Government (linguistics)

In higher education, student mental and emotional health and wellbeing continue to be a pressing matter of concern for administrators, policymakers, and students alike. For student leaders, this toll is often exacerbated by different modes of campus involvement and engagement; in this study, this includes college student government. While studies have examined students’ experiences more broadly, in this article, we illuminate findings from a larger study on 25 elected student government presidents and vice presidents who talked about the intense health circumstances they faced in their leadership roles. Through constructivist grounded theory methodology, we add to trauma stewardship frameworks to make some timely and important considerations for supporting college student government presidents and vice presidents. As a result, it is imperative for student government advisors and university administrators to address these concerns for student leaders. At the conclusion of this article, we introduce a model for Trauma Stewardship in Student Government.

در آموزش عالی، سلامت روانی و عاطفی و بهزیستی دانشجویان همچنان موضوعی مهم و مورد توجه مدیران، سیاست‌گذاران و خود دانشجویان است. برای رهبران دانشجویی، این فشار اغلب به واسطه شیوه‌های مختلف مشارکت و درگیری در محیط دانشگاه تشدید می‌شود؛ در این پژوهش، این امر شامل انجمن‌های دانشجویی دانشگاهی است. در حالی که پژوهش‌ها به طور کلی‌تر به بررسی تجارب دانشجویان پرداخته‌اند، در این مقاله یافته‌هایی از یک مطالعه گسترده‌تر درباره ۲۵ رئیس و نایب‌رئیس منتخب انجمن‌های دانشجویی ارائه می‌شود که درباره شرایط شدید سلامت روانی که در نقش رهبری خود با آن مواجه بوده‌اند، صحبت کرده‌اند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه، به چارچوب‌های مدیریت آسیب روانی افزوده و ملاحظات به‌موقع و مهمی برای حمایت از رؤسا و نایب‌رؤسای انجمن‌های دانشجویی دانشگاه مطرح می‌کنیم. در نتیجه، ضروری است که مشاوران انجمن‌های دانشجویی و مدیران دانشگاه به این نگرانی‌ها برای رهبران دانشجویی توجه کنند. در پایان این مقاله، مدلی برای مدیریت آسیب روانی در انجمن‌های دانشجویی معرفی می‌شود.

The thrust of this study was to examine social vices and academic performance of students in Social Studies in CalabarEducation Zone of Cross River State, Nigeria. To achieve the purpose of this study, three hypotheses were formulated toguide the study. Literature review was carried out accordingly. Survey research design was adopted for the study. A sampleof four hundred and eighty-eight (488) students from a population of 5,039 was randomly selected through the stratifiedsampling for the study. Questionnaire was the main instrument used for data collection. The reliability estimate of theinstruments was established through Cronbach Alpha reliability method. Regression analysis was the statistical techniqueemployed to test the hypotheses under study. Each hypothesis was tested at .05 level of significance. The result of theanalysis revealed that, cultism, drug abuse and Examination malpractice truancy significantly predicted academicperformance of students in Social Studies in Calabar Education Zone of Cross River State, Nigeria. Based on the findingsof the study it was recommended among others that government and non-governmental agencies and the media should stepup their campaigns against cultism and its destructive tendencies. The evil nature of cultism should be explained to Studentsat all levels through sensitization, seminars, workshops, symposium, posters, handbills and public lectures.

هدف این پژوهش بررسی آسیب‌های اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه بود. به منظور دستیابی به هدف این پژوهش، سه فرضیه تدوین شد تا پژوهش را هدایت کند. مرور ادبیات مرتبط به طور مقتضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی انتخاب گردید. نمونه‌ای متشکل از چهارصد و هشتاد و هشت (488) دانش‌آموز از جمعیت 5,039 نفره به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. پرسشنامه ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بود. برآورد پایایی ابزارها از طریق روش پایایی آلفای کرونباخ تعیین شد. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش از تحلیل رگرسیون به عنوان تکنیک آماری استفاده گردید. هر فرضیه در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. نتایج تحلیل نشان داد که عضویت در فرقه‌ها، سوءمصرف مواد مخدر و تقلب در امتحان و ترک تحصیل به طور معناداری عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه را پیش‌بینی می‌کنند. بر اساس یافته‌های پژوهش، توصیه شد که دولت، نهادهای غیردولتی و رسانه‌ها باید تلاش‌های خود را در زمینه مبارزه با عضویت در فرقه‌ها و پیامدهای مخرب آن افزایش دهند. ماهیت مخرب عضویت در فرقه‌ها باید از طریق آگاه‌سازی، سمینارها، کارگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها، پوسترها، بروشورها و سخنرانی‌های عمومی در تمامی سطوح به دانش‌آموزان توضیح داده شود.

The thrust of this study was to examine social vices and academic performance of students in Social Studies in CalabarEducation Zone of Cross River State, Nigeria. To achieve the purpose of this study, three hypotheses were formulated toguide the study. Literature review was carried out accordingly. Survey research design was adopted for the study. A sampleof four hundred and eighty-eight (488) students from a population of 5,039 was randomly selected through the stratifiedsampling for the study. Questionnaire was the main instrument used for data collection. The reliability estimate of theinstruments was established through Cronbach Alpha reliability method. Regression analysis was the statistical techniqueemployed to test the hypotheses under study. Each hypothesis was tested at .05 level of significance. The result of theanalysis revealed that, cultism, drug abuse and Examination malpractice truancy significantly predicted academicperformance of students in Social Studies in Calabar Education Zone of Cross River State, Nigeria. Based on the findingsof the study it was recommended among others that government and non-governmental agencies and the media should stepup their campaigns against cultism and its destructive tendencies. The evil nature of cultism should be explained to Studentsat all levels through sensitization, seminars, workshops, symposium, posters, handbills and public lectures.

هدف این پژوهش بررسی آسیب‌های اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه بود. به منظور دستیابی به هدف این پژوهش، سه فرضیه تدوین شد تا پژوهش را هدایت کند. مرور ادبیات مرتبط به طور مقتضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی انتخاب گردید. نمونه‌ای متشکل از چهارصد و هشتاد و هشت (488) دانش‌آموز از جمعیت 5,039 نفره به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. پرسشنامه ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بود. برآورد پایایی ابزارها از طریق روش پایایی آلفای کرونباخ تعیین شد. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش از تحلیل رگرسیون به عنوان تکنیک آماری استفاده گردید. هر فرضیه در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. نتایج تحلیل نشان داد که عضویت در فرقه‌ها، سوءمصرف مواد مخدر و تقلب در امتحان و ترک تحصیل به طور معناداری عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه را پیش‌بینی می‌کنند. بر اساس یافته‌های پژوهش، توصیه شد که دولت، نهادهای غیردولتی و رسانه‌ها باید تلاش‌های خود را در زمینه مبارزه با عضویت در فرقه‌ها و پیامدهای مخرب آن افزایش دهند. ماهیت مخرب عضویت در فرقه‌ها باید از طریق آگاه‌سازی، سمینارها، کارگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها، پوسترها، بروشورها و سخنرانی‌های عمومی در تمامی سطوح به دانش‌آموزان توضیح داده شود.

Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.

سه دهه پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ علیه توتسی‌ها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسل‌های بعدی آنان است. با وجود تلاش‌های گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانی‌اجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواری‌های عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بی‌اعتمادی اجتماعی و سوگ حل‌نشده مواجه‌اند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار می‌شود. بنابراین، شکاف‌های مهمی در درک فرصت‌ها و موانعی که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسل‌کشی شکل می‌دهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانی‌اجتماعی در زمینه رواندا به این شکاف‌ها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با بازماندگان نسل‌کشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. داده‌ها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی پس از نسل‌کشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامه‌های روانی‌اجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانی‌اجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بی‌اعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بین‌نسلی و دسترسی محدود به خدمات روانی‌اجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار می‌شوند. در مجموع، مطالعه نشان می‌دهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانی‌اجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالش‌های ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر می‌اندازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاست‌گذاران، متخصصان سلامت روان، صلح‌سازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانی‌اجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسل‌کشی ضروری است.

In this paper, the novel The Remains of the Day is used as a framing device to explore government policy for initial teacher education in England. Referring to the lack of freedom to ‘act in and with the world’, we draw on Biesta’s work on subjectification and Heidegger’s concept of Being to argue that teacher educators’ freedom to use their professional judgement and expertise is being stifled by an overly technicist policy framework, making teacher educators themselves the ‘missing subject’ in teacher education. In the empirical section of this philosophically driven piece, we present comments from 13 teacher educators who were interviewed to investigate the extent to which they believe the current policy framework provides a sufficient basis for teacher education. The paper offers original insights into the cost of policy constraints at an ontological level, which lead to the detriment of pre-service teachers and ultimately the pupils they teach. The paper concludes with a call, as in the novel, to ‘seize the remains of the day’ and seek redemptive possibilities for change.

در این مقاله، رمان «باقی‌مانده‌های روز» به عنوان ابزاری مفهومی برای بررسی سیاست‌های دولتی در آموزش ابتدایی معلمان در انگلستان به کار رفته است. با اشاره به فقدان آزادی برای «عمل کردن در جهان و با جهان»، با استناد به آثار Biesta درباره فاعلیت و مفهوم هستی نزد هایدگر، استدلال می‌شود که آزادی مربیان معلم برای استفاده از قضاوت حرفه‌ای و تخصص خود، توسط چارچوب سیاستی بیش از حد فن‌محور محدود شده است و این امر موجب شده است که خود مربیان معلم به «فاعل غایب» در آموزش معلمان بدل شوند. در بخش تجربی این پژوهش با رویکرد فلسفی، دیدگاه‌های ۱۳ مربی معلم که مورد مصاحبه قرار گرفته‌اند، ارائه می‌شود تا میزان اعتقاد آن‌ها به کفایت چارچوب سیاستی فعلی برای آموزش معلمان بررسی شود. این مقاله بینش‌های نوینی درباره هزینه‌های محدودیت‌های سیاستی در سطح هستی‌شناختی ارائه می‌دهد که به زیان معلمان پیش‌خدمت و در نهایت دانش‌آموزان آن‌ها منجر می‌شود. مقاله با دعوتی، همانند رمان، برای «بهره‌گیری از باقی‌مانده‌های روز» و جست‌وجوی امکان‌های رستگاری‌بخش برای تغییر به پایان می‌رسد.

This study assesses the rationality of public policies for the spatial allocation of primary schools in the West region of Cameroon, in the context of ongoing crises and economic shocks. Using cross-sectional data of 2022 from the Ministry of Basic Education, the Central Bureau of Censuses and Population Studies., and the National Institute of Statistics, the analysis applies Ripley’s K function to examine whether the spatial distribution of public primary schools follows a clustered, random, or dispersed pattern relative to population distribution. This spatial statistical approach is complemented by Monte Carlo simulations to test the significance of observed patterns. The results show that, while school locations are generally aligned with population concentration, some districts exhibit random spatial allocation. These findings suggest the need for more rational and demand-driven school placement policies, particularly through prioritizing densely populated areas to improve access and educational outcomes.

این مطالعه به ارزیابی عقلانیت سیاست‌های عمومی در تخصیص فضایی مدارس ابتدایی در منطقه غرب کامرون، در بستر بحران‌ها و شوک‌های اقتصادی جاری می‌پردازد. با استفاده از داده‌های مقطعی سال ۲۰۲۲ از وزارت آموزش ابتدایی، اداره مرکزی سرشماری و مطالعات جمعیت، و مؤسسه ملی آمار، تحلیل حاضر از تابع K ریپلی برای بررسی این موضوع بهره می‌گیرد که آیا توزیع فضایی مدارس ابتدایی دولتی نسبت به توزیع جمعیت، الگوی خوشه‌ای، تصادفی یا پراکنده دارد. این رویکرد آماری فضایی با شبیه‌سازی‌های مونت‌کارلو برای آزمون معناداری الگوهای مشاهده‌شده تکمیل می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اگرچه مکان‌یابی مدارس عموماً با تمرکز جمعیت همسو است، برخی نواحی تخصیص فضایی تصادفی را نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر لزوم سیاست‌های عقلانی‌تر و مبتنی بر تقاضا در مکان‌یابی مدارس، به‌ویژه با اولویت‌بخشی به مناطق پرجمعیت برای بهبود دسترسی و پیامدهای آموزشی تأکید دارد.

ABSTRACT As colleges and universities respond to students’ basic needs, structures and resources such as food pantries, emergency scholarships, housing access, transportation accommodations, mental and physical health efforts, and more become mechanisms for support. One additional structure to respond to and support students’ basic needs is a campus student government. Student governments often act as the voice of the student body to administrators and community members (Goodman 2021; Goodman and Licata‐Hoang 2023; Miller et al. 2006; Patrick 2023; Templeton et al. 2018), and addresses various issues associated with students’ needs (Goodman et al. 2021; Houze 2021). From campaigning to governing, student government leaders across the United States focus intently on how their advocacy efforts can support student access to fundamental necessities (Goodman et al. 2023). This article illuminates student governments’ role in addressing students’ basic needs. Institutions are called on to listen to and support student government leaders through legislation in the form of decision‐making, and leadership in the form of student leaders’ work and advocacy efforts.

چکیده: همان‌طور که دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی به نیازهای اساسی دانشجویان پاسخ می‌دهند، ساختارها و منابعی همچون بانک‌های غذا، بورسیه‌های اضطراری، دسترسی به مسکن، تسهیلات حمل‌ونقل، تلاش‌های مرتبط با سلامت روانی و جسمانی و موارد دیگر به عنوان سازوکارهایی برای حمایت مطرح می‌شوند. یکی دیگر از ساختارهایی که می‌تواند به نیازهای اساسی دانشجویان پاسخ دهد و از آن‌ها حمایت کند، دولت دانشجویی در دانشگاه است. دولت‌های دانشجویی اغلب به عنوان صدای بدنه دانشجویی نزد مدیران و اعضای جامعه عمل می‌کنند (Goodman 2021؛ Goodman و Licata‐Hoang 2023؛ Miller و همکاران 2006؛ Patrick 2023؛ Templeton و همکاران 2018) و به مسائل مختلف مرتبط با نیازهای دانشجویان می‌پردازند (Goodman و همکاران 2021؛ Houze 2021). از زمان تبلیغات انتخاباتی تا دوران مدیریت، رهبران دولت دانشجویی در سراسر ایالات متحده با دقت بر این موضوع تمرکز دارند که چگونه تلاش‌های حمایتی آن‌ها می‌تواند دسترسی دانشجویان به نیازهای اساسی را تقویت کند (Goodman و همکاران 2023). این مقاله نقش دولت‌های دانشجویی در پاسخ به نیازهای اساسی دانشجویان را روشن می‌سازد. از مؤسسات خواسته می‌شود که از طریق قانون‌گذاری در قالب تصمیم‌گیری و رهبری در قالب فعالیت‌ها و تلاش‌های حمایتی رهبران دانشجویی، به سخنان و حمایت از رهبران دولت دانشجویی توجه کنند.

Formative feedback is central to assessment for learning because it can help learners understand expectations, identify gaps in understanding, and improve subsequent learning. However, less is known about how formative feedback is understood and enacted in resource-constrained primary-school contexts. This study explored how Ethiopian primary-school teachers understand and enact formative feedback and how teacher, student, and contextual conditions shape feedback practices. Guided by Social Cognitive Theory (SCT), the study employed a qualitative instrumental case-study design at a government primary school in Asella, Oromia Regional State, Ethiopia. Data were collected through semi-structured interviews with five teachers and the school principal, classroom observations, and a focus group discussion involving five students and three Parent–Teacher Association representatives. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with SCT applied as an interpretive lens. Four themes emerged: teachers’ understanding and enactment of feedback; feedback, student engagement, and learning experiences; contextual conditions supporting feedback; and challenges and tensions affecting implementation. Teachers generally understood feedback as supporting learning, motivation, confidence, and participation. However, observations revealed a gap between formative intentions and enacted practices, with whole-class oral correction more common than sustained dialogue, individualized feedback, and opportunities for revision. Large classes, limited instructional time, assessment pressures, resource constraints, and differences in student engagement shaped implementation. The findings indicate that strengthening formative feedback requires teacher and student feedback literacy, relevant professional learning, and school conditions that enable dialogue, reflection, and revision.

بازخورد تکوینی در ارزیابی برای یادگیری نقش مرکزی دارد، زیرا می‌تواند به یادگیرندگان کمک کند تا انتظارات را درک کنند، شکاف‌های موجود در فهم خود را شناسایی نمایند و یادگیری بعدی را بهبود بخشند. با این حال، دانش کمتری درباره چگونگی درک و اجرای بازخورد تکوینی در زمینه‌های مدارس ابتدایی با منابع محدود وجود دارد. این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای بازخورد تکوینی توسط معلمان مدارس ابتدایی اتیوپی و چگونگی تأثیر شرایط معلم، دانش‌آموز و زمینه‌ای بر شیوه‌های بازخورد پرداخت. این پژوهش با راهنمایی نظریه شناختی-اجتماعی (SCT) و با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی در یک مدرسه ابتدایی دولتی در آسلا، ایالت منطقه‌ای اورومیا، اتیوپی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج معلم و مدیر مدرسه، مشاهده کلاس‌های درس و یک بحث گروهی متمرکز با حضور پنج دانش‌آموز و سه نماینده انجمن اولیا و مربیان جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی و با به‌کارگیری SCT به عنوان لنز تفسیری تحلیل شدند. چهار مضمون استخراج شد: درک و اجرای بازخورد توسط معلمان؛ بازخورد، مشارکت دانش‌آموز و تجارب یادگیری؛ شرایط زمینه‌ای حمایت‌کننده از بازخورد؛ و چالش‌ها و تنش‌های مؤثر بر اجرا. معلمان عموماً بازخورد را به عنوان حمایت از یادگیری، انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت درک می‌کردند. با این حال، مشاهدات نشان داد که بین اهداف تکوینی و شیوه‌های اجراشده شکاف وجود دارد و اصلاح شفاهی جمعی بیشتر از گفت‌وگوی پایدار، بازخورد فردی و فرصت‌های بازنگری رایج بود. کلاس‌های پرجمعیت، زمان آموزشی محدود، فشارهای ارزیابی، محدودیت منابع و تفاوت در مشارکت دانش‌آموزان بر اجرا تأثیرگذار بودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت بازخورد تکوینی مستلزم سواد بازخوردی معلمان و دانش‌آموزان، یادگیری حرفه‌ای مرتبط و شرایط مدرسه‌ای است که امکان گفت‌وگو، تأمل و بازنگری را فراهم کند.