social activity

Whether breadth of leisure activity engagement (LAE) is associated with cognitive resilience (CR) in older Chinese adults, and whether this association differs by gender, remain unclear. Using five waves of the China Health and Retirement Longitudinal Study (2011–2020), we estimated CR as the residual of global cognition after accounting for age, education, gender, residence, and chronic disease burden, and examined activity × gender interactions in generalized estimating equations ( n = 7130 observations from 3293 adults aged ≥60). Cognitive and social activity breadth were each independently associated with higher CR, but with contrasting domain patterns. Cognitive activities showed a linear dose-response with comparable associations in both genders (males β = 0.164, females β = 0.171, both p < 0.001; Activity × Gender interaction p = 0.435). Social activities followed a quadratic dose-response peaking at approximately three activity types. In gender-stratified models, the social-activity association was concentrated in males ( β = 0.164, p < 0.001) and was not significant among females ( β = 0.032, p = 0.323; activity × gender interaction β = −0.111, p = 0.020), despite higher social participation rates among women. Lagged analyses supported temporal precedence. These findings indicate that the resilience associations of LAE breadth in older Chinese adults are domain- and gender-dependent: cognitive activity breadth was positively associated with CR in both genders, whereas this association was concentrated in men for social activities. These findings warrant further investigation of whether the content, context, or measurement of social engagement contributes to the observed gender difference.

This study aims to analyse in depth how the implementation of an integrated habituation strategy can strengthen students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung, as a systematic effort to respond to the challenge of character value degradation at the primary education level. The research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implementation of the integrated habituation strategy in reinforcing students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung. The research subjects include the principal, teachers, and students directly involved. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews, and documentation of school programs. The analysis was carried out thematically through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was maintained through triangulation and member checking. This method produced an in-depth picture of the effectiveness of the integrated habituation strategy in shaping students' character. The findings show that the implementation of the integrated habituation strategy at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung is carried out consistently and has become part of the school culture, supporting the strengthening of students' religious character and social awareness. Structured and repetitive religious habituation contributes to the internalisation of values such as faith, discipline, honesty, and responsibility, which are reflected in students' daily behaviour. In addition, social activities such as group work, joint cleaning, and peer interaction enhance students' empathy, concern for others, and social compliance. This strategy forms whole, ethical, and socially sensitive character, affirming that integrated habituation is an effective mechanism for comprehensive character education in elementary schools.

هدف این پژوهش، تحلیل عمیق چگونگی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه به منظور تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در دبستان دولتی شماره ۰۱ سیدوهارجو جتی آگونگ، لامپونگ جنوبی است؛ تلاشی نظام‌مند برای پاسخ به چالش افت ارزش‌های منش در سطح آموزش ابتدایی. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی به بررسی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در این مدرسه می‌پردازد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر، معلمان و دانش‌آموزان به طور مستقیم درگیر هستند. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی برنامه‌های مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک و از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شد. این روش تصویری عمیق از اثربخشی راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در شکل‌دهی منش دانش‌آموزان ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در این مدرسه به صورت مستمر انجام می‌شود و به بخشی از فرهنگ مدرسه تبدیل شده است و از تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان حمایت می‌کند. عادت‌دهی دینی ساختارمند و تکرارشونده به درونی‌سازی ارزش‌هایی چون ایمان، انضباط، صداقت و مسئولیت‌پذیری کمک می‌کند که در رفتار روزمره دانش‌آموزان منعکس می‌شود. همچنین، فعالیت‌های اجتماعی مانند کار گروهی، نظافت جمعی و تعامل با همسالان، همدلی، توجه به دیگران و انطباق اجتماعی دانش‌آموزان را افزایش می‌دهد. این راهبرد منش کامل، اخلاقی و حساس به اجتماع را شکل می‌دهد و تأکید می‌کند که عادت‌دهی یکپارچه، سازوکاری مؤثر برای آموزش جامع منش در مدارس ابتدایی است.

Abstract Aim To synthesise longitudinal, within-person evidence on the impact of the COVID-19 pandemic on the mental health and psychological well-being of community-dwelling older adults, and to examine demographic, methodological, and country-level moderators of change. Methods Following a registered protocol and Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, we searched the World Health Organization (WHO) COVID-19 Research Database, which aggregates 24 electronic databases, for longitudinal studies assessing community-dwelling adults with a mean age of 60 years or above before and after March 2020. Seventy-five studies met inclusion criteria. Standardised mean differences (SMDs) were pooled using multilevel random-effects meta-analysis with robust variance estimation. Results The pandemic was associated with small but significant increases in depression (SMD = 0.23; 95% CI [0.09–0.36]; k = 31), anxiety (SMD = 0.24; 95% CI [0.03–0.45]; k = 22), and stress (SMD = 0.22; 95% CI [0.08–0.37]; k = 5), and a larger increase in loneliness (SMD = 0.40; 95% CI [0.10–0.69]; k = 20). Moderator analyses suggested greater deterioration among adults over 75 and outside Europe, without reaching significance. Conclusion The pandemic produced small but reliable declines in older adults’ mental health and a marked increase in loneliness, while resilience and social activity remained stable. These estimates capture the psychological cost of enforced social disconnection in later life, conditions that recur in epidemics, disasters, and other emergencies. As populations age and such events grow more frequent, these findings offer an enduring evidence base for protecting social connection in crisis responses.

هدف: ترکیب شواهد طولی درون‌فردی درباره تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بر سلامت روان و بهزیستی روان‌شناختی سالمندان ساکن جامعه و بررسی نقش تعدیل‌کننده‌های جمعیت‌شناختی، روش‌شناختی و سطح کشور در تغییرات مشاهده‌شده. روش‌ها: با پیروی از پروتکل ثبت‌شده و دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها (PRISMA)، پایگاه داده پژوهشی کووید-۱۹ سازمان جهانی بهداشت (WHO) که شامل ۲۴ پایگاه داده الکترونیکی است، برای مطالعات طولی که بزرگسالان ساکن جامعه با میانگین سنی ۶۰ سال یا بیشتر را پیش و پس از مارس ۲۰۲۰ ارزیابی کرده‌اند، جست‌وجو شد. هفتاد و پنج مطالعه معیارهای ورود را داشتند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با استفاده از فراتحلیل چندسطحی با مدل اثرات تصادفی و برآورد واریانس مقاوم تجمیع شد. نتایج: همه‌گیری با افزایش اندک اما معنادار افسردگی (SMD = 0.23؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.09–0.36]؛ k = 31)، اضطراب (SMD = 0.24؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.03–0.45]؛ k = 22) و استرس (SMD = 0.22؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.08–0.37]؛ k = 5) و افزایش بیشتر در احساس تنهایی (SMD = 0.40؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.10–0.69]؛ k = 20) همراه بود. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان دادند که وخامت وضعیت در افراد بالای ۷۵ سال و خارج از اروپا بیشتر است، اما این تفاوت‌ها معنادار نبودند. نتیجه‌گیری: همه‌گیری منجر به کاهش اندک اما قابل اعتماد در سلامت روان سالمندان و افزایش چشمگیر احساس تنهایی شد، در حالی که تاب‌آوری و فعالیت اجتماعی پایدار باقی ماند. این برآوردها هزینه روان‌شناختی جدایی اجتماعی اجباری در سالمندی را نشان می‌دهد؛ شرایطی که در اپیدمی‌ها، بلایا و سایر شرایط اضطراری تکرار می‌شود. با توجه به سالمند شدن جمعیت و افزایش فراوانی چنین رویدادهایی، این یافته‌ها شواهد پایداری برای حفاظت از ارتباط اجتماعی در پاسخ به بحران‌ها ارائه می‌کنند.