The present study examined the role of cynical hostility in marital adjustment and psychological wellbeing of married couples. It also investigated the differences in cynical hostility across gender. The sample for the study was comprised of husbands (n=120) and wives (n=120) living in Swabi, Mardan, and Peshawar districts of Khyber Pakhtunkhwa (KP). The Marital Satisfaction Test (Locke & Wallac, 1959), the Cook-Medley Hostility Scale (Cook & Medley, 1954), and the Psychological Wellbeing Scale (Ryff, 1989) were utilized for data collection. Findings of Linear Regression Analyses showed that cynical hostility is a significant predictor of both marital adjustment and psychological wellbeing. Results indicated that a high level of cynical hostility negatively influences the psychological wellbeing and marital adjustment of couples. Further, no significant gender differences were revealed in the level of cynical hostility. The study possesses several implications in social and interpersonal relationships, the family environment, and the health sector.
رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین در کودکان پیش‌دبستانی چینی: ارتباطات غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین
Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.
این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.
Background: Marital dissatisfaction is associated with family dysfunction and divorce risk, while Indonesian wives tend to report lower marital satisfaction than husbands.Purpose: This cross-sectional study examined the association between relationship maintenance and wives’ marital satisfaction, with marital commitment as a mediator.Method: Participants were 414 wives married for 1–10 years and living with their husbands, recruited online through convenience and snowball sampling. Participants completed the Marital Satisfaction Scale, Relational Maintenance Behavior Measure, and Marital Commitment Scale. Data were analyzed using confirmatory factor analysis (CFA) and mediation analysis.Findings: Relationship maintenance was significantly associated with marital commitment and marital satisfaction. Marital commitment partially mediated the association, accounting for 18.4% of the total effect (indirect effect, b = .0996, 95% CI [0.070, 0.131], p < .001), while the direct effect remained significant (b = .4412). However, the Marital Commitment Scale showed poor CFA fit (CFI = .724, RMSEA = .147), warranting caution in interpreting the mediation results.Implication: Relationship maintenance had a stronger direct association with marital satisfaction than its indirect contribution through marital commitment. Family programs may therefore prioritize relationship maintenance skills while addressing marital commitment.
زمینه: نارضایتی زناشویی با اختلال عملکرد خانواده و خطر طلاق مرتبط است، در حالی که زنان اندونزیایی تمایل دارند رضایت زناشویی کمتری نسبت به شوهران گزارش دهند. هدف: این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین نگه‌داری رابطه و رضایت زناشویی زنان، با تعهد زناشویی به عنوان میانجی، پرداخت. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۴۱۴ زن بودند که بین ۱ تا ۱۰ سال ازدواج کرده و با همسران خود زندگی می‌کردند و از طریق نمونه‌گیری در دسترس و گلوله‌برفی به صورت آنلاین جذب شدند. شرکت‌کنندگان مقیاس رضایت زناشویی، ابزار رفتار نگه‌داری رابطه و مقیاس تعهد زناشویی را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل میانجی‌گری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نگه‌داری رابطه با تعهد زناشویی و رضایت زناشویی ارتباط معناداری داشت. تعهد زناشویی به طور جزئی میانجی ارتباط مذکور بود و ۱۸/۴٪ از اثر کل را تبیین کرد (اثر غیرمستقیم، b = ۰٫۰۹۹۶، ۹۵٪ CI [۰٫۰۷۰، ۰٫۱۳۱]، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند (b = ۰٫۴۴۱۲). با این حال، مقیاس تعهد زناشویی برازش ضعیفی در CFA نشان داد (CFI = ۰٫۷۲۴، RMSEA = ۰٫۱۴۷) که احتیاط در تفسیر نتایج میانجی‌گری را ایجاب می‌کند. نتیجه‌گیری: نگه‌داری رابطه ارتباط مستقیم قوی‌تری با رضایت زناشویی نسبت به سهم غیرمستقیم آن از طریق تعهد زناشویی داشت. بنابراین، برنامه‌های خانواده می‌توانند مهارت‌های نگه‌داری رابطه را در اولویت قرار دهند و در عین حال به تعهد زناشویی نیز بپردازند.
Abstract Drawing on Luthar’s relational framework of resilience, this study examines how parental resilience operates within marital dynamics to shape adolescent adjustment in Mexican-origin families. Using four waves of data from 604 families (M adolage = 12.41, SD = 0.97; 54.3% girls), we tested a longitudinal cascade linking W1 parental resilience to W4 adolescent anxiety and substance use via W2 marital warmth, W3 marital satisfaction, and W3 adolescents’ perceptions of interparental conflict. Actor-partner interdependence models revealed both intrapersonal and interpersonal pathways: wives’ resilience predicted own marital warmth, whereas husbands’ resilience predicted wives’ warmth. Indirect effects indicated that wives’ resilience was associated with lower adolescent anxiety and substance use through warmer marital interactions, higher marital satisfaction, and reduced perceived conflict. These findings position resilience as a promotive relational resource enacted within the marital dyad, advancing interparental positivity spillover theory by identifying parental resilience as upstream drivers of family processes that shape adolescent psychopathology.
چکیده: با بهره‌گیری از چارچوب ارتباطی تاب‌آوری لوتار، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه تاب‌آوری والدین در بستر پویایی‌های زناشویی بر سازگاری نوجوانان در خانواده‌های با اصالت مکزیکی تأثیر می‌گذارد. با استفاده از داده‌های چهار موج از ۶۰۴ خانواده (میانگین سن نوجوانان = ۱۲٫۴۱، انحراف معیار = ۰٫۹۷؛ ۵۴٫۳٪ دختر)، یک مدل آبشاری طولی مورد آزمون قرار گرفت که تاب‌آوری والدین در موج اول را به اضطراب و مصرف مواد نوجوانان در موج چهارم از طریق گرمی زناشویی در موج دوم، رضایت زناشویی در موج سوم و ادراک نوجوانان از تعارض بین‌والدی در موج سوم پیوند می‌دهد. مدل‌های وابستگی بازیگر-شریک نشان دادند که مسیرهای درون‌فردی و بین‌فردی وجود دارد: تاب‌آوری همسران پیش‌بینی‌کننده گرمی زناشویی خودشان بود، در حالی که تاب‌آوری شوهران پیش‌بینی‌کننده گرمی همسران بود. اثرات غیرمستقیم نشان داد که تاب‌آوری همسران از طریق تعاملات زناشویی گرم‌تر، رضایت زناشویی بالاتر و کاهش تعارض ادراک‌شده، با کاهش اضطراب و مصرف مواد نوجوانان مرتبط بود. این یافته‌ها تاب‌آوری را به عنوان یک منبع ارتباطی ترویجی در بستر زوجین معرفی می‌کند و با شناسایی تاب‌آوری والدین به عنوان عوامل پیشین فرآیندهای خانوادگی که بر آسیب‌شناسی روانی نوجوانان تأثیر می‌گذارند، نظریه سرریز مثبت بین‌والدی را گسترش می‌دهد.
Previous research suggests that there is an intergenerational transmission of marital satisfaction, such that parents' marital satisfaction predicts their adult child's marital satisfaction. The mechanisms that explain this phenomenon remain relatively unknown. In the current study, we examined the role of parent-child attachment orientations and romantic relationship attachment orientations as mediators in the intergenerational transmission of marital satisfaction. Participants (N = 199) were cohabiting newlywed couples who had been married for 12 months or less. All participants separately completed measures of own marital satisfaction, attachment orientations to romantic partners, attachment orientations to rearing parents, and perceptions of parents' marital satisfaction. Data was analyzed using the actor-partner interdependence model in a structural equation modeling framework to account for the nonindependent nature of the data. This allowed for examination of gender differences across husbands and wives and provided overall fit of the hypothesized model. Results supported a partially mediating effect of parent-child attachment and romantic partner attachment on the intergenerational transmission of marital satisfaction, although effects differed by gender. For husbands, the direct effect from parents' marital satisfaction to own satisfaction was partially mediated through anxious attachment styles. There was no direct effect from parents to own marital satisfaction for wives; however, there were significant links from parent's satisfaction to attachment orientations in childhood and adulthood, which in turn impacted wives satisfaction. Findings from this study provide an integrated look at the implications that attachment has on the intergenerational transmission of marital functioning.
پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی وجود دارد، به‌گونه‌ای که رضایت زناشویی والدین پیش‌بینی‌کننده رضایت زناشویی فرزند بالغ آن‌ها است. سازوکارهایی که این پدیده را تبیین می‌کنند، تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده‌اند. در مطالعه حاضر، نقش جهت‌گیری‌های دلبستگی والد-فرزند و جهت‌گیری‌های دلبستگی در روابط عاشقانه به عنوان میانجی‌های انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان (N = 199) زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده‌ای بودند که حداکثر ۱۲ ماه از ازدواج آن‌ها گذشته بود. همه شرکت‌کنندگان به طور جداگانه پرسشنامه‌هایی درباره رضایت زناشویی خود، جهت‌گیری‌های دلبستگی به شریک عاشقانه، جهت‌گیری‌های دلبستگی به والدین پرورش‌دهنده و ادراک از رضایت زناشویی والدین خود را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از مدل وابستگی متقابل بازیگر-شریک در چارچوب مدل‌یابی معادلات ساختاری به منظور لحاظ کردن ماهیت غیرمستقل داده‌ها تحلیل شد. این رویکرد امکان بررسی تفاوت‌های جنسیتی میان شوهران و همسران را فراهم کرد و برازش کلی مدل فرضی را ارائه داد. نتایج، اثر میانجی‌گری جزئی دلبستگی والد-فرزند و دلبستگی به شریک عاشقانه را در انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی تأیید کردند، هرچند این اثرات بر اساس جنسیت متفاوت بود. برای شوهران، اثر مستقیم رضایت زناشویی والدین بر رضایت زناشویی خود تا حدی از طریق سبک‌های دلبستگی اضطرابی میانجی‌گری شد. برای همسران، اثر مستقیم از والدین به رضایت زناشویی خود مشاهده نشد؛ با این حال، ارتباط معناداری میان رضایت والدین و جهت‌گیری‌های دلبستگی در کودکی و بزرگسالی وجود داشت که به نوبه خود بر رضایت همسران تأثیر گذاشت. یافته‌های این مطالعه نگاهی یکپارچه به پیامدهای دلبستگی در انتقال بین‌نسلی کارکرد زناشویی ارائه می‌دهد.
