مرور مقاله‌ها

This study aims to analyze the implementation of Deep Learning based on Teaching at the Right Level (TaRL) in creating meaningful learning in elementary schools. The diversity of students’ abilities requires teachers to provide learning experiences that are appropriate to students’ initial competencies, needs, and characteristics. TaRL focuses on identifying students’ actual learning levels through diagnostic assessment, flexible grouping, and appropriate learning interventions, while Deep Learning emphasizes three main principles: mindful, meaningful, and joyful learning. This study uses a literature review method to examine various previous studies on the implementation of Deep Learning based on Teaching at the Right Level (TaRL) in fostering meaningful learning in elementary schools. The findings indicate that the integration of TaRL and Deep Learning can support differentiated learning by aligning learning materials, activities, media, and assistance with students’ ability levels. Previous studies also report improvements in learning outcomes, student engagement, motivation, conceptual understanding, and participation. However, its implementation faces several challenges, including the accuracy of diagnostic assessments, limited instructional time, large class sizes, teacher readiness, preparation of differentiated learning resources, and students’ and parents’ acceptance of ability-based grouping. Therefore, the integration of Deep Learning and TaRL has the potential to create adaptive, active, contextual, and meaningful learning experiences in elementary schools through continuous assessment, flexible grouping, appropriate learning strategies, and strong teacher and school support.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای یادگیری عمیق مبتنی بر آموزش در سطح مناسب (Teaching at the Right Level یا TaRL) در ایجاد یادگیری معنادار در مدارس ابتدایی است. تنوع توانایی‌های دانش‌آموزان ایجاب می‌کند که معلمان تجربیات یادگیری متناسب با شایستگی‌های اولیه، نیازها و ویژگی‌های دانش‌آموزان فراهم کنند. TaRL بر شناسایی سطح واقعی یادگیری دانش‌آموزان از طریق ارزیابی تشخیصی، گروه‌بندی انعطاف‌پذیر و مداخلات آموزشی مناسب تمرکز دارد، در حالی که یادگیری عمیق سه اصل اصلی را مورد تأکید قرار می‌دهد: یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات به بررسی مطالعات پیشین درباره اجرای یادگیری عمیق مبتنی بر آموزش در سطح مناسب (TaRL) در تقویت یادگیری معنادار در مدارس ابتدایی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام TaRL و یادگیری عمیق می‌تواند از یادگیری تفکیکی با همسویی مواد آموزشی، فعالیت‌ها، رسانه‌ها و حمایت‌ها با سطح توانایی دانش‌آموزان حمایت کند. مطالعات پیشین همچنین بهبود در نتایج یادگیری، مشارکت دانش‌آموزان، انگیزش، درک مفهومی و حضور را گزارش کرده‌اند. با این حال، اجرای آن با چالش‌هایی همچون دقت ارزیابی‌های تشخیصی، محدودیت زمان تدریس، تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس، آمادگی معلمان، تهیه منابع یادگیری تفکیکی و پذیرش گروه‌بندی مبتنی بر توانایی توسط دانش‌آموزان و والدین مواجه است. بنابراین، ادغام یادگیری عمیق و TaRL این پتانسیل را دارد که از طریق ارزیابی مستمر، گروه‌بندی انعطاف‌پذیر، راهبردهای یادگیری مناسب و حمایت قوی معلم و مدرسه، تجربیات یادگیری سازگار، فعال، زمینه‌مند و معنادار را در مدارس ابتدایی ایجاد کند.

This study aims to analyze the implementation of the Blue Ocean Strategy in creating value innovation for Islamic education services at MTs Azzakiyyah, Bandung Regency. Employing a qualitative approach with a mini-study design, data were collected through interviews, observation, and documentation involving madrasah stakeholders. The data analysis applies the Blue Ocean Strategy framework utilizing the concepts of Value Innovation, Strategy Canvas, the Six Paths Framework, and the ERRC (Eliminate, Reduce, Raise, Create) grid to formulate a future value profile via the To-Be Strategy Canvas. The analytical focus is centered on identifying and reconstructing critical value factors to create service novelty. Furthermore, this analysis explores the potential shift from a mere program orientation toward value creation that integrates academic excellence, Islamic values, character building, technology, creativity, and parental partnerships. In this study, the concept of an "Islamic Student Experience-Based Madrasah" is positioned as a proposed value innovation to be confirmed through empirical field findings rather than as a predetermined conclusion. The findings are expected to provide strategic perspectives for developing Islamic education services that are adaptive to stakeholder needs, centered on meaningful student experiences, and firmly rooted in Islamic values and social well-being.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای راهبرد اقیانوس آبی در خلق نوآوری ارزش برای خدمات آموزش اسلامی در مدرسه متوسطه اسلامی MTs Azzakiyyah شهرستان باندونگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه کوچک انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی با مشارکت ذی‌نفعان مدرسه گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از چارچوب راهبرد اقیانوس آبی و مفاهیم نوآوری ارزش، بوم راهبرد، چارچوب شش مسیر و ماتریس ERRC (حذف، کاهش، افزایش، خلق) صورت گرفته تا نمایه ارزش آینده از طریق بوم راهبرد To-Be ترسیم شود. تمرکز تحلیلی بر شناسایی و بازسازی عوامل ارزش حیاتی به منظور خلق نوآوری در خدمات است. افزون بر این، این تحلیل به بررسی امکان گذار از رویکرد صرفاً برنامه‌محور به سوی خلق ارزش یکپارچه با برتری علمی، ارزش‌های اسلامی، پرورش شخصیت، فناوری، خلاقیت و مشارکت والدین می‌پردازد. در این پژوهش، مفهوم «مدرسه اسلامی مبتنی بر تجربه دانش‌آموز» به عنوان نوآوری ارزش پیشنهادی مطرح شده که صحت آن از طریق یافته‌های میدانی تجربی مورد تأیید قرار می‌گیرد و نه به عنوان نتیجه‌ای از پیش تعیین‌شده. انتظار می‌رود یافته‌ها دیدگاه‌های راهبردی برای توسعه خدمات آموزش اسلامی ارائه دهند که سازگار با نیازهای ذی‌نفعان، متمرکز بر تجارب معنادار دانش‌آموزان و ریشه‌دار در ارزش‌های اسلامی و بهزیستی اجتماعی باشد.

Data analysis is an important stage in educational research because it transforms raw data into meaningful information that can be used to answer research questions and formulate conclusions. This article discusses data analysis in educational research, including the meaning of data analysis, types of analysis, quantitative and qualitative analysis procedures, mixed-methods analysis, selection of analytical techniques, validity, interpretation, and the use of digital technology and artificial intelligence. This article uses a conceptual literature-review approach based on the submitted paper entitled Analisis Data dalam Penelitian Pendidikan and the methodological references contained in it. The discussion shows that data analysis cannot be separated from the research problem, objectives, research questions, and characteristics of the data. Quantitative analysis generally uses descriptive and inferential statistics, while qualitative analysis involves reading data, coding, categorizing, developing themes, and interpreting meaning. Mixed methods requires meaningful integration between quantitative and qualitative findings. The analysis also indicates that the use of statistical software and artificial intelligence can support researchers in processing and exploring data, but these technologies cannot replace the researcher's methodological judgment. Therefore, the quality of data analysis depends not merely on the complexity of the technique used, but on its suitability, transparency, validity, and the researcher's ability to interpret findings within the context of the research

تحلیل داده‌ها مرحله‌ای مهم در پژوهش‌های آموزشی است، زیرا داده‌های خام را به اطلاعات معناداری تبدیل می‌کند که می‌توان از آن‌ها برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش و تدوین نتایج استفاده کرد. این مقاله به بررسی تحلیل داده‌ها در پژوهش‌های آموزشی می‌پردازد و مفاهیمی چون معنای تحلیل داده‌ها، انواع تحلیل، رویه‌های تحلیل کمی و کیفی، تحلیل روش‌های ترکیبی، انتخاب فنون تحلیلی، روایی، تفسیر و استفاده از فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی را مورد بحث قرار می‌دهد. این مقاله با رویکرد مرور مفهومی ادبیات، مبتنی بر مقاله ارائه‌شده با عنوان «تحلیل داده‌ها در پژوهش آموزشی» و منابع روش‌شناختی مندرج در آن نگاشته شده است. بحث مقاله نشان می‌دهد که تحلیل داده‌ها از مسئله پژوهش، اهداف، پرسش‌های پژوهش و ویژگی‌های داده‌ها جدا نیست. تحلیل کمی عموماً از آمار توصیفی و استنباطی استفاده می‌کند، در حالی که تحلیل کیفی شامل خواندن داده‌ها، کدگذاری، دسته‌بندی، توسعه مضامین و تفسیر معنا است. روش‌های ترکیبی نیازمند ادغام معنادار یافته‌های کمی و کیفی هستند. تحلیل همچنین نشان می‌دهد که استفاده از نرم‌افزارهای آماری و هوش مصنوعی می‌تواند پژوهشگران را در پردازش و کاوش داده‌ها یاری کند، اما این فناوری‌ها جایگزین قضاوت روش‌شناختی پژوهشگر نمی‌شوند. بنابراین، کیفیت تحلیل داده‌ها صرفاً به پیچیدگی فنون مورد استفاده بستگی ندارد، بلکه به تناسب، شفافیت، روایی و توانایی پژوهشگر در تفسیر یافته‌ها در بستر پژوهش وابسته است.

This study aimed to describe the implementation of simulation game techniques based on Experiential Learning through classical guidance services to develop emotion regulation among seventh-grade students. The study was motivated by the developmental needs of students related to social responsibility and the importance of managing emotional responses in social interactions. This study employed Guidance and Counseling Action Research (PTBK) conducted in three cycles, each consisting of planning, action, observation, and reflection. The participants were 32 students of class VII-E at SMP Negeri 13 Madiun. The intervention applied Experiential Learning through different simulation games in each cycle, namely Guess the Emotional Situation in Cycle I, Emotion Snakes and Ladders in Cycle II, and Attitude Puzzle Relay in Cycle III. Data were collected through observation, student worksheets, reflections, and documentation, and were analyzed descriptively and qualitatively by comparing developments across cycles. The results showed a progressive development in students' emotion regulation. In Cycle I, students began to recognize emotions and their triggering situations. In Cycle II, students began to understand the relationship between situations, emotions, and emotional reactions. In Cycle III, students demonstrated the ability to consider alternative responses, explain the reasons for their choices, and understand the impact of their responses on themselves and others. These findings indicate that simulation games based on Experiential Learning can be used as an alternative approach in classical guidance services to facilitate students' gradual development of emotion regulation through concrete experiences, reflection, understanding, and application.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فنون بازی شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی از طریق خدمات راهنمایی کلاسیک به منظور توسعه تنظیم هیجان در میان دانش‌آموزان پایه هفتم بود. انگیزه این پژوهش، نیازهای رشدی دانش‌آموزان مرتبط با مسئولیت‌پذیری اجتماعی و اهمیت مدیریت پاسخ‌های هیجانی در تعاملات اجتماعی بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه انجام شد که هر چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۲ دانش‌آموز کلاس VII-E در دبیرستان دولتی شماره ۱۳ Madiun بودند. مداخله با به‌کارگیری یادگیری تجربی از طریق بازی‌های شبیه‌سازی متفاوت در هر چرخه اجرا شد؛ به‌طوری که در چرخه اول بازی «حدس موقعیت هیجانی»، در چرخه دوم بازی «مار و پله هیجانی» و در چرخه سوم بازی «پازل امدادی نگرش» مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، برگه‌های کار دانش‌آموزان، تأملات و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی و کیفی با مقایسه پیشرفت‌ها در چرخه‌های مختلف تحلیل شد. نتایج نشان داد که توسعه تدریجی در تنظیم هیجان دانش‌آموزان مشاهده گردید. در چرخه اول، دانش‌آموزان شروع به شناسایی هیجان‌ها و موقعیت‌های برانگیزاننده آن‌ها کردند. در چرخه دوم، دانش‌آموزان رابطه بین موقعیت‌ها، هیجان‌ها و واکنش‌های هیجانی را درک کردند. در چرخه سوم، دانش‌آموزان توانایی در نظر گرفتن پاسخ‌های جایگزین، توضیح دلایل انتخاب‌های خود و درک تأثیر پاسخ‌هایشان بر خود و دیگران را نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌های شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی می‌تواند به عنوان رویکردی جایگزین در خدمات راهنمایی کلاسیک برای تسهیل توسعه تدریجی تنظیم هیجان دانش‌آموزان از طریق تجارب عینی، تأمل، درک و کاربرد مورد استفاده قرار گیرد.

The ability of fifth-grade students at SDN Kalibening to write direct and indirect sentences was still low because instruction was teacher-centered and lacked concrete media. This classroom action research aimed to describe the implementation of Problem Based Learning (PBL) supported by Transformation Cards and Transformation Shirts, to determine the improvement in students' ability to write direct and indirect sentences, and to describe the obstacles encountered. The study followed the Kemmis and McTaggart model in two cycles in September 2026 with nine students. Cycle I used Transformation Cards in groups, while Cycle II used Transformation Shirts and a Help Post individually. Data were collected through written tests and observation and analyzed descriptively. The class mean score increased from 56.67 in Cycle I to 77.78 in Cycle II, and classical mastery increased from 44.44% to 77.78%, exceeding the 75% success indicator. The scores of all nine students increased, although two students remained below the minimum mastery criterion. The obstacles were the dominance of certain students in group work and the low basic reading and writing skills of two students. PBL supported by these media can be an alternative for teaching direct and indirect sentence writing in elementary schools.

توانایی دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Kalibening در نوشتن جملات مستقیم و غیرمستقیم همچنان پایین بود، زیرا آموزش به صورت معلم‌محور و بدون استفاده از رسانه‌های عینی انجام می‌شد. این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی با هدف توصیف اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با حمایت کارت‌های تبدیل و پیراهن‌های تبدیل، تعیین میزان بهبود توانایی دانش‌آموزان در نوشتن جملات مستقیم و غیرمستقیم، و توصیف موانع موجود انجام شد. این مطالعه بر اساس مدل Kemmis و McTaggart در دو چرخه در سپتامبر ۲۰۲۶ با حضور ۹ دانش‌آموز اجرا شد. در چرخه اول، کارت‌های تبدیل به صورت گروهی و در چرخه دوم، پیراهن‌های تبدیل و ایستگاه کمک به صورت فردی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق آزمون کتبی و مشاهده جمع‌آوری و به صورت توصیفی تحلیل شدند. میانگین نمره کلاس از ۵۶٫۶۷ در چرخه اول به ۷۷٫۷۸ در چرخه دوم افزایش یافت و تسلط کلاسیک از ۴۴٫۴۴٪ به ۷۷٫۷۸٪ رسید که از شاخص موفقیت ۷۵٪ فراتر رفت. نمرات هر ۹ دانش‌آموز افزایش یافت، اگرچه دو دانش‌آموز همچنان زیر معیار حداقل تسلط باقی ماندند. موانع موجود شامل سلطه برخی دانش‌آموزان در کار گروهی و پایین بودن مهارت‌های پایه خواندن و نوشتن دو دانش‌آموز بود. یادگیری مبتنی بر مسئله با حمایت این رسانه‌ها می‌تواند جایگزینی برای آموزش نوشتن جملات مستقیم و غیرمستقیم در مدارس ابتدایی باشد.

This study examines the implementation of collaborative supervision and its contribution to student well-being at MI Al Mubarok Uman Agung, Central Lampung Regency. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants included the principal, three classroom teachers, and three students selected purposively. Data were collected through semi-structured interviews, participant observation, and documentation. Data credibility was established through source and technique triangulation and member checking, while data analysis followed the interactive model of Miles and Huberman. The findings indicate that collaborative supervision was implemented through three interconnected stages: participatory planning, non-interventionist classroom observation, and dialogic reflection and follow-up. This approach reduced teachers' anxiety, encouraged openness during reflection, and supported changes in classroom practices. Its contribution to student well-being was most evident in the loving dimension through warmer teacher-student relationships and in the being dimension through greater student participation in learning. However, its contribution to the having and health dimensions remained limited because these aspects were closely related to school facilities and health-related policies. The study demonstrates that collaborative supervision can contribute to a school environment that supports student well-being, particularly by strengthening teachers' professional and interpersonal practices.

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت مشارکتی و نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان در مدرسه MI Al Mubarok Uman Agung، شهرستان لامپونگ مرکزی می‌پردازد. رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی به کار گرفته شده است. شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، سه معلم کلاس و سه دانش‌آموز بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری گردید. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تأمین شد و تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی از طریق سه مرحله به هم پیوسته شامل برنامه‌ریزی مشارکتی، مشاهده کلاس بدون مداخله و بازتاب و پیگیری گفت‌وگومحور اجرا شده است. این رویکرد موجب کاهش اضطراب معلمان، تقویت شفافیت در بازتاب و حمایت از تغییرات در شیوه‌های تدریس شد. نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان عمدتاً در بعد محبت‌آمیز از طریق روابط گرم‌تر معلم و دانش‌آموز و در بعد بودن از طریق مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در یادگیری مشهود بود. با این حال، نقش آن در ابعاد داشتن و سلامت محدود باقی ماند، زیرا این جنبه‌ها ارتباط نزدیکی با امکانات مدرسه و سیاست‌های مرتبط با سلامت داشتند. این پژوهش نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی می‌تواند به محیط مدرسه‌ای که از بهزیستی دانش‌آموزان حمایت می‌کند، به ویژه از طریق تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای و بین‌فردی معلمان، کمک نماید.

Uswatun Hasanah, 2026. Improving Students’ Elaboration Skills through the Guided Inquiry Learning Model in Natural and Social Sciences (IPAS) for Grade V Students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. Thesis, Study Program of Madrasah Ibtidaiyah Teacher Education, Faculty of Tarbiyah and Teacher Training, State Islamic University of Sulthan Thaha Saifuddin Jambi. This research was motivated by the low level of students’ elaboration skills in IPAS learning. Students still experienced difficulties in developing ideas or thoughts, providing detailed explanations, relating concepts to everyday life, expressing opinions, and asking meaningful questions. This condition was identified through an initial observation of 15 fifth-grade students, which showed that their elaboration skills were still in the low category. This study aimed to describe the implementation of the guided inquiry learning model and to determine the improvement of students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The research employed Classroom Action Research (CAR) using the Kurt Lewin model, which was conducted in two cycles. Each cycle consisted of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. Data were collected through observation and tests, while the data were analyzed quantitatively and descriptively. The research subjects consisted of 15 fifth-grade students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The results showed that the implementation of the guided inquiry learning model could improve students’ elaboration skills. In Cycle I, only 6 students or 40% achieved the minimum mastery criteria, indicating that the results had not yet met the success indicator. After improvements were made to the learning process in Cycle II, all 15 students achieved mastery, representing 100%, with an average score of 80. Teacher teaching activity also increased from 50% in Cycle I to 87% in Cycle II. Therefore, the implementation of the guided inquiry learning model can improve students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1.

اسواتون حسنح، ۲۰۲۶. افزایش مهارت‌های بسط دانش‌آموزان از طریق مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده در علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) برای دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱. پایان‌نامه، برنامه مطالعاتی آموزش معلمان مدرسه ابتدایی اسلامی، دانشکده تربیت و آموزش معلم، دانشگاه اسلامی دولتی سلطان طه صفی‌الدین جامبی. این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS انجام شد. دانش‌آموزان همچنان در توسعه ایده‌ها یا افکار، ارائه توضیحات جزئی، ارتباط مفاهیم با زندگی روزمره، بیان نظرات و طرح پرسش‌های معنادار با دشواری مواجه بودند. این وضعیت از طریق مشاهده اولیه ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم شناسایی شد که نشان داد مهارت‌های بسط آن‌ها همچنان در دسته پایین قرار دارد. هدف این مطالعه توصیف اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده و تعیین بهبود مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kurt Lewin در دو چرخه انجام شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شد و داده‌ها به صورت کمی و توصیفی تحلیل گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بودند. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را بهبود بخشد. در چرخه اول، تنها ۶ دانش‌آموز یا ۴۰٪ به حداقل معیار تسلط دست یافتند که نشان می‌دهد نتایج هنوز به شاخص موفقیت نرسیده است. پس از بهبود فرآیند یادگیری در چرخه دوم، همه ۱۵ دانش‌آموز به تسلط دست یافتند که معادل ۱۰۰٪ با میانگین نمره ۸۰ بود. فعالیت تدریس معلم نیز از ۵۰٪ در چرخه اول به ۸۷٪ در چرخه دوم افزایش یافت. بنابراین، اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بهبود بخشد.

This study aims to analyze the effect of emotional maturity on interpersonal communication skills among eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi. Adolescence is a developmental phase characterized by significant physical, psychological, social, and emotional changes. During this phase, interpersonal communication skills are important for supporting social relationships, academic achievement, and self-adjustment. However, adolescents differ in their communication abilities, which may be influenced by their level of emotional maturity. This study employed a quantitative method with an ex post-facto approach. The sample consisted of 170 eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi selected using simple random sampling. Data were collected through questionnaires and analyzed using normality, linearity, and simple regression tests. The results showed that students’ emotional maturity was classified as high, with a percentage of 80.64%, while their interpersonal communication skills were also classified as high, with a percentage of 80.91%. The analysis revealed a positive and significant effect of emotional maturity on interpersonal communication skills. The coefficient of determination was 0.734, indicating that emotional maturity contributed 73.4% to interpersonal communication skills, while the remaining 26.6% was influenced by other factors. Thus, the higher the students’ emotional maturity, the higher their interpersonal communication skills.

هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی در میان دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی است. نوجوانی مرحله‌ای از رشد است که با تغییرات قابل توجه جسمی، روان‌شناختی، اجتماعی و هیجانی همراه می‌باشد. در این مرحله، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی برای حمایت از روابط اجتماعی، موفقیت تحصیلی و سازگاری فردی اهمیت دارند. با این حال، نوجوانان در توانایی‌های ارتباطی خود تفاوت دارند که ممکن است تحت تأثیر سطح بلوغ هیجانی آن‌ها باشد. این پژوهش با روش کمی و رویکرد پس‌رویدادی انجام شده است. نمونه شامل ۱۷۰ دانش‌آموز پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های نرمالیتی، خطی بودن و رگرسیون ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بلوغ هیجانی دانش‌آموزان در سطح بالا با درصد ۸۰٫۶۴٪ و مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز در سطح بالا با درصد ۸۰٫۹۱٪ قرار دارد. تحلیل‌ها تأثیر مثبت و معنادار بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را نشان داد. ضریب تعیین ۰٫۷۳۴ بود که نشان می‌دهد بلوغ هیجانی ۷۳٫۴٪ از مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را تبیین می‌کند و ۲۶٫۶٪ باقیمانده تحت تأثیر عوامل دیگر است. بنابراین، هرچه بلوغ هیجانی دانش‌آموزان بالاتر باشد، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز بالاتر خواهد بود.

Social Emotional Learning (SEL) is an essential approach in Physical Education (PJOK) to enhance students' self-confidence and motor skills. This study aims to examine the implementation of Social Emotional Learning (SEL) based on the CASEL framework to improve self-confidence and candle pose (sikap lilin) skill among Grade X.3 students at SMA YP Unila. This study used a Classroom Action Research (CAR) method based on Kemmis & Taggart model consisting of two cycles with 36 students as subjects. Data were collected using observation sheets, self-confidence questionnaires, field notes, and documentation. The results showed that the application of SEL significantly increased students' self-confidence from an average of 58.3% (moderate) in pre-cycle, to 72.5% (good) in Cycle I, and reached 86.4% (very good) in Cycle II. Classical mastery of the candle pose skill increased from 41.7% (15 students) in pre-cycle, to 66.7% (24 students) in Cycle I, and achieved 88.9% (32 students) in Cycle II. In conclusion, Social Emotional Learning is effective in increasing self-confidence and physical performance in gymnastics learning.

یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) رویکردی اساسی در آموزش تربیت‌بدنی (PJOK) به منظور ارتقاء اعتماد به نفس و مهارت‌های حرکتی دانش‌آموزان است. هدف این پژوهش بررسی اجرای یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) مبتنی بر چارچوب CASEL برای بهبود اعتماد به نفس و مهارت وضعیت شمع (sikap lilin) در میان دانش‌آموزان پایه دهم.۳ دبیرستان YP UNILA می‌باشد. این پژوهش با روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis & Taggart در دو چرخه و با شرکت ۳۶ دانش‌آموز انجام شد. داده‌ها با استفاده از برگه‌های مشاهده، پرسشنامه اعتماد به نفس، یادداشت‌های میدانی و مستندسازی گردآوری شدند. نتایج نشان داد که اجرای SEL به طور معناداری اعتماد به نفس دانش‌آموزان را از میانگین ۵۸.۳٪ (متوسط) در پیش‌چرخه، به ۷۲.۵٪ (خوب) در چرخه اول و ۸۶.۴٪ (بسیار خوب) در چرخه دوم افزایش داد. تسلط کلاسیک بر مهارت وضعیت شمع نیز از ۴۱.۷٪ (۱۵ دانش‌آموز) در پیش‌چرخه، به ۶۶.۷٪ (۲۴ دانش‌آموز) در چرخه اول و ۸۸.۹٪ (۳۲ دانش‌آموز) در چرخه دوم رسید. در نتیجه، یادگیری اجتماعی‌عاطفی در افزایش اعتماد به نفس و عملکرد جسمانی در آموزش ژیمناستیک مؤثر است.

The transformation of 21st-century education demands the strengthening of higher-order thinking skills, known as the 4Cs (critical thinking, creativity, communication, and collaboration), along with the need for technology integration in the learning and assessment process. In the context of Sekolah Penggerak (Moving Schools), Indonesian language teachers have a strategic role in designing assessments that are oriented not only toward cognitive achievement but also toward developing students' competencies and character. This study aims to examine the implementation of the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) approach in assessing 4C skills, formulate an effective TPACK-based 4C skills assessment model, and construct an applicable assessment concept for Indonesian language teachers at Sekolah Penggerak (Moving Schools) in Bali Province. This study used a mixed methods approach with an exploratory design. Qualitative data were obtained through observation, document study, in-depth interviews, and focus group discussions (FGDs), while quantitative data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. The study subjects included Indonesian language teachers, school principals, and educational stakeholders at Sekolah Penggerak (Moving Schools) in Bali Province. Qualitative data were analyzed using thematic analysis, while quantitative data were analyzed using descriptive statistics. The research results show that Indonesian language teachers have positive perceptions of the implementation of the TPACK-based 4C skills assessment. The integration of technology into the assessment is considered capable of increasing student engagement, encouraging reflection on learning, and strengthening student-centered learning. The developed assessment model emphasizes the integration of learning objectives, pedagogical strategies, Indonesian language content, and the contextual use of digital technology. The resulting assessment concept is flexible, adaptive, and relevant to the characteristics of the Driving Schools and the implementation of the Independent Curriculum.

تحول آموزش قرن بیست و یکم مستلزم تقویت مهارت‌های تفکر سطح بالاتر، که به عنوان مهارت‌های 4C (تفکر انتقادی، خلاقیت، ارتباط و همکاری) شناخته می‌شوند، همراه با نیاز به ادغام فناوری در فرایند یاددهی و ارزیابی است. در زمینه مدارس پیشرو (Sekolah Penggerak)، معلمان زبان اندونزیایی نقش راهبردی در طراحی ارزیابی‌هایی دارند که نه تنها بر دستاوردهای شناختی بلکه بر توسعه شایستگی‌ها و شخصیت دانش‌آموزان نیز متمرکز است. هدف این پژوهش بررسی اجرای رویکرد دانش محتوایی-آموزشی-فناورانه (TPACK) در ارزیابی مهارت‌های 4C، تدوین یک مدل ارزیابی مؤثر مبتنی بر TPACK برای مهارت‌های 4C و ساخت یک مفهوم ارزیابی قابل اجرا برای معلمان زبان اندونزیایی در مدارس پیشرو استان بالی است. این پژوهش با رویکرد روش ترکیبی و طرح اکتشافی انجام شد. داده‌های کیفی از طریق مشاهده، مطالعه اسناد، مصاحبه‌های عمیق و بحث‌های گروهی متمرکز (FGD) گردآوری شد و داده‌های کمی از طریق پرسشنامه‌هایی که روایی و پایایی آن‌ها آزمون شده بود، جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل معلمان زبان اندونزیایی، مدیران مدارس و ذینفعان آموزشی مدارس پیشرو استان بالی بودند. داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک و داده‌های کمی با آمار توصیفی تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که معلمان زبان اندونزیایی نگرش مثبتی نسبت به اجرای ارزیابی مهارت‌های 4C مبتنی بر TPACK دارند. ادغام فناوری در ارزیابی، موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان، تشویق به بازتاب یادگیری و تقویت یادگیری دانش‌آموزمحور می‌شود. مدل ارزیابی توسعه‌یافته بر ادغام اهداف یادگیری، راهبردهای آموزشی، محتوای زبان اندونزیایی و استفاده زمینه‌ای از فناوری دیجیتال تأکید دارد. مفهوم ارزیابی حاصل، انعطاف‌پذیر، سازگار و متناسب با ویژگی‌های مدارس پیشرو و اجرای برنامه درسی مستقل است.

This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.

این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهره‌برداری از سامانه‌های مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیش‌دبستانی (PAUD) پس از همه‌گیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالش‌های موجود در این زمینه انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا می‌کند، جمع‌آوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شده‌است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده‌است. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که استفاده از Google Classroom به‌صورت گزینشی و انطباقی انجام می‌شود و عمدتاً به‌عنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیت‌های عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاه‌ها به کار می‌رود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابی‌ها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیت‌های مربوط به سهمیه ذخیره‌سازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفته‌است. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیش‌دبستانی کمک می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعمل‌های زمینه‌ای‌تر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهش‌های بیشتر با مشارکت دامنه وسیع‌تری از آزمودنی‌ها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه می‌شود.

Educational transformation in the digital era requires a shift in the learning paradigm that emphasizes not only mastery of subject matter but also the development of students' creativity, critical thinking, digital literacy, and other essential competencies. The implementation of the Merdeka Curriculum provides greater flexibility for educational institutions and teachers to design learning activities according to students' needs while utilizing technological developments. Within this context, the integration of digital technology and Artificial Intelligence (AI) has the potential to accelerate the transformation of learning practices. This study aims to analyze the transformation of the Merdeka Curriculum through the integration of technology and Artificial Intelligence in learning, while identifying its impacts, opportunities, challenges, and implications for the roles of teachers and students' learning experiences. This research employs a qualitative approach using a literature review method. Data were obtained through the examination of books, scholarly journal articles, educational policy documents, and academic publications relevant to the Merdeka Curriculum, educational technology, and Artificial Intelligence in education. The data were analyzed using a descriptive-analytical approach by identifying, classifying, comparing, and synthesizing relevant findings from the literature. The results indicate that the integration of technology and AI can broaden access to learning resources, support more personalized and adaptive learning, assist teachers in developing instructional materials and assessments, and facilitate project-based learning and the development of twenty-first-century skills. Nevertheless, this transformation also presents several challenges, including unequal access to technology, disparities in teachers' digital competencies, the reliability of AI-generated information, data privacy concerns, potential student dependency on technology, and ethical issues related to academic integrity. Therefore, the integration of technology and AI within the Merdeka Curriculum should be positioned as a pedagogical instrument that supports educational objectives rather than as a replacement for teachers. Sustainable curriculum transformation requires strengthening teachers' digital and pedagogical competencies, establishing clear policies for the responsible use of AI, developing students' AI literacy, and implementing technology in ways that remain oriented toward human development and educational needs.

تحول آموزشی در عصر دیجیتال مستلزم تغییر در پارادایم یادگیری است که نه تنها بر تسلط بر محتوای درسی تأکید دارد، بلکه بر توسعهٔ خلاقیت، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و سایر شایستگی‌های اساسی دانش‌آموزان نیز تمرکز می‌کند. اجرای برنامهٔ درسی مردکا انعطاف‌پذیری بیشتری را برای مؤسسات آموزشی و معلمان فراهم می‌کند تا فعالیت‌های یادگیری را متناسب با نیازهای دانش‌آموزان و با بهره‌گیری از پیشرفت‌های فناوری طراحی کنند. در این زمینه، ادغام فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل تسریع تحول در شیوه‌های یادگیری را دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول برنامهٔ درسی مردکا از طریق ادغام فناوری و هوش مصنوعی در آموزش و شناسایی تأثیرات، فرصت‌ها، چالش‌ها و پیامدهای آن برای نقش معلمان و تجارب یادگیری دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات انجام شده است. داده‌ها از طریق بررسی کتاب‌ها، مقالات علمی-پژوهشی، اسناد سیاست‌گذاری آموزشی و انتشارات دانشگاهی مرتبط با برنامهٔ درسی مردکا، فناوری آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شده‌اند. داده‌ها با رویکرد توصیفی-تحلیلی و از طریق شناسایی، طبقه‌بندی، مقایسه و تلفیق یافته‌های مرتبط از منابع مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان می‌دهد که ادغام فناوری و هوش مصنوعی می‌تواند دسترسی به منابع یادگیری را گسترش دهد، از یادگیری شخصی‌سازی‌شده و تطبیقی حمایت کند، به معلمان در توسعهٔ مواد آموزشی و ارزشیابی‌ها یاری رساند و یادگیری مبتنی بر پروژه و توسعهٔ مهارت‌های قرن بیست‌ویکم را تسهیل کند. با این حال، این تحول با چالش‌هایی نیز همراه است؛ از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، تفاوت در شایستگی‌های دیجیتال معلمان، پایایی اطلاعات تولیدشده توسط هوش مصنوعی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی داده‌ها، احتمال وابستگی دانش‌آموزان به فناوری و مسائل اخلاقی مرتبط با صداقت علمی. بنابراین، ادغام فناوری و هوش مصنوعی در برنامهٔ درسی مردکا باید به عنوان ابزاری آموزشی در خدمت اهداف تربیتی و نه جایگزین معلم تلقی شود. تحول پایدار برنامهٔ درسی مستلزم تقویت شایستگی‌های دیجیتال و آموزشی معلمان، تدوین سیاست‌های شفاف برای استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی، توسعهٔ سواد هوش مصنوعی در دانش‌آموزان و به‌کارگیری فناوری به گونه‌ای است که همچنان بر رشد انسانی و نیازهای آموزشی متمرکز باشد.

Science learning at the junior secondary school (SMP) level plays a strategic role in developing students’ scientific literacy and critical thinking skills; however, its implementation continues to face various structural and pedagogical challenges. This study aims to analyze the problems of science learning at the SMP level in Parigi Moutong Regency from the perspective of science teachers as curriculum implementers in the field. A descriptive qualitative approach was employed, involving ten science teachers from ten public junior secondary schools distributed across several sub-districts with varying accreditation levels of A, B, and C. Data were collected using an instrument combining a four-point Likert scale and open-ended questions covering four aspects: scientific literacy, learning conditions, technology utilization, and virtual laboratory experience. The data were analyzed thematically through the stages of data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that the main problems include low levels of students’ scientific literacy and critical thinking skills, learning that tends to emphasize procedural mastery of concepts and remains teacher-centered, limited laboratory facilities and practical equipment, and suboptimal utilization of digital technology, although most teachers are familiar with virtual laboratories such as PhET. Science teachers expressed the need for capacity building through training, integration of STEM-based Problem-Based Learning and Project-Based Learning models, and more systematic utilization of virtual laboratories. These findings provide a basis for strengthening teacher competencies and developing contextual learning innovations that are responsive to regional conditions.

آموزش علوم در مقطع متوسطه اول نقش راهبردی در توسعه سواد علمی و مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان ایفا می‌کند؛ با این حال، اجرای آن همچنان با چالش‌های ساختاری و آموزشی متعددی مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل مسائل آموزش علوم در مقطع متوسطه اول شهرستان پاریگی موتونگ از منظر دبیران علوم به عنوان مجریان برنامه درسی در میدان عمل است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و شامل ده دبیر علوم از ده مدرسه متوسطه اول دولتی در مناطق مختلف با سطوح اعتبارسنجی A، B و C می‌باشد. داده‌ها با استفاده از ابزاری ترکیبی شامل مقیاس لیکرت چهار گزینه‌ای و پرسش‌های باز در چهار محور سواد علمی، شرایط یادگیری، بهره‌گیری از فناوری و تجربه آزمایشگاه مجازی گردآوری شد. داده‌ها به صورت موضوعی و از طریق مراحل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مسائل اصلی شامل پایین بودن سطح سواد علمی و مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان، آموزش مبتنی بر تسلط رویه‌ای بر مفاهیم و محوریت معلم، محدودیت امکانات آزمایشگاهی و تجهیزات عملی و استفاده ناکافی از فناوری دیجیتال است، هرچند اکثر دبیران با آزمایشگاه‌های مجازی مانند PhET آشنایی دارند. دبیران علوم نیاز به توانمندسازی از طریق آموزش، ادغام الگوهای یادگیری مبتنی بر مسئله و پروژه با رویکرد STEM و بهره‌گیری نظام‌مندتر از آزمایشگاه‌های مجازی را ابراز کردند. این یافته‌ها مبنایی برای تقویت شایستگی‌های معلمان و توسعه نوآوری‌های آموزشی زمینه‌مند و متناسب با شرایط منطقه‌ای فراهم می‌کند.

This study aims to analyze the implementation of Multiple Intelligences (MI)-based Islamic Religious Education (PAI), learning strategies, assessment, its impacts on students, and supporting and inhibiting factors from the perspective of Islamic epistemology. The study employed a Systematic Literature Review (SLR) following the PRISMA 2020 guidelines. The literature was searched using the keywords Multiple Intelligences, Islamic Religious Education, Islamic Education, and Pendidikan Agama Islam, and was analyzed through thematic synthesis of studies that met the inclusion criteria. The findings indicate that MI implementation involves planning based on the identification of students’ potential, learning activities using various methods, media, activities, and learning experiences, as well as multidimensional assessment. The strategies identified include discussion, demonstration, worship practices, role play, project-based learning, digital media, collaborative activities, reflection, and environment-based learning. These approaches have the potential to improve student engagement, motivation, creativity, communication, critical thinking, problem-solving, and learning outcomes. From the perspective of Islamic epistemology, MI can be positioned as a pedagogical framework that optimizes human potential through the integration of revelation, reason, empirical experience, and reflection. However, its implementation continues to face limitations related to teacher competence, time, facilities, and assessment. This review emphasizes that MI is more appropriately understood as a learning design framework for developing students’ potential holistically rather than as an instrument for labeling intelligence.

هدف این پژوهش تحلیل پیاده‌سازی آموزش دینی اسلامی (PAI) مبتنی بر هوش‌های چندگانه (MI)، راهبردهای یادگیری، ارزیابی، تأثیرات آن بر دانش‌آموزان و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده از منظر معرفت‌شناسی اسلامی است. این مطالعه با بهره‌گیری از مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA 2020 انجام شده است. جستجوی منابع با استفاده از کلیدواژه‌های Multiple Intelligences، Islamic Religious Education، Islamic Education و Pendidikan Agama Islam صورت گرفته و مطالعات واجد شرایط از طریق سنتز موضوعی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیاده‌سازی MI شامل برنامه‌ریزی مبتنی بر شناسایی ظرفیت‌های دانش‌آموزان، فعالیت‌های یادگیری با بهره‌گیری از روش‌ها، رسانه‌ها، فعالیت‌ها و تجارب یادگیری متنوع و همچنین ارزیابی چندبعدی است. راهبردهای شناسایی‌شده شامل بحث، نمایش، تمرینات عبادی، ایفای نقش، یادگیری مبتنی بر پروژه، رسانه‌های دیجیتال، فعالیت‌های مشارکتی، تأمل و یادگیری مبتنی بر محیط می‌باشد. این رویکردها پتانسیل ارتقای مشارکت، انگیزه، خلاقیت، ارتباط، تفکر انتقادی، حل مسئله و پیامدهای یادگیری دانش‌آموزان را دارند. از منظر معرفت‌شناسی اسلامی، MI می‌تواند به عنوان چارچوبی تربیتی برای بهینه‌سازی ظرفیت‌های انسانی از طریق ادغام وحی، عقل، تجربه‌ی تجربی و تأمل جایگاه یابد. با این حال، اجرای آن همچنان با محدودیت‌هایی نظیر شایستگی معلمان، زمان، امکانات و ارزیابی مواجه است. این مرور تأکید می‌کند که MI بیشتر به عنوان چارچوبی برای طراحی یادگیری جهت توسعه‌ی همه‌جانبه‌ی ظرفیت‌های دانش‌آموزان قابل فهم است تا ابزاری برای برچسب‌زنی هوش.

Heterogeneous grouping with identical worksheets did not accommodate the diverse learning readiness of fourth-grade students in Pancasila Education. More capable students became peer tutors, less ready students relied on them, and the teacher struggled to focus guidance. This classroom action research aimed to improve mastery learning on rules in the surrounding environment through Teaching at the Right Level with homogeneous grouping based on learning readiness. The study was conducted at UPTD SDN Keleyan 1 in two cycles, each consisting of one meeting, with 24 fourth-grade students. Worksheets were tiered by readiness in both cycles; in cycle 1 they were completed in groups of 4–5 and in cycle 2 in pairs. Data were collected through a diagnostic assessment and end-of-cycle tests and analyzed descriptively. Mastery learning was 54.17% at baseline and fell to 29.17% in cycle 1 because students were not yet accustomed to homogeneous grouping and some worked half-heartedly; it then rose to 91.67% in cycle 2. Mean scores were 66.25, 52.29, and 83.33. Readiness-based homogeneous grouping in small groups effectively improved mastery learning.

گروه‌بندی ناهمگن با برگه‌های کار یکسان، تنوع آمادگی یادگیری دانش‌آموزان پایه چهارم در آموزش پاندچاسیلا را در نظر نمی‌گرفت. دانش‌آموزان توانمندتر به عنوان همیار آموزشی عمل می‌کردند، دانش‌آموزان با آمادگی کمتر به آن‌ها متکی می‌شدند و معلم در هدایت متمرکز با دشواری مواجه بود. این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای موفقیت تحصیلی در زمینه قوانین محیط پیرامون از طریق آموزش در سطح مناسب با گروه‌بندی همگن بر اساس آمادگی یادگیری انجام شد. این مطالعه در دبستان UPTD SDN Keleyan 1 در دو چرخه، هر یک شامل یک جلسه، با حضور ۲۴ دانش‌آموز پایه چهارم اجرا گردید. برگه‌های کار در هر دو چرخه بر اساس آمادگی، سطح‌بندی شده بودند؛ در چرخه اول به صورت گروه‌های ۴ تا ۵ نفره و در چرخه دوم به صورت دو نفره تکمیل شدند. داده‌ها از طریق ارزیابی تشخیصی و آزمون‌های پایان چرخه گردآوری و به صورت توصیفی تحلیل شدند. موفقیت تحصیلی در آغاز ۵۴٫۱۷٪ بود و در چرخه اول به ۲۹٫۱۷٪ کاهش یافت، زیرا دانش‌آموزان هنوز به گروه‌بندی همگن عادت نکرده بودند و برخی با بی‌انگیزگی کار می‌کردند؛ سپس در چرخه دوم به ۹۱٫۶۷٪ افزایش یافت. میانگین نمرات به ترتیب ۶۶٫۲۵، ۵۲٫۲۹ و ۸۳٫۳۳ بود. گروه‌بندی همگن بر اساس آمادگی در گروه‌های کوچک به طور مؤثری موفقیت تحصیلی را بهبود بخشید.

This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.

این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.

This descriptive-correlational study examined the relationship between teacher–pupils’ interaction and the academic performance of Grade VI pupils in Edukasyon sa Pagpapakatao (EsP) at Bislig City SPED Center during School Year 2025–2026. The study involved 63 Grade VI pupils selected through complete enumeration. Teacher–pupils’ interaction was assessed in terms of emotional support, classroom management, and instructional support using the adapted Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR), while academic performance was measured through official quarterly grades. Findings showed that teacher–pupils’ interaction was generally high, with emotional support consistently demonstrated and classroom management and instructional support often demonstrated. Pupils likewise exhibited generally very satisfactory academic performance. Correlation analysis revealed a statistically significant moderate positive relationship between teacher–pupils’ interaction and academic performance (r = 0.452, p < 0.05), indicating that stronger classroom interactions were associated with better academic outcomes. Based on the findings, interventions emphasizing emotional support, effective classroom management, instructional support, and learner engagement in values-based activities were proposed to further strengthen pupils’ performance in EsP.

این پژوهش توصیفی-همبستگی به بررسی رابطه بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش ارزش‌های انسانی (Edukasyon sa Pagpapakatao یا EsP) در مرکز آموزش ویژه بیسلیگ سیتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. جامعه پژوهش شامل ۶۳ دانش‌آموز پایه ششم بود که به روش سرشماری کامل انتخاب شدند. تعامل معلم و دانش‌آموزان از نظر حمایت عاطفی، مدیریت کلاس و حمایت آموزشی با استفاده از نسخه اقتباس‌شده ابزار Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR) ارزیابی شد و عملکرد تحصیلی از طریق نمرات رسمی فصلی سنجیده شد. یافته‌ها نشان داد که تعامل معلم و دانش‌آموزان به طور کلی در سطح بالایی قرار دارد، به طوری که حمایت عاطفی به طور مستمر و مدیریت کلاس و حمایت آموزشی اغلب نشان داده می‌شود. همچنین، دانش‌آموزان به طور کلی عملکرد تحصیلی بسیار رضایت‌بخشی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت متوسط و معناداری وجود دارد (r = 0.452, p < 0.05)، که بیانگر آن است که تعاملات قوی‌تر در کلاس با پیامدهای تحصیلی بهتر همراه است. بر اساس یافته‌ها، مداخلاتی با تأکید بر حمایت عاطفی، مدیریت مؤثر کلاس، حمایت آموزشی و مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های مبتنی بر ارزش‌ها برای تقویت بیشتر عملکرد دانش‌آموزان در EsP پیشنهاد شد.

ICT-based teaching and integration refers to the extent to which teachers utilize ICT tools and digital resources as part of their instructional practices to improve lesson delivery, learner engagement, classroom interaction, and achievement of learning objectives. This study assessed the ICT-based teaching and integration in relation to students’ academic achievement of Cuaming Elementary and Cuaming High School during the School Year 2025-2026 as basis for the development of an action plan to improve technology-assisted instruction. Adopting a descriptive quantitative analysis enriched by qualitative insights, the study surveyed 40 elementary and secondary school teachers, focusing on the effectiveness of ICT-based teaching and integration to classroom learning. The study was found out that both ICT-based teaching and ICT integration were highly effective. The study revealed that ICT-based teaching and ICT integration, academic achievement and ICT-based teaching and academic achievement and ICT integration are significantly related to each other, concluding that there was a greatly contribution of ICT-based teaching and integration to the students' academic achievement through its General Scholastic Average and recommends that teachers must undergo training programs, seminars and LAC Sessions on the integration of ICT in teaching and learning to enhance more the students’ academic achievement.

تدریس مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و ادغام آن به میزان استفاده معلمان از ابزارهای ICT و منابع دیجیتال به عنوان بخشی از شیوه‌های آموزشی خود برای بهبود ارائه درس، افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعامل کلاسی و دستیابی به اهداف یادگیری اشاره دارد. این پژوهش، تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن را در ارتباط با پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبستان و دبیرستان کوامینگ در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ به عنوان مبنایی برای تدوین برنامه عملیاتی به منظور بهبود آموزش مبتنی بر فناوری مورد ارزیابی قرار داد. با اتخاذ رویکرد توصیفی-کمی و غنی‌سازی یافته‌ها با بینش‌های کیفی، پژوهش حاضر با نظرسنجی از ۴۰ معلم مقطع ابتدایی و متوسطه، بر اثربخشی تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن در یادگیری کلاسی تمرکز داشت. نتایج پژوهش نشان داد که هر دو مؤلفه تدریس مبتنی بر ICT و ادغام ICT بسیار اثربخش بودند. همچنین پژوهش آشکار ساخت که تدریس مبتنی بر ICT و ادغام ICT، پیشرفت تحصیلی و تدریس مبتنی بر ICT و پیشرفت تحصیلی و ادغام ICT با یکدیگر رابطه معناداری دارند و نتیجه‌گیری شد که تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن سهم چشمگیری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان از طریق معدل کل تحصیلی آنان دارد و توصیه می‌شود معلمان در برنامه‌های آموزشی، کارگاه‌ها و جلسات LAC در زمینه ادغام ICT در تدریس و یادگیری شرکت کنند تا پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان بیش از پیش ارتقاء یابد.

This descriptive-survey study assessed the readiness of kindergarten learners in Barobo II District, Schools Division of Surigao del Sur, as basis for a School Readiness Enhancement Plan. Using an adopted ECCD-based questionnaire, the study examined seven developmental domains: gross motor, fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, expressive language, and cognitive skills. The supplied data comprised 12 learner readiness records assessed through teacher ratings and analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Results showed an overall High Readiness level (WM = 4.15, SD = 0.47). Gross motor skills (WM = 4.33) and cognitive skills (WM = 4.22) attained Very High Readiness, while fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, and expressive language were rated High Readiness. Specific skills requiring further reinforcement were identified, particularly in self-help adaptive, expressive language, and selected fine motor and receptive language indicators. Based on these findings, a School Readiness Enhancement Plan was proposed to sustain developmental strengths and address areas needing additional support through coordinated school- and home-based interventions.

این پژوهش توصیفی-پیمایشی به ارزیابی میزان آمادگی نوآموزان پیش‌دبستانی در ناحیه باروبو II، اداره آموزش سورگائو دل سور، به‌عنوان مبنایی برای برنامه ارتقاء آمادگی مدرسه پرداخت. با استفاده از پرسشنامه اقتباس‌شده مبتنی بر ECCD، این مطالعه هفت حوزه رشدی را مورد بررسی قرار داد: مهارت‌های حرکتی درشت، مهارت‌های حرکتی ظریف، مهارت‌های خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی، زبان بیانی و مهارت‌های شناختی. داده‌های ارائه‌شده شامل ۱۲ پرونده آمادگی نوآموزان بود که از طریق ارزیابی معلمان گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار تحلیل شد. نتایج نشان داد که سطح کلی آمادگی «بالا» بوده است (WM = 4.15، SD = 0.47). مهارت‌های حرکتی درشت (WM = 4.33) و مهارت‌های شناختی (WM = 4.22) به سطح «بسیار بالا» دست یافتند، در حالی که مهارت‌های حرکتی ظریف، خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی و زبان بیانی در سطح «بالا» ارزیابی شدند. مهارت‌های خاصی که نیاز به تقویت بیشتر داشتند، به‌ویژه در حوزه‌های خودیاری-انطباقی، زبان بیانی و برخی شاخص‌های مهارت‌های حرکتی ظریف و زبان دریافتی شناسایی شدند. بر اساس این یافته‌ها، برنامه‌ای برای ارتقاء آمادگی مدرسه پیشنهاد شد تا نقاط قوت رشدی حفظ شده و حوزه‌های نیازمند حمایت بیشتر از طریق مداخلات هماهنگ مدرسه‌محور و خانواده‌محور مورد توجه قرار گیرند.

This study examined parent assessments of teachers’ practices in preparing study guides and extension menus for learners with special educational needs (LSENs), with the objective of informing tools for independent study. A descriptive survey combining correlational and comparative analyses involved 45 parent-respondents of learners at Manggahan Elementary School, General Trias, Cavite. A researcher-developed and expert-reviewed questionnaire used a four-point response scale. Frequencies, percentages, weighted means, the reported Kendall and chi-square statistics, and Kruskal–Wallis tests were used. Most respondents were female (80%) and identified as parents rather than grandparents or guardians (93%); ages 35–39 and 40–44 each comprised 27%. Parents rated teachers’ preparation of study guides (M = 3.37) and extension menus (M = 3.28) favorably, with an overall mean of 3.34 (SD = 0.47). The reported Kendall statistic was 0.0150 (χ² = 0.6757, p = .4111), indicating no statistically significant association or concordance between the two practice assessments under the stated test. Comparisons by age, sex, and family role were likewise nonsignificant (all p > .05). These findings describe favorable parent perceptions but do not establish improvements in learners’ independent-study outcomes. The study supports coordinated planning of accessible study guides and differentiated extension-menu choices, professional development in inclusive instructional design, and stronger family–school communication.

این پژوهش به ارزیابی والدین از شیوه‌های معلمان در آماده‌سازی راهنماهای مطالعه و منوهای گسترش برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSENs) پرداخت، با هدف اطلاع‌رسانی برای ابزارهای مطالعه مستقل. این مطالعه توصیفی با ترکیب تحلیل‌های همبستگی و مقایسه‌ای، شامل ۴۵ والد پاسخ‌دهنده از دانش‌آموزان دبستان Manggahan، شهر General Trias، استان Cavite بود. پرسشنامه‌ای که توسط پژوهشگر تدوین و توسط خبرگان بازبینی شده بود، از مقیاس پاسخ‌دهی چهار درجه‌ای استفاده کرد. فراوانی‌ها، درصدها، میانگین‌های وزنی، آمار گزارش‌شده Kendall و مجذور کای، و آزمون‌های Kruskal–Wallis به کار رفتند. اکثر پاسخ‌دهندگان زن بودند (۸۰٪) و خود را والدین معرفی کردند نه پدربزرگ/مادربزرگ یا سرپرست (۹۳٪)؛ گروه‌های سنی ۳۵–۳۹ و ۴۰–۴۴ هر یک ۲۷٪ را تشکیل دادند. والدین، آماده‌سازی راهنماهای مطالعه توسط معلمان را (M = 3.37) و منوهای گسترش را (M = 3.28) مطلوب ارزیابی کردند، با میانگین کلی 3.34 (SD = 0.47). آماره گزارش‌شده Kendall برابر با 0.0150 (χ² = 0.6757, p = .4111) بود که نشان‌دهنده عدم وجود ارتباط یا توافق معنادار آماری بین دو ارزیابی عملی تحت آزمون مذکور است. مقایسه‌ها بر اساس سن، جنس و نقش خانوادگی نیز معنادار نبودند (همه p > .05). این یافته‌ها برداشت‌های مطلوب والدین را توصیف می‌کند اما بهبود در پیامدهای مطالعه مستقل دانش‌آموزان را اثبات نمی‌کند. این پژوهش از برنامه‌ریزی هماهنگ برای راهنماهای مطالعه قابل دسترس و انتخاب‌های منوی گسترش تفکیک‌شده، توسعه حرفه‌ای در طراحی آموزشی فراگیر و ارتباط قوی‌تر خانواده و مدرسه حمایت می‌کند.