Objective: The objective of this study is to investigate the effect of an intervention based on Thessalian traditional music on the development of intercultural sensitivity among students, with the aim of examining whether culturally grounded music education can support intercultural learning. Theoretical Framework: The study is grounded in intercultural education, particularly the view that meaningful engagement with culturally diverse forms of expression can promote cultural awareness. Method: The methodology adopted for this research comprises literature review and research methodology. A quantitative pretest–posttest intervention study was conducted with 40 students aged 10–12 years attending a Music School in Greece. Data collection was carried out through administration of Intercultural Sensitivity Scale before and after a music-based intervention. Results and Discussion: The results obtained revealed a statistically significant increase in students’ overall intercultural sensitivity. A statistically significant improvement was observed among girls, whereas no statistically significant change was observed among boys. Research Implications: The practical and theoretical implications of this research are discussed, providing insights into how the results can be applied or influence practices in the field of intercultural education. These implications could encompass enhancement of intercultural sensitivity and promotion of the social inclusion of individuals from diverse cultural backgrounds. Originality/Value: This study contributes to the literature by providing empirical evidence on the use of Thessalian traditional music as an educational tool for enhancing intercultural sensitivity among students. The relevance and value of this research are evidenced by demonstrating how culturally grounded music interventions can support intercultural and inclusive education.
هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر مداخله‌ای مبتنی بر موسیقی سنتی تسالی بر توسعه حساسیت بین‌فرهنگی در میان دانشجویان است و با هدف بررسی این موضوع انجام شده است که آیا آموزش موسیقی مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از یادگیری بین‌فرهنگی حمایت کند. چارچوب نظری: این مطالعه بر پایه آموزش بین‌فرهنگی استوار است، به‌ویژه با این دیدگاه که مشارکت معنادار با اشکال بیان متنوع فرهنگی می‌تواند آگاهی فرهنگی را ارتقا دهد. روش: روش‌شناسی به‌کار رفته در این پژوهش شامل مرور ادبیات و روش‌شناسی پژوهش است. یک مطالعه مداخله‌ای کمی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با ۴۰ دانش‌آموز ۱۰ تا ۱۲ ساله که در یک مدرسه موسیقی در یونان تحصیل می‌کردند، انجام شد. گردآوری داده‌ها از طریق administering مقیاس حساسیت بین‌فرهنگی قبل و بعد از یک مداخله مبتنی بر موسیقی انجام گرفت. نتایج و بحث: نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده افزایش معنادار آماری در حساسیت بین‌فرهنگی کلی دانشجویان بود. بهبود معنادار آماری در میان دختران مشاهده شد، در حالی که تغییر معنادار آماری در میان پسران مشاهده نشد. پیامدهای پژوهشی: پیامدهای عملی و نظری این پژوهش مورد بحث قرار گرفته است و بینش‌هایی درباره چگونگی کاربرد نتایج یا تأثیر آن‌ها بر شیوه‌ها در زمینه آموزش بین‌فرهنگی ارائه می‌دهد. این پیامدها می‌توانند شامل ارتقای حساسیت بین‌فرهنگی و ترویج ادغام اجتماعی افراد با پیشینه‌های فرهنگی متنوع باشد. اصالت/ارزش: این مطالعه با ارائه شواهد تجربی درباره استفاده از موسیقی سنتی تسالی به‌عنوان یک ابزار آموزشی برای ارتقای حساسیت بین‌فرهنگی در میان دانشجویان، به ادبیات موضوع کمک می‌کند. ارتباط و ارزش این پژوهش با نشان دادن چگونگی حمایت مداخلات موسیقی مبتنی بر فرهنگ از آموزش بین‌فرهنگی و فراگیر، اثبات می‌شود.
This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.
این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.
Dominant models of intercultural competence and empathy rest on the assumption that learners are free to move, encounter differences in person, and choose their intercultural contacts. Imperiale (2021) has shown, in the context of the Gaza Strip in Palestine, that this assumption renders such models programmatically inapplicable under conditions of forced immobility. This study extends that reconceptualisation empirically to the occupied West Bank in Palestine. Drawing on semi-structured online interviews with four Palestinian undergraduates who had never travelled beyond the West Bank, this study examines how intercultural empathy is understood and enacted when encounter is structurally denied. The interviews were conducted between April and August 2024 and analysed using reflexive thematic analysis. Participants articulated empathy as inseparable from political recognition and material action; they described deliberate strategies, such as preparatory research, active listening and digital exchange, through which they built intercultural understanding without mobility; and one participant refused the expectation of empathy altogether, demanding it instead. Read through the Capabilities Approach and critical pedagogy, these accounts suggest that intercultural empathy is best understood not as an individual competence acquired through encounter, but as a relational capability whose distribution and expectation are politically structured. Implications for intercultural education in contexts of conflict and constraint are discussed.
الگوهای غالب شایستگی و همدلی بین‌فرهنگی بر این فرض استوار هستند که یادگیرندگان آزادانه می‌توانند جابجا شوند، تفاوت‌ها را به‌صورت حضوری تجربه کنند و تماس‌های بین‌فرهنگی خود را انتخاب نمایند. Imperiale (2021) در زمینه نوار غزه در فلسطین نشان داده است که این فرض باعث می‌شود چنین الگوهایی در شرایط بی‌تحرکی اجباری به‌طور برنامه‌ای غیرقابل اجرا باشند. این پژوهش، بازنگری مذکور را به‌صورت تجربی به کرانه باختری اشغالی فلسطین گسترش می‌دهد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته آنلاین با چهار دانشجوی کارشناسی فلسطینی که هرگز از کرانه باختری سفر نکرده بودند، این مطالعه بررسی می‌کند که همدلی بین‌فرهنگی چگونه در شرایطی که مواجهه به‌طور ساختاری انکار می‌شود، فهم و اجرا می‌گردد. مصاحبه‌ها بین آوریل و اوت ۲۰۲۴ انجام شد و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. مشارکت‌کنندگان همدلی را جدایی‌ناپذیر از شناسایی سیاسی و کنش مادی بیان کردند؛ آن‌ها راهبردهای عمدی مانند پژوهش مقدماتی، گوش‌دادن فعال و تبادل دیجیتال را توصیف نمودند که از طریق آن‌ها بدون جابجایی، فهم بین‌فرهنگی را ایجاد کردند؛ و یکی از مشارکت‌کنندگان به‌طور کلی از انتظار همدلی امتناع ورزید و آن را مطالبه نمود. با خوانش از منظر رویکرد قابلیت‌ها و پداگوژی انتقادی، این روایت‌ها نشان می‌دهند که همدلی بین‌فرهنگی بهتر است نه به‌عنوان یک شایستگی فردی که از طریق مواجهه کسب می‌شود، بلکه به‌عنوان یک قابلیت رابطه‌ای که توزیع و انتظار آن به‌طور سیاسی ساختار یافته است، درک شود. پیامدهای این یافته‌ها برای آموزش بین‌فرهنگی در زمینه‌های تعارض و محدودیت مورد بحث قرار گرفته است.
