regret

Background: Previous studies have investigated the levels of distress reported by children and adolescents while participating in trauma-focused research. However, the role of complex PTSD in responses to participation in trauma-focused research is unknown. The aim of the study was to investigate adolescents’ positive and negative reactions to trauma-focused research and their associations with lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD.Methods: The sample comprised 834 school-based adolescents (40.9% boys), aged 13–18 years (M = 16.17, SD = 1.34) from the general population. Lifetime trauma exposure was measured using the Child and Adolescent Trauma Screen (CATS); PTSD and complex PTSD were measured with the Child and Adolescent version of the International Trauma Questionnaire (ITQ-CA). Positive and negative responses to research were measured with the short version of the Reactions to Research Participation Questionnaire for Children (RRPQ-C).Results: Most adolescents reported neutral or positive reactions to participation: 73.4% did not feel upset or sad, 81.4% did not regret participating, 34.3% reported being glad about participating, and 61.0% felt good about helping. 6.6% reported feeling upset. Lifetime trauma exposure was reported by 74.5% of participants (M = 2.18, SD = 2.18); 6.8% met criteria for PTSD, and 13.1% for complex PTSD. Lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD were associated with feeling upset or sad, as well as being glad to participate. PTSD increased the odds of negative reactions to research 2.07 times, and complex PTSD 5.78 times. On the other hand, 42.2% of those with complex PTSD reported being glad they had participated.Conclusions: Adolescents generally responded positively to participating in the study. However, complex PTSD was associated with a higher likelihood of research-related distress, highlighting the need for tailored safety and risk protocols for adolescents with complex PTSD.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به بررسی میزان ناراحتی گزارش‌شده توسط کودکان و نوجوانان در حین مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما پرداخته‌اند. با این حال، نقش اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (complex PTSD) در واکنش به مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی واکنش‌های مثبت و منفی نوجوانان به پژوهش متمرکز بر تروما و ارتباط آن‌ها با تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD بود. روش‌ها: نمونه شامل ۸۳۴ نوجوان مدرسه‌ای (۴۰.۹٪ پسر)، در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال (میانگین = ۱۶.۱۷، انحراف معیار = ۱.۳۴) از جمعیت عمومی بود. تجربه تروما در طول عمر با استفاده از ابزار Child and Adolescent Trauma Screen (CATS) اندازه‌گیری شد؛ PTSD و complex PTSD با نسخه نوجوانان پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ-CA) سنجیده شدند. واکنش‌های مثبت و منفی به پژوهش با نسخه کوتاه پرسشنامه واکنش به مشارکت در پژوهش برای کودکان (RRPQ-C) ارزیابی شد. یافته‌ها: اکثر نوجوانان واکنش‌های خنثی یا مثبتی به مشارکت نشان دادند: ۷۳.۴٪ احساس ناراحتی یا غم نکردند، ۸۱.۴٪ از مشارکت پشیمان نشدند، ۳۴.۳٪ اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند و ۶۱.۰٪ احساس خوبی نسبت به کمک کردن داشتند. ۶.۶٪ احساس ناراحتی گزارش کردند. ۷۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان تجربه تروما در طول عمر را گزارش کردند (میانگین = ۲.۱۸، انحراف معیار = ۲.۱۸)؛ ۶.۸٪ معیارهای PTSD و ۱۳.۱٪ معیارهای complex PTSD را داشتند. تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD با احساس ناراحتی یا غم و همچنین خوشحالی از مشارکت ارتباط داشتند. PTSD احتمال واکنش منفی به پژوهش را ۲.۰۷ برابر و complex PTSD این احتمال را ۵.۷۸ برابر افزایش داد. از سوی دیگر، ۴۲.۲٪ از افراد دارای complex PTSD اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند. نتیجه‌گیری: نوجوانان عموماً واکنش مثبتی به مشارکت در این مطالعه داشتند. با این حال، complex PTSD با احتمال بالاتر ناراحتی مرتبط با پژوهش همراه بود که بر ضرورت تدوین پروتکل‌های ایمنی و مدیریت ریسک متناسب برای نوجوانان دارای complex PTSD تأکید می‌کند.

There are increasing reports of individuals who, after undergoing medical gender-affirming treatments (GAT) for gender incongruence/gender dysphoria, subsequently detransition and/or express regret regarding these interventions. Although detransition experiences are heterogeneous, some individuals who detransition describe substantial adverse physical consequences and psychological distress resulting from the GAT they received. The purpose of this article is to assist mental health professionals in their understanding and conceptualizing of detransition experiences within the existing Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) framework. It is posited that a diagnosis of posttraumatic stress disorder, as delineated in the most recent text revision of the DSM (DSM-5-TR) (American Psychiatric Association, 2022), may be applicable for some individuals who have detransitioned. Furthermore, the relevance of the moral injury concept-recently incorporated into the DSM-5-TR under code Z65.8 (American Psychiatric Association, 2025)-as it pertains to this population, is discussed.

گزارش‌های فزاینده‌ای از افرادی وجود دارد که پس از دریافت درمان‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت (GAT) برای ناسازگاری/نارضایتی جنسیتی، متعاقباً بازگشت از تغییر جنسیت داشته و/یا نسبت به این مداخلات ابراز پشیمانی می‌کنند. اگرچه تجارب بازگشت از تغییر جنسیت ناهمگون هستند، برخی از افرادی که بازگشت داشته‌اند پیامدهای نامطلوب جسمانی قابل توجه و پریشانی روان‌شناختی ناشی از درمان‌های GAT دریافتی را توصیف می‌کنند. هدف این مقاله، یاری‌رسانی به متخصصان سلامت روان در درک و مفهوم‌سازی تجارب بازگشت از تغییر جنسیت در چارچوب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) موجود است. فرض بر این است که تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، همان‌گونه که در آخرین ویرایش متنی DSM (DSM-5-TR) (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2022) بیان شده است، ممکن است برای برخی از افرادی که بازگشت از تغییر جنسیت داشته‌اند، قابل اطلاق باشد. افزون بر این، ارتباط مفهوم آسیب اخلاقی—که اخیراً در DSM-5-TR تحت کد Z65.8 (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2025) گنجانده شده است—در ارتباط با این جمعیت مورد بحث قرار می‌گیرد.