Tafsir al-Misbah

People’s understanding of destiny is often incomplete and tends to fall into two extremes beliefs: a fatalistic attitude of resignation without effort, or, conversely, an excessive reliance on human effort to the point of forgetting God’s will. This misunderstanding has the potential to cause negative effects on mental and spiritual health, such as despair, anxiety, and a tendency to blame oneself or blame God when facing misfortune. This study aims to examine the concept of acceptance of destiny through Quraish Shihab’s interpretation in “Tafsir Al-Misbah” by applying the Meaning Reconstruction Theory proposed by Robert A. Neimeyer, in order to present a more comprehensive and contextual understanding of destiny. This study employs a qualitative method with a descriptive-analytical approach and utilizes library research, with Tafsir Al-Misbah as the primary data source and scholarly articles and academic books as secondary data sources. The results of the study indicate that the three stages; Sense Making, Benefit Finding, and Identity Change, have a strong correlation with Quraish Shihab’s interpretation of the verses on predestination, including Surah At-Taubah: 51, Surah At-Taghabun: 11, Surah Al-Baqarah: 286, Surah Al-Insyirah: 6–7, and Surah Ar-Ra'd: 11. These findings confirm that, according to Quraish Shihab, the acceptance of destiny is an active process one that integrates human effort, tawakal, husnuzhan, and ridha making it relevant as a psychological and spiritual foundation for navigating the dynamics of modern life.

درک انسان‌ها از سرنوشت اغلب ناقص بوده و معمولاً به دو باور افراطی تقسیم می‌شود: نگرش جبرگرایانه و تسلیم بدون تلاش، یا برعکس، اتکای بیش از حد به تلاش انسانی تا جایی که اراده خداوند فراموش می‌شود. این سوء‌برداشت می‌تواند آثار منفی بر سلامت روانی و معنوی، از جمله یأس، اضطراب و گرایش به سرزنش خود یا سرزنش خداوند در مواجهه با مصیبت‌ها داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی مفهوم پذیرش سرنوشت بر اساس تفسیر Quraysh Shihab در «تفسیر المیزان» با به‌کارگیری نظریه بازسازی معنا (Meaning Reconstruction Theory) ارائه‌شده توسط Robert A. Neimeyer است تا درک جامع‌تر و زمینه‌مندتری از سرنوشت ارائه شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است؛ منبع اصلی داده‌ها تفسیر المیزان و منابع ثانویه شامل مقالات علمی و کتب دانشگاهی است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که سه مرحله؛ معنا‌یابی (Sense Making)، یافتن فایده (Benefit Finding) و تغییر هویت (Identity Change)، ارتباط قوی با تفسیر Quraysh Shihab از آیات مربوط به تقدیر، از جمله سوره توبه: ۵۱، سوره تغابن: ۱۱، سوره بقره: ۲۸۶، سوره انشراح: ۶–۷ و سوره رعد: ۱۱ دارند. این یافته‌ها تأیید می‌کند که از دیدگاه Quraysh Shihab، پذیرش سرنوشت فرایندی فعال است که تلاش انسانی، توکل، حسن‌ظن و رضا را در هم می‌آمیزد و آن را به عنوان بنیانی روان‌شناختی و معنوی برای مواجهه با پویایی‌های زندگی مدرن مرتبط می‌سازد.

Bullying remains a prevalent social issue, especially among adolescents, and requires analysis from the perspective of Qur’anic exegesis. This study aims to analyze Qur’anic verses related to bullying through the perspectives of Tafsir Al-Misbah, Marah Labid, and Tafsir Al-Ibris, as well as to examine their relationship with local wisdom values as a preventive effort in contemporary society. This research employs a library research method with a qualitative descriptive approach and thematic interpretation (maudhu’i). The findings indicate that bullying in the Qur’an includes behaviors such as mocking, insulting, and degrading others. Tafsir Al-Misbah emphasizes social ethics, Marah Labid highlights spiritual purification, while Tafsir Al-Ibris relates it to local cultural values such as politeness (unggah-ungguh). These values align with local wisdom such as empathy, cooperation, and respect, which can serve as a foundation for preventing bullying in society.

قلدری همچنان یک مسئله اجتماعی شایع، به‌ویژه در میان نوجوانان است و نیازمند تحلیل از منظر تفسیر قرآن می‌باشد. هدف این پژوهش، تحلیل آیات مرتبط با قلدری از دیدگاه تفسیر المیزان، مرح لبید و تفسیر الابریس و همچنین بررسی ارتباط آن‌ها با ارزش‌های خرد بومی به عنوان تلاشی پیشگیرانه در جامعه معاصر است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد توصیفی-کیفی و تفسیر موضوعی (موضوعی) انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که قلدری در قرآن شامل رفتارهایی مانند تمسخر، اهانت و تحقیر دیگران می‌شود. تفسیر المیزان بر اخلاق اجتماعی تأکید دارد، مرح لبید بر تزکیه روحانی تأکید می‌کند و تفسیر الابریس آن را به ارزش‌های فرهنگی بومی مانند ادب (اُنگاه-اُنگوه) مرتبط می‌سازد. این ارزش‌ها با خرد بومی مانند همدلی، همکاری و احترام همسو هستند که می‌توانند به عنوان بنیانی برای پیشگیری از قلدری در جامعه مورد استفاده قرار گیرند.

This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.

هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکل‌دهی به شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با معلمان قرآن و داده‌های ثانویه از طریق مطالعه کتابخانه‌ای تفسیر المیزان گردآوری شده‌اند. داده‌ها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیت‌پذیری، دینداری و توجه دانش‌آموزان مؤثر است، هرچند با چالش‌هایی مانند تفاوت‌های فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافته‌ها را تقویت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک می‌شود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی هم‌راستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانش‌آموزان بر اساس ارزش‌های قرآنی است.