Students of Universitas Terbuka Layanan Luar Negeri (UTLLN) pursue distance education under varied learning conditions. Many also work, making preparedness and motivation important for sustaining academic activities. This study examined the effects of training and development and learning motivation on UTLLN students’ academic performance. Data came from an online Likert-scale questionnaire. Of 168 responses, 153 were analyzed after screening and the removal of one pilot response. IBM SPSS Statistics supported the preliminary instrument assessment, while PLS-SEM in SmartPLS 4 was used to examine relationships among the constructs. Training and development had a positive effect on academic performance, with a path coefficient of 0.225 and a p-value of 0.009. Learning motivation also had a positive effect, with a path coefficient of 0.570 and a p-value below 0.001. Together, both constructs explained 49.2% of the variance in academic performance. Learning motivation contributed more strongly than training and development. These findings suggest that institutional academic support should be accompanied by efforts to help students maintain commitment and regular study habits.
دانشجویان Universitas Terbuka Layanan Luar Negeri (UTLLN) آموزش از راه دور را در شرایط یادگیری متنوع دنبال می‌کنند. بسیاری از آنان همزمان مشغول به کار هستند، بنابراین آمادگی و انگیزش برای تداوم فعالیت‌های تحصیلی اهمیت دارد. این پژوهش تأثیر آموزش و توسعه و انگیزش یادگیری را بر عملکرد تحصیلی دانشجویان UTLLN بررسی کرد. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین با مقیاس لیکرت گردآوری شد. از مجموع ۱۶۸ پاسخ، پس از غربالگری و حذف یک پاسخ آزمایشی، ۱۵۳ پاسخ مورد تحلیل قرار گرفت. برای ارزیابی مقدماتی ابزار از نرم‌افزار IBM SPSS Statistics و برای بررسی روابط میان سازه‌ها از روش PLS-SEM در نرم‌افزار SmartPLS 4 استفاده شد. آموزش و توسعه تأثیر مثبت بر عملکرد تحصیلی داشت (ضریب مسیر ۰٫۲۲۵ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۹). انگیزش یادگیری نیز تأثیر مثبت داشت (ضریب مسیر ۰٫۵۷۰ و مقدار p کمتر از ۰٫۰۰۱). مجموعاً، این دو سازه ۴۹٫۲٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کردند. سهم انگیزش یادگیری از آموزش و توسعه بیشتر بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حمایت تحصیلی نهادی باید با تلاش‌هایی برای کمک به دانشجویان در حفظ تعهد و عادات مطالعه منظم همراه باشد.
Background: Balancing employment and academic responsibilities has become a growing challenge for university students in Cambodia, yet empirical evidence on the determinants of work–study balance remains limited. Objective: This study develops an integrated model unifying time management, self-regulation, goal orientation, and peer support to examine their effects on work–study balance and its influence on academic performance. Method: A quantitative correlational design was employed with 300 working university students from BELTEI International University. Data were analyzed using SPSS and SmartPLS. Results: The structural model demonstrated moderate explanatory power, explaining 49.0% of the variance in work–study balance and 61.5% of the variance in academic performance. Goal orientation was the strongest predictor of work–study balance, followed by time management and peer support, while self-regulation showed no significant effect. Academic performance was significantly predicted by self-regulation, goal orientation, peer support, and work–study balance, whereas time management did not show a significant effect. Conclusion: These findings emphasize the importance of personal and social factors in promoting students' academic success and provide practical implications for policymakers and universities, while future research should validate the proposed model across diverse educational and cultural contexts. Contribution: These findings contribute empirical evidence from the Cambodian higher education context by addressing the determinants of work–study balance and academic performance within an integrated framework.
زمینه: ایجاد تعادل میان اشتغال و مسئولیت‌های تحصیلی به چالشی فزاینده برای دانشجویان دانشگاه‌های کامبوج تبدیل شده است، با این حال شواهد تجربی درباره تعیین‌کننده‌های تعادل کار و تحصیل همچنان محدود است. هدف: این پژوهش با توسعه یک مدل یکپارچه که مدیریت زمان، خودتنظیمی، جهت‌گیری هدف و حمایت همسالان را دربرمی‌گیرد، به بررسی تأثیر این عوامل بر تعادل کار و تحصیل و تأثیر آن بر عملکرد تحصیلی می‌پردازد. روش: طرح همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ دانشجوی شاغل دانشگاه BELTEI International University اجرا شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. یافته‌ها: مدل ساختاری قدرت تبیین متوسطی را نشان داد؛ به‌طوری‌که ۴۹٫۰٪ از واریانس تعادل کار و تحصیل و ۶۱٫۵٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کرد. جهت‌گیری هدف قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده تعادل کار و تحصیل بود و پس از آن مدیریت زمان و حمایت همسالان قرار داشتند، در حالی که خودتنظیمی اثر معناداری نشان نداد. عملکرد تحصیلی به‌طور معناداری توسط خودتنظیمی، جهت‌گیری هدف، حمایت همسالان و تعادل کار و تحصیل پیش‌بینی شد، در حالی که مدیریت زمان اثر معناداری نداشت. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر اهمیت عوامل فردی و اجتماعی در ارتقای موفقیت تحصیلی دانشجویان تأکید دارد و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و دانشگاه‌ها ارائه می‌دهد؛ همچنین پژوهش‌های آتی باید مدل پیشنهادی را در زمینه‌های آموزشی و فرهنگی متنوع اعتبارسنجی کنند. نوآوری: این یافته‌ها با پرداختن به تعیین‌کننده‌های تعادل کار و تحصیل و عملکرد تحصیلی در قالب یک چارچوب یکپارچه، شواهد تجربی جدیدی از بستر آموزش عالی کامبوج ارائه می‌دهد.
