EAT-26

Background Achieving early glycemic control in adolescents with diabetes is associated with improved short- and long-term health outcomes. The aim of this study was to examine the relationship between eating attitudes and glycemic control, as well as the factors associated with eating attitudes and glycemic control, in adolescents with diabetes. Methods This descriptive cross-sectional study included 143 adolescents with diabetes, aged 10–19 years, who attended a research hospital between February and April 2024. The data were collected using a Descriptive Information Form, Eating Attitudes Test (EAT) and an information form questioning the values of some metabolic variables. Results The mean age of the participants was 14 ± 2.3 years and 49.7% had diabetes between 1–5 years. The mean total score of the EAT scale was 16.62 ± 8.30. The mean score of the “Dieting” subscale of the EAT scale was 10.39 ± 5.58, the mean score of the “Bulimia food preoccupation” subscale was 2.33 ± 3.03 and the mean score of the “Oral Control” subscale was 3.79 ± 3.08. There was no significant difference between the mean EAT total score and glycemic control. Conclusions The mean EAT-26 total score was below the commonly used cutoff score, and no significant association was found between EAT-26 scores and HbA1c. Differences in EAT-26 total and subscale scores were observed according to selected demographic and clinical characteristics, including BMI, treatment modality, and treatment adherence. These findings describe self-reported eating attitudes in the study sample and support the inclusion of eating-related assessment within the holistic care of adolescents with Type 1 DM.

Abstract Numerous studies have explored disordered eating (DE) in athletes, yet their findings frequently conflict. This research focused on examining the prevalence of DE among HK Chinese athletes. A sample of 100 athletes participated in the study, which employed a cross-sectional design using the EAT-26 questionnaire. The results revealed a prevalence rate of 4.0%, notably lower than global averages. Athletes with dieting experience scored higher on EAT-26 compared to those without (8.08 ± 9.03 vs. 4.92 ± 5.73, p < 0.05). Lower body image (BI ≤ 5 out of 9) was associated with higher EAT-26 scores compared to higher body image (BI > 5) (9.91 ± 8.89 vs. 4.21 ± 5.51, p < 0.05). Pearson’s correlation analysis demonstrated that age and EAT-26 scores showed a weak negative correlation (r = -0.234, p < 0.05), while self-perceived BI had a moderate negative correlation with EAT-26 scores (r = -0.344, p < 0.01). Regression analysis identified age (β = -0.339, p < 0.001) and self-perceived BI (β = -0.226, p < 0.05) as predictors of EAT-26 scores. Results align with international studies indicating higher scores among younger athletes and those with dieting history, suggesting tailored health education programs for different groups may be beneficial. Level of Evidence: Level V, Descriptive Study.

چکیده: مطالعات متعددی به بررسی اختلالات تغذیه‌ای (DE) در ورزشکاران پرداخته‌اند، اما یافته‌های آن‌ها اغلب متناقض است. این پژوهش بر بررسی شیوع اختلالات تغذیه‌ای در میان ورزشکاران چینی هنگ‌کنگ متمرکز بود. نمونه‌ای متشکل از ۱۰۰ ورزشکار در این مطالعه شرکت کردند که با استفاده از طرح مقطعی و پرسشنامه EAT-26 انجام شد. نتایج، نرخ شیوع ۴٫۰٪ را نشان داد که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین‌های جهانی است. ورزشکارانی که سابقه رژیم غذایی داشتند، نمرات بالاتری در EAT-26 نسبت به افرادی که چنین سابقه‌ای نداشتند کسب کردند (۸٫۰۸ ± ۹٫۰۳ در مقابل ۴٫۹۲ ± ۵٫۷۳، ۰٫۰۵ > p). تصویر بدنی پایین‌تر (BI ≤ ۵ از ۹) با نمرات بالاتر EAT-26 نسبت به تصویر بدنی بالاتر (BI > ۵) همراه بود (۹٫۹۱ ± ۸٫۸۹ در مقابل ۴٫۲۱ ± ۵٫۵۱، ۰٫۰۵ > p). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که سن و نمرات EAT-26 همبستگی منفی ضعیفی دارند (r = -0.234، ۰٫۰۵ > p)، در حالی که تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد همبستگی منفی متوسطی با نمرات EAT-26 داشت (r = -0.344، ۰٫۰۱ > p). تحلیل رگرسیون نشان داد که سن (β = -0.339، ۰٫۰۰۱ > p) و تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد (β = -0.226، ۰٫۰۵ > p) پیش‌بین نمرات EAT-26 هستند. نتایج با مطالعات بین‌المللی که نمرات بالاتر را در میان ورزشکاران جوان‌تر و افراد با سابقه رژیم غذایی گزارش کرده‌اند، همسو است و پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش سلامت متناسب با گروه‌های مختلف تدوین شود. سطح شواهد: سطح V، مطالعه توصیفی.

Low energy availability (LEA) and disordered eating (DE) are important health concerns in female athletes, yet their occurrence and co-occurrence in team-sport contexts, particularly volleyball, remain underexplored. This cross-sectional online survey study examined the proportions of athletes classified as being at risk of LEA and DE overall and across competition levels, and assessed the co-occurrence between the two risk classifications in female volleyball players in Türkiye, using the Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) and Eating Attitudes Test-26 (EAT-26). It also examined correlations between EAT-26 total score and LEAF-Q total and domain scores. A total of 213 athletes, recruited via non-probability convenience sampling, completed the LEAF-Q and EAT-26 to assess LEA risk and DE risk, respectively. In this sample, 33.3% of athletes were classified as being at risk of LEA, with no difference across competition levels ( p = 0.825). A total of 17.4% were classified as being at risk of DE, with variation across competition levels and the highest proportion among Turkish Women’s Volleyball Second League athletes ( p = 0.034). LEA risk and DE risk co-occurred in 10.3% of the sample, and DE risk was associated with higher odds of LEA risk (unadjusted OR = 3.80, 95% CI: 1.82–7.92). EAT-26 total score was positively correlated with LEAF-Q total and gastrointestinal function scores ( p < 0.001) and injury history score ( p = 0.004), but not menstrual function score ( p = 0.133). These results suggest that LEA risk was commonly identified in this sample, DE risk was comparatively less common, and their co-occurrence was only partial, highlighting the value of screening for both risks rather than assuming one from the other.

در دسترس بودن پایین انرژی (LEA) و اختلالات خوردن (DE) از نگرانی‌های مهم سلامت در ورزشکاران زن هستند، اما بروز و هم‌زمانی آن‌ها در زمینه‌های ورزش‌های تیمی، به‌ویژه والیبال، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه مقطعی به‌صورت پیمایش آنلاین، نسبت ورزشکارانی را که به‌طور کلی و در سطوح مختلف رقابتی در معرض خطر LEA و DE قرار دارند، بررسی کرده و هم‌زمانی بین این دو طبقه‌بندی خطر را در بازیکنان والیبال زن در ترکیه با استفاده از پرسشنامه Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) و آزمون نگرش‌های خوردن ۲۶ (EAT-26) ارزیابی نمود. همچنین همبستگی بین نمره کل EAT-26 و نمره کل و نمرات حوزه‌های مختلف LEAF-Q را بررسی کرد. در مجموع ۲۱۳ ورزشکار که از طریق نمونه‌گیری در دسترس غیرتصادفی جذب شدند، برای ارزیابی خطر LEA و خطر DE به‌ترتیب، پرسشنامه LEAF-Q و EAT-26 را تکمیل کردند. در این نمونه، ۳۳.۳٪ از ورزشکاران در معرض خطر LEA طبقه‌بندی شدند و تفاوتی در سطوح مختلف رقابتی مشاهده نشد (p = ۰.۸۲۵). در مجموع ۱۷.۴٪ در معرض خطر DE قرار داشتند که این میزان در سطوح رقابتی متفاوت بود و بالاترین نسبت در میان ورزشکاران لیگ دوم والیبال زنان ترکیه مشاهده شد (p = ۰.۰۳۴). خطر LEA و خطر DE در ۱۰.۳٪ از نمونه به‌طور هم‌زمان مشاهده شد و خطر DE با افزایش شانس خطر LEA همراه بود (OR خام = ۳.۸۰، ۹۵٪ CI: ۱.۸۲–۷.۹۲). نمره کل EAT-26 با نمره کل LEAF-Q و نمره عملکرد دستگاه گوارش (p < ۰.۰۰۱) و نمره سابقه آسیب‌دیدگی (p = ۰.۰۰۴) همبستگی مثبت داشت، اما با نمره عملکرد قاعدگی همبستگی نداشت (p = ۰.۱۳۳). این نتایج نشان می‌دهد که خطر LEA در این نمونه به‌طور شایع شناسایی شد، خطر DE نسبتاً کمتر بود و هم‌زمانی آن‌ها تنها جزئی بود که بر اهمیت غربالگری هر دو خطر به‌جای فرض یکی بر اساس دیگری تأکید می‌کند.