رگرسیون (مدل ۴ PROCESS؛ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ) انجام شد و سن، جنسیت، سابقه، نوع بیمارستان و ملیت کنترل گردید. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل STROBE صورت گرفته است. رشد مهارت (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و حمایت نهادی (β = ۰٫۳۴، p < ۰٫۰۰۱) به‌طور مستقل با تاب‌آوری (R 2 = ۰٫۴۱۲) مرتبط بودند. تاب‌آوری با رضایت شغلی رابطه مثبت (r = ۰٫۴۸) و با فرسودگی شغلی رابطه منفی (r = −۰٫۵۴) داشت. اثرات غیرمستقیم از طریق تاب‌آوری برای مسیرهای رشد مهارت به رضایت شغلی (۰٫۱۵، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۲])، رشد مهارت به فرسودگی شغلی (−۰٫۲۳، ۹۵٪ CI [−۰٫۳۲، −۰٫۱۵])، حمایت نهادی به رضایت شغلی (۰٫۱۴، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۱]) و حمایت نهادی به فرسودگی شغلی (−۰٫۱۹، ۹۵٪ CI [−۰٫۲۸، −۰٫۱۲]) از نظر آماری معنادار بود. ملیت با تاب‌آوری ارتباط معناداری نداشت (β = ۰٫۰۳، p = ۰٫۶۶۰). رشد مهارت ادراک‌شده و حمایت نهادی بالاتر با تاب‌آوری بیشتر مرتبط بود که به نوبه خود با بهبود رضایت شغلی و کاهش فرسودگی شغلی همبستگی داشت. این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت منابع سازمانی با تاب‌آوری بیشتر پرستاران و در نتیجه با نمایه‌های مطلوب‌تر رضایت شغلی و فرسودگی شغلی مرتبط است؛ با توجه به طراحی مقطعی، ادعاهای علّی یا جهت‌دار قابل ارائه نیست.

Introduction Preschool peer acceptance is a pivotal marker of social-emotional well-being and future adaptation. Although teacher–child relationship quality is a known correlate of children’s peer status, the mechanisms linking this vertical relationship to horizontal peer relations remain insufficiently understood. Methods This two-wave longitudinal study examined whether emotion understanding and social initiative were associated with the prospective link between teacher–child relationship quality and later peer acceptance. Data were collected from 319 Chinese preschool children across a 12-month interval. Teachers reported teacher–child closeness, conflict, and children’s social initiative; children completed an emotion understanding task; and peer acceptance was assessed using peer nominations. Structural equation models controlled for baseline levels of emotion understanding, social initiative, peer acceptance, and relevant covariates. Results Results showed that T1 teacher closeness positively predicted, whereas teacher conflict negatively predicted, T2 peer acceptance. Emotion understanding and social initiative each served as significant indirect pathways linking teacher–child relationship quality with later peer acceptance. In addition, a theory-informed serial indirect pathway from T1 teacher–child relationship quality to T2 peer acceptance via T2 emotion understanding and T2 social initiative was statistically significant. Discussion However, because the study was observational and because the mediators and outcome were all assessed at T2, the findings should be interpreted as prospective associations consistent with the proposed theoretical model rather than as evidence of causal or strictly temporal mechanisms. These findings suggest that supportive teacher–child relationships may be linked to peer acceptance through children’s socioemotional understanding and proactive peer engagement.

مقدمه: پذیرش همسالان در دوره پیش‌دبستانی شاخصی محوری از بهزیستی اجتماعی-هیجانی و سازگاری آینده است. اگرچه کیفیت رابطه معلم-کودک به عنوان یکی از همبسته‌های شناخته‌شده وضعیت همسالان کودکان مطرح است، اما سازوکارهای پیونددهنده این رابطه عمودی با روابط افقی همسالان همچنان به‌طور کافی شناخته نشده‌اند. روش‌ها: این مطالعه طولی دو موجی بررسی کرد که آیا فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی با پیوند آینده‌نگر بین کیفیت رابطه معلم-کودک و پذیرش بعدی همسالان مرتبط هستند یا خیر. داده‌ها از ۳۱۹ کودک پیش‌دبستانی چینی در یک بازه زمانی ۱۲ ماهه گردآوری شد. معلمان نزدیکی و تعارض معلم-کودک و ابتکار اجتماعی کودکان را گزارش کردند؛ کودکان یک تکلیف فهم هیجانی را انجام دادند؛ و پذیرش همسالان با استفاده از نام‌بردن همسالان ارزیابی شد. مدل‌های معادلات ساختاری سطوح پایه فهم هیجانی، ابتکار اجتماعی، پذیرش همسالان و متغیرهای همبسته مرتبط را کنترل کردند. نتایج: نتایج نشان داد که نزدیکی معلم در زمان T1 به طور مثبت و تعارض معلم به طور منفی پذیرش همسالان در زمان T2 را پیش‌بینی کرد. فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی هر یک به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، کیفیت رابطه معلم-کودک را به پذیرش بعدی همسالان پیوند دادند. علاوه بر این، یک مسیر غیرمستقیم سریالی مبتنی بر نظریه از کیفیت رابطه معلم-کودک در T1 به پذیرش همسالان در T2 از طریق فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی در T2 از لحاظ آماری معنادار بود. بحث: با این حال، با توجه به اینکه مطالعه مشاهده‌ای بود و میانجی‌ها و پیامد همگی در T2 ارزیابی شدند، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آینده‌نگر منطبق با مدل نظری پیشنهادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از سازوکارهای علّی یا کاملاً زمانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط حمایتی معلم-کودک ممکن است از طریق فهم اجتماعی-هیجانی کودکان و مشارکت فعال آن‌ها با همسالان به پذیرش همسالان مرتبط باشد.

Artificial intelligence (AI) is increasingly embedded in second language (L2) learning, yet the cognitive demands of AI-mediated environments, particularly for logographic languages such as Chinese, remain underexplored. This study investigated the interrelationships among executive function (EF), reading-related linguistic skills, AI literacy, and Chinese L2 reading comprehension in 155 Form 4 Southeast Asian ethnic minority students in Hong Kong. Using a quantitative design, we validated a three-factor EF model (working memory, cognitive flexibility, inhibitory control) and examined how these components, together with orthographic and morphological skills, relate to L2 reading outcomes. Structural equation modeling showed that all three EF components significantly predicted reading comprehension, underscoring the importance of executive control for processing a complex logographic script. AI literacy significantly supported both foundational reading skills and overall reading comprehension. A key finding of the integrated model is that cognitive flexibility significantly predicted AI literacy, which in turn significantly predicted reading comprehension, indicating an indirect pathway from EF to reading via AI literacy. This pattern highlights the cognitive underpinnings of digital engagement in L2 learning. The study extends the Reading Systems Framework by positioning AI literacy as an external scaffold that interacts with learners’ cognitive resources, and offers practical implications for designing cognitively supportive, AI-enhanced Chinese L2 instruction for ethnic minority learners.

هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای در یادگیری زبان دوم (L2) ادغام می‌شود، اما الزامات شناختی محیط‌های مبتنی بر هوش مصنوعی، به ویژه برای زبان‌های لوگوگرافی مانند چینی، همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش به بررسی روابط متقابل میان کارکرد اجرایی (EF)، مهارت‌های زبانی مرتبط با خواندن، سواد هوش مصنوعی و درک مطلب خواندن زبان چینی به عنوان زبان دوم در ۱۵۵ دانش‌آموز اقلیت قومی جنوب شرق آسیا در پایه چهارم متوسطه در هنگ‌کنگ پرداخت. با استفاده از طرح کمی، یک مدل سه‌عاملی کارکرد اجرایی (حافظه کاری، انعطاف‌پذیری شناختی، کنترل بازداری) اعتبارسنجی شد و بررسی گردید که این مؤلفه‌ها، همراه با مهارت‌های املایی و واژگانی، چگونه با پیامدهای خواندن زبان دوم مرتبط هستند. مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد که هر سه مؤلفه کارکرد اجرایی به طور معناداری درک مطلب خواندن را پیش‌بینی می‌کنند و اهمیت کنترل اجرایی برای پردازش خط لوگوگرافی پیچیده را برجسته می‌سازند. سواد هوش مصنوعی به طور معناداری از هر دو مهارت پایه‌ای خواندن و درک مطلب کلی حمایت کرد. یافته کلیدی مدل یکپارچه این است که انعطاف‌پذیری شناختی به طور معناداری سواد هوش مصنوعی را پیش‌بینی می‌کند و سواد هوش مصنوعی نیز به طور معناداری درک مطلب خواندن را پیش‌بینی می‌کند، که به یک مسیر غیرمستقیم از کارکرد اجرایی به خواندن از طریق سواد هوش مصنوعی اشاره دارد. این الگو بر بنیان‌های شناختی مشارکت دیجیتال در یادگیری زبان دوم تأکید می‌کند. این پژوهش چارچوب سیستم‌های خواندن را با قرار دادن سواد هوش مصنوعی به عنوان یک تکیه‌گاه بیرونی که با منابع شناختی یادگیرندگان تعامل دارد، گسترش می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی آموزش زبان چینی به عنوان زبان دوم مبتنی بر هوش مصنوعی و حمایت‌کننده شناختی برای یادگیرندگان اقلیت قومی ارائه می‌دهد.

This study investigates how teacher background and empowerment constructs influence instructional quality through the mediating role of professional development (PD) engagement routines. Using structural equation modeling on a sample of 2,560 teachers from the TALIS 2018 dataset, the research explores how demographic factors and empowerment dimensions make a difference in collaborative routines in PD as well as instructional quality. The findings indicate that while individual teacher characteristics exert direct influences on instructional quality, these effects are substantially amplified through the indirect pathway of PD engagement routines. Notably, mutual empowerment serves as a critical conduit for routines in PD engagement, whereas status-based social empowerment appears insufficient in isolation. The results suggest that educational policy should shift from macro-level status initiatives toward supporting school-level organizational structures that institutionalize reciprocal support and daily professional exchange to sustain instructional excellence.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه پیشینه معلمان و سازه‌های توانمندسازی بر کیفیت تدریس از طریق نقش میانجی‌گرانه الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای (PD) تأثیر می‌گذارند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری بر روی نمونه‌ای متشکل از ۲۵۶۰ معلم از داده‌های TALIS 2018، این تحقیق بررسی می‌کند که عوامل جمعیت‌شناختی و ابعاد توانمندسازی چگونه در الگوهای مشارکتی توسعه حرفه‌ای و همچنین کیفیت تدریس تفاوت ایجاد می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در حالی که ویژگی‌های فردی معلمان تأثیرات مستقیمی بر کیفیت تدریس دارند، این اثرات از طریق مسیر غیرمستقیم الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای به طور قابل توجهی تقویت می‌شوند. به طور خاص، توانمندسازی متقابل به عنوان یک مجرای حیاتی برای الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای عمل می‌کند، در حالی که توانمندسازی اجتماعی مبتنی بر جایگاه به تنهایی کافی به نظر نمی‌رسد. نتایج حاکی از آن است که سیاست‌های آموزشی باید از ابتکارات کلان مبتنی بر جایگاه به سمت حمایت از ساختارهای سازمانی در سطح مدرسه که حمایت متقابل و تبادل حرفه‌ای روزانه را نهادینه می‌کنند، برای حفظ تعالی تدریس، تغییر جهت دهند.

Introduction Data-driven training monitoring has enhanced the precision of training-load assessment, fatigue detection, and training regulation in competitive sport. However, continuous data collection, performance metric comparisons, and evaluative feedback may also constitute emerging sources of psychological stress for athletes. Drawing on the Technology Stress Generators Model, the Challenge–Hindrance Stressor Framework, and the Job Demands–Resources Model, this study examined the relationships among data-driven training monitoring stress (DTMS), evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout, as well as potential differences across gender and sport type. Methods Cross-sectional questionnaire data were collected from 588 active athletes. Confirmatory factor analysis, structural equation modeling, bootstrap tests of indirect effects, and multigroup analysis were conducted to examine the hypothesized relationships and between-group differences. Results DTMS was significantly and positively associated with evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout. Evaluative anxiety and psychological exhaustion each constituted a significant indirect pathway between DTMS and athlete burnout, and the sequential indirect pathway through evaluative anxiety and psychological exhaustion was also statistically significant. Multigroup analysis further showed significant between-group differences in the association between DTMS and evaluative anxiety. This association was stronger among female athletes than among male athletes and stronger among athletes in physical endurance sports than among those in skill-based sports. Discussion The findings suggest that data-driven training monitoring should extend beyond the technical objectives of data acquisition and assessment accuracy to incorporate psychologically informed practices. Particular attention should be given to the interpretation of monitoring data, the communication of anomalous indicators, and the delivery of evaluative feedback to reduce the psychological burden potentially associated with data-intensive monitoring.

مقدمه: پایش داده‌محور تمرین، دقت ارزیابی بار تمرین، شناسایی خستگی و تنظیم تمرین را در ورزش رقابتی افزایش داده است. با این حال، جمع‌آوری مداوم داده‌ها، مقایسه شاخص‌های عملکرد و بازخوردهای ارزیابانه می‌تواند به عنوان منابع نوظهور استرس روان‌شناختی برای ورزشکاران تلقی شود. با بهره‌گیری از مدل مولدهای استرس فناوری، چارچوب استرسورهای چالش-مانع و مدل تقاضا-منابع شغلی، این مطالعه روابط میان استرس پایش داده‌محور تمرین (DTMS)، اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران و همچنین تفاوت‌های احتمالی بر اساس جنسیت و نوع ورزش را بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۵۸۸ ورزشکار فعال جمع‌آوری شد. برای بررسی روابط فرض‌شده و تفاوت‌های بین‌گروهی، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون بوت‌استرپ اثرات غیرمستقیم و تحلیل چندگروهی انجام شد. نتایج: DTMS با اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداری داشت. اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی هر یک مسیر غیرمستقیم معناداری بین DTMS و فرسودگی شغلی ورزشکاران تشکیل دادند و مسیر غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی نیز از نظر آماری معنادار بود. تحلیل چندگروهی همچنین تفاوت معنادار بین‌گروهی در ارتباط بین DTMS و اضطراب ارزیابانه را نشان داد. این ارتباط در میان ورزشکاران زن نسبت به مردان قوی‌تر بود و در ورزشکاران رشته‌های استقامتی نسبت به ورزش‌های مهارتی نیز قوی‌تر مشاهده شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش داده‌محور تمرین باید فراتر از اهداف فنی جمع‌آوری داده و دقت ارزیابی، رویکردهای مبتنی بر روان‌شناسی را نیز دربرگیرد. توجه ویژه‌ای باید به تفسیر داده‌های پایش، اطلاع‌رسانی شاخص‌های غیرمعمول و ارائه بازخورد ارزیابانه به منظور کاهش بار روان‌شناختی احتمالی ناشی از پایش داده‌محور معطوف شود.