master teachers

This study examined teachers’ readiness and perceived effectiveness in implementing Makabansa and Araling Panlipunan under the revised K to 10 (MATATAG) Framework across 33 public schools in the Schools Division of Parañaque City during School Year 2025–2026. Specifically, it sought to determine whether teacher readiness significantly predicted perceived effectiveness and to identify which readiness domains most strongly influenced outcomes. Employing a quantitative-correlational design, the study utilized stratified random sampling to ensure proportional representation across grade levels and supervisory contexts. The study involved 271 public school respondents, composed of 227 teachers handling learners in Key Stages 1–3 and 44 immediate coordinators, namely head teachers and master teachers. Data were collected through validated researcher-made survey instruments measuring readiness and perceived effectiveness and were analyzed using descriptive statistics, correlation, and regression techniques. Findings revealed that both teachers and coordinators demonstrated very high levels of readiness and effectiveness. Correlation analysis confirmed a significant positive relationship between readiness and effectiveness, while regression analysis demonstrated that readiness significantly predicted effectiveness. Teacher readiness explained 22.4% of the variance in perceived effectiveness (R² = .224, β = .473, p < .001), while coordinator readiness explained 53.9% (R² = .539, β = .734, p < .001). As a practical output, the study developed a Teacher Readiness Toolkit for Makabansa and Araling Panlipunan.

This study explored how learning standards alignment, supervisory sense-making, and instructional support coherence collectively shaped curriculum leadership at scale in Region II, Philippines. A quantitative explanatory design employing partial least squares structural equation modeling was developed to assess the relationships among these constructs. The study involved 320 education program supervisors, curriculum implementers, public schools district supervisors, school heads, master teachers, and selected teachers, with participants selected through simple random sampling. Data were represented through a structured questionnaire and analyzed using descriptive statistics, measurement model assessment, and structural path analysis. The findings indicated high levels of learning standards alignment (M = 3.75), supervisory sense-making (M = 3.72), instructional support coherence (M = 3.52), and curriculum leadership at scale (M = 3.58). All three explanatory constructs demonstrated positive relationships with curriculum leadership, with instructional support coherence emerging as the strongest predictor (β = 0.38), followed by supervisory sense-making (β = 0.29) and learning standards alignment (β = 0.24). The proposed model accounted for 58.5% of the variance in curriculum leadership outcomes (R² = 0.585). These findings suggest that effective curriculum leadership depends not only on the interpretation and alignment of educational standards but also on the consistency of instructional assistance across administrative levels. Strengthening coordinated technical support, collaborative supervisory decisions, and sustained professional learning may contribute to more coherent curriculum implementation in Region II.

این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر هم‌ترازی استانداردهای یادگیری، معنا‌بخشی نظارتی و انسجام حمایت‌های آموزشی بر رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع در منطقهٔ دوم فیلیپین پرداخت. یک طرح کمی تبیینی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی برای ارزیابی روابط میان این سازه‌ها تدوین شد. جامعهٔ پژوهش شامل ۳۲۰ نفر از ناظران برنامه‌های آموزشی، مجریان برنامهٔ درسی، ناظران نواحی مدارس دولتی، مدیران مدارس، معلمان راهنما و برخی معلمان منتخب بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامهٔ ساختاریافته گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، ارزیابی مدل اندازه‌گیری و تحلیل مسیر ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که سطوح هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (M = 3.75)، معنا‌بخشی نظارتی (M = 3.72)، انسجام حمایت‌های آموزشی (M = 3.52) و رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع (M = 3.58) بالا بود. هر سه سازهٔ تبیینی رابطهٔ مثبت با رهبری برنامهٔ درسی نشان دادند و انسجام حمایت‌های آموزشی قوی‌ترین پیش‌بین (β = 0.38) بود، سپس معنا‌بخشی نظارتی (β = 0.29) و هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (β = 0.24) قرار داشتند. مدل پیشنهادی ۵۸.۵٪ از واریانس نتایج رهبری برنامهٔ درسی را تبیین کرد (R² = 0.585). این یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مؤثر برنامهٔ درسی نه تنها به تفسیر و هم‌ترازی استانداردهای آموزشی بلکه به انسجام حمایت‌های آموزشی در سطوح مختلف اداری وابسته است. تقویت حمایت فنی هماهنگ، تصمیم‌گیری نظارتی مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر می‌تواند به اجرای منسجم‌تر برنامهٔ درسی در منطقهٔ دوم کمک کند.

This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.

این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.