فناوری آموزشی

The present-day development of mathematics teaching, that is, modern teaching technology, expresses the way of mastering specific learning material within the scope of a particular subject, topic, and set of questions around a certain technology. It mostly reveals the features of its connection with the particular methodology.

توسعه آموزش ریاضیات در عصر حاضر، یعنی فناوری نوین آموزشی، بیانگر شیوه تسلط بر محتوای یادگیری خاص در چارچوب یک موضوع، مبحث و مجموعه‌ای از پرسش‌ها پیرامون فناوری معین است. این امر عمدتاً ویژگی‌های ارتباط آن با روش‌شناسی خاص را آشکار می‌سازد.

This study examines the necessity of developing a metaverse framework within Technical and Vocational Education and Training (TVET) to facilitate Project-Based Learning (PjBL) and enhance 21st-century skills. This research utilized a descriptive quantitative approach, employing a closed-ended questionnaire with a five-point Likert scale, which was distributed online to 100 stakeholders, including lecturers/teachers, TVET students, school or program managers, and educational technology developers. The findings revealed that all principal variables–metaverse-based learning environment, PjBL support, 21st-century skills development, and framework requirements–achieved high to very high mean scores. Stakeholders identified immersive simulation, safe practice spaces, real-world project scenarios, collaboration tools, and curriculum alignment as essential components of metaverse implementation. The results further indicate strong expectations for structured pedagogical design, technological stability, and assessment support through learning analytics. These findings suggest that developing a metaverse framework in TVET is not only technologically feasible but also pedagogically essential for enhancing experiential learning and higher-order competencies. This study offers a comprehensive needs-based perspective that integrates technology, pedagogy, and institutional readiness into a unified framework for immersive vocational education.

این مطالعه به بررسی ضرورت توسعه چارچوب متاورس در آموزش فنی و حرفه‌ای (TVET) به منظور تسهیل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) و ارتقای مهارت‌های قرن بیست‌ویکم می‌پردازد. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کمی انجام شده و از پرسشنامه بسته با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای استفاده کرده است که به صورت آنلاین در اختیار ۱۰۰ نفر از ذی‌نفعان شامل مدرسان/معلمان، دانشجویان TVET، مدیران مدارس یا برنامه‌ها و توسعه‌دهندگان فناوری آموزشی قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که تمامی متغیرهای اصلی شامل محیط یادگیری مبتنی بر متاورس، حمایت از PjBL، توسعه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم و الزامات چارچوب، میانگین امتیاز بالا تا بسیار بالا را کسب کردند. ذی‌نفعان، شبیه‌سازی فراگیر، فضاهای تمرین ایمن، سناریوهای پروژه واقعی، ابزارهای همکاری و همسویی با برنامه درسی را به عنوان اجزای اساسی پیاده‌سازی متاورس شناسایی کردند. نتایج همچنین بیانگر انتظارات قوی برای طراحی آموزشی ساختاریافته، پایداری فناوری و حمایت ارزیابی از طریق تحلیل یادگیری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که توسعه چارچوب متاورس در TVET نه تنها از نظر فناوری امکان‌پذیر، بلکه از نظر آموزشی نیز برای ارتقای یادگیری تجربی و شایستگی‌های سطوح بالاتر ضروری است. این مطالعه دیدگاهی جامع مبتنی بر نیازها ارائه می‌دهد که فناوری، آموزش و آمادگی نهادی را در قالب چارچوبی یکپارچه برای آموزش حرفه‌ای فراگیر ادغام می‌کند.

This study aims to evaluate the learning digitization program at Jongkang Public Elementary School in Yogyakarta using the Context, Input, Process, Product (CIPP) model. The study employed a mixed-methods approach with a concurrent embedded design. The research subjects consisted of 160 students, 15 teachers, and 1 principal. Data were collected through questionnaires, interviews, and observations, then analyzed quantitatively and qualitatively. The results showed that the Context aspect scored 82.67% according to teachers and 82.12% according to students, both falling into the “very good” category. The “Input” aspect received a score of 84.99% from teachers, rated “very good,” and 77.13% from students, rated “good.” The “Process” aspect received a score of 87.33% from teachers, rated “very good,” and 78.00% from students, rated “good.” The “Product” aspect received a score of 84.55% from teachers and 78.00% from students. The novelty of this research lies in a comprehensive evaluation of the digitization of learning through the four components of the CIPP model, using a mixed-methods concurrent embedded approach. The findings indicate that the success of digitization is determined not only by the availability of technology but also by the alignment with needs, teacher competencies, management support, and consistent use of technology. The evaluation results serve as the basis for program development, particularly in strengthening infrastructure, teachers’ digital competencies, and periodic evaluations.

این مطالعه با هدف ارزیابی برنامه دیجیتالی‌سازی یادگیری در دبستان دولتی Jongkang در یوگیاکارتا با استفاده از مدل زمینه، ورودی، فرایند، محصول (CIPP) انجام شده است. این پژوهش از رویکرد آمیخته با طرح تعبیه‌شده همزمان بهره برده است. جامعه پژوهش شامل ۱۶۰ دانش‌آموز، ۱۵ معلم و ۱ مدیر بوده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و مشاهده گردآوری و به صورت کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که جنبه زمینه از دید معلمان ۸۲/۶۷٪ و از دید دانش‌آموزان ۸۲/۱۲٪ امتیاز کسب کرده است که هر دو در طبقه «بسیار خوب» قرار می‌گیرند. جنبه «ورودی» از سوی معلمان ۸۴/۹۹٪ (بسیار خوب) و از سوی دانش‌آموزان ۷۷/۱۳٪ (خوب) ارزیابی شد. جنبه «فرایند» از سوی معلمان ۸۷/۳۳٪ (بسیار خوب) و از سوی دانش‌آموزان ۷۸/۰۰٪ (خوب) امتیاز گرفت. جنبه «محصول» نیز از سوی معلمان ۸۴/۵۵٪ و از سوی دانش‌آموزان ۷۸/۰۰٪ ارزیابی شد. نوآوری این پژوهش در ارزیابی جامع دیجیتالی‌سازی یادگیری از طریق چهار مؤلفه مدل CIPP با استفاده از رویکرد آمیخته تعبیه‌شده همزمان نهفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت دیجیتالی‌سازی نه تنها به در دسترس بودن فناوری، بلکه به هم‌راستایی با نیازها، شایستگی معلمان، حمایت مدیریتی و استفاده مستمر از فناوری بستگی دارد. نتایج ارزیابی مبنایی برای توسعه برنامه، به ویژه در زمینه تقویت زیرساخت، شایستگی‌های دیجیتال معلمان و ارزیابی‌های دوره‌ای فراهم می‌کند.

This study aims to analyze the application of teachers’ digital literacy in the transformation of Islamic Religious Education and Ethics in elementary schools, including planning, implementation, utilization of digital resources and media, evaluation, as well as supporting and inhibiting factors. The research uses a qualitative approach with a multi-case case study design at SD Negeri 3 Labuhan Ratu, SD Negeri 1 Kampung Baru, and SD Negeri 1 Sepang Jaya. Data was obtained through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed through case analysis and cross-case analysis. The validity of the data was strengthened through triangulation of sources and techniques. The results of the study showed that the three schools have implemented digital literacy in the planning, implementation, and evaluation of learning. Teachers utilize video, PowerPoint, internet, laptops, projectors, and Smart TVs according to learning objectives and needs. The application of digital literacy also includes digital skills, ethics, security, and culture. The similarities between cases can be seen in the basic pattern of their application, while the differences are in the type of media, the availability of facilities, and the equitable distribution of teachers’ digital competencies. The findings show that the application of digital literacy does not only depend on the availability of technology, but also on the ability of teachers to integrate it with learning needs.

هدف این پژوهش، تحلیل کاربرد سواد دیجیتال معلمان در تحول آموزش دینی اسلامی و اخلاق در مدارس ابتدایی، شامل برنامه‌ریزی، اجرا، بهره‌برداری از منابع و رسانه‌های دیجیتال، ارزشیابی، همچنین عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در دبستان دولتی شماره ۳ لابوهان راتو، دبستان دولتی شماره ۱ کامپونگ بارو و دبستان دولتی شماره ۱ سپانگ جایا انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد گردآوری و سپس با تحلیل موردی و تحلیل بین‌موردی بررسی شدند. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع و فنون تقویت گردید. نتایج پژوهش نشان داد که هر سه مدرسه سواد دیجیتال را در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی یادگیری به کار گرفته‌اند. معلمان بر اساس اهداف و نیازهای آموزشی از ویدئو، پاورپوینت، اینترنت، لپ‌تاپ، پروژکتور و تلویزیون هوشمند استفاده می‌کنند. کاربرد سواد دیجیتال همچنین شامل مهارت‌های دیجیتال، اخلاق، امنیت و فرهنگ می‌شود. شباهت میان موارد در الگوی پایه کاربرد آن‌ها مشاهده می‌شود، در حالی که تفاوت‌ها در نوع رسانه، دسترسی به امکانات و توزیع عادلانه شایستگی‌های دیجیتال معلمان است. یافته‌ها نشان می‌دهد که کاربرد سواد دیجیتال تنها به وجود فناوری بستگی ندارد، بلکه به توانایی معلمان در ادغام آن با نیازهای آموزشی نیز وابسته است.

In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.

در این یادداشت، پنج نکته مطرح می‌کنم: نخست این‌که طراحی نظام‌های مشاهده‌ای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانش‌آموزان را پیش‌بینی کنند، چالش‌برانگیز است؛ دوم، نظام‌هایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را به‌درستی ثبت می‌کنند، احتمالاً بهتر می‌توانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا به‌کار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاست‌گذاری وجود دارد. دو نظام مشاهده‌ای که در این شماره ویژه ارائه شده‌اند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاست‌گذاری به شمار می‌روند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوه‌ها به گونه‌ای است که همه کودکان، از جمله دانش‌آموزان مدارس کم‌برخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادام‌العمر ناشی از آن را تجربه کنند.