آگاهی

This study explored undergraduate students’ and community partners’ perceptions of the value of micro-credentials within community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) in technical education programs in South-East Nigeria. Guided by Experiential Learning Theory, Human Capital Theory, and Signaling Theory, the study adopted a mixed-methods exploratory design to examine how micro-credentials were perceived in relation to employability-related competencies, professional confidence, and career readiness. Quantitative data were collected through a structured questionnaire administered to 412 undergraduate students enrolled in technical education programs incorporating community-engaged WIL, while qualitative data were generated through semi-structured interviews with 20 students and 12 community partners involved in WIL supervision and collaboration. Findings revealed generally positive student perceptions regarding the usefulness of micro-credentials for recognising competencies developed through experiential learning, strengthening confidence in communicating skills, and supporting preparedness for future employment. Qualitative findings further suggested that students viewed micro-credentials as useful for documenting technical and transferable competencies, encouraging reflective learning, and articulating skills gained through community-engaged experiences. Community partners similarly perceived micro-credentials as potentially valuable indicators of students’ preparedness and engagement within collaborative projects. However, participants identified institutional and contextual constraints, including limited awareness, inconsistent implementation, inadequate guidance, and weak digital infrastructure. The study suggests that micro-credentials may serve as useful mechanisms for recognising and communicating learning developed through community-engaged WIL while highlighting the need for stronger institutional support and clearer implementation strategies.

این پژوهش به بررسی ادراک دانشجویان کارشناسی و شرکای اجتماعی درباره ارزش ریزگواهی‌ها در چارچوب یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت اجتماعی در برنامه‌های آموزش فنی در جنوب شرق نیجریه پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه یادگیری تجربی، نظریه سرمایه انسانی و نظریه سیگنال‌دهی، از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی برای بررسی نحوه ادراک ریزگواهی‌ها در ارتباط با شایستگی‌های مرتبط با اشتغال‌پذیری، اعتماد به نفس حرفه‌ای و آمادگی شغلی استفاده کرد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه ساختاریافته‌ای که بین ۴۱۲ دانشجوی کارشناسی شاغل به تحصیل در برنامه‌های آموزش فنی با محوریت WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی توزیع شد، گردآوری گردید و داده‌های کیفی نیز از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ دانشجو و ۱۲ شریک اجتماعی درگیر در نظارت و همکاری WIL به دست آمد. یافته‌ها نشان داد که ادراک دانشجویان نسبت به سودمندی ریزگواهی‌ها در شناسایی شایستگی‌های حاصل از یادگیری تجربی، تقویت اعتماد به نفس در بیان مهارت‌ها و حمایت از آمادگی برای اشتغال آینده عموماً مثبت است. یافته‌های کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان ریزگواهی‌ها را ابزاری مفید برای مستندسازی شایستگی‌های فنی و انتقال‌پذیر، تشویق به یادگیری تأملی و بیان مهارت‌های کسب‌شده از طریق تجارب مبتنی بر مشارکت اجتماعی می‌دانند. شرکای اجتماعی نیز ریزگواهی‌ها را به عنوان شاخص‌هایی بالقوه ارزشمند از آمادگی و مشارکت دانشجویان در پروژه‌های مشارکتی تلقی کردند. با این حال، شرکت‌کنندگان به محدودیت‌های نهادی و زمینه‌ای از جمله آگاهی محدود، اجرای ناسازگار، راهنمایی ناکافی و زیرساخت دیجیتال ضعیف اشاره کردند. این پژوهش پیشنهاد می‌کند که ریزگواهی‌ها می‌توانند به عنوان سازوکارهایی مفید برای شناسایی و انتقال یادگیری حاصل از WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی عمل کنند و در عین حال بر نیاز به حمایت نهادی قوی‌تر و راهبردهای اجرایی شفاف‌تر تأکید می‌کند.

ABSTRACT Numerous species investigate and alter their behaviour around the corpses of conspecifics. However, morbid behaviour creates multiple risks including exposure to disease, predation, and elevated stress levels. Although some causes for morbid behaviour have been postulated, it is not clear if there are adaptive benefits for this reasonably common behaviour that occurs across species. Growing support for information centre theory suggests that conspecifics around a corpse may benefit from shared information. We hypothesise that corpses are repositories for information and that congregations around them are information centres where crucial knowledge about the environment and predators can spread among individuals and groups. We call this the funeral hypothesis. The death of an individual may trigger a myriad of emotions (e.g., fear, anger, and sadness) and behaviours (e.g., congregating, not eating, and aggression) in conspecifics. Because these responses are conspicuous and costly, we interpret them as honest signals prompting other individuals, groups, and sometimes heterospecifics, to gather around the signallers and obtain information about the cause of death via visible and olfactory cues such as wounds or grievous injuries, absence or presence of predators, age of the deceased, and decomposition. This information is then transmitted across multiple levels of complex societies from the individual to different groups. The costs of interacting with corpses are balanced by consolation of bereaved or stressed individuals, enhancing social bonds, facilitating the renegotiation of social positions, and gaining knowledge of threats in the environment. We provide a review linking these concepts and suggest hypotheses generated by the framework.

چکیده: گونه‌های متعددی رفتارهای تحقیقی و تغییر رفتار در اطراف اجساد همنوعان خود نشان می‌دهند. با این حال، رفتارهای مرتبط با مرگ‌آگاهی خطرات متعددی از جمله مواجهه با بیماری، شکار شدن و افزایش سطح استرس را به همراه دارد. اگرچه برخی دلایل برای این رفتارها مطرح شده است، اما مشخص نیست که آیا منافع سازشی برای این رفتار نسبتاً رایج که در گونه‌های مختلف مشاهده می‌شود، وجود دارد یا خیر. حمایت فزاینده از نظریه مرکز اطلاعات نشان می‌دهد که همنوعان اطراف یک جسد ممکن است از اطلاعات مشترک بهره‌مند شوند. ما فرض می‌کنیم که اجساد مخازنی برای اطلاعات هستند و تجمعات اطراف آن‌ها به‌منزله مراکز اطلاعاتی است که دانش حیاتی درباره محیط و شکارچیان می‌تواند میان افراد و گروه‌ها منتشر شود. ما این را فرضیه مراسم تدفین می‌نامیم. مرگ یک فرد ممکن است طیفی از هیجانات (مانند ترس، خشم و اندوه) و رفتارها (مانند تجمع، نخوردن و پرخاشگری) را در همنوعان برانگیزد. از آنجا که این واکنش‌ها آشکار و پرهزینه هستند، آن‌ها را به‌عنوان سیگنال‌های صادقانه‌ای تفسیر می‌کنیم که سایر افراد، گروه‌ها و گاه دگرگونه‌ها را به گرد آمدن پیرامون سیگنال‌دهندگان و کسب اطلاعات درباره علت مرگ از طریق نشانه‌های دیداری و بویایی مانند زخم یا جراحت شدید، حضور یا عدم حضور شکارچیان، سن متوفی و میزان تجزیه تحریک می‌کند. این اطلاعات سپس در سطوح مختلف جوامع پیچیده از فرد به گروه‌های مختلف منتقل می‌شود. هزینه‌های تعامل با اجساد با تسلی بازماندگان یا افراد مضطرب، تقویت پیوندهای اجتماعی، تسهیل بازنگری در موقعیت‌های اجتماعی و کسب دانش درباره تهدیدهای محیطی جبران می‌شود. ما مروری بر پیوند این مفاهیم ارائه می‌دهیم و فرضیه‌هایی را که از این چارچوب حاصل می‌شود، پیشنهاد می‌کنیم.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.

AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.

سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار می‌دهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیین‌شده و قبایل تعیین‌شده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه می‌شود. سپس برداشت‌های والدین و سرپرستان و گزارش‌های معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دسته‌بندی می‌کنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار می‌گیرند. پایین‌ترین میانگین بُعد انتخاب‌شده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش داده‌اند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشته‌اند عبارت‌اند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان اجرای سیاست را اندازه‌گیری کرد؛ این‌که آیا برداشت‌های مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخص‌های میدانی و آزمون‌های استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیله‌ای تأکید می‌کند. از آنجا که داده‌های عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان می‌دهد و در صورت ارائه به‌عنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با داده‌های میدانی اخلاقی جایگزین شوند.

AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.

سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار می‌دهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیین‌شده و قبایل تعیین‌شده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه می‌شود. سپس برداشت‌های والدین و سرپرستان و گزارش‌های معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دسته‌بندی می‌کنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار می‌گیرند. پایین‌ترین میانگین بُعد انتخاب‌شده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش داده‌اند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشته‌اند عبارت‌اند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان اجرای سیاست را اندازه‌گیری کرد؛ این‌که آیا برداشت‌های مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخص‌های میدانی و آزمون‌های استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیله‌ای تأکید می‌کند. از آنجا که داده‌های عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان می‌دهد و در صورت ارائه به‌عنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با داده‌های میدانی اخلاقی جایگزین شوند.

Abstract This study examines how students in a faculty of architecture develop environmental awareness through sustained engagement with the multi-layered historic and ecological setting of a place. It explores how the city’s complex historical fabric functions as an active pedagogical agent, moving beyond abstract instruction towards a transformative relationship between the student and the environment. Learning is examined as an ontological bond in which the physical, social and cultural contexts of the site actively shape architectural perception and environmental awareness. Drawing on students’ reflections, the study investigates how direct engagement with a real-world setting supports the development of socio-ecological consciousness within the framework of place-based pedagogy. Data were collected through reflective interviews with graduates of Istanbul Technical University who voluntarily participated in design studies in Mardin. Both qualitative and quantitative data were obtained and analysed. The findings suggest that future pedagogical models could benefit from more sustained site-specific engagement, enabling the environment to function as a central catalyst in architectural learning processes.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه دانشجویان دانشکده معماری از طریق مشارکت مستمر با بستر تاریخی و اکولوژیکی چندلایه یک مکان، به آگاهی محیطی دست می‌یابند. این پژوهش به این موضوع می‌پردازد که چگونه بافت تاریخی پیچیده شهر به عنوان یک عامل پداگوژیک فعال عمل می‌کند و فراتر از آموزش انتزاعی، به سوی رابطه‌ای تحول‌آفرین میان دانشجو و محیط حرکت می‌کند. یادگیری به عنوان پیوندی هستی‌شناختی مورد بررسی قرار می‌گیرد که در آن زمینه‌های فیزیکی، اجتماعی و فرهنگی مکان به طور فعال ادراک معماری و آگاهی محیطی را شکل می‌دهند. با بهره‌گیری از تأملات دانشجویان، این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه مشارکت مستقیم با یک بستر واقعی به توسعه آگاهی اجتماعی-اکولوژیکی در چارچوب پداگوژی مبتنی بر مکان کمک می‌کند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های تأملی با فارغ‌التحصیلان دانشگاه فنی استانبول که به طور داوطلبانه در مطالعات طراحی در ماردین شرکت کرده‌اند، جمع‌آوری شده است. داده‌های کیفی و کمی هر دو گردآوری و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل‌های پداگوژیک آینده می‌توانند از مشارکت مستمرتر و مبتنی بر مکان بهره‌مند شوند و به محیط اجازه دهند به عنوان یک عامل محرک مرکزی در فرآیندهای یادگیری معماری عمل کند.