hybrid learning

Transformations in contemporary higher education require a reconsideration of the theoretical and practical foundations of student socialization management. Digital transformation, hybrid learning environments, growing student diversity, changing labour-market expectations, and participatory governance have made socialization a strategic issue in university management. The article aims to systematize contemporary models of student socialization management, identify their managerial potential and limitations, and propose an integrated structural–functional model based on theoretical synthesis. The study employs theoretical and comparative analysis, systematization, generalization, and pedagogical modelling. It argues that effective socialization management cannot be reduced to students’ adaptation to the university environment; rather, it should encompass academic and social integration, a sense of belonging, social and professional competences, professional identity, digital citizenship, self-regulation, and social agency. The proposed model integrates systemic, ecological, student-centred, competence-based, participatory, and digital-ecosystem approaches, thereby providing a more holistic, measurable, and manageable framework for student socialization.

Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.

زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری به‌صورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهن‌آگاهی دیجیتال عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن به‌عنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان به‌طور نظام‌مند جمع‌بندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهن‌آگاهی دیجیتال گزارش‌شده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایت‌کننده از مشارکت و جهت‌گیری اثرات گزارش‌شده بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاه‌های Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایه‌شده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری به‌طور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روش‌شناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و به‌صورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافته‌ها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهن‌آگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روان‌شناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهن‌آگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانه‌های مدیریت یادگیری، برنامه‌های تلفن همراه و تمرینات هدایت‌شده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهن‌آگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ به‌طوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه می‌دهد که ذهن‌آگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینه‌های پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود می‌شود.

Introduction Promoting scientific argumentation in the context of socio-scientific issues remains a major challenge in science education. Artificial intelligence offers new opportunities to provide adaptive feedback on students’ written arguments; however, little is known about learners’ perceptions of hybrid learning environments that combine AI-supported feedback with peer feedback under authentic classroom conditions. This study presents the development and pilot evaluation of SMOKEChem, a web-based learning environment designed to foster scientific argumentation through AI-supported and collaborative feedback processes. Methods An exploratory mixed-methods design was employed to investigate learners’ perceptions of SMOKEChem during regular chemistry lessons. A total of 130 secondary school students (mean age = 15 years) participated in the study. Quantitative data were collected using questionnaires assessing technology acceptance, cognitive load, and chatbot usability, while qualitative responses explored students’ perceptions of peer feedback. Results The findings indicate that SMOKEChem was perceived as useful, user-friendly, and cognitively balanced, with low levels of extraneous cognitive load and high levels of germane cognitive load. Furthermore, students perceived AI-supported and peer feedback as fulfilling complementary functions: acceptance and usability data indicate that AI provided immediate, structured guidance for revising arguments, while qualitative data on peer feedback point to dialogic reflection, perspective-taking, and collaborative knowledge construction. Discussion The findings provide initial empirical evidence that hybrid feedback designs combining AI-supported and peer feedback can effectively support scientific argumentation in socio-scientific contexts. The complementary strengths of both feedback sources highlight the potential of integrating AI into collaborative learning environments rather than replacing peer interaction. These results provide practical implications for the design of AI-supported argumentation environments and inform future research on hybrid feedback approaches in science education.

مقدمه: ارتقای استدلال علمی در زمینه مسائل اجتماعی-علمی همچنان یکی از چالش‌های عمده در آموزش علوم به‌شمار می‌رود. هوش مصنوعی فرصت‌های جدیدی را برای ارائه بازخورد تطبیقی بر استدلال‌های نوشتاری دانش‌آموزان فراهم می‌کند؛ با این حال، اطلاعات اندکی درباره ادراک یادگیرندگان از محیط‌های یادگیری ترکیبی که بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی را با بازخورد همتایان در شرایط واقعی کلاس درس تلفیق می‌کنند، وجود دارد. این مطالعه به معرفی توسعه و ارزیابی اولیه SMOKEChem، یک محیط یادگیری مبتنی بر وب که با هدف تقویت استدلال علمی از طریق فرآیندهای بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی و همکاری طراحی شده است، می‌پردازد. روش‌ها: یک طرح اکتشافی آمیخته برای بررسی ادراک یادگیرندگان از SMOKEChem در جریان کلاس‌های معمول شیمی به‌کار گرفته شد. در مجموع ۱۳۰ دانش‌آموز دبیرستانی (میانگین سنی = ۱۵ سال) در این پژوهش شرکت کردند. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه‌هایی درباره پذیرش فناوری، بار شناختی و قابلیت استفاده چت‌بات گردآوری شد و پاسخ‌های کیفی به بررسی ادراک دانش‌آموزان از بازخورد همتایان پرداخت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که SMOKEChem به‌عنوان ابزاری مفید، کاربرپسند و دارای تعادل شناختی ادراک شد و سطوح بار شناختی بیرونی پایین و بار شناختی سازنده بالایی را نشان داد. افزون بر این، دانش‌آموزان بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی و بازخورد همتایان را دارای کارکردهای مکمل تلقی کردند: داده‌های پذیرش و قابلیت استفاده نشان داد که هوش مصنوعی راهنمایی فوری و ساختاریافته‌ای برای بازنگری استدلال‌ها ارائه می‌دهد، در حالی که داده‌های کیفی درباره بازخورد همتایان به بازتاب گفت‌وگویی، دیدگاه‌پذیری و ساخت دانش مشارکتی اشاره داشت. بحث: یافته‌ها شواهد تجربی اولیه‌ای ارائه می‌دهند که طراحی بازخورد ترکیبی با ادغام بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی و بازخورد همتایان می‌تواند به‌طور مؤثری از استدلال علمی در زمینه‌های اجتماعی-علمی حمایت کند. نقاط قوت مکمل هر دو منبع بازخورد، پتانسیل ادغام هوش مصنوعی در محیط‌های یادگیری مشارکتی به‌جای جایگزینی تعامل همتایان را برجسته می‌کند. این نتایج پیامدهای عملی برای طراحی محیط‌های استدلال مبتنی بر هوش مصنوعی داشته و پژوهش‌های آتی درباره رویکردهای بازخورد ترکیبی در آموزش علوم را هدایت می‌کند.

Joy Igiebor's Doing Learning Development in Higher Education: A Practical Guide for New and EarlyCareer Learning Developers offers a comprehensive toolkit for newcomers to learning development.Much more than a 'how to teach' book, it explores the world of the learning developer in its entirety, providing candid guidance on the day-to-day practice of learning development, drawn from Igiebor's seven years of experience in the role.Transcending the practical, the book accompanies its example lesson plans, case studies, and reading lists with advice on maintaining self-care, tackling impostor syndrome, and building professional community.It is Igiebor's holistic approach to learning development that emerges as the book's greatest strength. Doing Learning Development in Higher Educationoccupies a similar intellectual space to Hilsdon's (2011) exploration of learning developers' contributions within the wider university and Briscoe and Olson's (2024) autoethnographic examination of how learning developers negotiate the relationship between professional nomenclature, identity, and values.Like Grayson and Syska's (2024) consideration of the hybrid learning developer, Igiebor's book focuses on the everyday practices of learning development in close detail, while accommodating the different institutional and role contexts of her readers.Importantly, she

کتاب «انجام توسعه یادگیری در آموزش عالی: راهنمای عملی برای توسعه‌دهندگان یادگیری تازه‌کار و اوایل مسیر شغلی» نوشته Joy Igiebor، مجموعه‌ای جامع از ابزارها را برای تازه‌واردان به حوزه توسعه یادگیری ارائه می‌دهد. این اثر فراتر از یک کتاب «چگونه تدریس کنیم» است و جهان توسعه‌دهنده یادگیری را به طور کامل بررسی می‌کند و راهنمایی‌های صادقانه‌ای درباره عمل روزمره توسعه یادگیری، برگرفته از هفت سال تجربه Igiebor در این نقش، ارائه می‌دهد. کتاب، علاوه بر جنبه‌های عملی، برنامه‌های درسی نمونه، مطالعات موردی و فهرست‌های مطالعاتی را با توصیه‌هایی درباره حفظ مراقبت از خود، مقابله با سندرم ایمپاستر و ساخت اجتماع حرفه‌ای همراه می‌کند. رویکرد کل‌نگر Igiebor به توسعه یادگیری، بزرگ‌ترین نقطه قوت این کتاب به شمار می‌آید. «انجام توسعه یادگیری در آموزش عالی» در فضای فکری مشابه با پژوهش Hilsdon (2011) درباره نقش توسعه‌دهندگان یادگیری در دانشگاه و بررسی خودقوم‌نگارانه Briscoe و Olson (2024) از نحوه مذاکره توسعه‌دهندگان یادگیری با نام‌گذاری حرفه‌ای، هویت و ارزش‌ها قرار می‌گیرد. همانند بررسی Grayson و Syska (2024) درباره توسعه‌دهنده یادگیری هیبریدی، کتاب Igiebor بر روی عمل‌کردهای روزمره توسعه یادگیری با جزئیات دقیق تمرکز دارد و در عین حال زمینه‌های نهادی و نقش‌های متفاوت خوانندگان خود را در نظر می‌گیرد.