graduate education

This study examined the transformational leadership styles of secondary school administrators and their relationship with teachers’ self-efficacy in Balamban District I during School Year 2025–2026 as a basis for developing a Leadership Enhancement Program. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 65 secondary school teachers selected as respondents. Data were collected using standardized instruments, namely the Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ Form 5X) and the Teachers’ Sense of Efficacy Scale (TSES Long Form). Statistical analyses included frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation. Findings revealed that most respondents were female, married, experienced teachers handling English and Mathematics, and had pursued graduate education. School administrators demonstrated high levels of transformational leadership, particularly in idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, contingent reward, effectiveness, satisfaction, and extra effort. Conversely, laissez-faire leadership and passive management practices received low ratings. Teachers exhibited high self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. Correlation analysis revealed a low but statistically significant positive relationship between transformational leadership and teachers’ self-efficacy (ρ = 0.293, p = 0.018). Specifically, idealized influence, intellectual stimulation, and contingent reward demonstrated significant associations with teachers’ self-efficacy. The findings suggest that effective transformational leadership practices are associated with greater teacher confidence in fulfilling instructional responsibilities and managing classroom environments. Consequently, a Leadership Enhancement Program was proposed to strengthen administrators’ leadership competencies, promote supportive educational environments, and further enhance teachers’ professional effectiveness and self-efficacy across secondary schools within Balamban District I.

این پژوهش به بررسی سبک‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس متوسطه و رابطه آن با خودکارآمدی معلمان در ناحیه اول بالامبان طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به‌عنوان مبنایی برای تدوین برنامه ارتقای رهبری پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و با مشارکت ۶۵ معلم مدارس متوسطه که به‌عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از ابزارهای استاندارد، شامل پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ Form 5X) و مقیاس احساس خودکارآمدی معلمان (TSES Long Form) گردآوری شد. تحلیل‌های آماری شامل فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار و همبستگی پیرسون بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، متأهل، معلمان با تجربه در تدریس زبان انگلیسی و ریاضیات و دارای تحصیلات تکمیلی بودند. مدیران مدارس سطوح بالایی از رهبری تحول‌آفرین، به‌ویژه در نفوذ آرمانی، انگیزش الهام‌بخش، تحریک فکری، پاداش مشروط، اثربخشی، رضایت و تلاش مضاعف از خود نشان دادند. در مقابل، رهبری عدم مداخله و شیوه‌های مدیریت منفعل امتیاز پایینی کسب کردند. معلمان در ابعاد مشارکت دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس، خودکارآمدی بالایی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین رهبری تحول‌آفرین و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت اما ضعیف و معناداری وجود دارد (ρ = 0.293, p = 0.018). به طور خاص، نفوذ آرمانی، تحریک فکری و پاداش مشروط با خودکارآمدی معلمان ارتباط معناداری داشتند. یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های مؤثر رهبری تحول‌آفرین با افزایش اعتماد به نفس معلمان در انجام مسئولیت‌های آموزشی و مدیریت محیط کلاس مرتبط است. بر این اساس، برنامه ارتقای رهبری به منظور تقویت شایستگی‌های رهبری مدیران، ارتقای محیط‌های آموزشی حمایتی و افزایش اثربخشی حرفه‌ای و خودکارآمدی معلمان در مدارس متوسطه ناحیه اول بالامبان پیشنهاد شد.

Nigerian postgraduate education drives the nation's research capacity, yet it risks pedagogical inertia when quality assurance, including the National Universities Commission's minimum academic standards and accreditation, is reduced to procedural compliance. This paper rethinks postgraduate education by shifting attention toward pedagogies that foster intellectual agency, dialogue, epistemic plurality and context-sensitive knowledge production. Drawing on critical pedagogy, decolonial theory, Ubuntu and Igwebuike, and situated-learning theory, it uses a critical-integrative conceptual method and a purposive review of policy documents and Nigerian, African and international literature. The evidence is strongest for structural constraints on supervision and staff retention and for the Eurocentric orientation of methodological training in African research, but thin or inferential for prevailing pedagogy and examination practice; these claims are therefore advanced as nine testable hypotheses rather than established facts. The paper proposes four connected commitments (relational supervision, epistemic plurality, creative rigour and public relevance), operationalised through the CARE model (Criticality, Agency, Relationality and Epistemic creativity). It argues that standards should be an enabling floor rather than an intellectual ceiling, that resourcing rather than intent is the main obstacle to reform, and that CARE can be adopted through a staged, low-cost, workload-neutral pathway viable for early-career supervisors and under-funded state universities.

آموزش تحصیلات تکمیلی در نیجریه ظرفیت پژوهشی کشور را هدایت می‌کند، اما زمانی که تضمین کیفیت، از جمله استانداردهای حداقل علمی و اعتباربخشی کمیسیون دانشگاه‌های ملی، به رعایت صرف رویه‌ها تقلیل یابد، با خطر رکود پداگوژیک مواجه می‌شود. این مقاله با تغییر تمرکز به سوی پداگوژی‌هایی که عاملیت فکری، گفت‌وگو، تکثر معرفتی و تولید دانش حساس به زمینه را تقویت می‌کنند، به بازاندیشی در آموزش تحصیلات تکمیلی می‌پردازد. با بهره‌گیری از پداگوژی انتقادی، نظریه استعمارزدایی، Ubuntu و Igwebuike و نظریه یادگیری موقعیتی، این پژوهش از روش مفهومی انتقادی-ادغامی و مرور هدفمند اسناد سیاستی و ادبیات نیجریه‌ای، آفریقایی و بین‌المللی استفاده می‌کند. شواهد قوی‌ترین برای محدودیت‌های ساختاری در نظارت و نگهداشت اعضای هیئت علمی و جهت‌گیری اروپامحور آموزش روش‌شناسی در پژوهش آفریقایی است، اما برای پداگوژی رایج و شیوه‌های ارزشیابی، شواهد ضعیف یا استنتاجی است؛ بنابراین این ادعاها به صورت نه فرضیه قابل آزمون و نه به عنوان واقعیت‌های اثبات‌شده مطرح می‌شوند. مقاله چهار تعهد مرتبط (نظارت رابطه‌مند، تکثر معرفتی، دقت خلاقانه و ارتباط عمومی) را پیشنهاد می‌کند که از طریق مدل CARE (تفکر انتقادی، عاملیت، رابطه‌مندی و خلاقیت معرفتی) عملیاتی می‌شود. استدلال می‌شود که استانداردها باید کف توانمندساز باشند نه سقف فکری، تأمین منابع نه نیت، مانع اصلی اصلاحات است و مدل CARE می‌تواند از طریق مسیری مرحله‌ای، کم‌هزینه و بدون افزایش بار کاری که برای ناظران جوان و دانشگاه‌های دولتی کم‌برخوردار عملی است، اتخاذ شود.