entrepreneurship education

Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.

A well implemented entrepreneurship education programme of colleges of education provides a study on entrepreneurship skill to prepare students of the programme for entrepreneurship. The study examined the Perceived influence of entrepreneurship skills on poverty alleviation as perceived by colleges of education graduates. The study was guided by two research questions and two null hypotheses. The study employed a descriptive research design method. The population of the study comprised business education graduates in Kwara State Public Colleges of Education. There are 2052 graduates (2019 – 2021 academic session) in the three public colleges of education offering business education in Kwara State. A sample of 300 business education students in all the three public colleges of education in Kwara State were selected in this study. A structured 20-item questionnaire tagged "Influence of Entrepreneurship Skills on Poverty Alleviation Questionnaire (IESPAQ) designed by the researcher was used to gather data for the study. Research questions were analyzed using mean and standard deviation. The null hypotheses were tested at 0.05 level of significance using independent samples t-test. Through the findings from the study, it was concluded that entrepreneurship skills had a positive influence on poverty alleviation among public colleges of education graduates in Kwara State. Among the study's recommendations was that Entrepreneurial education curriculum planner should widen the scope of her entrepreneurship education given to the students to enable them meet up with the entrepreneurial skills required in the present world.

یک برنامه آموزش کارآفرینی به‌خوبی اجراشده در دانشکده‌های تربیت معلم، مطالعه‌ای درباره مهارت‌های کارآفرینی به‌منظور آماده‌سازی دانشجویان این برنامه برای کارآفرینی فراهم می‌کند. این پژوهش تأثیر ادراک‌شده مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر را از دیدگاه فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر توسط دو سؤال پژوهشی و دو فرضیه صفر هدایت شد. روش پژوهش توصیفی به‌کار گرفته شد. جامعه آماری پژوهش شامل فارغ‌التحصیلان رشته آموزش بازرگانی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara بود. در سه دانشکده دولتی آموزش بازرگانی در ایالت Kwara، تعداد ۲۰۵۲ فارغ‌التحصیل (سال تحصیلی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱) وجود داشت. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ دانشجوی آموزش بازرگانی در هر سه دانشکده دولتی تربیت معلم ایالت Kwara برای این مطالعه انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه ساختارمند ۲۰ ماده‌ای با عنوان «پرسشنامه تأثیر مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر (IESPAQ)» که توسط پژوهشگر طراحی شده بود، استفاده شد. سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین و انحراف معیار تحلیل شدند. فرضیه‌های صفر در سطح معناداری ۰٫۰۵ با استفاده از آزمون t مستقل بررسی شدند. بر اساس یافته‌های پژوهش، نتیجه‌گیری شد که مهارت‌های کارآفرینی تأثیر مثبتی بر کاهش فقر در میان فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara داشته است. از جمله توصیه‌های پژوهش این بود که برنامه‌ریزان برنامه درسی آموزش کارآفرینی باید دامنه آموزش کارآفرینی ارائه‌شده به دانشجویان را گسترش دهند تا آنان بتوانند با مهارت‌های کارآفرینی مورد نیاز در جهان امروز همگام شوند.

Abstract This study examined the influence of practical components of Business Education on the production of globally competitive graduates in public universities in Cross River State, Nigeria. The study focused on practical training in Accounting Education, Entrepreneurship Education, Office Management Education, and Marketing and Distributive Education. A descriptive survey design was adopted, drawing data from final-year Business Education students in the two public universities in the state through a structured questionnaire. Data were analysed using appropriate inferential statistical techniques to determine the individual and joint effects of the practical components on graduate global competitiveness. The findings indicate that practical components in Accounting Education, Entrepreneurship Education, and Marketing and Distributive Education significantly enhance the production of globally competitive graduates, while Office Management Education did not demonstrate a significant influence in its current form. The combined effect of all four practical components was also significant, highlighting the value of integrated practical training in Business Education programmes. The study contributes to business education scholarship by providing empirical evidence on how complementary practical components jointly shape graduate readiness for the global workforce. It offers practical insights for curriculum development by identifying priority areas for strengthening hands-on training and repositioning Office Management Education to better align with contemporary global competence demands.

این پژوهش به بررسی تأثیر اجزای عملی آموزش کسب‌وکار بر تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی در دانشگاه‌های دولتی ایالت کراس ریور، نیجریه پرداخته است. تمرکز پژوهش بر آموزش عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی، آموزش مدیریت اداری و آموزش بازاریابی و توزیع بوده است. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی اتخاذ شد و داده‌ها از دانشجویان سال آخر رشته آموزش کسب‌وکار در دو دانشگاه دولتی این ایالت از طریق پرسشنامه ساختاریافته گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از فنون آماری استنباطی مناسب برای تعیین اثرات فردی و مشترک اجزای عملی بر رقابت‌پذیری جهانی فارغ‌التحصیلان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجزای عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی و آموزش بازاریابی و توزیع به طور معناداری موجب ارتقای تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی می‌شوند، در حالی که آموزش مدیریت اداری در شکل فعلی خود تأثیر معناداری نشان نداد. اثر ترکیبی هر چهار جزء عملی نیز معنادار بود و بر ارزش آموزش عملی یکپارچه در برنامه‌های آموزش کسب‌وکار تأکید دارد. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی درباره نحوه تأثیرگذاری مشترک اجزای عملی مکمل بر آمادگی فارغ‌التحصیلان برای نیروی کار جهانی به ادبیات آموزش کسب‌وکار کمک می‌کند. همچنین با شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار برای تقویت آموزش عملی و بازنگری آموزش مدیریت اداری جهت انطباق بهتر با الزامات معاصر شایستگی جهانی، بینش‌های کاربردی برای توسعه برنامه درسی ارائه می‌دهد.

Purpose of the study: This study aims to examine patterns of STEAM integration in the Pancasila Student Profile Strengthening Project (P5) and to identify its benefits, challenges, and implications for project-based learning design within the Merdeka Curriculum. Methodology: A Systematic Literature Review was conducted on relevant articles published between 2020 and 2025. Searches were performed through Google Scholar, Garuda, andSinta using keywords related to P5, STEAM, and the Merdeka Curriculum. Based on the inclusion and exclusion criteria, 12 articles were selected, categorized, and analyzed descriptively and comparatively Main Findings: The review shows that contextual P5 activities support mutual cooperation, independence, creativity, communication, and responsibility, while STEAM supports creativity, critical thinking, problem solving, scientific curiosity, and 4C skills. The clearest direct evidence of integration was found in entrepreneurship and local-wisdom themes, with teacher readiness and balanced representation of STEAM elements emerging as the main challenges Novelty/Originality of this study: This review integrates findings from P5 and STEAM studies to map their points of convergence more systematically. Its novelty lies in identifying theme-based integration patterns, implementation success factors, and limitations in direct empirical evidence, thereby providing a basis for future STEAM-based P5 design and research

هدف مطالعه: این مطالعه با هدف بررسی الگوهای ادغام STEAM در پروژه تقویت پروفایل دانش‌آموز پاندسیلا (P5) و شناسایی مزایا، چالش‌ها و پیامدهای آن برای طراحی یادگیری مبتنی بر پروژه در چارچوب برنامه درسی مردکا انجام شده است. روش‌شناسی: مرور نظام‌مند ادبیات پژوهش بر روی مقالات مرتبط منتشرشده بین سال‌های 2020 تا 2025 صورت گرفت. جستجوها از طریق Google Scholar، Garuda و Sinta با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط با P5، STEAM و برنامه درسی مردکا انجام شد. بر اساس معیارهای ورود و خروج، 12 مقاله انتخاب، دسته‌بندی و به صورت توصیفی و مقایسه‌ای تحلیل شدند. یافته‌های اصلی: مرور انجام‌شده نشان می‌دهد که فعالیت‌های زمینه‌ای P5 از همکاری متقابل، استقلال، خلاقیت، ارتباط و مسئولیت‌پذیری حمایت می‌کنند، در حالی که STEAM از خلاقیت، تفکر انتقادی، حل مسئله، کنجکاوی علمی و مهارت‌های 4C پشتیبانی می‌کند. شواهد مستقیم و روشن ادغام عمدتاً در موضوعات کارآفرینی و حکمت بومی مشاهده شد و آمادگی معلمان و نمایندگی متوازن عناصر STEAM به عنوان چالش‌های اصلی مطرح گردید. نوآوری/اصالت مطالعه: این مرور یافته‌های مطالعات P5 و STEAM را برای ترسیم نقاط همگرایی آن‌ها به صورت نظام‌مند ادغام می‌کند. نوآوری آن در شناسایی الگوهای ادغام مبتنی بر موضوع، عوامل موفقیت اجرا و محدودیت‌های شواهد تجربی مستقیم است و بدین ترتیب مبنایی برای طراحی و پژوهش‌های آتی مبتنی بر P5 و STEAM فراهم می‌آورد.

Introduction This study aims to present a detailed empirical investigation of the role of entrepreneurship education in building entrepreneurial intention of business students through competencies, character strengths, and virtues. This study focuses on several business students in a higher education environment. Methods The methodology used in this research is associative research with the study of certain dependent, independent, and mediating variables involving business management students from various state universities in East Indonesia. Sampling used a saturated sample of 397 business management students. According to the research model, the author chose a structural equation model (SEM) to analyze the data and support using character strength and virtues with six traits: wisdom and knowledge, courage, humanity, justice, temperance, and transcendence. Results The research findings indicate that the six variables shaping character strengths, virtues, and lecturer competencies are effective in developing entrepreneurial intentions among students. Meanwhile, direct entrepreneurship education is ineffective in developing student entrepreneurial intentions. Discussion This research provides detailed and robust results regarding entrepreneurial intentions that are more measurable and easily realised by relying on character strengths and virtues that contribute to entrepreneurial intentions within a conducive academic environment. Improving the quality of entrepreneurship education for business management students can utilise the results of this research as a guide. However, to maximise the role of entrepreneurship education in business students’ entrepreneurial intentions, it needs to be mediated by character strengths, virtues, and lecturer competencies. This research demonstrates that entrepreneurship education that relies solely on the transfer of entrepreneurial knowledge and skills to students is ineffective in developing entrepreneurial intentions, which are the foundation for producing graduates who are ready to start businesses.

مقدمه: این مطالعه با هدف ارائه یک بررسی تجربی دقیق از نقش آموزش کارآفرینی در شکل‌دهی نیت کارآفرینانه دانشجویان رشته مدیریت کسب‌وکار از طریق شایستگی‌ها، قوت‌های منش و فضایل انجام شده است. این پژوهش بر چندین دانشجوی رشته مدیریت کسب‌وکار در محیط آموزش عالی تمرکز دارد. روش‌ها: روش‌شناسی مورد استفاده در این پژوهش، پژوهش‌های همبستگی با مطالعه متغیرهای وابسته، مستقل و میانجی خاص است که دانشجویان مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه‌های دولتی مختلف در شرق اندونزی را دربرمی‌گیرد. نمونه‌گیری به صورت نمونه اشباع با ۳۹۷ دانشجوی مدیریت کسب‌وکار انجام شد. بر اساس مدل پژوهش، نویسنده مدل معادلات ساختاری (SEM) را برای تحلیل داده‌ها و پشتیبانی از استفاده از قوت منش و فضایل با شش ویژگی: خرد و دانش، شجاعت، انسانیت، عدالت، اعتدال و تعالی انتخاب کرد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شش متغیر شکل‌دهنده قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر هستند. در حالی که آموزش مستقیم کارآفرینی در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر نیست. بحث: این پژوهش نتایج دقیق و قوی در خصوص نیت کارآفرینانه ارائه می‌دهد که با تکیه بر قوت منش و فضایل که به نیت کارآفرینانه در محیط دانشگاهی مساعد کمک می‌کنند، قابل سنجش‌تر و تحقق‌پذیرتر است. ارتقای کیفیت آموزش کارآفرینی برای دانشجویان مدیریت کسب‌وکار می‌تواند از نتایج این پژوهش به عنوان راهنما بهره گیرد. با این حال، برای حداکثر کردن نقش آموزش کارآفرینی در نیت کارآفرینانه دانشجویان مدیریت کسب‌وکار، لازم است این نقش از طریق قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید میانجی‌گری شود. این پژوهش نشان می‌دهد که آموزش کارآفرینی که صرفاً بر انتقال دانش و مهارت‌های کارآفرینی به دانشجویان متکی است، در توسعه نیت کارآفرینانه که زیربنای تربیت فارغ‌التحصیلان آماده ورود به عرصه کسب‌وکار است، مؤثر نیست.