This study explores how students from widening access backgrounds make sense of their success in higher education. Semi-structured interview data was collected from eight mature undergraduate students at a widening access university in England. Thematic analysis identified three interconnected layers that shape success: personal inner drivers, social co-production, and institutional structures. Students described how small moments of reassurance, self-belief, and determination helped them stay motivated, while the support of family, peers and approachable staff gave them strength and confidence to continue. Institutional factors, including inclusive teaching, consistent communication, and support mechanisms, either empowered or hindered their progress at times. Together, these findings show that success is not an individual act of resilience, but a shared achievement built through personal growth, supportive relationships, and responsive institutional environments. The study offers practical insights for universities seeking to design policies and practices to support widening access students to belong, progress, and succeed.
این مطالعه به بررسی چگونگی درک دانشجویان با پیشینه دسترسی گسترده از موفقیت خود در آموزش عالی می‌پردازد. داده‌های مصاحبه نیمه‌ساختاریافته از هشت دانشجوی کارشناسی بالغ در یک دانشگاه دسترسی گسترده در انگلستان جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک سه لایه به‌هم‌پیوسته را که موفقیت را شکل می‌دهند شناسایی کرد: محرک‌های درونی فردی، هم‌تولیدی اجتماعی و ساختارهای نهادی. دانشجویان توصیف کردند که چگونه لحظات کوچک اطمینان‌بخشی، باور به خود و عزم راسخ به آن‌ها کمک کرد تا انگیزه خود را حفظ کنند، در حالی که حمایت خانواده، همتایان و کارکنان در دسترس به آن‌ها قدرت و اعتمادبه‌نفس برای ادامه مسیر بخشید. عوامل نهادی، از جمله آموزش فراگیر، ارتباطات منسجم و سازوکارهای حمایتی، گاهی موجب توانمندسازی یا مانع پیشرفت آن‌ها می‌شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت صرفاً یک کنش فردی تاب‌آوری نیست، بلکه دستاوردی مشترک است که از طریق رشد فردی، روابط حمایتی و محیط‌های نهادی پاسخگو ساخته می‌شود. این مطالعه بینش‌های عملی برای دانشگاه‌ها جهت طراحی سیاست‌ها و رویه‌هایی به منظور حمایت از دانشجویان دسترسی گسترده برای تعلق، پیشرفت و موفقیت ارائه می‌دهد.
رویکردهای دانشجومحور برای کاهش شکاف‌های اعطای مدرک از طریق گسترش مشارکت در برنامه‌های کارآموزی: هم‌آفرینی در طراحی شیوه‌های فراگیر در آموزش عالی بریتانیا
This paper shares new empirical data from focus groups with 18 student participants identified as under-represented within placement programmes including students who are female, students with disabilities, ethnically-minoritised students and students from communities with traditionally low levels of participation in higher education, as a proxy for social and economic disadvantage. Co-designed and co-delivered by a team of staff and postgraduate student co-researchers with understanding of traditionally marginalised groups, focus groups explored the lived experiences and perceptions of barriers to participation in placement programmes and student solutions for widening participation, with the aim of improving degree outcomes and narrowing awarding gaps. The paper first reviews recent research on placement participation and describes the study’s methodological approach. Next, key findings are set out, highlighting three overlapping themes concerning informational, practical and psychological barriers and solutions. The paper concludes with practical recommendations to enhance placement support and communications, staff training and employer awareness.
این مقاله داده‌های تجربی جدیدی را از گروه‌های متمرکز با ۱۸ دانشجوی شرکت‌کننده که به‌عنوان افراد کم‌نماینده در برنامه‌های کارآموزی شناسایی شده‌اند، از جمله دانشجویان زن، دانشجویان دارای معلولیت، دانشجویان اقلیت‌های قومی و دانشجویان جوامعی با سطوح سنتی پایین مشارکت در آموزش عالی (به‌عنوان شاخصی برای محرومیت اجتماعی و اقتصادی)، ارائه می‌دهد. این گروه‌های متمرکز که به‌صورت مشترک توسط تیمی متشکل از اعضای هیئت علمی و پژوهشگران دانشجوی تحصیلات تکمیلی با درک از گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده طراحی و اجرا شده‌اند، به بررسی تجارب زیسته و ادراک موانع مشارکت در برنامه‌های کارآموزی و راه‌حل‌های دانشجویی برای گسترش مشارکت پرداخته‌اند، با هدف بهبود نتایج تحصیلی و کاهش شکاف‌های اعطای مدرک. مقاله ابتدا پژوهش‌های اخیر درباره مشارکت در کارآموزی را مرور و رویکرد روش‌شناختی مطالعه را توصیف می‌کند. سپس یافته‌های کلیدی با تأکید بر سه مضمون همپوشان درباره موانع و راه‌حل‌های اطلاعاتی، عملی و روان‌شناختی ارائه می‌شود. مقاله با توصیه‌های عملی برای ارتقای حمایت و ارتباطات مربوط به کارآموزی، آموزش کارکنان و افزایش آگاهی کارفرمایان به پایان می‌رسد.
Balancing employability skills development with core content is challenging for content‑heavy degrees like Physics but can be supported through adapted teaching methods and structured employability activities such as careers fairs, societies, and industrial placements. This study draws on quantitative and open‑text analysis of survey responses from 185 physics students across five UK universities to evaluate the collaborative initiative called the White Rose Industrial Physics Academy (WRIPA). Many students believed a Physics degree would enhance their career prospects and could clearly identify skills gained, particularly in problem‑solving, programming, and data analysis. Those completing industrial placements or internships reported fewer concerns about their preparedness for employment, suggesting both academic progression and work experience strengthen confidence in future careers. Nonetheless, students continued to face barriers when engaging with employers, frequently citing limited time, lack of feedback, and frustration during job applications.
تلفیق توسعه مهارت‌های اشتغال‌پذیری با محتوای اصلی در رشته‌هایی با محتوای سنگین مانند فیزیک چالش‌برانگیز است، اما می‌تواند از طریق روش‌های تدریس سازگارشده و فعالیت‌های ساختارمند اشتغال‌پذیری مانند نمایشگاه‌های شغلی، انجمن‌ها و دوره‌های کارآموزی صنعتی حمایت شود. این مطالعه با بهره‌گیری از تحلیل کمی و تحلیل متن باز پاسخ‌های پرسشنامه از ۱۸۵ دانشجوی فیزیک در پنج دانشگاه بریتانیا، ابتکار مشترک موسوم به White Rose Industrial Physics Academy (WRIPA) را ارزیابی می‌کند. بسیاری از دانشجویان معتقد بودند که مدرک فیزیک چشم‌انداز شغلی آن‌ها را بهبود می‌بخشد و می‌توانستند مهارت‌های کسب‌شده، به‌ویژه در حل مسئله، برنامه‌نویسی و تحلیل داده را به‌وضوح شناسایی کنند. افرادی که دوره‌های کارآموزی صنعتی یا کارورزی را گذرانده بودند، نگرانی کمتری درباره آمادگی برای اشتغال داشتند که نشان می‌دهد پیشرفت تحصیلی و تجربه کاری هر دو موجب تقویت اعتماد به نفس در مسیر شغلی آینده می‌شوند. با این حال، دانشجویان همچنان هنگام تعامل با کارفرمایان با موانعی مواجه بودند و اغلب به کمبود زمان، نبود بازخورد و احساس ناامیدی در فرآیند درخواست شغل اشاره می‌کردند.
Assessment in higher education often suffers from a critical disconnect where student feedback benefits future cohorts rather than current participants. This study presents SHARP (Strategic, Holistic, Adaptive, Reflective, Process), a systematic framework for embedding real-time student voice into assessment design to develop students’ assessment literacy and engagement. SHARP was piloted across three in-class Mathematics tests with 246 students on a foundation-level UK university programme using a mixed-methods quasi-experimental design with post-assessment surveys from 108 students administered before grade release. Quantitative analysis revealed statistically significant improvements in clarity ratings, whilst fairness perceptions rose from 70.3% to 96.0%. A quasi-experimental comparison with historical controls demonstrated a 73% reduction in assessment volatility, reflecting more consistent student performance across assessments. Qualitative evidence illustrated students’ developing capacity to evaluate and articulate assessment design. This pilot demonstrates SHARP’s potential as a transferable framework for student-informed assessment practice, though replication is needed to establish broader generalisability.
ارزیابی در آموزش عالی اغلب با یک گسست اساسی مواجه است که در آن بازخورد دانشجویان بیشتر به نفع گروه‌های آینده است تا شرکت‌کنندگان فعلی. این مطالعه چارچوب SHARP (راهبردی، کل‌نگر، سازگارپذیر، تأملی، فرایندی) را معرفی می‌کند؛ چارچوبی نظام‌مند برای ادغام صدای دانشجویان در زمان واقعی در طراحی ارزیابی با هدف توسعه سواد ارزیابی و مشارکت دانشجویان. چارچوب SHARP در سه آزمون کلاسی ریاضی با حضور ۲۴۶ دانشجو در یک برنامه دانشگاهی سطح پایه در بریتانیا، با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی روش‌های ترکیبی و پرسشنامه‌های پس از ارزیابی از ۱۰۸ دانشجو که پیش از اعلام نمرات اجرا شد، به صورت آزمایشی به کار گرفته شد. تحلیل کمی بهبود معنادار آماری در امتیازدهی به وضوح را نشان داد، در حالی که ادراک از انصاف ارزیابی از ۷۰٫۳٪ به ۹۶٫۰٪ افزایش یافت. مقایسه شبه‌آزمایشی با گروه‌های کنترل تاریخی، کاهش ۷۳٪ در نوسان ارزیابی را نشان داد که بیانگر عملکرد یکنواخت‌تر دانشجویان در ارزیابی‌ها بود. شواهد کیفی نیز نشان داد که توانایی دانشجویان در ارزیابی و بیان طراحی ارزیابی توسعه یافته است. این مطالعه آزمایشی، پتانسیل چارچوب SHARP را به عنوان الگویی قابل انتقال برای رویه ارزیابی مبتنی بر مشارکت دانشجویان نشان می‌دهد، هرچند تکرار پژوهش برای تعمیم‌پذیری گسترده‌تر ضروری است.
Joy Igiebor's Doing Learning Development in Higher Education: A Practical Guide for New and EarlyCareer Learning Developers offers a comprehensive toolkit for newcomers to learning development.Much more than a 'how to teach' book, it explores the world of the learning developer in its entirety, providing candid guidance on the day-to-day practice of learning development, drawn from Igiebor's seven years of experience in the role.Transcending the practical, the book accompanies its example lesson plans, case studies, and reading lists with advice on maintaining self-care, tackling impostor syndrome, and building professional community.It is Igiebor's holistic approach to learning development that emerges as the book's greatest strength. Doing Learning Development in Higher Educationoccupies a similar intellectual space to Hilsdon's (2011) exploration of learning developers' contributions within the wider university and Briscoe and Olson's (2024) autoethnographic examination of how learning developers negotiate the relationship between professional nomenclature, identity, and values.Like Grayson and Syska's (2024) consideration of the hybrid learning developer, Igiebor's book focuses on the everyday practices of learning development in close detail, while accommodating the different institutional and role contexts of her readers.Importantly, she
کتاب «انجام توسعه یادگیری در آموزش عالی: راهنمای عملی برای توسعه‌دهندگان یادگیری تازه‌کار و اوایل مسیر شغلی» نوشته Joy Igiebor، مجموعه‌ای جامع از ابزارها را برای تازه‌واردان به حوزه توسعه یادگیری ارائه می‌دهد. این اثر فراتر از یک کتاب «چگونه تدریس کنیم» است و جهان توسعه‌دهنده یادگیری را به طور کامل بررسی می‌کند و راهنمایی‌های صادقانه‌ای درباره عمل روزمره توسعه یادگیری، برگرفته از هفت سال تجربه Igiebor در این نقش، ارائه می‌دهد. کتاب، علاوه بر جنبه‌های عملی، برنامه‌های درسی نمونه، مطالعات موردی و فهرست‌های مطالعاتی را با توصیه‌هایی درباره حفظ مراقبت از خود، مقابله با سندرم ایمپاستر و ساخت اجتماع حرفه‌ای همراه می‌کند. رویکرد کل‌نگر Igiebor به توسعه یادگیری، بزرگ‌ترین نقطه قوت این کتاب به شمار می‌آید. «انجام توسعه یادگیری در آموزش عالی» در فضای فکری مشابه با پژوهش Hilsdon (2011) درباره نقش توسعه‌دهندگان یادگیری در دانشگاه و بررسی خودقوم‌نگارانه Briscoe و Olson (2024) از نحوه مذاکره توسعه‌دهندگان یادگیری با نام‌گذاری حرفه‌ای، هویت و ارزش‌ها قرار می‌گیرد. همانند بررسی Grayson و Syska (2024) درباره توسعه‌دهنده یادگیری هیبریدی، کتاب Igiebor بر روی عمل‌کردهای روزمره توسعه یادگیری با جزئیات دقیق تمرکز دارد و در عین حال زمینه‌های نهادی و نقش‌های متفاوت خوانندگان خود را در نظر می‌گیرد.
