competency-based training

This study aims to analyze the effects of career planning and self-efficacy on the work readiness of participants in Competency-Based Training (CBT) at the Miftahul Ulum Community Vocational Training Center (BLK) in Tasikmalaya City. The study employed a quantitative approach with descriptive and verification methods, using a census technique involving 60 participants. Data were collected through a Likert-scale questionnaire and analyzed using multiple linear regression with the assistance of SPSS version 31 at a 5% significance level. The results indicate that career planning and self-efficacy simultaneously have a positive and significant effect on work readiness. Partially, both variables also have positive and significant effects on work readiness, with self-efficacy showing a relatively stronger effect. The model yielded an R value of 0.703 and an R² value of 0.494, indicating that 49.4% of the variation in work readiness can be explained by career planning and self-efficacy, while the remaining 50.6% is explained by other factors outside the model. The findings indicate the importance of integrating technical competency development, career planning, and self-efficacy enhancement in the implementation of vocational training programs.

This study explores the role of LKP Yani 20 in fostering a competent and competitive workforce through a fashion design skills training program. Employing a qualitative case study approach, data were gathered through in-depth interviews, direct observations, and document analysis involving institutional leaders, instructors, trainees, alumni, and members of the surrounding community. Thematic analysis was applied to capture patterns across the data. The findings reveal that the fashion training program substantially enhances participants’ sewing skills, work readiness, and self-confidence. Practice-oriented learning, combined with sustained instructor guidance, plays a crucial role in shaping work ethics and promoting learner independence, both for employment in the garment industry and for self-employment initiatives. Program outcomes are further reinforced by strong institutional commitment, instructor expertise, and high participant motivation. Nevertheless, limitations related to training facilities and limited industry partnerships continue to constrain program optimization. Keywords: Nonformal Education; Course And Training Institutions; Fashion Skills Training; Work Readiness Abstrak. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi langsung, serta studi dokumentasi yang melibatkan pimpinan lembaga, instruktur, peserta, alumni, dan masyarakat sekitar. Analisis data dilakukan secara tematik untuk menangkap pola dan makna yang muncul dari temuan lapangan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pelatihan tata busana memberikan kontribusi nyata terhadap peningkatan keterampilan teknis menjahit, kesiapan kerja, serta kepercayaan diri peserta. Pembelajaran yang menekankan praktik, disertai pendampingan instruktur secara berkelanjutan, berperan penting dalam membentuk etos kerja dan kemandirian peserta, baik untuk memasuki industri garmen maupun mengembangkan usaha mandiri. Keberhasilan program didukung oleh komitmen kelembagaan, kompetensi instruktur, dan motivasi peserta, meskipun masih dihadapkan pada keterbatasan fasilitas pelatihan serta lemahnya jejaring dengan dunia industri. Temuan penelitian ini menegaskan relevansi Human Capital Theory dan Competency-Based Training dalam pendidikan nonformal serta memberikan implikasi praktis bagi penguatan peran LKP dalam meningkatkan daya saing tenaga kerja. Kata kunci: Pendidikan Nonformal; Lembaga Kursus Dan Pelatihan; Pelatihan Tata Busana; Kesiapan Kerja

این مطالعه به بررسی نقش مؤسسه LKP Yani 20 در پرورش نیروی کار ماهر و رقابتی از طریق برنامه آموزش مهارت‌های طراحی مد می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و تحلیل اسناد، با مشارکت مدیران مؤسسه، مدرسان، کارآموزان، فارغ‌التحصیلان و اعضای جامعه محلی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک انجام گرفت تا الگوها و معانی موجود در داده‌ها استخراج شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه آموزش مد به طور قابل توجهی مهارت‌های دوخت، آمادگی شغلی و اعتماد به نفس شرکت‌کنندگان را ارتقا می‌دهد. یادگیری مبتنی بر عمل، همراه با راهنمایی مستمر مدرسان، نقش مهمی در شکل‌دهی به اخلاق کاری و ترویج استقلال یادگیرندگان، چه برای اشتغال در صنعت پوشاک و چه برای کارآفرینی فردی ایفا می‌کند. نتایج برنامه با تعهد قوی نهادی، تخصص مدرسان و انگیزه بالای شرکت‌کنندگان تقویت می‌شود. با این حال، محدودیت‌هایی در زمینه امکانات آموزشی و کمبود همکاری با صنعت، بهینه‌سازی برنامه را با چالش مواجه کرده است.

Universities increasingly rely on personal tutoring to support student wellbeing, belonging, and academic progression, yet the role remains structurally ambiguous and inconsistently resourced. This qualitative study examined the lived experiences and challenges of personal tutors at a large UK Russell Group university. Twenty-one tutors from diverse academic disciplines participated in one-to-one semi-structured interviews, which were analysed using reflexive thematic analysis. Three themes were generated: Relational Labour, encompassing the emotional and interpersonal labour required to build and sustain student trust; Navigating the role characterised by inconsistent training, reliance on informal peer support, and the strain of managing complex student issues alongside competing academic duties; and Structural fragmentation, highlighting fragmented communication systems, role ambiguity, and the absence of coordinated structures for tutor support. Collectively, the findings show that personal tutoring functions as an undervalued form of emotional and organisational labour, sustained by individual goodwill rather than institutional design. The study demonstrates the need for clear role definitions, recognition of workload, competency-based training, and integrated support systems to safeguard tutor wellbeing and improve the quality of student support.

دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برای حمایت از سلامت روان، احساس تعلق و پیشرفت تحصیلی دانشجویان به نقش استادان مشاور تکیه می‌کنند، با این حال این نقش از نظر ساختاری مبهم بوده و منابع آن به طور ناهماهنگ تخصیص یافته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجربه‌های زیسته و چالش‌های استادان مشاور در یکی از دانشگاه‌های بزرگ گروه راسل در بریتانیا پرداخت. بیست‌ویک استاد مشاور از رشته‌های مختلف دانشگاهی در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی شرکت کردند که با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سه تم اصلی استخراج شد: «کار عاطفی و ارتباطی» که شامل تلاش‌های عاطفی و بین‌فردی لازم برای ایجاد و حفظ اعتماد دانشجو است؛ «پیمایش نقش» که با آموزش ناهماهنگ، اتکا به حمایت غیررسمی همتایان و فشار ناشی از مدیریت مسائل پیچیده دانشجویی در کنار وظایف رقابتی دانشگاهی مشخص می‌شود؛ و «گسست ساختاری» که به نظام‌های ارتباطی پراکنده، ابهام نقش و فقدان ساختارهای هماهنگ برای حمایت از استادان مشاور اشاره دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نقش استاد مشاور به عنوان شکلی کم‌ارزش‌شده از کار عاطفی و سازمانی عمل می‌کند که بیشتر بر پایه حسن نیت فردی تا طراحی نهادی پایدار است. این مطالعه بر ضرورت تعریف روشن نقش، به رسمیت شناختن حجم کار، آموزش مبتنی بر شایستگی و نظام‌های حمایت یکپارچه برای حفظ سلامت روان استادان مشاور و ارتقای کیفیت حمایت از دانشجویان تأکید می‌کند.