relational ethics

Abstract Amid growing calls for Australian universities to engage meaningfully with Indigenous knowledges, this article examines how Indigenous-led, place-based inquiry can reorient academic practice toward culturally regenerative possibilities. Drawing on a Cooperative Inquiry conducted with Whadjuk Noongar Boodjar, we follow six Noongar-led experiences involving Country, language, ceremony, deep time, embodiment and more-than-human relations. Through cycles of experiential, presentational and reflective practice, these engagements restructured attention, temporality and conduct, foregrounding relational ethics of permission, reciprocity and refusal. Multimodal forms including movement, image and creative response were treated as epistemic practices, enabling us to register affective and relational reorientations that are not readily accessible through propositional forms alone. Our analysis traces how these reorientations unsettled extractive research habits and repositioned knowledge-making as embodied, participatory and accountable to Country. We argue that culturally regenerative university practice does not emerge through policy statements, curricular add-ons or inclusion alone, but through lived, relational engagements that reconfigure how knowledge is generated, held and shared. The study contributes empirical insight into how such reconfigurations unfold in practice and highlights the institutional conditions required to sustain accountable relationships with place.

چکیده: در میان درخواست‌های فزاینده برای مشارکت معنادار دانشگاه‌های استرالیا با دانش‌های بومی، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه پژوهش مبتنی بر مکان و هدایت‌شده توسط بومیان می‌تواند عمل دانشگاهی را به سوی امکانات فرهنگی باززاینده جهت‌دهی کند. با بهره‌گیری از یک پژوهش همکارانه (Cooperative Inquiry) که با Whadjuk Noongar Boodjar انجام شد، شش تجربه هدایت‌شده توسط Noongar شامل ارتباط با سرزمین (Country)، زبان، آیین، زمان عمیق، تجسم و روابط فراتر از انسان دنبال می‌شود. از طریق چرخه‌های تجربه‌محور، ارائه‌ای و بازتابی، این مشارکت‌ها توجه، زمان‌مندی و رفتار را بازساختند و اخلاق رابطه‌ای اجازه، دوسویگی و امتناع را در کانون قرار دادند. اشکال چندرسانه‌ای از جمله حرکت، تصویر و پاسخ خلاقانه به عنوان شیوه‌های معرفتی تلقی شدند و این امکان را فراهم کردند تا جهت‌گیری‌های عاطفی و رابطه‌ای را که به آسانی از طریق اشکال گزاره‌ای قابل دسترسی نیستند، ثبت کنیم. تحلیل ما نشان می‌دهد که این جهت‌گیری‌ها عادات پژوهشی استخراج‌گرایانه را به چالش کشیده و تولید دانش را به عنوان امری مجسم، مشارکتی و پاسخگو نسبت به سرزمین بازتعریف کردند. استدلال می‌شود که عمل دانشگاهی باززاینده فرهنگی نه از طریق بیانیه‌های سیاستی، افزوده‌های برنامه درسی یا صرفاً شمول، بلکه از طریق مشارکت‌های زیسته و رابطه‌ای که نحوه تولید، نگهداری و به اشتراک‌گذاری دانش را بازپیکربندی می‌کند، پدید می‌آید. این مطالعه بینش تجربی درباره چگونگی وقوع این بازپیکربندی‌ها در عمل ارائه می‌دهد و شرایط نهادی لازم برای حفظ روابط پاسخگو با مکان را برجسته می‌سازد.

This study examined how educational leaders navigated systemic barriers and harnessed data to advance transformative, equitable, and sustainable educational leadership. A qualitative descriptive design under an interpretivist paradigm was employed at Branchville High School in the Orangeburg County School District, South Carolina, USA. Eight school administrators were purposively selected based on their direct involvement in data-informed decision-making, instructional leadership, policy implementation, and equity-related initiatives. Data were generated through approximately 60-minute semi-structured interviews, audio-recorded with consent and transcribed verbatim. Analysis integrated Colaizzi’s phenomenological procedures for identifying significant statements and formulated meanings with Braun and Clarke’s thematic analysis for coding, clustering, reviewing, and defining themes. Credibility was strengthened through member checking, peer debriefing, reflexivity, and an audit trail. Three interconnected themes emerged: leading transformative change through student-centered decision-making, collaboration, and continuous improvement; ethical and responsive leadership through data-informed service, equity, collaboration, and student-centered decision-making; and integrating relational ethics, responsibility, and data-informed leadership for equitable and responsive educational practice. The findings showed that leaders treated data as meaningful only when interpreted within students’ lived realities, stakeholder relationships, and ethical responsibilities. The study culminated in the C.A.R.E.S. Leadership Framework, which integrates collaborative partnerships, accountability and attentiveness, reflective and responsible data use, inclusive learning communities, and sustainable innovation. The study concludes that ethical, relational, and evidence-informed leadership can strengthen equitable school improvement and advance Sustainable Development Goal 4.

این مطالعه به بررسی چگونگی عبور رهبران آموزشی از موانع نظام‌مند و بهره‌گیری از داده‌ها برای پیشبرد رهبری آموزشی تحول‌آفرین، عادلانه و پایدار پرداخته است. طرح پژوهش توصیفی کیفی در چارچوب پارادایم تفسیرگرایانه در دبیرستان Branchville واقع در منطقه آموزشی شهرستان Orangeburg، ایالت کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا اجرا شد. هشت نفر از مدیران مدرسه به صورت هدفمند و بر اساس مشارکت مستقیم در تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، رهبری آموزشی، اجرای سیاست‌ها و ابتکارات مرتبط با عدالت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حدوداً ۶۰ دقیقه‌ای، با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی و به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی گردید. تحلیل داده‌ها با ادغام روش‌های پدیدارشناسانه Colaizzi برای شناسایی گزاره‌های معنادار و استخراج معانی، و تحلیل تماتیک Braun و Clarke برای کدگذاری، خوشه‌بندی، بازبینی و تعریف تم‌ها انجام شد. اعتبار پژوهش از طریق بازبینی اعضا، بحث گروهی با همتایان، تأمل‌پذیری و ثبت مسیر حسابرسی تقویت گردید. سه تم مرتبط استخراج شد: رهبری تحول‌آفرین از طریق تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور، همکاری و بهبود مستمر؛ رهبری اخلاقی و پاسخگو از طریق خدمت مبتنی بر داده، عدالت، همکاری و تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور؛ و ادغام اخلاق رابطه‌ای، مسئولیت‌پذیری و رهبری مبتنی بر داده برای عمل آموزشی عادلانه و پاسخگو. یافته‌ها نشان داد رهبران زمانی داده‌ها را معنادار تلقی می‌کنند که در بستر واقعیت‌های زیسته دانش‌آموزان، روابط ذینفعان و مسئولیت‌های اخلاقی تفسیر شوند. این مطالعه به چارچوب رهبری C.A.R.E.S. انجامید که مشارکت‌های تعاملی، پاسخگویی و توجه، استفاده بازتابی و مسئولانه از داده، جوامع یادگیری فراگیر و نوآوری پایدار را دربرمی‌گیرد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری اخلاقی، رابطه‌ای و مبتنی بر شواهد می‌تواند بهبود عادلانه مدارس و پیشبرد هدف توسعه پایدار ۴ را تقویت کند.