آموزش

This research analyzes the implementation of a gamification strategy as a methodological framework for delivering curricular content in a sixth-grade primary education class over the course of a full academic year. The study aimed to understand how the integration of game-based elements fosters motivation, participation, collaborative work, and learning processes within an inclusive environment. The research employed a qualitative approach through a case study involving twenty-two students, including one student with a developmental language disorder, one with dyslexia, and one with autism spectrum disorder (level 2). Data were collected through participant observation, checklists, rubrics, semi-structured interviews, questionnaires administered to students and families, and an analysis of the work produced during learning projects. The strategy involved organizing content from four formative domains into thematic "worlds" and "islands," while incorporating avatars, badges, and an experience point (XP) system that recognized both individual and collective effort and progress. The findings indicate a significant increase in active student participation, improved attendance, greater peer collaboration, heightened engagement with school activities, and a positive perception among families regarding the students' learning and emotional well-being. It is concluded that gamification when grounded in the principles of neurodidactics, formative assessment, and educational inclusion serves as a methodological strategy capable of fostering learning environments that are motivating, equitable, and focused on the holistic development of students.

Students differ in whether they learn for the sheer joy of learning or primarily to avoid failure. The difference can be partly explained by intrinsic motivation—a driver of engagement, persistence, and psychological well-being that is not fixed but shaped by the learning environment itself. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this review synthesizes research on educational interventions designed to cultivate students' intrinsic motivation, spanning five categories: need-supportive teaching, competence-supportive practices such as structure and feedback, instructional-method redesigns such as problem- and project-based learning, technology-based approaches such as gamification, and teacher-focused interventions targeting teachers' own behavior and motivation. Across these approaches, one pattern stands out: need-supportive interventions—particularly autonomy support combined with structure—carry the strongest theoretical and empirical support, while other interventions succeed only insofar as they satisfy students' psychological needs within a given context. Autonomy, competence, and relatedness thus provide a common framework for understanding how diverse educational practices influence motivational outcomes. Yet the evidence base remains fragmented: inconsistent conceptualizations of intrinsic motivation, considerable heterogeneity across intervention designs, and a scarcity of long-term data limit what can be concluded with confidence.

Background/Aim: Ageism can influence the quality of geriatric dental care, yet evidence among dental students remains inconsistent across cohorts. This study compares ageism between students at two institutions within the same district sharing identical training requirements and evaluated the questionnaire's internal consistency. Methods: In this cross-sectional study, the 15-item, six-component ageism questionnaire was administered online to 100 undergraduate dental students (65 from Institution 1; 35 from Institution 2). Internal consistency was measured using Cronbach's alpha; Welch's t-tests compared institutions, with a Bonferroni-adjusted significance level ≤ 0.008 for the six component comparisons. Results: The mean total score was 48.81 (SD 5.83). Overall internal consistency was weak (α = 0.521). The total score did not differ significantly between institutions (48.58 vs. 49.23; t (54.12) = 0.48, p = 0.634), and no component difference was observed with Bonferroni adjustment. Conclusions: Ageist attitudes did not differ between institutions, but the questionnaire's weak overall reliability limits interpretation. Larger samples, confirmatory factor analysis, and testing of measurement invariance are warranted.

This study investigated the effectiveness of using the Frontload vocabulary strategy in improving reading comprehension among EFL learners. Since vocabulary knowledge plays a central role in reading comprehension, the study examined whether pre-teaching key vocabulary items before reading tasks could enhance students’ understanding of texts. A quantitative quasi-experimental design employing pre-test and post-test measures was used with a sample of 27 preparatory-year EFL students at Taibah University. Participants received structured vocabulary instruction prior to reading activities over a three-week intervention period. The findings revealed a significant improvement in students’ reading comprehension performance after the implementation of the Frontload vocabulary strategy. The results suggest that pre-teaching vocabulary facilitated students’ understanding of reading passages and enhanced their engagement with texts. The study supports the effectiveness of vocabulary-focused instructional strategies in developing reading comprehension among EFL learners and highlights the importance of integrating explicit vocabulary instruction into reading classrooms.

Purpose This study examined the global landscape of mental health literacy (MHL) education for health professions students, focusing on publication trends, intervention designs, pedagogical approaches, MHL domains addressed, evaluation methods, and contextual influences. Methods Following PRISMA-ScR guidelines, an Evidence and Gap Mapping (EGM) scoping review was conducted to identify and visually synthesize MHL education interventions. Searches were conducted in PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, EBSCOhost (including CINAHL, PsycINFO, and ERIC), and APA PsycArticles (February 1997-May 2025). The included studies involved pre-licensure health professions students and implemented structured educational interventions explicitly targeting MHL domains. The data were extracted using a standardized framework and analyzed through descriptive synthesis and visual mapping to identify research clusters and gaps. PROSPERO registration: CRD420251050891. Results Fifty-five studies met the inclusion criteria for this review. Notably, the number of publications increased significantly after 2016, with most of the evidence coming from Europe, the Western Pacific, and the Americas, while representation from the African and Eastern Mediterranean regions was limited. Quasi-experimental designs were the most common, characterized by short-term, classroom-based interventions primarily targeting specific professions, particularly nursing and medicine. Although traditional didactic teaching methods remained prevalent, experiential strategies such as simulation, role-play, and reflective practices were increasingly adopted. Within the existing body of evidence, interventions predominantly emphasized knowledge, attitudes, and confidence, whereas skills development, behavioral change, self-awareness, and help-seeking were less consistently addressed. Furthermore, evaluations mostly relied on short-term, self-reported outcomes, with few studies examining behavioral change or long-term impacts. Conclusions MHL education for future health professionals is expanding but remains unevenly distributed, pedagogically conservative, and methodologically limited. Advancing the field will require longitudinal, theory-informed, and experiential approaches, stronger evaluation designs, integration of lived-experience perspectives, and targeted capacity-building in low- and middle-income settings.

Aim: to analyze teachers’ educational communication in the teaching and learning processes of students in upper secondary education and the baccalaureate. Methodology: a qualitative study was carried out involving 230 students from a private educational institution in Riobamba, Ecuador, during the 2022–2023 academic year. Data were collected through observation and interviews, and subsequently organized into categories relating to interaction, participation, feedback and classroom dynamics. Results: Difficulties in communication between teachers and pupils were identified, as were few opportunities to ask questions and a predominance of activities focused on theoretical content. In contrast, group dynamics, educational games and other participatory activities were accompanied by closer interaction and greater opportunities for exchange. Conclusion: educational communication was closely related to student participation and to the way in which teaching and learning activities were carried out, although the results do not allow causal relationships to be established.

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

This study examined the effect of Philosophy for Children (P4C) activities on the caring thinking skills of sixth-grade middle school students. The study was conducted using a pretest-posttest control group quasi-experimental design. The study group consisted of 65 sixth-grade students enrolled in two classes at a public middle school in Burdur during the 2024-2025 academic year, with one class assigned as the experimental group (n = 32) and the other as the control group (n = 33). Over eight weeks, the experimental group received a P4C curriculum designed by the researchers to develop the five dimensions of caring thinking (appreciative, affective, active, normative, and empathic), while the control group continued with the existing national curriculum. Data were collected using the Caring Thinking Skills Inventory and analyzed through one-way ANCOVA; for the sub-dimensions in which the homogeneity of regression slopes assumption was violated, models including the Group × Pretest interaction were estimated, and the Mann-Whitney U test on gain scores was reported as a supplementary sensitivity analysis. The findings revealed a statistically significant difference favoring the experimental group in the total caring thinking score, with a large group effect, and in the normative and empathic sub-dimensions. In the appreciative, affective, and active sub-dimensions, the experimental group scored higher at average pretest levels, but the group difference diminished as pretest scores increased. The results indicate that P4C activities can meaningfully develop the affective dimension of thinking, and recommendations were offered regarding the applicability of the caring thinking dimension of the 4C model at the middle school level.

این پژوهش به بررسی تأثیر فعالیت‌های فلسفه برای کودکان (P4C) بر مهارت‌های تفکر مراقبتی دانش‌آموزان پایه ششم متوسطه پرداخته است. این مطالعه با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. گروه نمونه شامل ۶۵ دانش‌آموز پایه ششم ثبت‌نام‌شده در دو کلاس یک مدرسه متوسطه دولتی در Burdur در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ بود که یکی از کلاس‌ها به عنوان گروه آزمایش (n = ۳۲) و دیگری به عنوان گروه کنترل (n = ۳۳) تعیین شد. طی هشت هفته، گروه آزمایش برنامه درسی P4C طراحی‌شده توسط پژوهشگران را با هدف توسعه پنج بُعد تفکر مراقبتی (قدردانانه، عاطفی، فعال، هنجاری و همدلانه) دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل به برنامه درسی ملی موجود ادامه داد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مهارت‌های تفکر مراقبتی گردآوری و از طریق تحلیل کوواریانس یک‌طرفه (ANCOVA) تحلیل شدند؛ برای زیرمقیاس‌هایی که فرض همگنی شیب‌های رگرسیون نقض شده بود، مدل‌هایی شامل تعامل گروه × پیش‌آزمون برآورد شد و آزمون Mann-Whitney U بر نمرات کسب‌شده به عنوان تحلیل حساسیت تکمیلی گزارش گردید. یافته‌ها تفاوت معنادار آماری به نفع گروه آزمایش را در نمره کل تفکر مراقبتی با اثر گروهی بزرگ و در زیرمقیاس‌های هنجاری و همدلانه نشان داد. در زیرمقیاس‌های قدردانانه، عاطفی و فعال، گروه آزمایش در سطوح متوسط پیش‌آزمون نمرات بالاتری کسب کرد، اما با افزایش نمرات پیش‌آزمون، تفاوت گروهی کاهش یافت. نتایج نشان می‌دهد که فعالیت‌های P4C می‌تواند به طور معناداری بُعد عاطفی تفکر را توسعه دهد و توصیه‌هایی در خصوص قابلیت اجرای بُعد تفکر مراقبتی مدل 4C در سطح متوسطه ارائه شده است.

Leadership development is essential for Islamic educational institutions seeking to improve educational quality while preserving their religious and ethical foundations. This study aims to examine leadership development strategies, identify factors influencing their implementation, and explore the integration of Islamic ethical principles into leadership development. A systematic literature review (SLR) is designed using the PRISMA 2020 reporting framework and thematic synthesis. The review focuses on individual leadership competencies, organizational practices, and Islamic ethical orientation. The proposed analytical framework encompasses professional development, mentoring, succession planning, and distributed leadership, alongside organizational support, institutional culture, and opportunities to apply professional learning. It also examines how amanah (trustworthiness), ‘adl (justice), and syura (consultation) can connect leadership competence with ethical responsibility. The study’s intended contribution is an integrated conceptual framework for understanding leadership development in Islamic educational institutions and informing context-sensitive leadership programmes. Its practical implications concern leadership preparation, institutional policy, and professional learning. However, the strength of these conclusions will depend on the completeness and quality of the studies identified and included in the review. The study’s originality lies in bringing professional competencies, organizational conditions, and Islamic ethical principles into a common analytical framework.

توسعه رهبری برای مؤسسات آموزشی اسلامی که به دنبال ارتقای کیفیت آموزشی در عین حفظ مبانی دینی و اخلاقی خود هستند، امری ضروری است. هدف این مطالعه بررسی راهبردهای توسعه رهبری، شناسایی عوامل مؤثر بر اجرای آن‌ها و واکاوی ادغام اصول اخلاقی اسلامی در توسعه رهبری است. یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) با استفاده از چارچوب گزارش‌دهی PRISMA 2020 و سنتز موضوعی طراحی شده است. این مرور بر شایستگی‌های فردی رهبری، رویه‌های سازمانی و جهت‌گیری اخلاقی اسلامی تمرکز دارد. چارچوب تحلیلی پیشنهادی شامل توسعه حرفه‌ای، مربی‌گری، برنامه‌ریزی جانشینی و رهبری توزیعی، در کنار حمایت سازمانی، فرهنگ نهادی و فرصت‌های به‌کارگیری یادگیری حرفه‌ای است. همچنین بررسی می‌کند که چگونه امانت (trustworthiness)، عدل (‘adl) و شورا (syura) می‌توانند شایستگی رهبری را با مسئولیت اخلاقی پیوند دهند. هدف این مطالعه ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه برای فهم توسعه رهبری در مؤسسات آموزشی اسلامی و اطلاع‌رسانی به برنامه‌های رهبری متناسب با زمینه است. پیامدهای عملی آن به آمادگی رهبری، سیاست‌گذاری نهادی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود. با این حال، قوت این نتایج به جامعیت و کیفیت مطالعات شناسایی و وارد شده در مرور بستگی خواهد داشت. نوآوری این مطالعه در گردآوری شایستگی‌های حرفه‌ای، شرایط سازمانی و اصول اخلاقی اسلامی در یک چارچوب تحلیلی مشترک نهفته است.

This study explores the impact of On-the-Job Training (OJT) on the readiness of Aircraft Maintenance Technology students at Indiana Aerospace University for actual line maintenance operations. Serving as a bridge between classroom learning and real-world application, OJT allows students to develop technical skills, professional discipline, and familiarity with industry standards. Using a mixed-methods approach, the study gathered data from 100 randomly selected BSAMT students through five-point Likert scale surveys and structured interviews. Quantitative data were analyzed using weighted mean, percentage, and rank, while qualitative responses were thematically coded. Results show that students generally strongly disagreed with negative statements about their OJT experience, indicating that the training effectively enhanced their technical, practical, and professional competencies. However, challenges such as teamwork issues, adapting to workplace culture, and managing work pressures were commonly reported. The study concludes that OJT significantly contributes to students’ preparedness for line maintenance work and recommends improved teamwork exercises, workplace orientation, and simulation-based learning to strengthen both technical and soft skills.

این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش حین کار (OJT) بر آمادگی دانشجویان رشته فناوری نگهداری هواپیما در دانشگاه هوافضای ایندیانا برای عملیات واقعی نگهداری خط می‌پردازد. آموزش حین کار به عنوان پلی میان یادگیری کلاسی و کاربرد عملی در دنیای واقعی، به دانشجویان امکان می‌دهد تا مهارت‌های فنی، انضباط حرفه‌ای و آشنایی با استانداردهای صنعت را توسعه دهند. با استفاده از رویکرد روش‌های ترکیبی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی BSAMT که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، از طریق پرسشنامه‌های لیکرت پنج‌درجه‌ای و مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از میانگین وزنی، درصد و رتبه تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی کدگذاری گردید. نتایج نشان داد که دانشجویان عموماً با گزاره‌های منفی درباره تجربه OJT خود به شدت مخالفت کردند که این امر نشان‌دهنده اثربخشی این آموزش در ارتقای شایستگی‌های فنی، عملی و حرفه‌ای آنان است. با این حال، چالش‌هایی مانند مشکلات کار گروهی، سازگاری با فرهنگ محیط کار و مدیریت فشارهای شغلی به طور رایج گزارش شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که OJT به طور معناداری در آمادگی دانشجویان برای کار نگهداری خط مؤثر است و پیشنهاد می‌کند تمرینات کار گروهی، آشنایی با محیط کار و یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی برای تقویت مهارت‌های فنی و نرم بهبود یابد.

This study aims to analyze the concept of educational learning in KH. Hasyim Asy'ari's thought and examine its relevance to contemporary Islamic education. Employing a qualitative descriptive approach through library research, this study utilizes Adāb al-‘Ālim wa al-Muta‘allim as the primary source, supported by relevant scholarly literature. Data were analyzed using qualitative content analysis involving thematic classification, contextual interpretation, and conceptual synthesis. The findings reveal that KH. Hasyim Asy'ari's educational philosophy integrates theocentric and anthropocentric orientations, emphasizing the interconnected development of intellectual, moral, spiritual, and humanistic dimensions. Educational learning is characterized by teachers' moral exemplarity, students' ethical responsibilities, and reciprocal relationships grounded in four essential principles: tazkiyat al-nafs (spiritual purification), al-ikhlāṣ (sincerity), at-tarāḥum (mutual compassion and respect), and at-tawādud (affection). These principles establish an integrated framework that positions educational interactions as instruments of character formation and spiritual development rather than merely knowledge transmission. This study contributes a conceptual framework for strengthening ethical teacher–student relationships and promoting holistic Islamic educational practices. The findings highlight the continuing relevance of KH. Hasyim Asy'ari's educational thought in addressing contemporary challenges related to moral development and character education.

این پژوهش با هدف تحلیل مفهوم یادگیری آموزشی در اندیشه KH. Hasyim Asy'ari و بررسی میزان ارتباط آن با آموزش اسلامی معاصر انجام شده است. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد توصیفی-کیفی و از طریق پژوهش کتابخانه‌ای، اثر Adāb al-‘Ālim wa al-Muta‘allim را به عنوان منبع اصلی و منابع علمی مرتبط را به عنوان پشتیبان مورد استفاده قرار داده است. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی شامل طبقه‌بندی موضوعی، تفسیر زمینه‌ای و ترکیب مفهومی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهند که فلسفه آموزشی KH. Hasyim Asy'ari با ادغام جهت‌گیری‌های تئوسنتریک و آنتروپوسنتریک، بر توسعه درهم‌تنیده ابعاد عقلانی، اخلاقی، معنوی و انسان‌گرایانه تأکید دارد. یادگیری آموزشی با الگو بودن اخلاقی معلمان، مسئولیت‌های اخلاقی دانش‌آموزان و روابط متقابل مبتنی بر چهار اصل اساسی یعنی تزکیه‌النفس (پالایش معنوی)، الاخلاص (اخلاص)، التراحم (همدلی و احترام متقابل) و التوادد (محبت) مشخص می‌شود. این اصول چارچوبی یکپارچه ایجاد می‌کنند که تعاملات آموزشی را به عنوان ابزاری برای شکل‌دهی شخصیت و رشد معنوی، و نه صرفاً انتقال دانش، جایگاه می‌بخشد. این پژوهش چارچوب مفهومی برای تقویت روابط اخلاقی معلم و دانش‌آموز و ترویج رویکردهای جامع آموزش اسلامی ارائه می‌دهد. یافته‌ها بر تداوم اهمیت اندیشه آموزشی KH. Hasyim Asy'ari در مواجهه با چالش‌های معاصر مرتبط با رشد اخلاقی و تربیت شخصیتی تأکید می‌کنند.

This study analyzes the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers' exemplary behavior in shaping students' discipline and compliance with school rules. Previous studies show that teacher modeling supports discipline, but their findings remain scattered across school levels and research designs, and few explain how exemplary behavior works as a mechanism of observational learning that links discipline and rule compliance. This study uses a qualitative literature study in the form of an integrative review. Thirteen empirical studies published between 2019 and 2026, consisting of journal articles and undergraduate theses on IRE teachers and student discipline in Indonesian schools and madrasahs, were selected through explicit inclusion criteria and analyzed thematically through data condensation, data display, and conclusion drawing. The synthesis identifies four forms of exemplary behavior: punctuality, compliance with rules and neat appearance, religious practice, and courteous interaction. Teachers reinforce these forms through habituation, persuasive advice, educative reinforcement, and collaboration with parents and other school staff. School policy, consistent rule enforcement, and parental involvement support exemplary behavior, while weak supervision, peer influence, and diverse family backgrounds hinder it. Read through Bandura's social learning theory, exemplary behavior operates through direct modeling, value internalization through consistency, and classroom social norms. The study concludes that teacher exemplary behavior is a central but not sole factor in student discipline and works best when the whole school applies rules consistently.

این مطالعه نقش رفتار الگویی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) را در شکل‌دهی به انضباط و تبعیت دانش‌آموزان از قوانین مدرسه تحلیل می‌کند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که الگوگیری از معلم از انضباط حمایت می‌کند، اما یافته‌های آن‌ها در سطوح مختلف مدرسه و طرح‌های پژوهشی پراکنده است و معدودی توضیح می‌دهند که رفتار الگویی چگونه به عنوان سازوکاری از یادگیری مشاهده‌ای، پیونددهنده انضباط و تبعیت از قوانین عمل می‌کند. این مطالعه با استفاده از روش مطالعه کیفی ادبیات به صورت مرور تلفیقی انجام شده است. سیزده مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶، شامل مقالات علمی و پایان‌نامه‌های کارشناسی درباره معلمان IRE و انضباط دانش‌آموزان در مدارس و مدارس دینی اندونزی، از طریق معیارهای ورود صریح انتخاب و به صورت تماتیک از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. سنتز انجام‌شده چهار شکل از رفتار الگویی را شناسایی می‌کند: وقت‌شناسی، تبعیت از قوانین و ظاهر آراسته، عمل به مناسک دینی و تعامل مودبانه. معلمان این اشکال را از طریق عادت‌دهی، توصیه‌های ترغیبی، تقویت آموزشی و همکاری با والدین و سایر کارکنان مدرسه تقویت می‌کنند. سیاست مدرسه، اجرای منسجم قوانین و مشارکت والدین از رفتار الگویی حمایت می‌کند، در حالی که نظارت ضعیف، تأثیر همسالان و پیشینه‌های خانوادگی متنوع مانع آن می‌شود. با خوانش نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، رفتار الگویی از طریق الگوگیری مستقیم، درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تداوم و هنجارهای اجتماعی کلاس عمل می‌کند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که رفتار الگویی معلم عامل مرکزی اما نه یگانه در انضباط دانش‌آموزان است و زمانی بهترین کارکرد را دارد که کل مدرسه قوانین را به طور منسجم اجرا کند.

Mastery of basic arithmetic operations is fundamental to teachers’ numeracy competence and their ability to deliver quality mathematics instruction. This study aimed to analyze changes in teachers’ arithmetic competence following training in the GASING method (Gampang, Asyik, and Menyenangkan), identify gains across individual components, and compare improvements across training classes and educational levels. A quantitative approach with a pre-experimental one-group pretest–posttest design was implemented across four training classes. Participants comprised 216 primary and junior secondary school teachers in Humbang Hasundutan Regency, North Sumatra, Indonesia. Competence was assessed on a 0–100 scale across five components: Bakalkubagi, addition, multiplication, subtraction, and division. Data analysis included the Wilcoxon signed-rank test, paired t-test, effect sizes, normalized gain (N-Gain), and comparisons across classes and educational levels. The results showed that the mean total score increased from 44.13 to 93.17, representing a gain of 49.04 points (p < .001) and a mean N-Gain of 0.88, classified as high. The largest gains occurred in division, multiplication, and Bakalkubagi. Improvements did not differ significantly across training classes or educational levels. These findings indicate consistent score improvements following training but do not establish a causal effect because no control group was included. ABSTRAK Penguasaan operasi hitung dasar merupakan fondasi kompetensi numerasi yang perlu dimiliki guru untuk mendukung pembelajaran matematika yang berkualitas. Penelitian ini bertujuan menganalisis peningkatan kompetensi operasi hitung guru setelah mengikuti pelatihan metode GASING (Gampang, Asyik, dan Menyenangkan), mengidentifikasi peningkatan pada setiap komponen, serta membandingkan hasil antarkelas dan antarjenjang pendidikan. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain pre-experimental one-group pretest–posttest yang diterapkan pada empat kelas pelatihan. Subjek penelitian berjumlah 216 guru SD/MI dan SMP di Kabupaten Humbang Hasundutan, Sumatera Utara. Kompetensi diukur melalui lima komponen, yaitu Bakalkubagi, penjumlahan, perkalian, pengurangan, dan pembagian, menggunakan skala 0–100. Analisis data meliputi uji Wilcoxon, paired t-test, ukuran efek, N-Gain, serta perbandingan antarkelas dan antarjenjang. Hasil menunjukkan bahwa rerata skor total meningkat dari 44,13 menjadi 93,17, dengan selisih 49,04 poin (p < 0,001) dan N-Gain 0,88 dalam kategori tinggi. Peningkatan terbesar terjadi pada pembagian, perkalian, dan Bakalkubagi. Peningkatan tidak berbeda signifikan antarkelas maupun antarjenjang. Temuan ini menunjukkan peningkatan kompetensi yang konsisten setelah pelatihan, tetapi belum membuktikan hubungan kausal karena tidak menggunakan kelompok kontrol.

تسلط بر عملیات حسابی پایه، اساس شایستگی سواد عددی معلمان و توانایی آن‌ها در ارائه آموزش با کیفیت ریاضیات است. هدف این پژوهش، تحلیل تغییرات شایستگی حسابی معلمان پس از آموزش روش GASING (Gampang، Asyik، و Menyenangkan)، شناسایی میزان پیشرفت در هر یک از مؤلفه‌ها و مقایسه بهبودها در بین کلاس‌های آموزشی و سطوح تحصیلی بود. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون–پس‌آزمون در چهار کلاس آموزشی اجرا شد. شرکت‌کنندگان شامل ۲۱۶ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه اول در شهرستان Humbang Hasundutan، استان سوماترای شمالی، اندونزی بودند. شایستگی در مقیاس ۰ تا ۱۰۰ و در پنج مؤلفه Bakalkubagi، جمع، ضرب، تفریق و تقسیم ارزیابی شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون Wilcoxon signed-rank، آزمون t زوجی، اندازه اثر، سود نرمال‌شده (N-Gain) و مقایسه بین کلاس‌ها و سطوح تحصیلی بود. نتایج نشان داد میانگین نمره کل از ۴۴٫۱۳ به ۹۳٫۱۷ افزایش یافت که معادل افزایش ۴۹٫۰۴ امتیاز (p < .001) و میانگین N-Gain برابر با ۰٫۸۸ (در طبقه‌بندی بالا) بود. بیشترین پیشرفت در مؤلفه‌های تقسیم، ضرب و Bakalkubagi مشاهده شد. بهبودها بین کلاس‌های آموزشی و سطوح تحصیلی تفاوت معناداری نداشت. این یافته‌ها نشان‌دهنده بهبود نمرات به طور یکنواخت پس از آموزش است، اما به دلیل نبود گروه کنترل، رابطه علّی را اثبات نمی‌کند.

This study examined teachers’ awareness, perceptions, and challenges during the first-year implementation of the Expanded Career Progression (ECP) System in South District 5, Cebu City Division, during School Year 2025–2026. Anchored on Diffusion of Innovations Theory, Theory of Planned Behavior, and Herzberg’s Two-Factor Theory, it employed a descriptive–correlational–comparative design involving 62 public elementary and secondary school teachers selected through stratified random sampling. Data were collected using an adopted structured questionnaire and analyzed through descriptive statistics, analysis of variance, and Pearson correlation. Findings revealed high awareness of ECP objectives, qualification standards, and procedures, alongside favorable perceptions of fairness, merit recognition, motivation, and professional growth. However, respondents experienced moderate challenges related to documentary requirements, administrative procedures, workload, time constraints, and institutional support. Awareness and perceptions did not differ significantly across demographic groups, whereas challenges differed significantly according to years of service. Awareness was positively and significantly associated with perceptions, but neither awareness nor perceptions showed a significant relationship with implementation challenges under the study’s reported significance criteria. The study concluded that practical and administrative barriers remained despite teachers’ understanding and acceptance of the system. It recommended clearer guidelines, streamlined documentation, strengthened orientation, differentiated assistance, and an ECP Guidelines-Based Resource Toolkit for Teachers. The research aligns with Sustainable Development Goal 4, Quality Education, through teacher professional development, and Goal 16, Peace, Justice and Strong Institutions, through transparent career progression processes. Its contribution to sustainability lies in supporting equitable advancement, consistent policy implementation, and strengthening institutional capacity for continuing teacher professional development.

این مطالعه به بررسی آگاهی، ادراک و چالش‌های معلمان در طول نخستین سال اجرای نظام توسعه‌یافته پیشرفت شغلی (ECP) در منطقه ۵ جنوبی، ناحیه آموزشی شهر سبو، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. این پژوهش مبتنی بر نظریه انتشار نوآوری‌ها، نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و نظریه دو عاملی هرزبرگ بوده و از طرح توصیفی–همبستگی–مقایسه‌ای با مشارکت ۶۲ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه دولتی که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند، استفاده کرده است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته اقتباس‌شده گردآوری و از طریق آمار توصیفی، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که آگاهی نسبت به اهداف، استانداردهای صلاحیت و رویه‌های ECP در سطح بالایی قرار دارد و ادراکات نسبت به انصاف، شناسایی شایستگی، انگیزش و رشد حرفه‌ای نیز مطلوب بوده است. با این حال، پاسخ‌دهندگان با چالش‌های متوسطی در زمینه الزامات مستندسازی، رویه‌های اداری، حجم کار، محدودیت‌های زمانی و حمایت نهادی مواجه بودند. آگاهی و ادراکات در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی تفاوت معناداری نداشت، در حالی که چالش‌ها بر اساس سال‌های خدمت تفاوت معناداری نشان دادند. آگاهی با ادراکات رابطه مثبت و معناداری داشت، اما هیچ‌یک از آگاهی یا ادراکات با چالش‌های اجرای نظام، طبق معیارهای معناداری گزارش‌شده در مطالعه، رابطه معناداری نشان ندادند. مطالعه نتیجه گرفت که علی‌رغم درک و پذیرش معلمان از نظام، موانع عملی و اداری همچنان باقی مانده است. توصیه شد که دستورالعمل‌های شفاف‌تر، مستندسازی ساده‌شده، تقویت آشنایی، حمایت‌های متمایز و جعبه‌ابزار منابع مبتنی بر دستورالعمل‌های ECP برای معلمان فراهم شود. این پژوهش با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) از طریق توسعه حرفه‌ای معلمان و هدف ۱۶ (صلح، عدالت و نهادهای قوی) از طریق فرآیندهای شفاف پیشرفت شغلی همسو است. سهم آن در پایداری، حمایت از پیشرفت عادلانه، اجرای سیاست‌های منسجم و تقویت ظرفیت نهادی برای توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان است.

This systematic literature review synthesizes empirical evidence on the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy and identifies the key mechanisms that mediate this relationship across diverse educational contexts. Following the PRISMA guidelines, a systematic search was conducted in the Scopus, ScienceDirect, and Google Scholar databases for empirical studies published between 2015 and 2025, using quantitative, qualitative, or mixed-methods designs and focusing on school-level instructional leadership and teacher self-efficacy. A total of 21 primary empirical studies met the inclusion criteria and were selected for qualitative synthesis. The review revealed a consistent positive relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. This relationship is supported by interconnected organizational, professional, and psychological mechanisms, including professional learning opportunities, teacher collaboration, supportive school environments, and trust in leadership. The findings indicate that effective instructional leadership is associated with stronger teacher confidence in their professional capabilities by fostering conducive conditions for learning and growth. Based on the synthesized evidence, this study proposes a Multi-Pathway Model that conceptualizes instructional leadership as a multi-level capacity-building process associated with stronger teacher self-efficacy. The review contributes to the educational leadership literature by providing an integrative explanation of the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. It also offers practical implications for policymakers and school leaders to promote collaboration, continuous professional learning, and a positive school climate to enhance teacher capacity and sustain school improvement. Keywords: educational leadership, instructional leadership, teacher self-efficacy, professional learning, systematic literature review.

این مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی، شواهد تجربی مربوط به رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان را تلفیق کرده و سازوکارهای کلیدی میانجی این رابطه را در زمینه‌های آموزشی متنوع شناسایی می‌کند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Scopus، ScienceDirect و Google Scholar برای مطالعات تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد که از طرح‌های کمی، کیفی یا آمیخته استفاده کرده و بر رهبری آموزشی در سطح مدرسه و خودکارآمدی معلمان تمرکز داشتند. در مجموع، ۲۱ مطالعه تجربی اولیه که معیارهای ورود را داشتند، برای سنتز کیفی انتخاب شدند. مرور انجام‌شده، رابطه مثبت و ثابتی میان رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان نشان داد. این رابطه توسط سازوکارهای سازمانی، حرفه‌ای و روان‌شناختی به‌هم‌پیوسته، از جمله فرصت‌های یادگیری حرفه‌ای، همکاری معلمان، محیط‌های حمایتی مدرسه و اعتماد به رهبری پشتیبانی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مؤثر با تقویت شرایط مناسب برای یادگیری و رشد، با اعتماد بیشتر معلمان به توانمندی‌های حرفه‌ای خود همراه است. بر اساس شواهد تلفیق‌شده، این مطالعه مدل چندمسیره‌ای را پیشنهاد می‌کند که رهبری آموزشی را به‌عنوان یک فرایند ظرفیت‌سازی چندسطحی مرتبط با خودکارآمدی قوی‌تر معلمان مفهوم‌سازی می‌کند. این مرور با ارائه تبیینی تلفیقی از رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان، به ادبیات رهبری آموزشی کمک می‌کند. همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و رهبران مدارس جهت ارتقای همکاری، یادگیری حرفه‌ای مستمر و اقلیم مثبت مدرسه به‌منظور افزایش ظرفیت معلمان و تداوم بهبود مدرسه ارائه می‌دهد.

This study investigated the level of teachers’ research writing skills to develop a capability training program targeted to enhance teachers’ writing skills. It specifically assessed teachers’ research writing skills in terms of formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. Utilizing a descriptive quantitative design of research, data were gathered from 219 teacher-respondents from three (3) public elementary schools in Taguig City. The findings of the study revealed that in terms of the demographic profile of the teacher-respondents, the majority of the teacher-respondents are Teacher I; have been in the service for 1-5 years; with units in Masters; and have attended trainings mostly relevant to writing a research title. In terms of assessment of teachers’ level of research writing skills, the teacher-respondents said that they are all capable in all indicators of research writing skills such as formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. In terms of challenges encountered in research writing, selecting the topic and making the title suitable for a specific research interest ranked first, while difficulty in determining the scale of a questionnaire ranked the 10th. Meanwhile, in terms of relationship between the profile of the respondents and their level of research writing skills, only teachers’ educational attainment is not significantly related to all of the four (4) components of teachers’ level of research writing skills. The study highlights the need for an intensive training on how to formulate research problems and find correlations and differences of research variables in the research problems; a separate training and learning session to capacitate teachers in crafting research instrument and the processes involved in making the research instrument reliable and valid; the need for the Division of Taguig City and Pateros to address the difficulty of the teachers in crafting research output by providing and sending teachers to trainings solely for crafting research output and its compositions; more trainings and seminars relevant to crafting research titles must be developed so that teachers will have knowledge on how to choose and craft research titles; the research capability training program prepared by the researcher may be tried and adapted by the Division of Taguig City and Pateros and the Department of Education (DepEd) in general to see its workability and effectiveness; and this study can be replicated and the future researchers may embark on a more comprehensive study utilizing more schools and respondents to negate or affirm the findings of the current study.

این پژوهش به بررسی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان به منظور توسعه یک برنامه آموزش توانمندسازی با هدف ارتقاء مهارت‌های نگارش معلمان پرداخت. به طور خاص، مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان در زمینه‌های تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفت. با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-کمی، داده‌ها از ۲۱۹ معلم پاسخ‌دهنده از سه مدرسه ابتدایی دولتی در شهر تاگیگ گردآوری شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که از نظر ویژگی‌های جمعیت‌شناختی معلمان پاسخ‌دهنده، اکثریت آن‌ها در سطح Teacher I قرار دارند؛ سابقه خدمت ۱ تا ۵ سال دارند؛ دارای واحدهایی در مقطع کارشناسی ارشد هستند؛ و عمدتاً در دوره‌هایی شرکت کرده‌اند که مرتبط با نگارش عنوان پژوهش بوده است. در ارزیابی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان، پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند که در تمامی شاخص‌های مهارت‌های نگارش پژوهشی از جمله تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش توانمند هستند. از نظر چالش‌های مواجه شده در نگارش پژوهش، انتخاب موضوع و ساخت عنوان مناسب برای یک علاقه پژوهشی خاص در رتبه اول قرار گرفت، در حالی که دشواری در تعیین مقیاس پرسشنامه در رتبه دهم قرار داشت. همچنین، از نظر رابطه بین ویژگی‌های جمعیت‌شناختی پاسخ‌دهندگان و سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی آن‌ها، تنها سطح تحصیلات معلمان با هیچ‌یک از چهار مؤلفه سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان رابطه معناداری نداشت. این پژوهش بر نیاز به آموزش‌های فشرده در زمینه نحوه تدوین مسائل پژوهشی و یافتن همبستگی‌ها و تفاوت‌های متغیرهای پژوهشی در مسائل پژوهشی تأکید می‌کند؛ همچنین برگزاری جلسات آموزشی و یادگیری جداگانه برای توانمندسازی معلمان در ساخت ابزار پژوهش و فرایندهای مرتبط با اعتبار و پایایی ابزار پژوهش ضروری است؛ نیاز است اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس به دشواری معلمان در تدوین خروجی پژوهش با اعزام معلمان به دوره‌های آموزشی ویژه تدوین خروجی پژوهش و اجزای آن پاسخ دهد؛ دوره‌ها و سمینارهای بیشتری مرتبط با تدوین عناوین پژوهشی باید توسعه یابد تا معلمان دانش لازم برای انتخاب و تدوین عناوین پژوهشی را کسب کنند؛ برنامه آموزش توانمندسازی پژوهشی تهیه‌شده توسط پژوهشگر می‌تواند توسط اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس و وزارت آموزش و پرورش (DepEd) به طور آزمایشی اجرا و اقتباس شود تا قابلیت اجرا و اثربخشی آن سنجیده شود؛ و این پژوهش قابلیت تکرار دارد و پژوهشگران آینده می‌توانند با استفاده از مدارس و پاسخ‌دهندگان بیشتر، مطالعه‌ای جامع‌تر انجام دهند تا یافته‌های پژوهش حاضر را تأیید یا رد کنند.

Digital transformation has reshaped how aviation technicians acquire knowledge, with YouTube and online professional communities becoming important sources for developing digital technical competencies. However, their effectiveness in enhancing digital skill mastery remains insufficiently understood. This study examines the effects of YouTube-Based Learning, Online Community Engagement, Learning from Failure, and Self-Regulated Learning on Digital Skill Mastery among aviation data communication system technicians. A quantitative cross-sectional survey was conducted involving 100 technicians in Indonesia, and the data were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The results show that Online Community Engagement significantly enhances Learning from Failure and Self-Regulated Learning, while Learning from Failure also positively influences Self-Regulated Learning. Furthermore, Self-Regulated Learning is the only significant direct predictor of Digital Skill Mastery and mediates the relationship between Learning from Failure and Digital Skill Mastery. These findings suggest that digital technical competence is developed primarily through reflective and self-regulated learning rather than through passive consumption of online tutorials. The study highlights the importance of integrating community-based learning, reflective practice, and self-regulated learning into aviation technician training programs.

تحول دیجیتال نحوه کسب دانش توسط تکنسین‌های هوانوردی را دگرگون کرده است، به‌طوری‌که YouTube و جوامع حرفه‌ای آنلاین به منابع مهمی برای توسعه شایستگی‌های فنی دیجیتال تبدیل شده‌اند. با این حال، اثربخشی این منابع در ارتقای تسلط بر مهارت‌های دیجیتال همچنان به‌طور کافی شناخته نشده است. این پژوهش به بررسی اثرات یادگیری مبتنی بر YouTube، مشارکت در جوامع آنلاین، یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی بر تسلط بر مهارت‌های دیجیتال در میان تکنسین‌های سیستم‌های ارتباط داده هوانوردی می‌پردازد. یک پیمایش کمی مقطعی با مشارکت ۱۰۰ تکنسین در اندونزی انجام شد و داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که مشارکت در جوامع آنلاین به طور معناداری یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی را ارتقا می‌دهد و همچنین یادگیری از شکست نیز تأثیر مثبتی بر یادگیری خودتنظیمی دارد. افزون بر این، یادگیری خودتنظیمی تنها پیش‌بینی‌کننده مستقیم معنادار تسلط بر مهارت‌های دیجیتال است و نقش میانجی در رابطه بین یادگیری از شکست و تسلط بر مهارت‌های دیجیتال ایفا می‌کند. این یافته‌ها حاکی از آن است که شایستگی فنی دیجیتال عمدتاً از طریق یادگیری تأملی و خودتنظیمی توسعه می‌یابد و نه صرفاً از طریق مصرف منفعل آموزش‌های آنلاین. این مطالعه بر اهمیت ادغام یادگیری مبتنی بر جامعه، تمرین تأملی و یادگیری خودتنظیمی در برنامه‌های آموزشی تکنسین‌های هوانوردی تأکید می‌کند.

The article presents the challenges of civic education and a civic upbringing in the era of the transforming of society in response to climate change.These challenges include not only support for mitigation and adaptation measures but also support for maintaining or deepening democratic processes and institutions.Following the UNESCO call for educational transformation (2021), responsible civic education was defined as education that leads students to support pro-climate measures (a shared truth and a vision of the future) but also to embrace democratic civil attitudes.According to UNESCO, education should lead to peaceful activism that criticises and confronts the power structures that disrupt or prevent shared truths about a possible future.The authors therefore describe the transformations in civil disobedience (CD) and theoretical reflections on CD that appreciate its importance and potential for promoting pro-climatic measures.They also present other civil approaches and examples of addressing the climate crisis, specifically examining the democratic limits and positive aspects of the concepts of environmental and ecological citizenship, deliberative democracy, and eco-modernism.They then present the concepts of civic education and offer answers to the question of what parameters responsible civic education should meet.First, they show the current interdependence between the subject of civic education and climate change.They then present Westheimer's models of civic education in relation to sustainability and the deepening of democratic processes.Here, the model of a justice-oriented citizen is presented in relation to the concept of responsible citizenship, where responsibility is extended to that of taking action for the benefit of society as a whole.

این مقاله به چالش‌های آموزش شهروندی و تربیت شهروندی در عصر تحول جامعه در پاسخ به تغییرات اقلیمی می‌پردازد. این چالش‌ها نه تنها شامل حمایت از اقدامات کاهش و سازگاری، بلکه حمایت از حفظ یا تعمیق فرایندها و نهادهای دموکراتیک نیز می‌شود. در پی فراخوان یونسکو برای تحول آموزشی (2021)، آموزش شهروندی مسئولانه به عنوان آموزشی تعریف شده است که دانش‌آموزان را به حمایت از اقدامات اقلیمی (حقیقت مشترک و چشم‌انداز آینده) و همچنین پذیرش نگرش‌های مدنی دموکراتیک سوق می‌دهد. به گفته یونسکو، آموزش باید به کنشگری مسالمت‌آمیز منجر شود که ساختارهای قدرتی را که حقیقت‌های مشترک درباره آینده ممکن را مختل یا مانع می‌شوند، نقد و به چالش می‌کشد. نویسندگان در نتیجه، دگرگونی‌های نافرمانی مدنی (CD) و تأملات نظری درباره CD را توصیف می‌کنند که اهمیت و پتانسیل آن را برای ترویج اقدامات اقلیمی ارج می‌نهند. آن‌ها همچنین رویکردهای مدنی دیگر و نمونه‌هایی از مواجهه با بحران اقلیمی را ارائه می‌دهند و به طور خاص، حدود دموکراتیک و جنبه‌های مثبت مفاهیم شهروندی محیط‌زیستی و بوم‌شناختی، دموکراسی مشورتی و اکومدرنیسم را بررسی می‌کنند. سپس مفاهیم آموزش شهروندی را مطرح کرده و به این پرسش پاسخ می‌دهند که آموزش شهروندی مسئولانه باید چه شاخص‌هایی داشته باشد. ابتدا، وابستگی متقابل کنونی میان موضوع آموزش شهروندی و تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهند. سپس مدل‌های Westheimer از آموزش شهروندی را در ارتباط با پایداری و تعمیق فرایندهای دموکراتیک ارائه می‌کنند. در اینجا، مدل شهروند عدالت‌محور در ارتباط با مفهوم شهروندی مسئولانه مطرح می‌شود، جایی که مسئولیت به اقدام برای منفعت کل جامعه گسترش می‌یابد.

The paper discusses teachers’ knowledge with the arrival of coronavirus pandemic, view of the need to know it better, as a condition to strengthen elementary education. The investigation intended to understand the meanings a Sociology teacher at elementary schools, who promoted the teaching-learning process, in 2020 and 2021, gave to her work and the professional knowledge she had previously built and/or mobilized when the classrooms became digital platforms and afterwards. The methodology, with a qualitative bias, consisted of monitoring online classes, producing a balance of knowledge and interviews, in the line of life history. The teacher used an amalgamation of all types of teachers’ knowledge to work aiming social transformation, which turned into a progressive methodology, focused on affectionate interaction with her students and mobilization for learning, which can be qualified as “enthusiastic”.

این مقاله به دانش معلمان با ورود همه‌گیری ویروس کرونا، از منظر ضرورت شناخت بهتر آن به عنوان شرطی برای تقویت آموزش ابتدایی می‌پردازد. هدف این پژوهش، فهم معانی‌ای بود که یک معلم جامعه‌شناسی در مدارس ابتدایی، که فرایند آموزش-یادگیری را در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ ارتقا داده بود، به کار خود و دانش حرفه‌ای پیش‌تر ساخته‌شده و/یا بسیج‌شده خود در زمانی که کلاس‌های حضوری به بسترهای دیجیتال تبدیل شدند و پس از آن، نسبت می‌داد. روش‌شناسی پژوهش با رویکرد کیفی، شامل مشاهده کلاس‌های آنلاین، تهیه گزارشی از دانش و انجام مصاحبه‌ها در چارچوب تاریخ زندگی بود. این معلم با به‌کارگیری تلفیقی از همه انواع دانش معلمان، با هدف تحول اجتماعی، رویکردی مترقی اتخاذ کرد که بر تعامل عاطفی با دانش‌آموزان و بسیج آن‌ها برای یادگیری متمرکز بود و می‌توان آن را «مشتاقانه» توصیف کرد.