مرور مقاله‌ها

This paper explores the critical role of early childhood education in Mathematics and Computer Science as foundational pillars for national development. In the 21st century, the global demand for technologically literate and analytically competent citizens underscores the need to begin STEM education at an early stage. The study highlights how cognitive development in young learners can be enhanced through early exposure to problem-solving, logical reasoning, and computational thinking. Drawing upon existing literature, educational theories, and policy frameworks, this paper presents evidence-based arguments for integrating structured Mathematics and Computer Science curricula at the foundational level. It examines the challenges faced in implementing these programs, particularly in developing nations, and proposes strategic solutions involving teacher training, curriculum redesign, and stakeholder collaboration. The paper concludes that effective early childhood Mathematics and Computer Science education not only fosters individual cognitive growth but also catalyzes innovation, economic empowerment, and sustainable national development.

این مقاله به بررسی نقش حیاتی آموزش دوران کودکی در حوزه ریاضیات و علوم کامپیوتر به‌عنوان ارکان بنیادین توسعه ملی می‌پردازد. در قرن بیست‌ویکم، نیاز جهانی به شهروندانی با سواد فناورانه و توانمند از نظر تحلیلی، ضرورت آغاز آموزش STEM از سنین پایین را برجسته می‌کند. این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه رشد شناختی در یادگیرندگان خردسال از طریق مواجهه زودهنگام با حل مسئله، استدلال منطقی و تفکر محاسباتی تقویت می‌شود. با بهره‌گیری از ادبیات موجود، نظریه‌های آموزشی و چارچوب‌های سیاست‌گذاری، این مقاله استدلال‌هایی مبتنی بر شواهد برای ادغام برنامه‌های درسی ساختارمند ریاضیات و علوم کامپیوتر در سطح پایه ارائه می‌دهد. همچنین چالش‌های پیش‌روی اجرای این برنامه‌ها، به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، را بررسی کرده و راهکارهای راهبردی شامل آموزش معلمان، بازطراحی برنامه درسی و همکاری ذینفعان را پیشنهاد می‌کند. مقاله نتیجه می‌گیرد که آموزش مؤثر ریاضیات و علوم کامپیوتر در دوران کودکی نه‌تنها رشد شناختی فردی را تقویت می‌کند، بلکه موجب نوآوری، توانمندسازی اقتصادی و توسعه پایدار ملی می‌شود.

The children’s intelligent companion robot market faces the industry-wide challenge of “high initial adoption yet low sustained retention.” Existing research has predominantly relied on single-method approaches, leaving the psychological mechanisms and configurational pathways driving user continuance intention insufficiently understood. This study constructs a sequential multi-method research framework integrating “BERTopic thematic mining—PLS-SEM linear validation—fsQCA configurational analysis.” Drawing on 6,405 valid online reviews from JD.com and 440 valid questionnaire responses, the study adopts an integrated theoretical framework combining the Expectation Confirmation Model (ECM) and the Value-based Adoption Model (VAM). BERTopic thematic mining identified six core demand dimensions from consumer reviews: perceived usefulness, perceived enjoyment, visual aesthetics, social/gifting value, technical reliability, and expectation confirmation. PLS-SEM analysis reveals that satisfaction is the strongest predictor of continuance intention ( β = 0.705, p < 0.001), explaining 50.3% of its variance ( R ² = 0.503). Perceived value ( R ² = 0.571) is jointly driven by expectation confirmation ( β = 0.230), perceived usefulness ( β = 0.197), technical reliability ( β = 0.163), social/gifting value ( β = 0.141), visual aesthetics ( β = 0.106), and perceived enjoyment ( β = 0.104). Notably, perceived enjoyment exhibits a distinctive dual-pathway mechanism, influencing continuance intention both indirectly through perceived value and directly through satisfaction ( β = 0.232, p < 0.001). Further fsQCA configuration analysis identified four configurations of high continuance intention (with a solution consistency rate of 0.811 and a coverage rate of 0.469), which can be grouped into three broader patterns based on their theoretical coherence: the “expectation confirmation-dominated” pattern (Configurations 1 and 2, with consistency rates of 0.855 and 0.839, respectively), the “full-dimensional attribute-driven” pattern (Configuration 3, consistency rate of 0.814), and the “Social-Hedonic Compensation” pattern (Configuration 4, consistency rate of 0.836), indicating substantial heterogeneity in continuance intention logic across different segments. Theoretically, this study extends the ECM-VAM framework to the context of children’s embodied intelligent products by introducing visual aesthetics and technical reliability as context-specific antecedents of perceived value, demonstrates that unstructured online review texts can serve as a valid source for the contextualized operationalization of theoretical constructs, and qualifies the linear assumptions of conventional net-effect models through a configurational perspective.

بازار ربات‌های هوشمند همدم کودکان با چالش فراگیر «پذیرش اولیه بالا اما نگهداشت پایین» مواجه است. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر رویکردهای تک‌روشی تکیه داشته‌اند و سازوکارهای روان‌شناختی و مسیرهای پیکربندی‌کننده قصد تداوم استفاده کاربران را به‌طور کافی روشن نکرده‌اند. این مطالعه چارچوب پژوهشی چندروشی متوالی را با ادغام «استخراج موضوعی BERTopic—اعتبارسنجی خطی PLS-SEM—تحلیل پیکربندی fsQCA» طراحی می‌کند. با استفاده از ۶٬۴۰۵ بازبینی آنلاین معتبر از JD.com و ۴۴۰ پرسشنامه معتبر، این پژوهش چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر مدل تأیید انتظارات (ECM) و مدل پذیرش مبتنی بر ارزش (VAM) را به کار می‌گیرد. استخراج موضوعی BERTopic شش بُعد اصلی تقاضا را از بازبینی‌های مصرف‌کنندگان شناسایی کرد: سودمندی ادراک‌شده، لذت ادراک‌شده، زیبایی‌شناسی بصری، ارزش اجتماعی/هدیه‌ای، پایایی فنی و تأیید انتظارات. تحلیل PLS-SEM نشان می‌دهد که رضایت قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده قصد تداوم استفاده است (β = 0.705, p < 0.001) و ۵۰.۳٪ از واریانس آن را تبیین می‌کند (R² = 0.503). ارزش ادراک‌شده (R² = 0.571) به‌طور مشترک توسط تأیید انتظارات (β = 0.230)، سودمندی ادراک‌شده (β = 0.197)، پایایی فنی (β = 0.163)، ارزش اجتماعی/هدیه‌ای (β = 0.141)، زیبایی‌شناسی بصری (β = 0.106) و لذت ادراک‌شده (β = 0.104) هدایت می‌شود. شایان توجه است که لذت ادراک‌شده سازوکار دو‌مسیره متمایزی را نشان می‌دهد و هم به‌طور غیرمستقیم از طریق ارزش ادراک‌شده و هم به‌طور مستقیم از طریق رضایت بر قصد تداوم استفاده تأثیر می‌گذارد (β = 0.232, p < 0.001). افزون بر این، تحلیل پیکربندی fsQCA چهار پیکربندی با قصد تداوم استفاده بالا را شناسایی کرد (با نرخ سازگاری راه‌حل 0.811 و نرخ پوشش 0.469) که می‌توان آن‌ها را بر اساس انسجام نظری در سه الگوی کلی دسته‌بندی کرد: الگوی «غلبه تأیید انتظارات» (پیکربندی‌های ۱ و ۲، با نرخ سازگاری 0.855 و 0.839)، الگوی «محرک تمام‌ابعادی ویژگی‌ها» (پیکربندی ۳، نرخ سازگاری 0.814) و الگوی «جبران اجتماعی-لذت‌گرایانه» (پیکربندی ۴، نرخ سازگاری 0.836)، که نشان‌دهنده ناهمگونی قابل توجه در منطق قصد تداوم استفاده در بخش‌های مختلف است. از منظر نظری، این پژوهش چارچوب ECM-VAM را با معرفی زیبایی‌شناسی بصری و پایایی فنی به عنوان پیشایندهای خاص زمینه‌ای ارزش ادراک‌شده، به حوزه محصولات هوشمند تجسم‌یافته کودکان گسترش می‌دهد، نشان می‌دهد که متون بازبینی آنلاین غیرساختاریافته می‌توانند منبع معتبری برای عملیاتی‌سازی زمینه‌ای سازه‌های نظری باشند و با رویکرد پیکربندی، مفروضات خطی مدل‌های اثر خالص متعارف را تعدیل می‌کند.

The integration of Artificial Intelligence (AI) into psychiatry is progressing rapidly, with promising yet underexplored applications in suicide prevention. While most existing studies have focused on suicide risk prediction, AI could be applied more broadly across the suicide prevention continuum. This review explores AI's potential in improving the detection of suicidal ideation (SI), enhancing clinician training, and expanding patient access to psychotherapeutic support. Studies suggest that AI models may identify SI more sensitively than clinicians by detecting subtle linguistic or semantic cues. Furthermore, AI-based virtual patients have been shown to improve clinicians' confidence and accuracy in suicide risk assessments, particularly when used alongside traditional training methods. On the patient side, CBT-inspired AI tools offer scalable, on-demand support, but most remain unregulated and clinically unvalidated. Despite their perceived empathy and availability, such tools pose ethical and clinical risks. Many patients use AI tools without professional guidance, a trend clinicians often underestimate. This disconnect calls for urgent regulatory oversight and professional engagement. Without clear clinical validation, AI-based tools may evolve outside medical frameworks, exposing vulnerable individuals to preventable harm. Psychiatry must not only adapt but also lead, ensuring that innovation is harnessed responsibly to serve patients with empathy, safety, and scientific rigor.

ادغام هوش مصنوعی (AI) در روان‌پزشکی با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و کاربردهای امیدبخشی، اما کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌ای در پیشگیری از خودکشی دارد. در حالی که بیشتر پژوهش‌های موجود بر پیش‌بینی خطر خودکشی متمرکز بوده‌اند، هوش مصنوعی می‌تواند به طور گسترده‌تری در سراسر طیف پیشگیری از خودکشی به کار گرفته شود. این مرور، پتانسیل هوش مصنوعی را در بهبود شناسایی افکار خودکشی (SI)، ارتقای آموزش درمانگران و افزایش دسترسی بیماران به حمایت روان‌درمانی بررسی می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند که مدل‌های هوش مصنوعی ممکن است افکار خودکشی را حساس‌تر از درمانگران با شناسایی نشانه‌های زبانی یا معنایی ظریف تشخیص دهند. افزون بر این، بیماران مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی باعث افزایش اعتماد به نفس و دقت درمانگران در ارزیابی خطر خودکشی شده‌اند، به ویژه زمانی که در کنار روش‌های سنتی آموزش مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، ابزارهای هوش مصنوعی الهام‌گرفته از درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای بیماران، حمایت مقیاس‌پذیر و در دسترسی را ارائه می‌دهند، اما بیشتر آن‌ها بدون نظارت و اعتبارسنجی بالینی باقی مانده‌اند. با وجود همدلی و دسترسی ادراک‌شده این ابزارها، آن‌ها خطرات اخلاقی و بالینی ایجاد می‌کنند. بسیاری از بیماران بدون راهنمایی حرفه‌ای از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، روندی که درمانگران اغلب آن را دست‌کم می‌گیرند. این گسست نیازمند نظارت فوری مقرراتی و مشارکت حرفه‌ای است. بدون اعتبارسنجی بالینی روشن، ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی ممکن است خارج از چارچوب‌های پزشکی تکامل یابند و افراد آسیب‌پذیر را در معرض آسیب‌های قابل پیشگیری قرار دهند. روان‌پزشکی باید نه تنها خود را تطبیق دهد، بلکه رهبری کند تا اطمینان حاصل شود که نوآوری به گونه‌ای مسئولانه برای خدمت به بیماران با همدلی، ایمنی و دقت علمی به کار گرفته می‌شود.

Parental psychological control is consistently associated with internalizing problems among college students. However, less is known about the indirect role of interpersonal sensitivity in this association and whether upward social comparison on social media is related to variation across different pathways. A questionnaire survey was conducted among 1026 college students (proportion of males: 56.53%, age: 20.28 ± 1.09). A moderated mediation model was then constructed. Parental psychological control was positively associated with stress, anxiety, and depression. Interpersonal sensitivity accounted for significant indirect associations between parental psychological control and each dimension of internalizing problems. Upward social comparison on social media negatively moderated the association between parental psychological control and interpersonal sensitivity, as well as the associations of parental psychological control with stress and depression. In contrast, upward social comparison on social media positively moderated the association between interpersonal sensitivity and stress. These findings provide targeted intervention ideas for college students’ mental health education in the digital media era through parental psychological control.

کنترل روان‌شناختی والدین به طور مداوم با مشکلات درونی‌سازی‌شده در میان دانشجویان دانشگاه مرتبط است. با این حال، نقش غیرمستقیم حساسیت بین‌فردی در این ارتباط و این‌که آیا مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی با تفاوت در مسیرهای مختلف مرتبط است، کمتر شناخته شده است. یک پیمایش پرسش‌نامه‌ای در میان ۱۰۲۶ دانشجوی دانشگاه (نسبت مردان: ۵۶٫۵۳٪، میانگین سن: ۲۰٫۲۸ ± ۱٫۰۹) انجام شد. سپس یک الگوی میانجی‌گری تعدیل‌شده ساخته شد. کنترل روان‌شناختی والدین با استرس، اضطراب و افسردگی ارتباط مثبت داشت. حساسیت بین‌فردی برای ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین کنترل روان‌شناختی والدین و هر بعد از مشکلات درونی‌سازی‌شده نقش داشت. مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین کنترل روان‌شناختی والدین و حساسیت بین‌فردی و همچنین ارتباط کنترل روان‌شناختی والدین با استرس و افسردگی را به طور منفی تعدیل کرد. در مقابل، مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین حساسیت بین‌فردی و استرس را به طور مثبت تعدیل کرد. این یافته‌ها ایده‌هایی هدفمند برای مداخلات آموزشی سلامت روان دانشجویان دانشگاه در عصر رسانه‌های دیجیتال از طریق کنترل روان‌شناختی والدین ارائه می‌دهد.

This article examines the proposed implementation of the I-CAN support needs assessment tool within the National Disability Insurance Scheme (NDIS). Key concerns relate to the I-CAN being adapted away from a strengths-based, person-centred approach, and implemented within a service-centred paradigm with overreliance on algorithms and the removal of clinical input and clinical judgement. Alternatively, this moment of dramatic redesign of the National Disability Insurance Scheme (NDIS) could be an opportunity to bring focus to a contribution paradigm, and what value people with disabilities contribute to our society when provided with the right support.

این مقاله به بررسی اجرای پیشنهادی ابزار ارزیابی نیازهای حمایتی I-CAN در چارچوب طرح ملی بیمه ناتوانی (NDIS) می‌پردازد. نگرانی‌های اصلی مربوط به این است که I-CAN از رویکرد مبتنی بر نقاط قوت و فردمحور فاصله گرفته و در قالبی خدمت‌محور با اتکای بیش از حد به الگوریتم‌ها و حذف ورودی و قضاوت بالینی به کار گرفته می‌شود. در مقابل، این لحظه بازطراحی اساسی طرح ملی بیمه ناتوانی (NDIS) می‌تواند فرصتی برای تمرکز بر پارادایم مشارکت و ارزش‌آفرینی افراد دارای معلولیت برای جامعه، در صورت دریافت حمایت مناسب، باشد.

The ability to manage one's finances is fundamental to independent living, personal autonomy, and overall well-being, particularly for older adults. However, cognitive decline poses a significant threat to this capacity, with profound emotional and psychosocial ramifications for older adults, their families, and the professionals who support them. While legal frameworks like the Mental Capacity Act 2005 (MCA) in England and Wales aim to address these challenges, this article argues that a therapeutic jurisprudence (TJ) perspective offers a crucial lens for understanding and improving outcomes. Drawing upon existing literature in gerontology, neuropsychology, law, and therapeutic jurisprudence, this article considers the complex interplay between cognitive decline, the legal concept of mental capacity in financial decision-making, and emotional well-being. It critiques the potential limitations of purely cognitive or legalistic approaches and advocates for the integration of TJ principles – focusing on psychological well-being, recognising the proactive role of legal actors, and adopting a systemic perspective – to create more humane, effective, and empowering support systems for older adults facing financial vulnerability due to cognitive decline.

توانایی مدیریت امور مالی برای زندگی مستقل، خودمختاری فردی و بهزیستی کلی، به‌ویژه در سالمندان، بنیادی است. با این حال، افت شناختی تهدیدی جدی برای این ظرفیت محسوب می‌شود و پیامدهای عاطفی و روانی-اجتماعی عمیقی برای سالمندان، خانواده‌های آنان و متخصصانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند به همراه دارد. اگرچه چارچوب‌های حقوقی مانند قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (Mental Capacity Act 2005) در انگلستان و ولز با هدف مواجهه با این چالش‌ها تدوین شده‌اند، این مقاله استدلال می‌کند که رویکرد حقوق درمان‌محور (therapeutic jurisprudence) دیدگاهی اساسی برای فهم و بهبود پیامدها ارائه می‌دهد. با بهره‌گیری از ادبیات موجود در حوزه‌های سالمندی، عصب‌روان‌شناسی، حقوق و حقوق درمان‌محور، این مقاله به بررسی تعامل پیچیده میان افت شناختی، مفهوم حقوقی ظرفیت ذهنی در تصمیم‌گیری مالی و بهزیستی عاطفی می‌پردازد. همچنین، محدودیت‌های بالقوه رویکردهای صرفاً شناختی یا حقوقی را نقد کرده و بر ادغام اصول حقوق درمان‌محور — با تمرکز بر بهزیستی روان‌شناختی، شناسایی نقش فعال کنشگران حقوقی و اتخاذ دیدگاه نظام‌مند — برای ایجاد نظام‌های حمایتی انسانی‌تر، مؤثرتر و توانمندساز برای سالمندانی که به دلیل افت شناختی در معرض آسیب‌پذیری مالی قرار دارند، تأکید می‌کند.

Background and Objectives: Spinal stenosis is a significant issue that frequently occurs in adults and older adults worldwide. Self-management assessment is crucial for achieving self-management goals. However, there is currently no specific research tool for evaluating self-management related to spinal stenosis in adults and older adults. Therefore, this study aimed to develop and evaluate the psychological properties of a self-management assessment for spinal stenosis. Methods: The research design involved the development and evaluation of psychological properties in a spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS), applying the self-management theory of Lorig and Holman (2003) along with a literature review, and following the development and evaluation of the psychological properties of this type of research instrument based on the concepts of DeVellis and Thorpe (2022). The processes were: 1) Development of the research instrument, which included (1.1) identifying what to measure by defining terms and specifying components in each domain, (1.2) creating the initial set of 50 questions for assessment, and (1.3) determining the measurement format; and 2) Evaluation of the psychological properties of the research instrument, which included (2.1) content validity validated by 7 experts, (2.2) cognitive interviews with 6 adults and older adult individuals regarding the initial set of questions, and reliability testing with 30 individuals, (2.3) reviewing the quality of the questions, (2.4) determining the sample size for structural validity testing, which involved 300 adults and older adult individuals with spinal stenosis sampled using simple random sampling without replacement, (2.5) evaluating the questions by checking structural validity and testing the reliability of the new assessment, and (2.6) considering the length of the assessment. The data analysis included descriptive statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, and Cronbach's alpha coefficient. Results: The research findings revealed that the spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS) in adults and older adults, with a total of 36 items, was measured using a 6-point Likert scale. The content validity index for each item ranged from .860 to 1.000, and the overall content validity index was .971. The structural validity, as determined by exploratory factor analysis, revealed 7 components: 1) Role management, 2) Emotional management, 3) Medical management, 4) Symptom management, 5) Communication, 6) Posture and exercise management, and 7) Nutrition. The component weights ranged from .446 to .841, which were statistically significant (p < .001). All components together explain 66.085 % of the cumulative variance. Confirmatory factor analysis also identified 7 components, and the model fits the empirical data well, with a chi-square statistic of 1514, 573 degrees of freedom (p= .001), a relative chi-square of 2.642, a comparative fit index of .950, a Tucker-Lewis index of .955, a standard mean square error of .0665, a root mean square error of approximation of .0740, and a 90% confidence interval for the root mean square error of approximation ranging from .0695 to .0785. There were a total of 36 questions, with standard component weights ranging from .544 to .895, which were statistically significant (p < .001). The reliability analysis showed a Cronbach's alpha coefficient of .940 for the entire assessment. Conclusions and Recommendations: The SS-SMS has good quality and psychological properties, including content validity, construct validity, and excellent overall reliability. Therefore, nurses and healthcare personnel can use this assessment to assess self-management in adults and older adult individuals with spinal stenosis.

زمینه و اهداف: تنگی کانال نخاعی یکی از مشکلات مهمی است که به طور مکرر در بزرگسالان و سالمندان در سراسر جهان رخ می‌دهد. ارزیابی مدیریت خود برای دستیابی به اهداف مدیریت خود اهمیت اساسی دارد. با این حال، در حال حاضر ابزار پژوهشی خاصی برای ارزیابی مدیریت خود مرتبط با تنگی کانال نخاعی در بزرگسالان و سالمندان وجود ندارد. بنابراین، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی یک ابزار ارزیابی مدیریت خود برای تنگی کانال نخاعی انجام شد. روش‌ها: طرح پژوهش شامل توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) با استفاده از نظریه مدیریت خود Lorig و Holman (2003) و مرور متون، و پیروی از فرآیند توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزارهای پژوهشی بر اساس مفاهیم DeVellis و Thorpe (2022) بود. مراحل شامل: ۱) توسعه ابزار پژوهش که شامل (۱.۱) تعیین آنچه باید سنجیده شود از طریق تعریف اصطلاحات و تعیین مؤلفه‌ها در هر حوزه، (۱.۲) ایجاد مجموعه اولیه ۵۰ سؤال برای ارزیابی، و (۱.۳) تعیین قالب سنجش؛ و ۲) ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار پژوهش که شامل (۲.۱) روایی محتوایی توسط ۷ نفر از خبرگان، (۲.۲) مصاحبه‌های شناختی با ۶ نفر از بزرگسالان و سالمندان درباره مجموعه اولیه سؤالات و آزمون پایایی با ۳۰ نفر، (۲.۳) بازبینی کیفیت سؤالات، (۲.۴) تعیین حجم نمونه برای آزمون روایی ساختاری که شامل ۳۰۰ نفر از بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی با نمونه‌گیری تصادفی ساده بدون جایگزینی بود، (۲.۵) ارزیابی سؤالات از طریق بررسی روایی ساختاری و آزمون پایایی ابزار جدید، و (۲.۶) بررسی طول ابزار ارزیابی بود. تحلیل داده‌ها شامل آمار توصیفی، تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تأییدی و ضریب آلفای کرونباخ بود. نتایج: یافته‌های پژوهش نشان داد که مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) در بزرگسالان و سالمندان شامل ۳۶ گویه و با استفاده از مقیاس لیکرت ۶ درجه‌ای سنجیده شد. شاخص روایی محتوایی برای هر گویه بین ۰.۸۶۰ تا ۱.۰۰۰ و شاخص کلی روایی محتوایی ۰.۹۷۱ بود. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی، ۷ مؤلفه را نشان داد: ۱) مدیریت نقش، ۲) مدیریت هیجانی، ۳) مدیریت پزشکی، ۴) مدیریت علائم، ۵) ارتباط، ۶) مدیریت وضعیت بدن و ورزش، و ۷) تغذیه. وزن مؤلفه‌ها بین ۰.۴۴۶ تا ۰.۸۴۱ بود که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). مجموع مؤلفه‌ها ۶۶.۰۸۵ درصد از واریانس تجمعی را تبیین کردند. تحلیل عاملی تأییدی نیز ۷ مؤلفه را شناسایی کرد و مدل برازش مناسبی با داده‌های تجربی داشت: آماره کای‌دو ۱۵۱۴، ۵۷۳ درجه آزادی (p= ۰.۰۰۱)، کای‌دو نسبی ۲.۶۴۲، شاخص برازش تطبیقی ۰.۹۵۰، شاخص Tucker-Lewis برابر با ۰.۹۵۵، خطای استاندارد میانگین مربعات ۰.۰۶۶۵، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب ۰.۰۷۴۰ و فاصله اطمینان ۹۰٪ برای ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بین ۰.۰۶۹۵ تا ۰.۰۷۸۵ بود. در مجموع ۳۶ سؤال با وزن استاندارد مؤلفه‌ها بین ۰.۵۴۴ تا ۰.۸۹۵ وجود داشت که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). تحلیل پایایی نشان داد که ضریب آلفای کرونباخ برای کل ابزار ۰.۹۴۰ بود. نتیجه‌گیری و پیشنهادها: SS-SMS از کیفیت و ویژگی‌های روان‌سنجی مطلوبی از جمله روایی محتوایی، روایی ساختاری و پایایی کلی عالی برخوردار است. بنابراین، پرستاران و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند از این ابزار برای ارزیابی مدیریت خود در بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی استفاده کنند.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

This study discusses the character development of students at MTs Negeri 2 Medan through the Living Qur'an approach by making QS. Luqman verses 12–19 as the basis for character education values. This study is motivated by the importance of strengthening students' characters amidst technological developments, social changes, and various moral challenges faced by adolescents. QS. Luqman verses 12–19 contain comprehensive educational principles, ranging from gratitude, monotheism, respect for parents, awareness of Allah's supervision, implementation of worship, amar ma'ruf nahi munkar , patience, humility, to communication ethics. This study uses a qualitative approach with the Living Qur'an method . Data were obtained through observation, interviews, and documentation of religious practices and character development of students at MTs Negeri 2 Medan. Data analysis was carried out through the stages of data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study indicate that the values of QS. Luqman verses 12–19 can be contextualized in the formation of student character through the habit of worship, teacher role models, respect for parents and educators, fostering discipline, social awareness, patience, humility, and the habit of speaking politely. Thus, Living Qur'an not only positions the Qur'an as a text to be read and understood, but as a source of values that are brought to life in students' daily behavior.

این پژوهش به بررسی توسعه شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان از طریق رویکرد قرآن زیسته با محوریت آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان به عنوان مبنای ارزش‌های تربیت شخصیتی می‌پردازد. انگیزه این پژوهش، اهمیت تقویت شخصیت دانش‌آموزان در میان تحولات فناوری، تغییرات اجتماعی و چالش‌های اخلاقی متعدد پیش‌روی نوجوانان است. آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان اصول تربیتی جامعی را دربرمی‌گیرد؛ از شکرگزاری، توحید، احترام به والدین، آگاهی از نظارت الهی، اجرای عبادت، امر به معروف و نهی از منکر، صبر، فروتنی تا اخلاق ارتباطی. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش قرآن زیسته انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی فعالیت‌های دینی و توسعه شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها در مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ارزش‌های آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان را می‌توان در شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان از طریق عادت به عبادت، الگوگیری از معلمان، احترام به والدین و مربیان، تقویت انضباط، آگاهی اجتماعی، صبر، فروتنی و عادت به سخن گفتن مؤدبانه، بومی‌سازی کرد. بنابراین، قرآن زیسته نه تنها قرآن را به عنوان متنی برای قرائت و فهم قرار می‌دهد، بلکه آن را به عنوان منبعی از ارزش‌ها که در رفتار روزمره دانش‌آموزان جاری می‌شود، معرفی می‌کند.

AbstractEmotional intelligence plays a vital role in accomplishing the determined objectives ofmankind and promoting learning outcomes. The primary purpose of the dissertation entitled“Emotional Intelligence andAcademicAchievement: A Study of Secondary schoolstudents in District Srinager”is to compare male and female secondary school students onemotional intelligence and academic achievement. The study also aims to find out thecorrelation between emotional intelligence and academic achievement of secondary schoolstudents.Here descriptive survey method is used. The population of this study consists of allthe students studying in secondary schools of District Srinager. A sample of 200 secondaryschool students, equally distributed between males and females, was selected using stratifiedrandom sampling. Data collection involved the administration of the Emotional IntelligenceScale (EIS), developed by Dr. Arun Kumar Singh and Dr. ShrutiNarain. Academicachievement data was extracted from the previous year's performance records of the samplesubjects. The collected data underwent statistical analysis, which included calculating Mean,Standard Deviation, conducting a t-test, and determining Pearson's correlation. The study'sresults indicate a significant difference in emotional intelligence based on gender amongsecondary school students. However, no significant gender-based difference was observedin academic achievement among these students. Importantly, the research identified asignificant correlation between emotional intelligence and academic achievement insecondary school students from District Srinager .

چکیده: هوش هیجانی نقش حیاتی در تحقق اهداف تعیین‌شده انسان و ارتقای پیامدهای یادگیری ایفا می‌کند. هدف اصلی پایان‌نامه با عنوان «هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی: مطالعه‌ای بر دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر» مقایسه دانش‌آموزان پسر و دختر دبیرستانی از نظر هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی است. همچنین این پژوهش در پی یافتن رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی می‌باشد. در اینجا از روش پیمایش توصیفی استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر است. نمونه‌ای متشکل از ۲۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی، به طور مساوی بین پسران و دختران، با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. جمع‌آوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس هوش هیجانی (EIS) که توسط Dr. Arun Kumar Singh و Dr. Shruti Narain تدوین شده است، انجام گرفت. داده‌های پیشرفت تحصیلی از سوابق عملکرد سال گذشته آزمودنی‌ها استخراج شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تعیین همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در هوش هیجانی بر اساس جنسیت در میان دانش‌آموزان دبیرستانی وجود دارد. با این حال، تفاوت معناداری بر اساس جنسیت در پیشرفت تحصیلی این دانش‌آموزان مشاهده نشد. به طور مهم، پژوهش حاضر همبستگی معناداری بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر شناسایی کرد.

This study investigates the relationships among sleep quality, social inclusion, and psychological resilience in older adults and examines whether social inclusion moderates the association between sleep quality and psychological resilience. Grounded in the Main Effect Model, social inclusion is conceptualized as a key psychosocial resource in later life. A cross-sectional study was conducted among 455 older adults in Türkiye. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index, the Social Inclusion Scale, and the Psychological Hardiness Scale. Hierarchical multiple regression and moderation analyses were performed while controlling for demographic variables. Findings revealed a strong positive association between social inclusion and psychological resilience (r = .664, p < .001) and a negative association between sleep quality scores and resilience (r = –.305, p < .001). In regression analyses, social inclusion emerged as the strongest predictor of resilience (β = .60, p < .001), whereas sleep quality did not make a significant independent contribution. The interaction between sleep quality and social inclusion was not significant. The results highlight social inclusion as a primary psychosocial factor supporting resilience in later life and underscore the importance of strengthening social participation to promote psychological well-being among older adults.

این مطالعه به بررسی روابط میان کیفیت خواب، شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در سالمندان می‌پردازد و نقش تعدیل‌گری شمول اجتماعی در ارتباط بین کیفیت خواب و تاب‌آوری روان‌شناختی را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تکیه بر مدل اثر اصلی، شمول اجتماعی به عنوان یک منبع روانی‌اجتماعی کلیدی در دوران سالمندی مفهوم‌سازی شده است. یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۵۵ سالمند در ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، مقیاس شمول اجتماعی و مقیاس سرسختی روان‌شناختی گردآوری گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و تحلیل تعدیل‌گری با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی انجام شد. یافته‌ها نشان دادند که بین شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = ۰.۶۶۴, p < ۰.۰۰۱) و بین نمرات کیفیت خواب و تاب‌آوری رابطه منفی مشاهده شد (r = –۰.۳۰۵, p < ۰.۰۰۱). در تحلیل‌های رگرسیونی، شمول اجتماعی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین تاب‌آوری ظاهر شد (β = ۰.۶۰, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که کیفیت خواب سهم مستقل معناداری نداشت. تعامل بین کیفیت خواب و شمول اجتماعی معنادار نبود. نتایج، شمول اجتماعی را به عنوان عامل اصلی روانی‌اجتماعی حمایت‌کننده تاب‌آوری در سالمندی برجسته می‌سازد و بر اهمیت تقویت مشارکت اجتماعی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان تأکید می‌کند.

Abstract This article examines how intermedial electroacoustic audiovisual practice can treat perception as artistic material. It proposes Perceptual Translation as an artistic and analytical strategy that extends intermedial concepts beyond formal media relations by reorganising perceptual relations between sound, vision, body, space and technological mediation. The framework is described through four pragmatic strategies: Perspective Shifters, Perceptual Extenders, Perceptual Mimesis and Perceptual Rearrangers. These strategies are developed through Your Localisation Exposed , a wearable sound installation that inverts auditory spatial cues in real time, placing sound and vision into sustained perceptual contradiction. This is complemented by Your Hearing Them , which extends Perceptual Translation into an interpersonal auditory context through the sharing of an embodied listening perspective. Together, these works demonstrate how Perceptual Translation can operate as both an analytical and generative framework for electroacoustic audiovisual practice. By reframing intermediality at the perceptual level, this article argues for expanded approaches to audiovisual composition that engage perception itself as a compositional and conceptual resource.

این مقاله بررسی می‌کند که چگونه عمل بین‌رسانه‌ای الکترواکوستیک تصویری می‌تواند ادراک را به‌عنوان ماده‌ای هنری مورد استفاده قرار دهد. در این مقاله، «ترجمه ادراکی» به‌عنوان راهبردی هنری و تحلیلی پیشنهاد می‌شود که مفاهیم بین‌رسانه‌ای را فراتر از روابط صوری رسانه‌ها، از طریق سازمان‌دهی مجدد روابط ادراکی میان صدا، بینایی، بدن، فضا و میانجی‌گری فناورانه گسترش می‌دهد. این چارچوب از طریق چهار راهبرد عملی توصیف می‌شود: تغییر‌دهندگان دیدگاه، گسترش‌دهندگان ادراکی، تقلید ادراکی و بازآرایندگان ادراکی. این راهبردها از طریق اثر «Your Localisation Exposed»، یک نصب صوتی پوشیدنی که نشانه‌های فضایی شنیداری را در زمان واقعی معکوس می‌کند و صدا و تصویر را در تضاد ادراکی پایدار قرار می‌دهد، توسعه یافته‌اند. این موضوع با اثر «Your Hearing Them» تکمیل می‌شود که ترجمه ادراکی را از طریق به‌اشتراک‌گذاری چشم‌انداز شنیداری مجسم، به زمینه شنیداری میان‌فردی گسترش می‌دهد. این آثار نشان می‌دهند که ترجمه ادراکی چگونه می‌تواند به‌عنوان چارچوبی تحلیلی و مولد برای عمل الکترواکوستیک تصویری عمل کند. این مقاله با بازتعریف بین‌رسانه‌ای بودن در سطح ادراکی، بر رویکردهای گسترش‌یافته به آهنگ‌سازی تصویری-شنیداری که خود ادراک را به‌عنوان منبعی ترکیبی و مفهومی به کار می‌گیرند، تأکید می‌کند.

High machine-learning accuracy in classifying ADHD-related writing does not necessarily establish an ADHD-specific linguistic phenotype, as predictions may reflect diagnostic vocabulary, medication references, or community-specific topics rather than cognitive organization. This study evaluated an interpretable cognitive-congestion language profile (LCCI) and a negative-signature framework for detecting disorder-specific linguistic distinctiveness. A dataset of 25,000 Reddit-derived posts from ADHD, OCD, depression, PTSD, and Asperger/autism-related communities was analyzed using condition-name masking and author-grouped cross-validation. Twenty-five features measuring discourse structure, uncertainty, urgency, lexical diversity, and coherence were compared with TF-IDF classification. The equal-weight LCCI composite performed near chance (ROC-AUC 0.506), while the multivariable profile achieved ROC-AUC 0.654, increasing to 0.681 with learned weights. Individual feature differences were small. TF-IDF substantially outperformed LCCI (ROC-AUC 0.940), with negligible improvement from combining them. An audit classified 59 of 60 high-weight TF-IDF coefficients (98.3%) as topic-related, without quantifying their contribution to predictive performance. To test specificity independently of supervised classification, the negative-signature framework excluded each psychiatric community in turn, constructed a reference language manifold from the remaining communities, and measured residual distinctiveness using PCA reconstruction, shrinkage Mahalanobis distance, and isolation forest. ADHD exhibited no positive residual signal (ROC-AUC 0.451, 0.419, and 0.429, respectively), while OCD showed the greatest residual separability. These findings distinguish predictive discrimination, interpretable linguistic association, and disorder specificity. The principal contribution is a reproducible, generalizable falsification framework demonstrating that strong supervised classification does not establish an ADHD-specific linguistic phenotype and providing a means to evaluate candidate linguistic biomarkers before clinical translation.

دقت بالای یادگیری ماشین در طبقه‌بندی نوشتارهای مرتبط با ADHD لزوماً وجود یک فنوتیپ زبانی خاص برای ADHD را اثبات نمی‌کند، چرا که پیش‌بینی‌ها ممکن است بازتاب واژگان تشخیصی، اشاره به داروها یا موضوعات خاص جامعه باشند و نه سازمان‌دهی شناختی. این مطالعه به ارزیابی یک نمایه زبانی قابل تفسیر ازدحام‌شناختی (LCCI) و چارچوب امضای منفی برای شناسایی تمایز زبانی خاص اختلال پرداخت. یک مجموعه‌داده شامل ۲۵٬۰۰۰ پست استخراج‌شده از Reddit از جوامع مرتبط با ADHD، OCD، افسردگی، PTSD و Asperger/autism با استفاده از ماسک‌کردن نام اختلال و اعتبارسنجی متقاطع گروه‌بندی‌شده بر اساس نویسنده تحلیل شد. بیست‌وپنج ویژگی ساختار گفتمان، عدم قطعیت، فوریت، تنوع واژگانی و انسجام با طبقه‌بندی TF-IDF مقایسه شدند. ترکیب LCCI با وزن برابر عملکردی نزدیک به تصادف داشت (ROC-AUC 0.506)، در حالی که نمایه چندمتغیره به ROC-AUC 0.654 رسید که با وزن‌های یادگرفته‌شده تا 0.681 افزایش یافت. تفاوت ویژگی‌های منفرد اندک بود. TF-IDF به طور قابل توجهی عملکرد بهتری نسبت به LCCI داشت (ROC-AUC 0.940) و ترکیب آن‌ها بهبود ناچیزی ایجاد کرد. در یک ممیزی، ۵۹ مورد از ۶۰ ضریب با وزن بالای TF-IDF (۹۸.۳٪) به عنوان مرتبط با موضوع طبقه‌بندی شدند، بدون آنکه سهم آن‌ها در عملکرد پیش‌بینی کمی‌سازی شود. برای آزمون ویژگی به طور مستقل از طبقه‌بندی نظارت‌شده، چارچوب امضای منفی هر جامعه روان‌پزشکی را به نوبت حذف کرد، یک منیفولد زبانی مرجع از جوامع باقی‌مانده ساخت و تمایز باقیمانده را با استفاده از بازسازی PCA، فاصله Mahalanobis با انقباض و isolation forest اندازه‌گیری کرد. ADHD هیچ سیگنال باقیمانده مثبتی نشان نداد (ROC-AUC به ترتیب 0.451، 0.419 و 0.429)، در حالی که OCD بیشترین قابلیت جداسازی باقیمانده را داشت. این یافته‌ها تمایز میان تبعیض پیش‌بینانه، ارتباط زبانی قابل تفسیر و ویژگی اختلال را نشان می‌دهد. مهم‌ترین دستاورد، ارائه یک چارچوب ابطال‌پذیر و قابل تعمیم است که نشان می‌دهد طبقه‌بندی نظارت‌شده قوی، وجود فنوتیپ زبانی خاص ADHD را اثبات نمی‌کند و روشی برای ارزیابی زیست‌نشانگرهای زبانی پیشنهادی پیش از ترجمه بالینی ارائه می‌دهد.

BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.

زمینه: در مراقبت‌های اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبت‌های روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده می‌گیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرش‌های کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبت‌های روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبه‌های ساختاریافته با ۳۳ شرکت‌کننده استفاده گردید. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخ‌های شرکت‌کنندگان ارائه شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پاسخ‌های شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجه‌گیری: بررسی نگرش‌های کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابله‌ای نسبت به واکنش‌های عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.

Problems associated with mental development during the first years of life remain among the most significant medical and social challenges, since this period is characterized by particularly high neuroplasticity, while timely iden­tification of possible developmental deviations is of crucial importance. The study is aimed at systematizing modern strategies for the early prevention of mental developmental disorders, taking into account clinical, psychological, and social aspects. The major biological, perinatal, family, and social factors that may influence the development of the child’s cognitive, emotional, speech, and behavioral domains are analyzed. Particular emphasis is placed on the early iden­tification of developmental delays, assessment of emotional interaction between parents and the child, as well as detection of unfavorable conditions in the family environment, chronic stress, attachment deficits, and insufficient developmental stimulation. The need for interdisciplinary cooperation among pediatricians, child neurologists, psychiatrists, psycholo­gists, primary healthcare professionals, and social service specialists is emphasized. Contemporary effective preventive measures should focus not only on disorders that have already become clinically apparent, but also on the active identification of high-risk groups, regular monitoring of the child’s devel­opmental status, and the earliest possible initiation of corrective and developmental intervention programs. Such a comprehensive approach can improve the effectiveness of early support, reduce the severity of subsequent cognitive and emotional-behavioral problems, and contribute to better social adaptation of the child and overall well-being of the family.

مسائل مرتبط با رشد روانی در سال‌های نخست زندگی همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی و اجتماعی به‌شمار می‌روند، زیرا این دوره با نوروپلاستیسیتی بسیار بالا مشخص می‌شود و شناسایی به‌موقع انحرافات احتمالی رشد از اهمیت حیاتی برخوردار است. هدف این مطالعه، نظام‌مند ساختن راهبردهای نوین برای پیشگیری زودهنگام از اختلالات رشد روانی با در نظر گرفتن جنبه‌های بالینی، روان‌شناختی و اجتماعی است. عوامل زیستی، پیرامون تولد، خانوادگی و اجتماعی عمده که ممکن است بر رشد حوزه‌های شناختی، هیجانی، گفتاری و رفتاری کودک تأثیرگذار باشند، مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. تأکید ویژه‌ای بر شناسایی زودهنگام تأخیرهای رشدی، ارزیابی تعامل هیجانی والدین و کودک، همچنین شناسایی شرایط نامطلوب در محیط خانواده، استرس مزمن، کمبود دلبستگی و تحریک ناکافی رشد صورت گرفته است. ضرورت همکاری میان‌رشته‌ای میان متخصصان کودکان، نورولوژیست‌های کودکان، روان‌پزشکان، روان‌شناسان، کارکنان مراقبت‌های اولیه سلامت و متخصصان خدمات اجتماعی مورد تأکید قرار گرفته است. اقدامات پیشگیرانه مؤثر معاصر باید نه تنها بر اختلالاتی که به‌طور بالینی آشکار شده‌اند متمرکز باشند، بلکه شناسایی فعال گروه‌های پرخطر، پایش منظم وضعیت رشد کودک و آغاز هرچه زودتر برنامه‌های مداخله‌ای اصلاحی و رشدی را نیز دربرگیرند. چنین رویکرد جامعی می‌تواند اثربخشی حمایت زودهنگام را افزایش داده، شدت مشکلات شناختی و هیجانی-رفتاری بعدی را کاهش داده و به سازگاری اجتماعی بهتر کودک و بهزیستی کلی خانواده کمک کند.

OBJECTIVE: To map the evidence on rhythm-centred music interventions and movement-directed music-based strategies for motor coordination and rehabilitation, and to summarize their mechanisms, design principles, and technology-assisted assessment approaches. METHODS: This scoping review followed the Joanna Briggs Institute framework and was reported in accordance with PRISMA-ScR. PubMed, Scopus, Web of Science, and PsycINFO were searched for English-language empirical studies published from January 2013 to December 2024. Studies were eligible if music or rhythmically structured auditory input was used as a movement-directed intervention and at least one motor, coordination, functional, or movement-quality outcome was reported. RESULTS: Sixty-three studies were included. Coordination-related tasks were the most common targets, while lower-limb/gait function and fine-motor skills formed the largest movement categories. Rhythm was the most frequently used musical element, whereas melody, pitch, motivational music, active music making, and interactive digital systems served more context-dependent functions. Technology-assisted assessment, including sensors, motion capture, gait-analysis platforms, and music-interactive software, was the most common measurement approach. CONCLUSION: Rhythm-centred and music-based motor interventions are heterogeneous and should be interpreted as descriptive evidence patterns rather than definitive estimates of therapeutic efficacy. Future studies should improve terminology, intervention parameterization, population-specific interpretation, methodological transparency, and multimodal mechanistic validation.

هدف: هدف این مطالعه، ترسیم شواهد مربوط به مداخلات موسیقی‌محور مبتنی بر ریتم و راهبردهای مبتنی بر موسیقی جهت‌دهنده به حرکت برای هماهنگی حرکتی و توان‌بخشی و خلاصه‌سازی سازوکارها، اصول طراحی و رویکردهای ارزیابی با کمک فناوری آن‌ها است. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب مؤسسه Joanna Briggs انجام شد و مطابق با PRISMA-ScR گزارش گردید. پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و PsycINFO برای مطالعات تجربی به زبان انگلیسی منتشرشده از ژانویه ۲۰۱۳ تا دسامبر ۲۰۲۴ جست‌وجو شدند. مطالعاتی واجد شرایط بودند که در آن‌ها موسیقی یا ورودی شنیداری با ساختار ریتمیک به عنوان مداخله جهت‌دهنده به حرکت به کار رفته و حداقل یکی از پیامدهای حرکتی، هماهنگی، عملکردی یا کیفیت حرکت گزارش شده باشد. یافته‌ها: شصت‌وسه مطالعه وارد مرور شدند. وظایف مرتبط با هماهنگی رایج‌ترین اهداف بودند، در حالی که عملکرد اندام تحتانی/راه‌رفتن و مهارت‌های حرکتی ظریف بزرگ‌ترین دسته‌های حرکتی را تشکیل دادند. ریتم رایج‌ترین عنصر موسیقایی مورد استفاده بود، در حالی که ملودی، زیر و بمی، موسیقی انگیزشی، ساخت موسیقی فعال و سامانه‌های دیجیتال تعاملی نقش‌های وابسته به زمینه بیشتری داشتند. ارزیابی با کمک فناوری، شامل حسگرها، تصویربرداری حرکتی، سکوهای تحلیل راه‌رفتن و نرم‌افزارهای تعاملی با موسیقی، رایج‌ترین رویکرد اندازه‌گیری بود. نتیجه‌گیری: مداخلات حرکتی مبتنی بر ریتم و موسیقی ناهمگون هستند و باید به عنوان الگوهای شواهد توصیفی تفسیر شوند، نه برآوردهای قطعی از اثربخشی درمانی. مطالعات آینده باید در بهبود اصطلاح‌شناسی، پارامتردهی مداخله، تفسیر خاص جمعیت، شفافیت روش‌شناختی و اعتبارسنجی چندوجهی سازوکارها بکوشند.

The decline in psychological well-being among students in higher education has been increasingly documented. Despite growing recognition of perceived employability as consequential for employees’ well-being in the labor market, less is known regarding its specific association with psychological health among college students approaching the school-to-work transition. This study examined the association between perceived employability and psychological distress among Chinese college students and further explored the variation of this association by gender and family economic condition. Data were from three consecutive waves of the Panel Survey of Chinese University Students (PSCUS, 2020–2022), tracking 2552 students from their first to their third year. Fixed-effects models were employed to account for unobserved time-invariant characteristics. Interaction models were used to investigate how gender and family economic condition would shape the relationship between perceived employability and psychological distress. Results showed that higher perceived employability was significantly associated with lower psychological distress. Interaction models further indicated that the association was primarily driven by female and economically disadvantaged students. These findings highlight the need for policymakers to develop career-related programs that enhance students’ perceived employability as a vital means of promoting the psychological well‑being of college students, with particular attention to vulnerable socioeconomic and gender groups.

کاهش بهزیستی روان‌شناختی در میان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای مستندسازی شده است. با وجود افزایش شناخت نسبت به اهمیت اشتغال‌پذیری ادراک‌شده برای بهزیستی کارکنان در بازار کار، اطلاعات کمتری درباره ارتباط خاص آن با سلامت روان‌شناختی در میان دانشجویان دانشگاهی که در آستانه گذار از مدرسه به کار هستند، وجود دارد. این مطالعه ارتباط میان اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و پریشانی روان‌شناختی را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین بررسی کرده و همچنین به بررسی تفاوت این ارتباط بر اساس جنسیت و وضعیت اقتصادی خانواده پرداخته است. داده‌ها از سه موج متوالی پیمایش پانل دانشجویان دانشگاه‌های چین (PSCUS، ۲۰۲۰–۲۰۲۲) گردآوری شده است که ۲۵۵۲ دانشجو را از سال اول تا سوم پیگیری کرده است. مدل‌های اثرات ثابت برای کنترل ویژگی‌های مشاهده‌نشده ثابت در طول زمان به کار گرفته شد. مدل‌های تعاملی برای بررسی نحوه تأثیر جنسیت و وضعیت اقتصادی خانواده بر رابطه میان اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و پریشانی روان‌شناختی استفاده شد. نتایج نشان داد که اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بالاتر به طور معناداری با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه است. مدل‌های تعاملی همچنین نشان دادند که این ارتباط عمدتاً توسط دانشجویان زن و دانشجویان دارای وضعیت اقتصادی نامطلوب هدایت می‌شود. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های مرتبط با شغل توسط سیاست‌گذاران برای ارتقای اشتغال‌پذیری ادراک‌شده دانشجویان به عنوان ابزاری حیاتی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان دانشگاه، با توجه ویژه به گروه‌های آسیب‌پذیر از نظر اقتصادی و جنسیتی، تأکید می‌کند.

Education financing planning is a strategic aspect in madrasah management that plays an important role in ensuring accountability in financial management. This study aims to analyze the planning of education financing in MTsN 10 Tasikmalaya, identify the suitability of fund allocation with the needs of madrasas, and examine the accountability mechanisms applied. This study uses a qualitative approach with a descriptive method. Data was obtained through interviews with deputy heads of madrasas, treasurers, and related parties, and through the distribution of questionnaires to educators and education staff, and supported by documentation data in the form of RKAM and financial statements. The results of the study show that financing planning at MTsN 10 Tasikmalaya has been carried out in an accountable manner with an average of 93% in the very good category. Thus, financing planning at MTsN 10 Tasikmalaya is not only administrative, but also strategic in supporting the achievement of Islamic education goals.

برنامه‌ریزی تأمین مالی آموزش، جنبه‌ای راهبردی در مدیریت مدارس اسلامی است که نقش مهمی در تضمین پاسخگویی در مدیریت مالی ایفا می‌کند. هدف این پژوهش، تحلیل برنامه‌ریزی تأمین مالی آموزش در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۰ تاسیک‌مالایا، شناسایی میزان انطباق تخصیص منابع مالی با نیازهای مدرسه و بررسی سازوکارهای پاسخگویی اجراشده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با معاونان مدرسه، خزانه‌داران و سایر افراد مرتبط، همچنین توزیع پرسشنامه میان معلمان و کارکنان آموزشی و با پشتیبانی داده‌های اسنادی شامل RKAM و صورت‌های مالی گردآوری شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی تأمین مالی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۰ تاسیک‌مالایا به‌صورت پاسخگو و با میانگین ۹۳٪ در دسته بسیار خوب انجام شده است. بنابراین، برنامه‌ریزی تأمین مالی در این مدرسه نه‌تنها جنبه اداری دارد، بلکه به‌صورت راهبردی نیز در تحقق اهداف آموزش اسلامی نقش‌آفرینی می‌کند.

This study aims to explore the principal's efforts in fostering organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta, particularly in creating an educational climate that supports character development, discipline, and quality of learning. This study uses a qualitative approach with a case study type. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, administrative staff, and students, participant observation of madrasah activities, and documentation analysis. The data obtained were analyzed using the Miles and Huberman model which includes data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results show that organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta is characterized by the existence of behavioral rules, norms, and dominant values that emphasize respect, politeness, discipline, and kinship. The principal plays a central role in fostering this culture through structural strategies, such as religious programs and routine activities, as well as non-structural strategies such as role models, moral development, and democratic communication. Supporting factors for fostering organizational culture include parental involvement, teacher loyalty, and the existence of character-building programs, while inhibiting factors include limited resources and the inactivity of some teachers and students. These findings emphasize the importance of visionary, transformational, and participatory leadership in building a productive and competitive organizational culture in madrasas.

هدف این پژوهش بررسی تلاش‌های مدیر مدرسه در تقویت فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا، به‌ویژه در ایجاد فضای آموزشی که از پرورش شخصیت، انضباط و کیفیت یادگیری حمایت می‌کند، می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان، مشاهده مشارکتی فعالیت‌های مدرسه و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا با وجود قواعد رفتاری، هنجارها و ارزش‌های غالب که بر احترام، ادب، انضباط و خویشاوندی تأکید دارند، مشخص می‌شود. مدیر مدرسه نقش محوری در تقویت این فرهنگ از طریق راهبردهای ساختاری مانند برنامه‌های مذهبی و فعالیت‌های روتین و همچنین راهبردهای غیرساختاری مانند الگو بودن، پرورش اخلاقی و ارتباط دموکراتیک ایفا می‌کند. عوامل حمایت‌کننده در تقویت فرهنگ سازمانی شامل مشارکت والدین، وفاداری معلمان و وجود برنامه‌های پرورش شخصیت است و عوامل بازدارنده شامل محدودیت منابع و غیرفعال بودن برخی معلمان و دانش‌آموزان می‌باشد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری آینده‌نگر، تحول‌آفرین و مشارکتی در ساخت فرهنگ سازمانی مولد و رقابتی در مدارس تأکید می‌کند.

This study aims to analyze the implementation of inclusive education policy in elementary schools in North Aceh District, focusing on four key aspects: communication, resources, implementers' disposition, and bureaucratic structure. The research employed a qualitative method with a case study approach, involving data collection through in-depth interviews, observation, and document analysis. The subjects consisted of nine key informants, including officials from the Education Office, school principals, special education teachers, homeroom teachers, and school committee members from two inclusive elementary schools. The findings reveal that the implementation of the inclusive education policy still faces various challenges. Communication among stakeholders is not yet optimal, resources such as teaching personnel and facilities are still limited, the disposition of policy implementers is not supported by an adequate system, and the bureaucratic structure lacks proper coordination. The study identifies that the ineffectiveness of policy implementation is caused by a lack of socialization, training, incentives, and the fragmentation among schools. The study concludes that stronger policy integration, improved resource capacity, and reinforced bureaucratic structures are needed to achieve a high-quality and sustainable inclusive education system

هدف این پژوهش تحلیل پیاده‌سازی سیاست آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی شهرستان آچه شمالی با تمرکز بر چهار جنبه کلیدی شامل ارتباطات، منابع، نگرش مجریان و ساختار بوروکراتیک است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده و گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل نه مطلع کلیدی بودند که از مسئولان اداره آموزش و پرورش، مدیران مدارس، معلمان آموزش ویژه، معلمان پایه و اعضای انجمن اولیا و مربیان دو مدرسه ابتدایی فراگیر انتخاب شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیاده‌سازی سیاست آموزش فراگیر همچنان با چالش‌های متعددی مواجه است. ارتباط میان ذینفعان هنوز بهینه نیست، منابعی مانند نیروی انسانی آموزشی و امکانات محدود است، نگرش مجریان سیاست توسط نظام مناسبی پشتیبانی نمی‌شود و ساختار بوروکراتیک فاقد هماهنگی لازم است. پژوهش مشخص می‌کند که ناکارآمدی اجرای سیاست ناشی از فقدان اجتماعی‌سازی، آموزش، مشوق‌ها و پراکندگی میان مدارس است. نتیجه‌گیری پژوهش بر ضرورت یکپارچگی قوی‌تر سیاست، ارتقای ظرفیت منابع و تقویت ساختارهای بوروکراتیک برای دستیابی به نظام آموزش فراگیر با کیفیت و پایدار تأکید دارد.