intervention program

Learning motivation plays an important role in supporting children's academic success; however, children in orphanages often face limited individual guidance and attention that can lower their learning enthusiasm. Based on observations and interviews, it was found that the learning motivation of elementary school children at Orphanage GA was relatively low, characterized by lack of enthusiasm, quick boredom, and low self-confidence. This community service activity aims to improve children's learning motivation through interactive and enjoyable educational strategies. The method used involved administering pre-tests and post-tests using a learning motivation instrument consisting of 24 statement items, covering eight indicators of learning motivation, each comprising three statement items. The instrument was measured using a four-point Likert scale with four response alternatives, namely Strongly Agree (SA), Agree (A), Disagree (D), and Strongly Disagree (SD), administered to 13 children aged 7-13 years, consisting of 11 boys and 2 girls. The intervention program included coloring activities, personal activity schedule creation, future goals presentations, picture-guessing games, English vocabulary learning using flashcards, an effective learning strategy seminar, and educational word scramble and word search games. The Paired Samples Test results showed that the average learning motivation score increased from 77.00 to 78.69, although the increase was not statistically significant (p = 0.651 > 0.05). Nevertheless, the children demonstrated greater enthusiasm and engagement during the activities. This program can serve as a potential initial step in fostering elementary school children's learning motivation in an orphanage setting and as a consideration for developing more effective and sustainable learning support programs. ABSTRAK Motivasi belajar memiliki peran penting dalam mendukung keberhasilan akademik anak, namun anak-anak di panti asuhan sering menghadapi keterbatasan pendampingan dan perhatian individu yang dapat menurunkan semangat belajar mereka. Berdasarkan observasi dan wawancara, ditemukan bahwa motivasi belajar anak-anak SD di Panti Asuhan GA masih tergolong rendah, ditandai dengan kurangnya antusiasme, mudah bosan, dan rendahnya rasa percaya diri. Kegiatan pengabdian ini bertujuan untuk meningkatkan motivasi belajar anak melalui strategi edukatif yang interaktif dan menyenangkan. Metode yang digunakan meliputi pemberian pre-test dan post-test menggunakan instrumen motivasi belajar yang terdiri atas 24 butir pernyataan, mencakup delapan indikator motivasi belajar yang masing-masing terdiri atas tiga butir pernyataan. Instrumen tersebut diukur menggunakan skala Likert empat poin dengan empat alternatif jawaban, yaitu Sangat Setuju (SS), Setuju (S), Tidak Setuju (TS), dan Sangat Tidak Setuju (STS), yang diberikan kepada 13 anak usia 7-13 tahun, terdiri atas 11 anak laki-laki dan 2 anak perempuan. Program intervensi meliputi kegiatan mewarnai, penyusunan personal activity schedule, presentasi cita-cita, permainan tebak gambar, pembelajaran kosakata bahasa Inggris menggunakan flashcard, seminar strategi belajar efektif, serta permainan edukatif word scramble dan word search. Hasil analisis menggunakan Paired Samples Test menunjukkan rata-rata skor motivasi belajar meningkat dari 77,00 menjadi 78,69, meskipun peningkatan tersebut belum signifikan secara statistik (p = 0,651 > 0,05). Walaupun demikian, anak-anak menunjukkan antusiasme dan keterlibatan yang lebih baik selama kegiatan berlangsung. Program ini dapat menjadi langkah awal yang potensial dalam menumbuhkan motivasi belajar anak di lingkungan panti asuhan serta menjadi bahan pertimbangan untuk pengembangan program pendampingan belajar yang lebih efektif dan berkelanjutan.

This study assessed the socio-demographic profile and level of Technology and Livelihood Education (TLE) functional literacy among senior high school students as a basis for developing a work readiness intervention program. Specifically, it examined the respondents’ profiles in terms of age, sex, general academic performance, and availability of TLE-related tools at home, as well as their level of functional literacy in technology and engineering design, food and nutrition, financial literacy, entrepreneurial competence, and agricultural literacy and agri-tech awareness. A descriptive research design was employed involving 406 senior high school students. Data were gathered using a validated researcher-made questionnaire and analyzed using frequency, percentage, and mean. Findings showed that the majority of respondents were 17–18 years old, with male students slightly outnumbering female students. Most respondents demonstrated favorable academic performance, with the largest proportion obtaining grades of 90 and above. In terms of available TLE-related resources at home, students had greater access to common cooking and household tools than to sewing and agricultural equipment. The findings further revealed varying levels of TLE functional literacy across the identified domains. Technology and engineering design literacy, food and nutrition literacy, and financial literacy were assessed as Needs Improvement, indicating areas requiring strengthened practical knowledge and skills. Agricultural literacy and agri-tech awareness reflected a relatively higher level of performance, while entrepreneurial competence was assessed as Very Satisfactory, indicating a notable strength among the respondents. Based on these findings, a work readiness intervention program entitled “Ready for Work: A Work Readiness Intervention Program for Enhancing TLE Functional Literacy among Senior High School Students” was proposed to address identified areas for improvement through hands-on, skill-based, and experiential learning activities. The study concludes that although students demonstrate strengths in entrepreneurial competence and academic performance, targeted instructional support and practical learning opportunities are needed to strengthen TLE functional literacy relevant to employment, entrepreneurship, and lifelong learning. It is recommended that schools provide structured work readiness interventions, expand opportunities for experiential and hands-on learning, and integrate practical financial, technological, and livelihood skills into TLE instruction to better prepare students for future work environments.

The Ministry of Education and Culture (MEC), the Finnish National Agency for Education (EDUFI), and the Finnish Education Evaluation Centre (FINEEC) have recently actively sought to identify and produce means and tools to support socio-emotional learning and well-being among children in early childhood education. According to reports conducted by the Ministry of Education and Culture and the Finnish National Agency for Education, there is a need for a more research related to research-based intervention methods in ECE. The aim of this descriptive review is to highlight Finnish peer reviewed intervention research and find out how teacher-child interaction skills are described within it. The findings indicate that Finnish intervention research is relatively recent, and that all intervention programs are targeted at entire groups of children. The intervention studies (n = 18) were evenly divided into descriptions of method implementation, the strengthening the professional competence of ECE and care personnel and the supporting the socio-emotional skills among children and ECE and care personnel. Teacher competence was enhanced through training that emphasized theoretical knowledge, its binding into practice, and shared reflection. Approximately half of the interventions were based on positive psychology. The role of guardians in interventions was limited. The descriptions of the teacher-child interaction were strongly focused on emotional support. According to the results, the core of teacher-child interaction lies in the teacher’s active role: the teacher is not merely available to the child but acts as an active agent in creating learning opportunities for each child. Supporting the child relies largely on the teacher’s own teacher-child interaction skills and their ability to appropriately use and apply materials. Therefore, strengthening teachers’ own socio-emotional competence and professional capacity is essential within interventions. Providing stronger support for children with greater needs in socio-emotional learning also requires more individualized interventions. Ultimately, children’s socio-emotional learning and competencies, as well as the learning environments that support them, are nurtured by ECE teachers and other ECE and care personnel.

وزارت آموزش و فرهنگ (MEC)، سازمان ملی آموزش فنلاند (EDUFI) و مرکز ارزیابی آموزش فنلاند (FINEEC) اخیراً به طور فعال در پی شناسایی و تولید ابزارها و روش‌هایی برای حمایت از یادگیری اجتماعی‌هیجانی و بهزیستی کودکان در آموزش و پرورش دوران کودکی بوده‌اند. بر اساس گزارش‌های تهیه‌شده توسط وزارت آموزش و فرهنگ و سازمان ملی آموزش فنلاند، نیاز به پژوهش‌های بیشتری در زمینه روش‌های مداخله مبتنی بر پژوهش در آموزش و پرورش دوران کودکی وجود دارد. هدف این مرور توصیفی، برجسته‌کردن پژوهش‌های مداخله‌ای داوری‌شده فنلاندی و بررسی نحوه توصیف مهارت‌های تعامل معلم-کودک در این پژوهش‌ها است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های مداخله‌ای فنلاندی نسبتاً جدید هستند و همه برنامه‌های مداخله‌ای بر کل گروه‌های کودکان متمرکز بوده‌اند. مطالعات مداخله‌ای (n = 18) به طور مساوی بین توصیف اجرای روش، تقویت شایستگی حرفه‌ای کارکنان آموزش و مراقبت دوران کودکی و حمایت از مهارت‌های اجتماعی‌هیجانی کودکان و کارکنان آموزش و مراقبت تقسیم شده‌اند. شایستگی معلمان از طریق آموزش‌هایی که بر دانش نظری، پیوند آن با عمل و بازتاب مشترک تأکید داشتند، تقویت شده است. تقریباً نیمی از مداخلات مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بوده‌اند. نقش والدین در مداخلات محدود بوده است. توصیف‌های تعامل معلم-کودک عمدتاً بر حمایت هیجانی متمرکز بوده‌اند. بر اساس نتایج، هسته تعامل معلم-کودک در نقش فعال معلم نهفته است: معلم صرفاً در دسترس کودک نیست، بلکه به عنوان عاملی فعال در ایجاد فرصت‌های یادگیری برای هر کودک عمل می‌کند. حمایت از کودک تا حد زیادی به مهارت‌های تعامل معلم-کودک و توانایی معلم در استفاده و به‌کارگیری مناسب مواد آموزشی وابسته است. بنابراین، تقویت شایستگی اجتماعی‌هیجانی و ظرفیت حرفه‌ای معلمان در مداخلات ضروری است. ارائه حمایت قوی‌تر برای کودکانی که نیاز بیشتری به یادگیری اجتماعی‌هیجانی دارند، همچنین مستلزم مداخلات فردی‌تر است. در نهایت، یادگیری و شایستگی‌های اجتماعی‌هیجانی کودکان و همچنین محیط‌های یادگیری حمایت‌کننده از آن‌ها، توسط معلمان آموزش و پرورش دوران کودکی و سایر کارکنان آموزش و مراقبت پرورش می‌یابد.

This study examined the implementation of higher-order thinking skills (HOTS)-based instruction, teachers’ competencies, and learners’ critical reading abilities in eight public secondary schools in Silang 2 District, Cavite, as a basis for an intervention program. A descriptive-correlational design was used, with purposive sampling involving 316 respondents composed of 4 supervisors, 48 school administrators, and 264 junior high school English teachers. A researcher-made, expert-validated and pilot-tested survey questionnaire assessed HOTS implementation, teacher competencies, perceived learners’ critical reading abilities, implementation problems, and the proposed intervention program. Percentage, weighted mean, analysis of variance, and Pearson product-moment correlation were used. HOTS-based instruction was implemented across all domains (overall WM = 4.00), while teachers were generally competent (overall WM = 4.01), with communication competence rated highest (WM = 4.24). Learners’ critical reading ability was reported as evident (overall mean = 3.99), with evaluation and judgment obtaining the highest domain mean (3.88). No significant differences were found in HOTS implementation or teacher competencies across respondent groups. HOTS implementation was strongly and significantly related to learners’ critical reading ability (r = .838), whereas its relationship with teacher competencies and the relationship between teacher competencies and critical reading ability were weak and nonsignificant (r = .339). Problems in implementation were encountered (M = 3.53), particularly technological-skill and pedagogical-support limitations. The proposed intervention was rated highly suitable (4.44), highly acceptable (4.56), and feasible (4.19). The findings support sustained, aligned HOTS pedagogy, technology-focused professional development, and integrated critical reading interventions.

این پژوهش به بررسی اجرای آموزش مبتنی بر مهارت‌های تفکر سطح بالاتر (HOTS)، شایستگی‌های معلمان و توانایی‌های خواندن انتقادی یادگیرندگان در هشت دبیرستان دولتی منطقه Silang 2 در استان Cavite به عنوان مبنایی برای یک برنامه مداخله‌ای پرداخت. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بود و نمونه‌گیری هدفمند با مشارکت ۳۱۶ نفر شامل ۴ سرپرست، ۴۸ مدیر مدرسه و ۲۶۴ معلم زبان انگلیسی دوره متوسطه اول انجام شد. پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته، اعتبارسنجی‌شده توسط خبرگان و آزمون مقدماتی، برای ارزیابی اجرای HOTS، شایستگی معلمان، توانایی خواندن انتقادی ادراک‌شده یادگیرندگان، مشکلات اجرای برنامه و برنامه مداخله‌ای پیشنهادی به کار رفت. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. آموزش مبتنی بر HOTS در تمامی حوزه‌ها اجرا شد (میانگین وزنی کل = ۴٫۰۰) و معلمان عموماً شایسته ارزیابی شدند (میانگین وزنی کل = ۴٫۰۱) که بالاترین امتیاز مربوط به شایستگی ارتباطی بود (میانگین وزنی = ۴٫۲۴). توانایی خواندن انتقادی یادگیرندگان مشهود گزارش شد (میانگین کل = ۳٫۹۹) و بالاترین میانگین حوزه مربوط به ارزیابی و داوری بود (۳٫۸۸). تفاوت معناداری در اجرای HOTS یا شایستگی معلمان بین گروه‌های پاسخ‌دهنده مشاهده نشد. اجرای HOTS با توانایی خواندن انتقادی یادگیرندگان رابطه قوی و معناداری داشت (r = .838)، در حالی که رابطه آن با شایستگی معلمان و همچنین رابطه بین شایستگی معلمان و توانایی خواندن انتقادی ضعیف و غیرمعنادار بود (r = .339). مشکلاتی در اجرای برنامه مشاهده شد (میانگین = ۳٫۵۳)، به‌ویژه در زمینه محدودیت‌های مهارت‌های فناورانه و حمایت‌های آموزشی. برنامه مداخله‌ای پیشنهادی از نظر تناسب (۴٫۴۴)، مقبولیت (۴٫۵۶) و امکان‌پذیری (۴٫۱۹) امتیاز بالایی کسب کرد. یافته‌ها از تداوم و همسویی آموزش مبتنی بر HOTS، توسعه حرفه‌ای با تمرکز بر فناوری و مداخلات یکپارچه خواندن انتقادی حمایت می‌کند.

This study examined the level of parental support during home-based instruction for children with intellectual disabilities. Specifically, it determined the demographic profile of the parent-respondents in terms of age, sex, educational attainment, and monthly family income; assessed the level of parental support in terms of instructional support, emotional and motivational support, management of routines and structure, and collaboration with educators or therapists; and determined whether significant differences existed in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. The study employed a quantitative descriptive-comparative research design. The respondents consisted of fifty (50) parents or legal guardians of children with intellectual disabilities from selected public schools in the Division of Tacloban City, who were selected through purposive sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire that underwent content validation and reliability testing. The data were analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, standard deviation, independent samples t-test, and one-way Analysis of Variance (ANOVA). The findings revealed that most respondents were female, aged 31–40 years, high school graduates, and had a monthly family income above ₱30,000. In terms of parental support, emotional and motivational support (M = 2.51) and collaboration with educators or therapists (M = 2.50) were rated High, while instructional support (M = 2.42) and management of routines and structure (M = 2.47) were rated Moderate. The overall level of parental support during home-based instruction was Moderate (M = 2.47). Furthermore, the results indicated no significant differences in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. Based on the findings, a Parent Support Intervention Program was developed to strengthen parental support during home-based instruction. The study recommends strengthening parent education programs, enhancing collaboration among parents, teachers, and therapists, and providing parent-friendly instructional resources to improve support for children with intellectual disabilities.

این پژوهش به بررسی میزان حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه برای کودکان با ناتوانی ذهنی پرداخت. به طور مشخص، نمایه جمعیت‌شناختی والدین پاسخ‌دهنده از نظر سن، جنس، میزان تحصیلات و درآمد ماهانه خانواده تعیین شد؛ میزان حمایت والدین در ابعاد حمایت آموزشی، حمایت عاطفی و انگیزشی، مدیریت روال‌ها و ساختار، و همکاری با آموزگاران یا درمانگران ارزیابی گردید؛ و مشخص شد که آیا تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود دارد یا خیر. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای کمی بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل پنجاه (50) نفر از والدین یا سرپرستان قانونی کودکان با ناتوانی ذهنی از مدارس دولتی منتخب در منطقه Tacloban City بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته که اعتبار محتوایی و پایایی آن بررسی شده بود، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از شمارش فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، در بازه سنی 31 تا 40 سال، فارغ‌التحصیل دبیرستان و دارای درآمد ماهانه خانوادگی بالاتر از ₱30,000 بودند. از نظر حمایت والدین، حمایت عاطفی و انگیزشی (M = 2.51) و همکاری با آموزگاران یا درمانگران (M = 2.50) در سطح بالا ارزیابی شد، در حالی که حمایت آموزشی (M = 2.42) و مدیریت روال‌ها و ساختار (M = 2.47) در سطح متوسط قرار داشت. سطح کلی حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه در سطح متوسط (M = 2.47) بود. افزون بر این، نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود ندارد. بر اساس یافته‌ها، برنامه مداخله حمایت والدین برای تقویت حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه تدوین شد. پژوهش پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های آموزش والدین تقویت شود، همکاری میان والدین، معلمان و درمانگران ارتقاء یابد و منابع آموزشی مناسب والدین برای بهبود حمایت از کودکان با ناتوانی ذهنی فراهم گردد.

This study was conducted to determine the trend of the Licensure Examination for Professional Teachers (LEPT) performance of the Bachelor of Early Childhood Education (BECED) graduates of ESSU-Maydolong from March 2018 to March 2023. A descriptive-correlational research method was utilized in the study. Descriptive method was used to determine the trend of LEPT performance of the BECED graduates and their overall performance in the General Education and Professional Education components of the test; and to see the relationship of their performance in the two test components, the correlation method was used. The official LEPT result of ESSU-Maydolong issued by the PRC was the main source of data for this study. The study found that the BECED first time takers consistently surpassed the NPP, but 53.38% of the total first-time takers have failed. Meanwhile, the repeaters registered a very poor performance with only 29.05% passing rate. For the overall LEPT performance of the BECED graduates, the results showed a poor performance with only 35.56% passing rate or 277 out of 779 takers in the past five years. Meanwhile, the BECED graduates performed poorly in General Education with most ratings fall between 77%-79%. The result is consistent with their performance in the Professional Education where most ratings also fall between 75% - 79%. Furthermore, when the performance of the BECED graduates in the two test components was correlated, it was found that there was a moderate correlation and that there was no significant difference in their ratings in the two test components.

این مطالعه به منظور تعیین روند عملکرد فارغ‌التحصیلان کارشناسی آموزش کودکیاری (BECED) دانشگاه ESSU-Maydolong در آزمون صلاحیت حرفه‌ای معلمان (LEPT) از مارس ۲۰۱۸ تا مارس ۲۰۲۳ انجام شد. در این پژوهش از روش تحقیق توصیفی-همبستگی استفاده گردید. روش توصیفی برای تعیین روند عملکرد فارغ‌التحصیلان BECED در آزمون LEPT و عملکرد کلی آنان در بخش‌های آموزش عمومی و آموزش حرفه‌ای آزمون به کار رفت؛ و برای بررسی رابطه عملکرد آنان در دو بخش آزمون، از روش همبستگی استفاده شد. منبع اصلی داده‌ها، نتایج رسمی آزمون LEPT دانشگاه ESSU-Maydolong صادرشده توسط PRC بود. یافته‌ها نشان داد که داوطلبان بار اول BECED به طور مستمر از NPP پیشی گرفتند، اما ۵۳٫۳۸٪ از کل داوطلبان بار اول مردود شدند. در همین حال، تکرارکنندگان عملکرد بسیار ضعیفی داشتند و تنها ۲۹٫۰۵٪ موفق به قبولی شدند. در مجموع، عملکرد کلی فارغ‌التحصیلان BECED در آزمون LEPT ضعیف بود و تنها ۳۵٫۵۶٪ (۲۷۷ نفر از ۷۷۹ نفر) در پنج سال گذشته موفق به قبولی شدند. همچنین، فارغ‌التحصیلان BECED در بخش آموزش عمومی عملکرد ضعیفی داشتند و اکثر نمرات بین ۷۷٪ تا ۷۹٪ قرار گرفت. این نتیجه با عملکرد آنان در بخش آموزش حرفه‌ای نیز همخوانی داشت، به طوری که اکثر نمرات در این بخش نیز بین ۷۵٪ تا ۷۹٪ بود. افزون بر این، زمانی که عملکرد فارغ‌التحصیلان BECED در دو بخش آزمون همبسته شد، مشخص گردید که همبستگی متوسطی وجود دارد و تفاوت معناداری میان نمرات آنان در دو بخش آزمون مشاهده نشد.