یادگیری

Coaching is increasingly used in schools as a form of professional learning, yet research has focused predominantly on outcomes and implementation rather than how coaching is understood by educators themselves. This study addresses that gap by examining how educators with experience of giving, receiving, or coordinating coaching conceptualise coaching through metaphor. Qualitative data were drawn from 26 educators working across a range of U.K. school contexts and comprised individual interviews and focus groups. This paper applies a distinct analytic lens, using an inductive metaphor analysis informed by the Metaphor Identification Procedure and a discourse-based approach. Five interacting metaphor systems were identified: movement and development, bounded space, force and imposition, hierarchy and role positioning, and visibility and monitoring. These metaphor systems construct coaching as both developmental and relational, while also revealing tensions between autonomy and constraint, and between support and accountability. The analysis suggests that coaching is not experienced as a discrete intervention but is actively made meaningful through language and shaped by organisational context. The study contributes to coaching research by offering an interpretive account of how coaching was constructed through competing metaphor systems. By foregrounding metaphor, this study extends coaching research by illustrating how educators make sense of coaching and how these conceptualisations may shape its developmental, relational, and evaluative meanings in practice.

کوچینگ به طور فزاینده‌ای در مدارس به عنوان شکلی از یادگیری حرفه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد، با این حال پژوهش‌ها عمدتاً بر پیامدها و اجرا تمرکز داشته‌اند تا بر این‌که خودِ مربیان چگونه کوچینگ را درک می‌کنند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و بررسی می‌کند که مربیان دارای تجربه در ارائه، دریافت یا هماهنگی کوچینگ چگونه کوچینگ را از طریق استعاره مفهوم‌سازی می‌کنند. داده‌های کیفی از ۲۶ مربی شاغل در زمینه‌های مختلف مدارس بریتانیا گردآوری شد و شامل مصاحبه‌های فردی و گروه‌های متمرکز بود. این مقاله با به‌کارگیری رویکرد تحلیلی متمایز، از تحلیل استعارۀ استقرایی مبتنی بر روش شناسایی استعاره و رویکرد مبتنی بر گفتمان بهره می‌گیرد. پنج نظام استعاری متعامل شناسایی شد: حرکت و رشد، فضای محدود، نیرو و تحمیل، سلسله‌مراتب و جایگاه نقش، و رؤیت‌پذیری و پایش. این نظام‌های استعاری، کوچینگ را هم به عنوان فرایندی رشدی و رابطه‌ای می‌سازند و هم تنش‌هایی میان خودمختاری و محدودیت و میان حمایت و پاسخگویی را آشکار می‌کنند. تحلیل نشان می‌دهد که کوچینگ به عنوان مداخله‌ای مجزا تجربه نمی‌شود، بلکه به طور فعال از طریق زبان معنادار می‌گردد و توسط زمینه سازمانی شکل می‌گیرد. این مطالعه با ارائه گزارشی تفسیری از چگونگی ساخت کوچینگ از طریق نظام‌های استعاری رقیب، به پژوهش‌های کوچینگ کمک می‌کند. با برجسته‌کردن استعاره، این مطالعه پژوهش‌های کوچینگ را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که مربیان چگونه به کوچینگ معنا می‌دهند و این مفهوم‌سازی‌ها چگونه می‌تواند معانی رشدی، رابطه‌ای و ارزشیابی آن را در عمل شکل دهد.

With the spread of digital culture, parenting has become a discursive field in which expert knowledge circulates rapidly and motherhood and fatherhood are redefined. This study critically examines how digital parenting narratives are constructed through therapeutic culture and the norms, responsibilities, and forms of authority that produce desirable parenting. Accordingly, the Bir Aile Meselesi YouTube channel was designated as the case for a qualitative case study, and the spoken narratives of three parenting-focused episodes were analyzed thematically. The findings reveal a powerful narrative that constructs the child as a unique subject to be understood and the parent as responsible for interpreting the emotional needs underlying the behavior and regulating the relational climate. While compassion, connection, healthy communication, and self-reflexivity offer transformative alternatives to punitive approaches, they also transform parenting into an ongoing project of self-improvement. Although structural problems surrounding parenting are often reduced to matters of individual awareness and inner balance, clinical experience, personal narrative, vulnerability, and discursive appeals to audience participation are mobilized as resources through which speakers claim legitimacy for the channel’s therapeutic authority. Ultimately, through a call to abandon perfection, parenting is reframed around a new normative ideal: the “therapeutically competent parent.”

با گسترش فرهنگ دیجیتال، فرزندپروری به میدانی گفتمانی تبدیل شده است که در آن دانش تخصصی به سرعت گردش می‌کند و مادری و پدری بازتعریف می‌شوند. این پژوهش به‌طور انتقادی بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های فرزندپروری دیجیتال از طریق فرهنگ درمانی و هنجارها، مسئولیت‌ها و اشکال اقتداری که فرزندپروری مطلوب را تولید می‌کنند، ساخته می‌شوند. بر این اساس، کانال YouTube با عنوان Bir Aile Meselesi به عنوان مورد مطالعه کیفی انتخاب شد و روایت‌های شفاهی سه قسمت با تمرکز بر فرزندپروری به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایتی قدرتمند کودک را به عنوان سوژه‌ای منحصربه‌فرد که باید فهمیده شود، و والد را مسئول تفسیر نیازهای عاطفی زیرین رفتار و تنظیم فضای رابطه‌ای معرفی می‌کند. در حالی که شفقت، ارتباط، ارتباط سالم و خودبازاندیشی جایگزین‌های تحول‌آفرینی برای رویکردهای تنبیهی ارائه می‌دهند، این ویژگی‌ها همچنین فرزندپروری را به پروژه‌ای مستمر برای خودبهبودبخشی تبدیل می‌کنند. اگرچه مشکلات ساختاری پیرامون فرزندپروری اغلب به مسائل آگاهی فردی و تعادل درونی تقلیل می‌یابند، تجربه بالینی، روایت شخصی، آسیب‌پذیری و ارجاعات گفتمانی به مشارکت مخاطب به عنوان منابعی به کار گرفته می‌شوند که سخن‌گویان از طریق آن‌ها برای اقتدار درمانی کانال مشروعیت ادعا می‌کنند. در نهایت، از طریق دعوت به رها کردن کمال‌گرایی، فرزندپروری حول یک ایده‌آل هنجاری جدید بازتعریف می‌شود: «والد درمان‌مندانه شایسته».

Community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) is increasingly positioned as a mechanism for advancing graduate employability and social responsibility, yet the frameworks used to evaluate it remain anchored to countable proxies: employment rates, satisfaction scores, and placement completions. This provocation argues that these metrics are structurally misaligned with what WIL practitioners actually know about placement quality: knowledge that is relational, contextually rich, and routinely invisible in institutional reporting. As Generative AI enters WIL evaluation, this misalignment becomes urgent. Automating existing frameworks will not resolve their limitations, and risks further marginalising the evidence that most reliably signals whether community-engaged WIL is working. Drawing on research into practitioner agency in learning analytics, this provocation calls for evaluation frameworks that legitimise practitioner judgement, centre community partner perspectives, and deploy GenAI in service of relational knowledge rather than as a substitute for it. Effective WIL evaluation is not primarily a measurement problem, it is a question of whose evidence counts.

یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت جامعه، به طور فزاینده‌ای به عنوان سازوکاری برای ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و مسئولیت اجتماعی مطرح می‌شود، اما چارچوب‌هایی که برای ارزیابی آن به کار می‌روند همچنان به شاخص‌های قابل شمارش مانند نرخ اشتغال، امتیازات رضایت و تکمیل دوره‌های کارورزی متکی هستند. این مقاله استدلال می‌کند که این سنجه‌ها به طور ساختاری با آنچه متخصصان WIL درباره کیفیت دوره‌های کارورزی می‌دانند، ناسازگار است؛ دانشی که رابطه‌محور، غنی از زمینه و اغلب در گزارش‌های نهادی نامرئی است. با ورود هوش مصنوعی مولد به ارزیابی WIL، این ناسازگاری فوریت می‌یابد. خودکارسازی چارچوب‌های موجود، محدودیت‌های آن‌ها را رفع نخواهد کرد و خطر به حاشیه راندن بیشتر شواهدی را دارد که به طور قابل اعتماد نشان می‌دهد آیا WIL مبتنی بر جامعه مؤثر است یا خیر. با استناد به پژوهش‌ها درباره عاملیت متخصصان در تحلیل یادگیری، این مقاله خواستار چارچوب‌های ارزیابی است که داوری متخصصان را مشروعیت ببخشد، دیدگاه‌های شرکای جامعه را در مرکز قرار دهد و از هوش مصنوعی مولد در خدمت دانش رابطه‌ای بهره گیرد، نه به عنوان جایگزین آن. ارزیابی مؤثر WIL در درجه اول مسئله اندازه‌گیری نیست، بلکه پرسشی است درباره اینکه شواهد چه کسانی اهمیت دارد.

Cognitive flexibility requires rapid updating of internal representations when action–outcome contingencies change. Yet how feedback on a single trial reshapes the distributed activity patterns that implement these internal representations remains poorly understood. Using functional magnetic resonance imaging (fMRI) during probabilistic reversal learning, we show that a Q-learning model with separate learning rates outperforms a standard model and reveals stronger learning from positive than negative reward prediction errors (RPE). Reversal increases prediction error magnitude and induces rapid multivoxel reorganization in medial temporal and adjacent subcortical regions. During early reversal, RPE-related activity in right striatal and medial orbitofrontal regions predicts subsequent changes in right lateral orbitofrontal cortex (lOFC) representations; these effects occur only after nonrewarded outcomes. Moreover, greater representational change in lOFC is associated with weakening of the action policy, and this pattern change in right lOFC is related to reward-stay behavior. Together, these findings link lOFC updating to behavioral policy adjustment during reversal learning.

انعطاف‌پذیری شناختی مستلزم به‌روزرسانی سریع بازنمایی‌های درونی هنگام تغییر پیوستگی‌های عمل-پیامد است. با این حال، چگونگی تأثیر بازخورد یک آزمون منفرد بر الگوهای فعالیت توزیع‌شده که این بازنمایی‌های درونی را پیاده‌سازی می‌کنند، همچنان به‌خوبی شناخته نشده‌است. با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) در طول یادگیری معکوس احتمالاتی، نشان می‌دهیم که یک مدل یادگیری Q با نرخ‌های یادگیری جداگانه نسبت به مدل استاندارد عملکرد بهتری دارد و یادگیری قوی‌تری از خطاهای پیش‌بینی پاداش (RPE) مثبت نسبت به منفی را نشان می‌دهد. معکوس‌سازی، بزرگی خطای پیش‌بینی را افزایش داده و سازمان‌دهی مجدد سریع چند-وُکسلی را در نواحی تمپورال میانی و زیرقشری مجاور القا می‌کند. در اوایل معکوس‌سازی، فعالیت مرتبط با RPE در نواحی استریاتوم راست و اوربیتوفرنتال میانی پیش‌بینی‌کننده تغییرات بعدی در بازنمایی‌های قشر اوربیتوفرنتال جانبی راست (lOFC) است؛ این اثرات تنها پس از پیامدهای بدون پاداش رخ می‌دهد. افزون بر این، تغییر بازنمایشی بیشتر در lOFC با تضعیف سیاست عمل همراه است و این تغییر الگو در lOFC راست با رفتار باقی‌ماندن پس از پاداش مرتبط است. در مجموع، این یافته‌ها به‌روزرسانی lOFC را به تعدیل سیاست رفتاری در طول یادگیری معکوس پیوند می‌دهد.

Persistent assessment inequities in linguistically and culturally diverse classrooms necessitate contextually grounded frameworks that advance both academic excellence and educational justice. The study developed, implemented, and evaluated a culturally responsive, equity-driven, and differentiated pedagogical-assessment framework for STEM learning in multilingual and socioeconomically diverse classrooms in Ghana. A convergent parallel mixed-methods design integrated qualitative data (interviews, observations, focus groups) with quantitative measures (pre-post-tests, subscale gains, ANCOVA, and Bayesian analyses). The study involved 210 participants 24 STEM teachers, 6 headteachers, and 180 Primary 4-6 pupils from six public basic schools in Ghana. Quantitative findings revealed statistically significant learning gains across schools and domains. Mean post-test scores increased by 13.96 points (29.12%), with a large overall effect size (Cohen’s d = 1.68; Hedges’ g = 1.89; η ² = 0.79; p < 0.001), indicating strong practical and educational significance. Subscale analyses showed consistent and convergent gains across all framework dimensions, including conceptual mastery (d = 1.72), application of skills (d = 1.67), inclusive strategy use (d = 1.62), opportunity-to-learn (d = 1.59), tiered instruction (d = 1.66), flexible grouping (d = 1.64), linguistic alignment (d = 1.70), and cultural asset integration ( d = 1.69), all demonstrating large effects (d > 1.5). ANCOVA results confirmed significant effects of the intervention across all domains while controlling for pre-test performance, including inquiry-based STEM practices (F = 26.03, p < .001, η²ₚ = 0.10), integrated STEM tasks (F = 19.38, p < .001, η²ₚ = .077), equity-driven instructional practices (η²ₚ = 0.05–0.07), differentiated pedagogical assessment (η²ₚ = 0.04–0.05), and culturally responsive assessment practices (η²ₚ = 0.05–0.06). The pre-test covariate remained significant ( F = 88.21, p < .001, η² = 0.328), indicating the importance of baseline achievement while confirming robust intervention effects Bayesian analyses indicated strong evidential support (posterior probabilities > 0.98; Bayes Factors = 28.1–36.4). Qualitative findings corroborated these results, highlighting increased teacher capacity for culturally relevant task design and improved student engagement and identity affirmation. The study offers empirically grounded guidance for decolonizing STEM assessment in multilingual and underserved contexts.

تداوم نابرابری‌های ارزشیابی در کلاس‌های درس با تنوع زبانی و فرهنگی، چارچوب‌هایی را ایجاب می‌کند که مبتنی بر زمینه بوده و همزمان تعالی علمی و عدالت آموزشی را ارتقا دهند. این پژوهش، چارچوبی پداگوژیک-ارزشیابی مبتنی بر پاسخگویی فرهنگی، عدالت‌محور و تمایزیافته برای یادگیری STEM در کلاس‌های چندزبانه و با تنوع اجتماعی-اقتصادی در غنا توسعه داده، اجرا و ارزیابی کرد. طرح پژوهش آمیخته‌ی همگرا و موازی، داده‌های کیفی (مصاحبه‌ها، مشاهده‌ها، گروه‌های کانونی) را با سنجه‌های کمی (پیش‌آزمون-پس‌آزمون، افزایش زیرمقیاس‌ها، ANCOVA و تحلیل‌های بیزی) تلفیق نمود. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل ۲۱۰ نفر (۲۴ معلم STEM، ۶ مدیر مدرسه و ۱۸۰ دانش‌آموز پایه چهارم تا ششم ابتدایی) از شش مدرسه‌ی دولتی در غنا بودند. یافته‌های کمی نشان دادند که افزایش معنادار آماری در یادگیری در سراسر مدارس و حوزه‌ها مشاهده شد. میانگین نمرات پس‌آزمون به میزان ۱۳.۹۶ نمره (۲۹.۱۲٪) افزایش یافت و اندازه‌ی اثر کلی بزرگ بود (d کوهن = ۱.۶۸؛ g هجز = ۱.۸۹؛ η² = ۰.۷۹؛ p < 0.001) که دلالت بر اهمیت عملی و آموزشی قوی دارد. تحلیل زیرمقیاس‌ها، افزایش‌های همگرا و سازگار را در تمامی ابعاد چارچوب نشان داد، از جمله تسلط مفهومی (d = ۱.۷۲)، کاربرد مهارت‌ها (d = ۱.۶۷)، استفاده از راهبردهای فراگیر (d = ۱.۶۲)، فرصت برای یادگیری (d = ۱.۵۹)، آموزش لایه‌بندی‌شده (d = ۱.۶۶)، گروه‌بندی انعطاف‌پذیر (d = ۱.۶۴)، همسویی زبانی (d = ۱.۷۰) و ادغام سرمایه‌ی فرهنگی (d = ۱.۶۹) که همگی اندازه‌ی اثر بزرگ (d > ۱.۵) را نشان دادند. نتایج ANCOVA اثرات معنادار مداخله را در تمامی حوزه‌ها در حالی که عملکرد پیش‌آزمون کنترل شده بود تأیید کرد، از جمله شیوه‌های مبتنی بر پژوهش STEM (F = ۲۶.۰۳، p < .001، η²ₚ = ۰.۱۰)، تکالیف یکپارچه‌ی STEM (F = ۱۹.۳۸، p < .001، η²ₚ = .۰۷۷)، شیوه‌های تدریس عدالت‌محور (η²ₚ = ۰.۰۵–۰.۰۷)، ارزشیابی پداگوژیک تمایزیافته (η²ₚ = ۰.۰۴–۰.۰۵) و شیوه‌های ارزشیابی مبتنی بر پاسخگویی فرهنگی (η²ₚ = ۰.۰۵–۰.۰۶). متغیر همپراش پیش‌آزمون همچنان معنادار باقی ماند (F = ۸۸.۲۱، p < .001، η² = ۰.۳۲۸) که اهمیت پیشرفت پایه را در عین تأیید اثرات قوی مداخله نشان می‌دهد. تحلیل‌های بیزی شواهد قوی (احتمال پسین > ۰.۹۸؛ عوامل بیز = ۲۸.۱–۳۶.۴) را نشان دادند. یافته‌های کیفی این نتایج را تأیید کردند و افزایش ظرفیت معلمان برای طراحی تکالیف مرتبط با فرهنگ و بهبود مشارکت و تأیید هویت دانش‌آموزان را برجسته ساختند. این پژوهش راهنمایی مبتنی بر شواهد برای استعمارزدایی ارزشیابی STEM در زمینه‌های چندزبانه و محروم ارائه می‌دهد.

BACKGROUND: Central Sterile Supply Department (CSSD) staff members' mastery of professional knowledge and skills is associated with the quality of their work. OBJECTIVES: This study aimed to investigate the effect of problem-based learning in the training of CSSD nurses. METHODS: This study was conducted from April to October 2024. Forty CSSD nurses at our hospital were randomly assigned to the observation group (n = 20) or the control group (n = 20) using a random number table. The observation group received problem-based learning, while the control group received traditional training methods. After six months of training, the two groups were compared in terms of theoretical knowledge, practical skills, self-directed learning competence, teamwork skills and satisfaction with training. RESULTS: Scores for theoretical knowledge, practical skills, self-directed learning competence, teamwork skills and satisfaction with training were higher in the observation group than in the control group (P < 0.05). CONCLUSION: Problem-based learning could improve CSSD nurses' professional knowledge, practical skills and satisfaction with training.

زمینه: تسلط کارکنان بخش مرکزی استریل و تأمین ملزومات (CSSD) بر دانش و مهارت‌های حرفه‌ای با کیفیت کار آن‌ها مرتبط است. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر یادگیری مبتنی بر مسئله در آموزش پرستاران CSSD انجام شد. روش‌ها: این پژوهش از آوریل تا اکتبر ۲۰۲۴ انجام شد. چهل پرستار CSSD در بیمارستان ما با استفاده از جدول اعداد تصادفی به طور تصادفی به گروه مشاهده (n = 20) یا گروه کنترل (n = 20) تقسیم شدند. گروه مشاهده آموزش مبتنی بر مسئله دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل از روش‌های سنتی آموزش بهره‌مند شد. پس از شش ماه آموزش، دو گروه از نظر دانش نظری، مهارت‌های عملی، شایستگی یادگیری خودراهبر، مهارت‌های کار تیمی و رضایت از آموزش مقایسه شدند. نتایج: امتیازات دانش نظری، مهارت‌های عملی، شایستگی یادگیری خودراهبر، مهارت‌های کار تیمی و رضایت از آموزش در گروه مشاهده بالاتر از گروه کنترل بود (P < 0.05). نتیجه‌گیری: یادگیری مبتنی بر مسئله می‌تواند دانش حرفه‌ای، مهارت‌های عملی و رضایت از آموزش پرستاران CSSD را بهبود بخشد.

Teacher Professional Identity is critical for rural teacher recruitment and retention, but effective pathways for its construction remain limited. This study examines whether and how a holistically designed English pedagogy course, integrating theoretical learning and micro-teaching practices with guided reflective discourses, shapes the professional identities of rural pre-service teachers. A longitudinal study spanning one academic year was conducted with three rural pre-service teachers enrolled in the Excellent Teacher Program at a normal university in western China. Data were collected through semi-structured interviews and reflective journals. Drawing on Varghese et al.'s identity-in-practice and identity-in-discourse as a conceptual lens, and Wenger's three modes of belonging as explanatory tools, our dual-layered framework reveals two key transformations. First, the course significantly transformed participants' initially underdeveloped Teacher Professional Identity (self-doubt, narrow grammar and vocabulary focus) into a broader, more confident and committed identity. Two patterns of change were identified: broadening of pedagogical vision from discrete skills to holistic design, and affective repositioning from fear and doubt to confidence and clarity. Second, the course functioned as a discourse-rich community of practice wherein three mechanisms operated to facilitate identity (re)formation: engagement through micro-teaching and peer collaboration, imagination through exposure to contemporary theories, and alignment through guided reflections linking practice to professional standards. The study demonstrates that a campus-based, holistically designed pedagogy course can serve as an effective pathway for the professional identity construction of rural pre-service teachers, particularly in contexts where quality field placements are not feasible. It also highlights the need to integrate such on-campus training with authentic rural experiences (e.g., short-term placements) to translate identity gains into sustained commitment to rural teaching. These findings offer insights for teacher education policy and practice, with implications for addressing global challenges in rural teacher retention.

هویت حرفه‌ای معلم برای جذب و نگهداشت معلمان روستایی اهمیت حیاتی دارد، اما مسیرهای مؤثر برای ساخت آن همچنان محدود است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا و چگونه یک دوره آموزش زبان انگلیسی با طراحی کل‌نگر، که یادگیری نظری و تمرین‌های تدریس خرد را با گفتمان‌های بازتابی هدایت‌شده ادغام می‌کند، هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی را شکل می‌دهد. یک مطالعه طولی به مدت یک سال تحصیلی با سه معلم پیش‌خدمت روستایی که در برنامه معلم ممتاز در یک دانشگاه تربیت معلم در غرب چین ثبت‌نام کرده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و ژورنال‌های بازتابی گردآوری شد. با بهره‌گیری از چارچوب مفهومی هویت در عمل و هویت در گفتمان Varghese و همچنین سه شیوه تعلق Wenger به عنوان ابزارهای تبیینی، چارچوب دو‌لایه ما دو تحول کلیدی را آشکار می‌کند. نخست، این دوره هویت حرفه‌ای معلمی اولیه و کمتر توسعه‌یافته شرکت‌کنندگان (شک به خود، تمرکز محدود بر دستور زبان و واژگان) را به هویتی گسترده‌تر، با اعتماد به نفس و تعهد بیشتر تبدیل کرد. دو الگوی تغییر شناسایی شد: گسترش چشم‌انداز آموزشی از مهارت‌های مجزا به طراحی کل‌نگر و بازموضع‌یابی عاطفی از ترس و تردید به اعتماد به نفس و شفافیت. دوم، این دوره به عنوان یک جامعه عمل غنی از گفتمان عمل کرد که در آن سه سازوکار برای تسهیل (باز)شکل‌گیری هویت فعال بود: درگیری از طریق تدریس خرد و همکاری با همتایان، تخیل از طریق مواجهه با نظریه‌های معاصر و همسویی از طریق بازتاب‌های هدایت‌شده که عمل را به استانداردهای حرفه‌ای پیوند می‌داد. این مطالعه نشان می‌دهد که یک دوره آموزش معلمی مبتنی بر دانشگاه با طراحی کل‌نگر می‌تواند به عنوان مسیری مؤثر برای ساخت هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی عمل کند، به ویژه در زمینه‌هایی که امکان کارورزی میدانی با کیفیت وجود ندارد. همچنین بر ضرورت ادغام چنین آموزش‌های دانشگاهی با تجارب اصیل روستایی (مانند کارورزی‌های کوتاه‌مدت) برای تبدیل دستاوردهای هویتی به تعهد پایدار به تدریس در مناطق روستایی تأکید می‌کند. این یافته‌ها بینش‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل در آموزش معلم ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای مواجهه با چالش‌های جهانی در نگهداشت معلمان روستایی دارد.

This study aimed to examine how design strategies used by science communicators in informal learning environments (ILEs) could be adapted to develop a framework that supports scientific inquiry in under-resourced science classes. Using the analytic induction research strategy, a multiple-case study was conducted involving science communicators from three ILEs: National Science Museum (Thailand), Sci-Bono Discovery Centre (South Africa), and Tūhura Otago Museum (New Zealand). The Delphi technique was then used to validate the findings. Findings from the cases were reconciled with the literature from both formal and informal science education to develop a new inquiry learning design framework. The new framework, referred to as the Complementarity of Learning Framework (Colfram), consists of four simplified inquiry stages that are strengthened by design strategies from informal science learning environments. The Colfram is proposed as a design tool to assist teachers operating in under-resourced settings to develop their own inquiry learning materials. By combining the strengths of both formal and informal science learning viewpoints, we argue that the Colfram can better support teachers to develop material that achieves the broader goals of inquiry learning, which include cultivating STEM identities and sustained interest in science.

این مطالعه با هدف بررسی چگونگی تطبیق راهبردهای طراحی مورد استفاده توسط ارتباط‌دهندگان علم در محیط‌های یادگیری غیررسمی (ILEs) جهت توسعه یک چارچوب حمایتی برای پژوهش علمی در کلاس‌های علوم با منابع محدود انجام شد. با بهره‌گیری از راهبرد پژوهشی استقرا تحلیلی، یک مطالعه چندموردی با مشارکت ارتباط‌دهندگان علم از سه محیط یادگیری غیررسمی شامل موزه ملی علوم (تایلند)، مرکز اکتشاف Sci-Bono (آفریقای جنوبی) و موزه Tūhura Otago (نیوزیلند) انجام گرفت. سپس، جهت اعتبارسنجی یافته‌ها از تکنیک دلفی استفاده شد. یافته‌های حاصل از موارد موردی با ادبیات علمی آموزش علوم رسمی و غیررسمی تطبیق داده شد تا چارچوب جدیدی برای طراحی یادگیری پژوهشی تدوین گردد. چارچوب جدید که با عنوان چارچوب مکمل یادگیری (Colfram) معرفی می‌شود، شامل چهار مرحله ساده‌شده پژوهش است که با راهبردهای طراحی برگرفته از محیط‌های یادگیری علوم غیررسمی تقویت شده‌اند. Colfram به عنوان ابزاری طراحی برای کمک به معلمان در محیط‌های با منابع محدود جهت توسعه مواد یادگیری پژوهشی خود پیشنهاد می‌شود. با ترکیب نقاط قوت دیدگاه‌های آموزش علوم رسمی و غیررسمی، استدلال می‌شود که Colfram می‌تواند حمایت بهتری از معلمان در توسعه موادی که اهداف گسترده‌تر یادگیری پژوهشی از جمله پرورش هویت‌های STEM و علاقه پایدار به علم را محقق می‌سازد، فراهم آورد.

Teaching methods have undergone tremendous development in recent times. However, it is still observed that most teachers continue to rely on traditional methods based on rote instruction and memorization. Such methods are no longer compatible with the demands of the rapidly developing era. Therefore, teachers need to seek modern teaching methods that stimulate students’ thinking and convey knowledge to them in ways that enable them to acquire knowledge independently in the future, such as the Think–Pair–Share method and the Concepts Map method. This article presents a teaching model designed around the integration of these two methods, along with the design of a science lesson that illustrates how this integration can be implemented.

روش‌های تدریس در سال‌های اخیر دستخوش تحولات چشمگیری شده‌اند. با این حال، همچنان مشاهده می‌شود که اکثر معلمان به روش‌های سنتی مبتنی بر آموزش طوطی‌وار و حفظ کردن مطالب تکیه دارند. این روش‌ها دیگر با نیازهای عصر پرشتاب کنونی سازگار نیستند. بنابراین، معلمان باید به دنبال روش‌های نوین تدریس باشند که تفکر دانش‌آموزان را برانگیزد و انتقال دانش به آن‌ها را به گونه‌ای انجام دهد که بتوانند در آینده به طور مستقل به کسب دانش بپردازند؛ مانند روش فکر کن–جفت شو–به اشتراک بگذار و روش نقشه مفهومی. این مقاله مدلی آموزشی را ارائه می‌دهد که بر اساس تلفیق این دو روش طراحی شده است و همچنین طراحی یک درس علوم را که چگونگی اجرای این تلفیق را نشان می‌دهد، تشریح می‌کند.

Assessment and evaluation in distance education aim to ensure that learning outcomes are determined in a valid, reliable, and fair manner. While the flexibility in time and place offered by distance education allows for diversity in assessment and evaluation, problems such as academic integrity and technical issues, which undermine both validity and reliability, prevent the assessment from being conducted healthily. This research aims to investigate how an effective assessment process can be maintained in distance education. For this purpose, data were collected through Delphi rounds. Consensus was reached on the assessment and evaluation process in distance education through 3 rounds and 1 intermediate round, based on the expert panelists' opinions. As a result of the research findings, it was revealed that this process should be considered as a system. The sub-steps of this system include planning, measurement, and evaluation tools and environments, validity and reliability, protection of personal data, and support.

ارزیابی و سنجش در آموزش از راه دور با هدف اطمینان از تعیین نتایج یادگیری به شیوه‌ای معتبر، پایا و منصفانه انجام می‌شود. اگرچه انعطاف‌پذیری زمانی و مکانی که آموزش از راه دور فراهم می‌کند، امکان تنوع در ارزیابی و سنجش را به وجود می‌آورد، اما مسائلی همچون صداقت علمی و مشکلات فنی که هر دو روایی و پایایی را تضعیف می‌کنند، مانع از انجام صحیح ارزیابی می‌شوند. هدف این پژوهش بررسی چگونگی حفظ یک فرآیند ارزیابی مؤثر در آموزش از راه دور است. بدین منظور داده‌ها از طریق دورهای دلفی گردآوری شد. اجماع درباره فرآیند ارزیابی و سنجش در آموزش از راه دور طی سه دور و یک دور میانی، بر اساس نظرات اعضای پانل خبرگان حاصل شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که این فرآیند باید به عنوان یک سیستم در نظر گرفته شود. زیرگام‌های این سیستم شامل برنامه‌ریزی، ابزارها و محیط‌های سنجش و ارزیابی، روایی و پایایی، حفاظت از داده‌های شخصی و پشتیبانی است.

Teaching methods have undergone tremendous development in recent times. However, it is still observed that most teachers continue to rely on traditional methods based on rote instruction and memorization. Such methods are no longer compatible with the demands of the rapidly developing era. Therefore, teachers need to seek modern teaching methods that stimulate students’ thinking and convey knowledge to them in ways that enable them to acquire knowledge independently in the future, such as the Think–Pair–Share method and the Concepts Map method. This article presents a teaching model designed around the integration of these two methods, along with the design of a science lesson that illustrates how this integration can be implemented.

روش‌های تدریس در سال‌های اخیر دستخوش تحولات چشمگیری شده‌اند. با این حال، همچنان مشاهده می‌شود که اکثر معلمان به روش‌های سنتی مبتنی بر آموزش طوطی‌وار و حفظ کردن مطالب تکیه دارند. این روش‌ها دیگر با نیازهای عصر پرشتاب کنونی سازگار نیستند. بنابراین، معلمان باید به دنبال روش‌های نوین تدریس باشند که تفکر دانش‌آموزان را برانگیزد و انتقال دانش به آن‌ها را به گونه‌ای انجام دهد که بتوانند در آینده به طور مستقل به کسب دانش بپردازند؛ مانند روش فکر کن–جفت شو–به اشتراک بگذار و روش نقشه مفهومی. این مقاله مدلی آموزشی را ارائه می‌دهد که بر اساس تلفیق این دو روش طراحی شده است و همچنین طراحی یک درس علوم را که چگونگی اجرای این تلفیق را نشان می‌دهد، تشریح می‌کند.

Keystone Community Partnerships (KCP) is a community capacity building program inspired by the Collective Impact model (CI) – a project and partnership approach to achieve systems-level change by advancing equity, collaborative learning, goal alignment, and action integration. KCP leverages the collective resources, knowledge, and expertise of the university in collaboration with community stakeholders to address complex challenges and amplify existing community assets. This descriptive case study presents a literature review of CI generally, and an explanation of KCP specifically, along with community impacts and outcomes. Institutional challenges are outlined along with validation of the KCP program as an effective process to maximize broader impacts and collaborations to address these challenges. Recent community-based case studies are described to illustrate the program and its potential for engagement and impact. Finally, Youth Participatory Action Research is identified as an effective means for addressing the equity imperative within CI, as illustrated by the KCP case studies.

برنامه شراکت‌های کلیدی جامعه (Keystone Community Partnerships یا KCP) یک برنامه توانمندسازی ظرفیت جامعه است که از مدل تأثیر جمعی (Collective Impact یا CI) الهام گرفته شده است؛ رویکردی مبتنی بر پروژه و شراکت برای دستیابی به تغییرات در سطح نظام از طریق ارتقای عدالت، یادگیری مشارکتی، همسویی اهداف و یکپارچه‌سازی اقدامات. KCP با بهره‌گیری از منابع، دانش و تخصص جمعی دانشگاه در همکاری با ذی‌نفعان جامعه، به منظور مواجهه با چالش‌های پیچیده و تقویت دارایی‌های موجود جامعه عمل می‌کند. این مطالعه موردی توصیفی، مروری بر ادبیات مربوط به CI به طور کلی و تبیین KCP به طور خاص، همراه با تأثیرات و پیامدهای اجتماعی ارائه می‌دهد. چالش‌های نهادی تشریح شده و اعتبارسنجی برنامه KCP به عنوان یک فرایند مؤثر برای حداکثرسازی تأثیرات گسترده‌تر و همکاری‌ها جهت مواجهه با این چالش‌ها بیان می‌شود. مطالعات موردی اخیر مبتنی بر جامعه به منظور تبیین برنامه و ظرفیت آن برای مشارکت و تأثیرگذاری شرح داده شده‌اند. در نهایت، پژوهش مشارکتی اقدام‌محور جوانان به عنوان روشی مؤثر برای پاسخ به ضرورت عدالت در چارچوب CI، همان‌گونه که در مطالعات موردی KCP نشان داده شده است، معرفی می‌شود.

We review 58 experiments about "intuitive statistics" in mammals and birds, which investigate the animals' ability to make productive decisions when actions have probabilistic outcomes. We show that a stimulus-response associative model closely mirrors the animals' choices. The model reproduces qualitatively all results, and it accounts for an average 88% of the variance in 10 quantitative fits to data from 37 experiments with birds and mammals. The unexplained variance does not indicate processes more sophisticated than stimulus-response learning, as it either lies within measurement error or derives from animals making more mistakes than the stimulus-response model. These results confirm that associative learning models are a powerful tool in animal cognition research, often capable of unmatched quantitative accuracy. (PsycInfo Database Record (c) 2026 APA, all rights reserved).

ما ۵۸ آزمایش درباره «آمار شهودی» در پستانداران و پرندگان را مرور می‌کنیم که توانایی حیوانات در اتخاذ تصمیمات سازنده زمانی را که اقدامات پیامدهای احتمالی دارند، بررسی می‌کنند. ما نشان می‌دهیم که یک مدل اتّصال محرک-پاسخ به‌خوبی انتخاب‌های حیوانات را بازتولید می‌کند. این مدل به‌طور کیفی تمام نتایج را بازتولید می‌نماید و میانگین ۸۸ درصد از واریانس در ۱۰ برازش کمی به داده‌های حاصل از ۳۷ آزمایش با پرندگان و پستانداران را تبیین می‌کند. واریانس تبیین‌نشده نشان‌دهنده فرآیندهای پیچیده‌تر از یادگیری محرک-پاسخ نیست، زیرا یا درون خطای اندازه‌گیری قرار دارد یا ناشی از آن است که حیوانات خطاهای بیشتری نسبت به مدل محرک-پاسخ مرتکب می‌شوند. این نتایج تأیید می‌کنند که مدل‌های یادگیری اتّصالی ابزار قدرتمندی در پژوهش‌های شناخت حیوانی هستند و اغلب قادر به دقت کمی بی‌نظیری می‌باشند. (ثبت پایگاه داده PsycInfo (c) ۲۰۲۶ APA، تمامی حقوق محفوظ است).