The present study aimed at examining relationship between sociotropy and autonomy with self-esteem and anxiety in adults in Pakistan and to test the moderation effect of perceived social support in the relationships between sociotropy and autonomy with self-esteem and anxiety. Methods: A quantitative correlational design was used. The sample consisted of 500 healthy unmarried individuals aged 18-29 years who were selected from government and private universities across the country, using a purposive sampling technique. The Personal Style Inventory, Multidimensional Scale of Perceived Social Support, Rosenberg Self-Esteem Scale, and the anxiety subscale of the Depression Anxiety Stress Scales-21 were all filled out by the participants. Data were processed in SPSS version 26, descriptive statistics, Pearson product-moment correlation, Hayes' PROCESS Macro Model 1 and internal consistency analysis were used. Results: There was a significant correlation between sociotropy and anxiety (r=.22, p<.01) and with perceived social support (r=.29, p<.01), but not with self-esteem (r=-.05, p=.267). Self-esteem (r=.15, p<.01), anxiety (r=.12, p<.01) and perceived social support (r=.20, p<.01) were positively related to autonomy. Perceived social support was shown to be significantly positively related to self-esteem (r=.14, p<.01) and, surprisingly, not significantly related to anxiety (r≈0, p=.977). Sociotropy × perceived social support interactions were significant for self-esteem (B=.002, p=.026) and anxiety (B=.001, p=.010), but the autonomy × perceived social support interactions were not significant for self-esteem (B≈0, p=.750) or anxiety (B≈0, p=.569). Conclusion: The results suggest that the sociotropic orientation is related to higher anxiety and that perceived social support modifies the relationship between sociotropy and self-esteem and anxiety. A positive relationship was found between autonomy and self-esteem and autonomy and anxiety; and perceived social support did not significantly change these relationships. These findings underline the need for taking both vulnerability and inter-personal resources into account to comprehend anxiety in young adults in Pakistan.
The education of young children constitutes the foundation of their cognitive, social, emotional, and behavioural development. Teacher psychological capital, emotional intelligence, and work engagement are personal resources that may be associated with good teaching practices and child development as perceived by teachers. Using COR theory, this study examined the relationships among teacher psychological capital, emotional intelligence, work engagement, teaching effectiveness, and teacher-reported children's developmental outcomes of early childhood educators in Lagos State, Nigeria. The study employed a correlational research design. A sample of 202 early childhood educators was selected through a multistage sampling process, in which five children per teacher's classroom were selected, resulting in a total of 1,010 children rated using the Early Development Instrument (EDI). The data for the study were gathered using the Psychological Capital Questionnaire, the Wong and Law Emotional Intelligence Scale, the Utrecht Work Engagement Scale, the Classroom Assessment Scoring System (CLASS) Pre-K, and the EDI Teacher Version. The scores of five children per teacher were aggregated to measure teacher-level indicators of child developmental outcomes. Data analysis was done using Pearson product-moment correlation, multiple regression, and hierarchical multiple regression at the 0.05 level of significance. The results indicated significant positive correlations among the research variables. Psychological capital, emotional intelligence, and work engagement, both together and individually, made significant contributions to teaching effectiveness and teacher-rated children’s developmental outcomes. Teaching experience and school ownership also significantly moderated the relationship between the independent and dependent variables. This research therefore concludes that psychological capital, emotional intelligence, and work engagement are significant resources for teachers, contributing to teaching effectiveness and teacher-rated children’s developmental outcomes.
Abstract Lifelong learning is important for everyone, individually and collectively within institutions and communities. In today’s “learning society”, learning is not just a process driven by the learning system or the social system; it can also be a process in which the learners play an active role. This article focuses on the Erasmus+ project “Empowerment for migrants, from camps to integration” (CAMPLUS) in the Kurdistan Region of Iraq (KRI). Between 2021 and 2022, personal resources management (PRM) training was implemented in three refugee camps in Erbil. The central question driving the project was whether, and how, PRM can transform refugee learners’ ability to define and pursue their developmental goals. This inquiry is rooted in Paulo Freire’s critical pedagogy, which promotes dialogical learning as a means of empowering marginalised learners as agents of their own education. PRM integrates the validation of prior learning (VPL) with personalised pathways, based on the belief that competencies, gained formally, informally or experientially, should be recognised as the foundation for further learning. This approach aligns with Freire’s ideal of critical consciousness, which posits learning as a process of naming, reclaiming and transforming one’s reality. Using a qualitative analysis involving 15 refugees and three trainers, the authors explore how learner agency and institutional affordance combine to create meaningful learning outcomes. The study addresses a key gap in research: how reflective, personalised education can function in settings marked by displacement and limited opportunities.
This study examines how emotional intelligence (EI) affects work–life balance (WLB), job satisfaction, and work engagement among Lebanese employees, drawing on the job demands–resources (JD–R) and spillover theories. Data were collected through an online survey from 244 Lebanese employees and analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The results show that emotional intelligence positively predicts job satisfaction (β = 0.366, p < 0.001) and work engagement (β = 0.307, p < 0.001). Emotional intelligence also significantly predicts work–life balance (β = 0.251, p < 0.001). Furthermore, work–life balance and job satisfaction sequentially mediate the relationship between emotional intelligence and work engagement (indirect effect β = 0.046, p = 0.008), indicating partial mediation. These findings highlight the complementary roles of personal resources (emotional intelligence) and contextual resources (work–life balance) in shaping employee attitudes and behaviors. This research contributes to the limited literature and extends the study of emotional intelligence and employee well-being by offering fresh insights and practical implications. The research concludes with recommendations for policymakers by emphasizing the importance of aligning employee needs with organizational goals to create more effective and human-centered workplace policies. The study also includes limitations and recommendations for future research.
این مطالعه به بررسی تأثیر هوش هیجانی (EI) بر تعادل کار–زندگی (WLB)، رضایت شغلی و درگیری شغلی در میان کارکنان لبنانی میپردازد و از نظریههای تقاضا–منابع شغلی (JD–R) و سرریز بهره میگیرد. دادهها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از ۲۴۴ نفر از کارکنان لبنانی جمعآوری و با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش هیجانی به طور مثبت رضایت شغلی (β = ۰.۳۶۶، p < ۰.۰۰۱) و درگیری شغلی (β = ۰.۳۰۷، p < ۰.۰۰۱) را پیشبینی میکند. همچنین، هوش هیجانی به طور معناداری تعادل کار–زندگی (β = ۰.۲۵۱، p < ۰.۰۰۱) را پیشبینی میکند. افزون بر این، تعادل کار–زندگی و رضایت شغلی به صورت متوالی رابطه بین هوش هیجانی و درگیری شغلی را میانجیگری میکنند (اثر غیرمستقیم β = ۰.۰۴۶، p = ۰.۰۰۸) که نشاندهنده میانجیگری جزئی است. این یافتهها نقشهای مکمل منابع فردی (هوش هیجانی) و منابع زمینهای (تعادل کار–زندگی) را در شکلدهی نگرشها و رفتارهای کارکنان برجسته میکند. این پژوهش به ادبیات محدود موجود افزوده و مطالعه هوش هیجانی و بهزیستی کارکنان را با ارائه بینشهای نو و پیامدهای عملی گسترش میدهد. پژوهش با ارائه توصیههایی برای سیاستگذاران و تأکید بر اهمیت همسویی نیازهای کارکنان با اهداف سازمانی به منظور ایجاد سیاستهای محیط کار مؤثرتر و انسانمحور به پایان میرسد. همچنین، محدودیتها و پیشنهادهایی برای پژوهشهای آتی ارائه شده است.
This study investigates the relationships among Organisational Ethics (ETH), Interpersonal Relationships (IR), Job Autonomy (AUT), Support from Top Management (STM), Job Demands, Job Resources, Emotional Intelligence (EI) and Empathy (EMP) and Employee Performance (EP) within the IT (Information Technology) Industry through the JD-R (Job Demands-Resources) theory. This study examines how organisational and job-related factors are associated with Job demands and Job resources which are subsequently associated with Emotional Intelligence, Empathy and Employee Performance. Given the limitations from the previous empirical studies on EI and EMP as personal resources in IT industry context, this research aims to fill this gap by investigating the association of these personal resources with EP with a special focus on the IT industry. A quantitative research design was adopted using a structured questionnaire administered through a survey among IT employees working in different management and technical positions in Bengaluru, India. Around 318 valid responses were collected and analysed using SPSS and Jamovi. Structural Equation Modelling (SEM) was used to analyse the relationships among the constructs. The findings indicate that Emotional Intelligence and Empathy are significantly positively associated with Employee Performance in the IT industry. Further, the significant association of Job demands and Job resources with EI and EMP indicates the significance of workplace conditions in shaping employees’ emotional capabilities. This study applies the JD-R framework to examine EI and EMP as personal resources connecting job characteristics with employee performance outcomes in the IT industry. These research findings contribute to the literature of EP by providing practical insights for the IT industry seeking to enhance employee performance by developing emotional competencies and creating a supportive work culture.
این مطالعه به بررسی روابط میان اخلاق سازمانی (ETH)، روابط بینفردی (IR)، خودمختاری شغلی (AUT)، حمایت مدیریت عالی (STM)، تقاضاهای شغلی، منابع شغلی، هوش هیجانی (EI) و همدلی (EMP) و عملکرد کارکنان (EP) در صنعت فناوری اطلاعات (IT) از طریق نظریه تقاضاها و منابع شغلی (JD-R) میپردازد. این پژوهش بررسی میکند که چگونه عوامل سازمانی و مرتبط با شغل با تقاضاها و منابع شغلی مرتبط هستند که به نوبه خود با هوش هیجانی، همدلی و عملکرد کارکنان ارتباط دارند. با توجه به محدودیتهای مطالعات تجربی پیشین درباره EI و EMP بهعنوان منابع فردی در زمینه صنعت IT، این پژوهش با هدف پر کردن این خلأ، به بررسی ارتباط این منابع فردی با EP با تمرکز ویژه بر صنعت IT میپردازد. طرح پژوهش کمی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته و از طریق نظرسنجی در میان کارکنان IT شاغل در موقعیتهای مدیریتی و فنی مختلف در بنگلور هند اجرا شد. حدود ۳۱۸ پاسخ معتبر جمعآوری و با استفاده از نرمافزارهای SPSS و Jamovi تحلیل گردید. برای تحلیل روابط میان سازهها از مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد. یافتهها نشان داد که هوش هیجانی و همدلی با عملکرد کارکنان در صنعت IT ارتباط مثبت و معناداری دارند. همچنین، ارتباط معنادار تقاضاها و منابع شغلی با EI و EMP اهمیت شرایط محیط کار را در شکلدهی قابلیتهای هیجانی کارکنان نشان میدهد. این مطالعه با بهکارگیری چارچوب JD-R، EI و EMP را بهعنوان منابع فردی که ویژگیهای شغلی را به پیامدهای عملکرد کارکنان در صنعت IT پیوند میدهد، بررسی میکند. یافتههای این پژوهش با ارائه بینشهای عملی برای صنعت IT در جهت ارتقای عملکرد کارکنان از طریق توسعه شایستگیهای هیجانی و ایجاد فرهنگ کاری حمایتی، به ادبیات EP کمک میکند.
The period of university studies is associated with numerous stressors that can negatively affect the psychological functioning of young adults. This study aimed to investigate the relationship between perceived stress levels, preferred coping strategies, and psychological resilience. The analysis focused on resilience as a potential moderator of the relationship between coping strategies and stress intensity. The study included 607 Polish students. A significant part of the group was medical students (61.72%). The study employed the Perceived Stress Scale (PSS-10), the Coping Inventory (Mini-COPE), the Resilience Scale (SPP-25), and used an author-developed questionnaire to collect sociodemographic information. The respondents exhibited moderate stress intensity (M = 22.54; SD = 7.04) and a moderately high level of general resilience (M = 59.39; SD = 15.37). Among coping strategies, acceptance (M = 1.94) and active coping (M = 1.85) were chosen most frequently, while turning to religion and helplessness were chosen least frequently. Analysis of personal resources showed the highest scores in openness to experience and sense of humor. Interaction effects rarely reached statistical significance. The study group showed a profile of students who were stressed but had functional coping resources. The moderation analysis results indicate the complex nature of the relationships among the variables studied—although psychological resilience is a key resource, its role as a moderator of the relationship between coping strategies and stress is not universal and emerges only in specific areas of functioning. The data obtained suggest that psychological interventions should focus on strengthening existing resources (such as active coping) and developing resilience, which may serve as a buffer against the negative effects of academic stress.
دوره تحصیلات دانشگاهی با عوامل استرسزای متعددی همراه است که میتوانند عملکرد روانشناختی بزرگسالان جوان را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سطوح استرس ادراکشده، راهبردهای مقابلهای ترجیحی و تابآوری روانشناختی بود. تحلیلها بر تابآوری به عنوان یک تعدیلگر بالقوه در رابطه بین راهبردهای مقابلهای و شدت استرس متمرکز شد. این پژوهش شامل ۶۰۷ دانشجوی لهستانی بود که بخش قابل توجهی از گروه را دانشجویان پزشکی (۶۱٫۷۲٪) تشکیل میدادند. در این مطالعه از مقیاس استرس ادراکشده (PSS-10)، فهرست مقابله (Mini-COPE)، مقیاس تابآوری (SPP-25) و پرسشنامهای تدوینشده توسط نویسندگان برای جمعآوری اطلاعات جمعیتشناختی استفاده شد. پاسخدهندگان شدت متوسطی از استرس (M = 22.54؛ SD = 7.04) و سطح نسبتاً بالایی از تابآوری کلی (M = 59.39؛ SD = 15.37) را نشان دادند. در میان راهبردهای مقابلهای، پذیرش (M = 1.94) و مقابله فعال (M = 1.85) بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گرایش به مذهب و درماندگی کمترین فراوانی را داشتند. تحلیل منابع فردی بالاترین نمرات را در گشودگی نسبت به تجربه و حس شوخطبعی نشان داد. اثرات تعاملی به ندرت به سطح معناداری آماری رسیدند. گروه مورد مطالعه، نمایهای از دانشجویان را نشان داد که دچار استرس بودند اما منابع مقابلهای کارآمدی داشتند. نتایج تحلیل تعدیلگری، ماهیت پیچیده روابط میان متغیرهای مورد بررسی را نشان میدهد—اگرچه تابآوری روانشناختی یک منبع کلیدی است، نقش آن به عنوان تعدیلگر رابطه بین راهبردهای مقابلهای و استرس همگانی نیست و تنها در حوزههای خاصی از عملکرد ظاهر میشود. دادههای بهدستآمده حاکی از آن است که مداخلات روانشناختی باید بر تقویت منابع موجود (مانند مقابله فعال) و توسعه تابآوری متمرکز شوند، که میتواند به عنوان یک سپر در برابر اثرات منفی استرس تحصیلی عمل کند.
In recent years, psychological strain among young people has increased worldwide due to numerous social crises. School and classroom performance requirements are primary sources of stress for students. Classroom stress emerges when the demands of a teaching situation surpass personal resources, such as self-efficacy beliefs (SEB). Scientific inquiry-based activities, including experiments or modeling, pose a significant challenge in science lessons because students have limited resources in this area, even by the end of lower secondary school. Consequently, an elevated stress level is anticipated in such situations. This exploratory study examined secondary school students’ heart rate variability (n = 86 valid data sets), an indicator of physiological stress, during inquiry-based and non-inquiry-based (communication) situations in science lessons. Moreover, a hierarchical cluster analysis was conducted to investigate whether stress levels differed as a function of individual dispositions that encompassed both stress levels and scientific SEBs. Overall, no significantly elevated stress level was observed during inquiry-based situations. Nevertheless, three types of students with different physiological stress responses were identified, suggesting that individual dispositions are pivotal in guiding personalized stress prevention in science lessons.
در سالهای اخیر، فشار روانی در میان جوانان در سراسر جهان به دلیل بحرانهای اجتماعی متعدد افزایش یافته است. الزامات عملکردی مدرسه و کلاس درس از منابع اصلی استرس برای دانشآموزان بهشمار میروند. استرس کلاسی زمانی بروز میکند که الزامات یک موقعیت آموزشی از منابع فردی، مانند باورهای خودکارآمدی (SEB)، فراتر رود. فعالیتهای علمی مبتنی بر پژوهش، از جمله آزمایش یا مدلسازی، در درس علوم چالشی قابل توجه محسوب میشوند، زیرا دانشآموزان حتی تا پایان دوره متوسطه اول نیز منابع محدودی در این زمینه دارند. بنابراین، انتظار میرود که در چنین موقعیتهایی سطح استرس افزایش یابد. این مطالعه اکتشافی، تغییرپذیری ضربان قلب دانشآموزان دوره متوسطه (n = 86 مجموعه داده معتبر) را به عنوان شاخصی از استرس فیزیولوژیک، در موقعیتهای مبتنی بر پژوهش و غیرمبتنی بر پژوهش (ارتباطی) در کلاسهای علوم مورد بررسی قرار داد. علاوه بر این، یک تحلیل خوشهای سلسلهمراتبی به منظور بررسی تفاوت سطوح استرس بر اساس ویژگیهای فردی که هم سطوح استرس و هم SEB علمی را در بر میگرفت، انجام شد. به طور کلی، در موقعیتهای مبتنی بر پژوهش، افزایش معناداری در سطح استرس مشاهده نشد. با این حال، سه نوع دانشآموز با پاسخهای متفاوت استرس فیزیولوژیک شناسایی شدند که نشان میدهد ویژگیهای فردی در هدایت پیشگیری شخصیسازیشده از استرس در کلاسهای علوم نقش محوری دارند.
