urban-rural differences

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

OBJECTIVES: This study examined whether the components of hope (agency and pathways) and self-compassion (self-warmth and self-coldness) moderate the relationship between poorer perceived physical health and depressive symptoms, and whether these moderating effects are conditional on place of residence. METHODS: = 8.16) completed the Adult Hope Scale, Self-Compassion Scale, physical health items of the Duke Health Profile, and short form of the Geriatric Depression Scale. RESULTS: Almost half (46.3%) of the sample had sub-threshold depressive symptoms. Pathways weakened the association between poorer perceived physical health and depressive symptoms for urban older adults. Self-coldness strengthened the association between poorer perceived physical health and depressive symptoms for rural older adults. CONCLUSIONS: Pathways are a protective factor for Nepali older adults experiencing poorer perceived physical health from urban areas, whereas self-coldness is an additional risk factor for those living in rural areas. CLINICAL IMPLICATIONS: Interventions aimed at reducing depressive symptoms among Nepali older adults with poorer perceived physical health should focus on increasing pathways in urban areas and reducing self-coldness in rural areas.

اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا مؤلفه‌های امید (عاملیت و مسیرها) و شفقت به خود (گرمی به خود و سردی به خود) رابطه بین سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر و نشانه‌های افسردگی را تعدیل می‌کنند و آیا این اثرات تعدیل‌گر وابسته به محل سکونت هستند یا خیر. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (انحراف معیار = ۸٫۱۶) مقیاس امید بزرگسالان، مقیاس شفقت به خود، پرسش‌های سلامت جسمانی از پروفایل سلامت Duke و فرم کوتاه مقیاس افسردگی سالمندان را تکمیل کردند. نتایج: تقریباً نیمی (۴۶٫۳٪) از نمونه دارای نشانه‌های افسردگی زیر آستانه بودند. مسیرها ارتباط بین سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر و نشانه‌های افسردگی را برای سالمندان شهری تضعیف کرد. سردی به خود این ارتباط را برای سالمندان روستایی تقویت کرد. نتیجه‌گیری: مسیرها یک عامل محافظتی برای سالمندان نپالی با سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر در مناطق شهری هستند، در حالی که سردی به خود یک عامل خطر اضافی برای افراد ساکن مناطق روستایی است. پیامدهای بالینی: مداخلاتی که با هدف کاهش نشانه‌های افسردگی در سالمندان نپالی با سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر انجام می‌شوند، باید بر افزایش مسیرها در مناطق شهری و کاهش سردی به خود در مناطق روستایی تمرکز کنند.

The present study is needed to examine the extent and nature of role conflict among female secondary school teachers on the basis of locale in order to better understand its impact on their professional effectiveness and personal well-being. The study was conducted on female secondary school teachers using a Mixed Method Design. A stratified sampling technique was employed to collect quantitative data from the participants, while for the qualitative component, 20 teachers were selected purposively. The quantitative sample comprised 254 urban and 196 rural female secondary school teachers, selected randomly. The study aimed to compare the two groups in terms of level of role conflict based on locale. Additionally, opinions from Head Teachers were gathered to supplement the findings. Both descriptive and inferential statistical analyses were carried out, including Mean, Standard Deviation, t-test, and thematic analysis for the qualitative data. The results revealed that 82% of respondents reported low role conflict, whereas 18% experienced moderate to high levels. The study also revealed that urban female secondary school teachers experience a higher level of role conflict compared to their rural counterparts. Moreover, the results highlight the importance of a congenial school atmosphere and effective workload management in mitigating role conflict among female teachers. Therefore, the study suggests that creating an encouraging and supportive school environment can significantly contribute to the mental well-being and professional satisfaction of female secondary school teachers.

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان و ماهیت تعارض نقش در میان معلمان زن دبیرستانی بر اساس محل سکونت انجام شده است تا تأثیر آن بر اثربخشی حرفه‌ای و بهزیستی فردی ایشان بهتر درک شود. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی (Mixed Method Design) بر روی معلمان زن دبیرستانی انجام شد. برای گردآوری داده‌های کمی از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای استفاده گردید و برای بخش کیفی، ۲۰ معلم به صورت هدفمند انتخاب شدند. نمونه کمی شامل ۲۵۴ معلم زن دبیرستانی شهری و ۱۹۶ معلم زن دبیرستانی روستایی بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند. هدف پژوهش مقایسه دو گروه از نظر میزان تعارض نقش بر اساس محل سکونت بود. همچنین، نظرات مدیران مدارس برای تکمیل یافته‌ها جمع‌آوری شد. تحلیل‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تحلیل تماتیک برای داده‌های کیفی انجام گرفت. نتایج نشان داد که ۸۲٪ از پاسخ‌دهندگان تعارض نقش پایین را گزارش کردند، در حالی که ۱۸٪ سطوح متوسط تا بالای تعارض نقش را تجربه نمودند. همچنین، پژوهش نشان داد که معلمان زن دبیرستانی شهری نسبت به همتایان روستایی خود تعارض نقش بیشتری را تجربه می‌کنند. افزون بر این، نتایج بر اهمیت فضای مدرسه‌ای مطلوب و مدیریت مؤثر حجم کار در کاهش تعارض نقش در میان معلمان زن تأکید دارد. بنابراین، پژوهش پیشنهاد می‌کند که ایجاد محیطی تشویق‌کننده و حمایت‌گر در مدرسه می‌تواند به طور معناداری به بهزیستی روانی و رضایت شغلی معلمان زن دبیرستانی کمک کند.