مثلث‌سازی

Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi yang digunakan oleh kepala sekolah dalam mengembangkan kompetensi pedagogik guru di SMP Negeri 34 Muaro Jambi, serta untuk mengetahui faktor-faktor yang mendukung dan menghambat pelaksanaan strategi tersebut. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah pendekatan kualitatif dengan studi kasus. Narasumber dalam penelitian ini terdiri dari kepala sekolah, wakil kepala sekolah, dan guru yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi. Keabsahan data diuji dengan cara triangulasi sumber dan triangulasi teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kepala sekolah menerapkan strategi pengembangan kompetensi pedagogik guru melalui empat tahap, yaitu perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, serta pengawasan dan evaluasi. Kata Kunci: Strategi Kepala Sekolah, Kompetensi Pedagogik Abstract: This study aims to analyze the strategies used by the principal in developing teachers' pedagogical competence at SMP Negeri 34 Muaro Jambi, as well as to identify the factors that support and hinder the implementation of these strategies. The method used in this study is a qualitative approach with a case study. The sources in this study consist of the principal, vice principal, and teachers selected using purposive sampling techniques. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation. The validity of the data was tested through source triangulation and technique triangulation. The results of the study indicate that the principal implements strategies for developing teachers' pedagogical competence through four stages, namely planning, organizing, implementation, and supervision and evaluation. Keywords: School Principal Strategy, Pedagogical Competence

این پژوهش با هدف تحلیل راهبردهایی که توسط مدیر مدرسه برای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی به‌کار گرفته می‌شود و همچنین شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده اجرای این راهبردها انجام شده است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مطالعه موردی است. منابع پژوهش شامل مدیر مدرسه، معاون مدیر و معلمان است که با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفته است. روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی منبع و مثلث‌سازی روش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه راهبردهای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان را در چهار مرحله شامل برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و همچنین نظارت و ارزیابی به‌کار می‌گیرد.

Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.

تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد می‌کند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را می‌دهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخ‌های هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگ‌آمیزی و رونویسی استفاده می‌شد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکت‌کننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستان‌گویی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونه‌کارهای نقاشی جمع‌آوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلث‌سازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافته‌ها در چهار شرکت‌کننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکت‌کننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرام‌تر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافته‌ها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشی‌ها و داستان‌ها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.

This study adopts data triangulation procedures resided on quantitative and qualitative data sources to substantially evaluate the claimed and enacted formative assessment practices of science teachers. Data were obtained from 425 science teachers in Cycle Two schools located in Oman. A questionnaire survey was utilized to gather the quantitative data and classroom observation sessions were conducted to gather the qualitative data. In conclusion of the main findings, although the quantitative results revealed an acceptable level of science teachers claimed formative assessment practices, classroom observations explored that science teachers tend to exaggerate their claimed practices of formative assessment and showed some weaknesses in employing vital formative assessment practices such as “Self & peer assessment” and “Constructive feedback”. The findings contribute to the literature by offering empirical validation and vital theoretical insights into the relationship between teachers claimed and enacted formative assessment practices.

این پژوهش با به‌کارگیری روش‌های مثلث‌سازی داده‌ها مبتنی بر منابع داده‌های کمی و کیفی، به ارزیابی اساسی شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم می‌پردازد. داده‌ها از ۴۲۵ معلم علوم در مدارس دوره دوم واقع در عمان گردآوری شد. برای جمع‌آوری داده‌های کمی از پرسشنامه استفاده شد و برای گردآوری داده‌های کیفی، جلسات مشاهده کلاسی برگزار گردید. در جمع‌بندی یافته‌های اصلی، اگرچه نتایج کمی سطح قابل قبولی از شیوه‌های ادعا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم را نشان داد، اما مشاهدات کلاسی آشکار ساخت که معلمان علوم تمایل دارند در بیان شیوه‌های ارزشیابی تکوینی خود اغراق کنند و در به‌کارگیری شیوه‌های حیاتی ارزشیابی تکوینی مانند «خودارزیابی و همتایابی» و «بازخورد سازنده» ضعف‌هایی نشان دادند. یافته‌ها با ارائه اعتبارسنجی تجربی و بینش‌های نظری مهم دربارهٔ رابطهٔ بین شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان، به ادبیات پژوهش کمک می‌کند.

This study aims to describe the implementation of the Ciek Duo Tigo Dance extracurricular at SMP Negeri 18 Padang by following the steps that already exist in the extracurricular program. This activity is driven by students' interest and talent in dancing as a place to develop their potential. This type of research uses a descriptive qualitative method. The informants consist of the dance extracurricular instructor and the vice principal of student affairs at SMP Negeri 18 Padang. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then described through reduction, presentation, and drawing conclusions using source triangulation. The research results show that the implementation went well. Planning included program preparation, member recruitment, scheduling, as well as facilities and infrastructure. The execution took place over five meetings, namely introduction, review and memorization of movements, technique improvement, floor pattern practice, and performance simulation carried out based on aspects of wiraga, wirama, and wirasa, which showed significant improvement. This activity concluded with a performance at the farewell event for 9th-grade students and retired teachers of SMP Negeri 18 Padang on May 29, 2026. The challenges faced included limited practice space and inconsistent student attendance, but the activity still ran optimally as a platform for talent development.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فوق‌برنامه رقص Ciek Duo Tigo در دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ با پیروی از مراحل موجود در برنامه فوق‌برنامه است. این فعالیت با انگیزه علاقه و استعداد دانش‌آموزان در رقص به‌عنوان بستری برای پرورش توانمندی‌های آنان انجام می‌شود. نوع پژوهش حاضر، کیفی توصیفی است. مطلعان شامل مربی فوق‌برنامه رقص و معاون پرورشی دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ هستند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس با استفاده از کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری با بهره‌گیری از مثلث‌سازی منابع توصیف شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای برنامه به‌خوبی انجام شده است. برنامه‌ریزی شامل تهیه برنامه، جذب اعضا، زمان‌بندی و تأمین امکانات و زیرساخت‌ها بوده است. اجرا در پنج جلسه شامل معرفی، مرور و حفظ حرکات، بهبود تکنیک، تمرین الگوی حرکتی و شبیه‌سازی اجرا بر اساس جنبه‌های ویرگا، ویراما و ویرسا که پیشرفت قابل‌توجهی را نشان دادند، صورت گرفته است. این فعالیت با اجرای برنامه در مراسم خداحافظی دانش‌آموزان پایه نهم و معلمان بازنشسته دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۲۶ به پایان رسید. چالش‌های پیش‌رو شامل محدودیت فضای تمرین و حضور نامنظم دانش‌آموزان بود، اما این فعالیت همچنان به‌عنوان بستری برای پرورش استعدادها به‌طور بهینه اجرا شد.

Parental loss is a severe stressor for individuals with schizophrenia, yet research on resilience in schizophrenia tends to focus on internal individual factors or caregiver burden rather than the survivors’ own experiences. This study aims to understand the process of resilience in individuals with schizophrenia following parental loss. A qualitative case study design was used, involving one primary informant (AW) and one secondary informant (PP) a significant other. Data were collected through semi-structured in-depth interviews guided by Reivich and Shatté’s (2002) aspects of resilience, then analyzed thematically with source triangulation. The findings reveal six forms of resilience in AW: active diversion from emotional distress, self-awareness and medication adherence, pursuing concrete life goals, providing reciprocal support to fellow survivors, openness to new relationships and experiences, and meaning-making of the loss. These findings indicate that resilience develops through a continuous adaptive process involving self-awareness, social support, and meaning-making.

فقدان والدین یک عامل استرس‌زای شدید برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است، با این حال پژوهش‌ها درباره تاب‌آوری در اسکیزوفرنی عمدتاً بر عوامل درونی فردی یا بار مراقبت‌کننده تمرکز دارند و کمتر به تجربه‌های خود بازماندگان پرداخته‌اند. هدف این مطالعه، فهم فرایند تاب‌آوری در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی پس از فقدان والدین است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد و شامل یک مطلع اصلی (AW) و یک مطلع ثانویه (PP) به عنوان فرد مهم دیگر بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق بر اساس جنبه‌های تاب‌آوری از دیدگاه Reivich و Shatté (2002) گردآوری و با تحلیل تماتیک و استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شدند. یافته‌ها شش شکل از تاب‌آوری را در AW نشان می‌دهد: انحراف فعال از پریشانی عاطفی، خودآگاهی و پایبندی به مصرف دارو، پیگیری اهداف عینی زندگی، ارائه حمایت متقابل به سایر بازماندگان، گشودگی نسبت به روابط و تجربه‌های جدید، و معنا‌بخشی به فقدان. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری از طریق یک فرایند سازگارانه مستمر شامل خودآگاهی، حمایت اجتماعی و معنا‌بخشی شکل می‌گیرد.

The rapid development of digital technology has influenced students' social interaction patterns, leading to a decline in social awareness and an increase in individualistic attitudes. This condition encourages schools to implement school culture habituation as a strategy for strengthening character education. This study aims to analyze the implementation of the Sebumi Program and its role in fostering students' social care character at SMP Negeri 19 Malang. A qualitative descriptive approach was employed. Data were collected through observations, interviews, and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings reveal that the Sebumi Program is implemented regularly through Edufun and Gelar Karya activities as part of the school's culture. The program contributes to improving students' social care character, as reflected in their empathy, cooperation, responsibility, environmental awareness, and participation in social activities. These findings indicate that consistent school culture habituation effectively strengthens students' social care character.

توسعه سریع فناوری دیجیتال بر الگوهای تعامل اجتماعی دانش‌آموزان تأثیر گذاشته و منجر به کاهش آگاهی اجتماعی و افزایش نگرش‌های فردگرایانه شده‌است. این وضعیت مدارس را بر آن داشته تا عادت‌دهی به فرهنگ مدرسه را به‌عنوان راهبردی برای تقویت آموزش منش به کار گیرند. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه Sebumi و نقش آن در پرورش منش مراقبت اجتماعی دانش‌آموزان در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۹ مالانگ است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña تحلیل شدند. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. یافته‌ها نشان می‌دهند که برنامه Sebumi به‌طور منظم از طریق فعالیت‌های Edufun و Gelar Karya به‌عنوان بخشی از فرهنگ مدرسه اجرا می‌شود. این برنامه به بهبود منش مراقبت اجتماعی دانش‌آموزان کمک می‌کند که در همدلی، همکاری، مسئولیت‌پذیری، آگاهی زیست‌محیطی و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی آنان منعکس شده‌است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت‌دهی مستمر به فرهنگ مدرسه به‌طور مؤثری منش مراقبت اجتماعی دانش‌آموزان را تقویت می‌کند.

This study was motivated by the public perception that tends to view hadrah merely as a form of entertainment. In practice, hadrah activities in the coastal hamlet of Binteng often lack spiritual value, as evidenced by the practice of giving monetary gifts, which detracts from the solemnity of the salawat. In response to this situation, the Al-Banjari KPK Hadrah Group was established as a means of fostering character development among adolescents and as a vehicle for rehabilitation through Islamic education. In addition to serving as a medium for reciting salawat, hadrah poems also convey historical significance, exemplary values, and love for Allah SWT and the Prophet Muhammad (peace be upon him). This study employs a descriptive qualitative approach. Data were collected through observation, interviews with the leaders of the KPK’s Majelis Hadrah Al-Banjari, hadrah members, and residents of Pesisir Binteng Hamlet, and were supported by documentation of activities. Data validity was tested using triangulation techniques. The research findings indicate that the KPK Al-Banjari Hadrah Group plays a significant role in fostering character development among adolescents and strengthening the religious life of the community. The benefits are felt not only by the residents of Pesisir Binteng Hamlet but also by communities in surrounding villages. The hadrah activities have successfully fostered a love for Allah and the Prophet through the recitation of shalawat, while also steering the use of social media in a more positive direction. As a result, the teenagers have shown increased religious awareness, positive behavioral changes, and reduced involvement in negative activities.

این پژوهش با انگیزه‌ی برداشت عمومی که تمایل دارد حضره را صرفاً به عنوان شکلی از سرگرمی تلقی کند، انجام شده است. در عمل، فعالیت‌های حضره در محله ساحلی بنتنگ اغلب فاقد ارزش معنوی است، چنان‌که با اهدای هدایای نقدی، از وقار صلوات کاسته می‌شود. در پاسخ به این وضعیت، گروه حضره Al-Banjari KPK به عنوان ابزاری برای پرورش شخصیت نوجوانان و وسیله‌ای برای بازپروری از طریق آموزش اسلامی تأسیس شد. علاوه بر اینکه حضره بستری برای قرائت صلوات است، اشعار حضره نیز حامل اهمیت تاریخی، ارزش‌های الگویی و عشق به خداوند متعال و پیامبر اکرم (ص) می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه با رهبران مجلس حضره Al-Banjari KPK، اعضای حضره و ساکنان محله ساحلی بنتنگ گردآوری و با مستندسازی فعالیت‌ها پشتیبانی شده است. روایی داده‌ها با استفاده از تکنیک‌های مثلث‌سازی آزمون شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که گروه حضره Al-Banjari KPK نقش قابل توجهی در پرورش شخصیت نوجوانان و تقویت زندگی دینی جامعه ایفا می‌کند. این منافع نه تنها توسط ساکنان محله ساحلی بنتنگ بلکه توسط جوامع روستاهای اطراف نیز احساس می‌شود. فعالیت‌های حضره موفق به تقویت عشق به خداوند و پیامبر از طریق قرائت صلوات شده و همچنین استفاده از شبکه‌های اجتماعی را به سمت مثبت‌تری هدایت کرده است. در نتیجه، نوجوانان افزایش آگاهی دینی، تغییرات رفتاری مثبت و کاهش مشارکت در فعالیت‌های منفی را نشان داده‌اند.

The main objective of this study is to analyse the implications of teacher performance evaluation for students' learning achievement at MTs Al-Amiriyyah Darussalam, with an emphasis on the relationship between teachers' pedagogical, professional, and managerial competences and their impact on students' motivation and learning outcomes. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implications of teacher performance evaluation for students' academic achievement at MTs Al-Amiriyyah Darussalam. The research site and informants were selected purposively, involving teachers, the principal, and students. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, documentation of learning outcomes, and analysis of teacher performance evaluation documents. The data were analysed thematically with data triangulation to ensure credibility. This approach enables a holistic understanding of how teachers' pedagogical, professional, and managerial competences influence students' motivation, engagement, and academic achievement, while taking into account research ethics and data confidentiality.

هدف اصلی این پژوهش تحلیل پیامدهای ارزیابی عملکرد معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در مدرسه MTs Al-Amiriyyah Darussalam با تأکید بر رابطه میان شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای و مدیریتی معلمان و تأثیر آن‌ها بر انگیزش و نتایج یادگیری دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح مطالعه موردی به منظور درک پیامدهای ارزیابی عملکرد معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در مدرسه MTs Al-Amiriyyah Darussalam انجام شده است. محل پژوهش و افراد مطلع به صورت هدفمند انتخاب شدند و شامل معلمان، مدیر مدرسه و دانش‌آموزان بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مشارکتی، مستندسازی نتایج یادگیری و تحلیل اسناد ارزیابی عملکرد معلمان گردآوری شدند. داده‌ها به صورت موضوعی و با استفاده از مثلث‌سازی داده‌ها به منظور اطمینان از اعتبار تحلیل شدند. این رویکرد امکان درک جامع از چگونگی تأثیر شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای و مدیریتی معلمان بر انگیزش، مشارکت و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را فراهم می‌کند و در عین حال اصول اخلاق پژوهش و محرمانگی داده‌ها را مد نظر قرار می‌دهد.

This study aims to analyze the implementation of Interactive Whiteboard (IWB) media in improving cognitive engagement and reducing learning barriers among slow-learning students in writing descriptive texts. Specifically, this study examines the effectiveness of interactive IWB features in improving students’ ability to compose systematic and coherent descriptive texts. This study employed a Classroom Action Research approach consisting of four stages: planning, action, observation, and reflection. The subjects and informants were three slow-learning students at SDN 009 Sandaran. Data were collected through observation, interviews, documentation, and writing tests, while data validity was established through triangulation and analyzed using the Miles and Huberman model. The findings showed that IWB implementation effectively enhanced students’ visual engagement through concept mapping using tree diagrams, digital ink features, and collaborative annotations. The visual representations functioned as memory supports that reduced students’ difficulties in organizing ideas and transitioning to independent writing. The students’ descriptive writing skills improved significantly, reflected in the increase of average scores from 60–65 in Cycle I to 80–85 in Cycle II, with 100% classical mastery achievement.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای رسانه تخته‌سفید تعاملی (IWB) در بهبود درگیری شناختی و کاهش موانع یادگیری در میان دانش‌آموزان کندآموز در نگارش متون توصیفی است. به طور خاص، این پژوهش اثربخشی ویژگی‌های تعاملی IWB را در ارتقای توانایی دانش‌آموزان برای نگارش متون توصیفی نظام‌مند و منسجم بررسی می‌کند. این پژوهش با رویکرد پژوهش اقدام کلاسی در چهار مرحله برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. آزمودنی‌ها و مطلعان شامل سه دانش‌آموز کندآموز در دبستان SDN 009 Sandaran بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، مستندسازی و آزمون‌های نوشتاری گردآوری شد و روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی و تحلیل با مدل Miles and Huberman تأمین گردید. یافته‌ها نشان داد که اجرای IWB به طور مؤثری درگیری بصری دانش‌آموزان را از طریق نگاشت مفهومی با استفاده از نمودار درختی، ویژگی جوهر دیجیتال و حاشیه‌نویسی مشارکتی افزایش داد. بازنمایی‌های بصری به عنوان پشتیبان حافظه عمل کرده و دشواری‌های دانش‌آموزان در سازماندهی ایده‌ها و گذار به نگارش مستقل را کاهش داد. مهارت‌های نگارش توصیفی دانش‌آموزان به طور معناداری بهبود یافت که این امر در افزایش میانگین نمرات از ۶۰–۶۵ در چرخه اول به ۸۰–۸۵ در چرخه دوم و دستیابی به ۱۰۰٪ تسلط کلاسیک منعکس شد.

This study aims to describe the phenomenon of greeting (salam) practices among students, analyze the strategies used by Islamic Religious Education (PAI) teachers in correcting students' understanding and practice of salam in accordance with Islamic law, and identify the obstacles faced by PAI teachers at SMP IT Dhiya'ul Falah Lendang Nangka Utara. This research employed a qualitative case study approach. Data were collected through participatory observation, structured interviews with the PAI teacher, the school principal, and students, as well as documentation studies, and were analyzed using the Miles and Huberman interactive model, with credibility verified through source, technique, and time triangulation. The findings indicate that the practice of greeting and responding to salam has become an embedded habit among students, expressed both verbally and through respectful attitudes, as part of the pesantren-based educational culture. The PAI teacher applies strategies of routine habituation, exemplary modeling, instruction on proper procedures and rulings of salam, supervision, reminders, and reinforcement through religious activities. The obstacles identified were relatively minor and situational, including student forgetfulness, distraction with peers, being in a hurry, shyness outside the classroom, and the transitional adjustment period of seventh grade students. This study confirms that the success of salam habituation depends on the synergy between teacher exemplification, sustained supervision, and the support of a pesantren based school ecosystem, while also offering a mapping of situational obstacles that has been underexplored at the Integrated Islamic Junior High School level.

هدف این پژوهش توصیف پدیده رفتارهای سلام (سلام دادن) در میان دانش‌آموزان، تحلیل راهبردهای به‌کاررفته توسط معلمان تعلیمات دینی اسلامی (PAI) در اصلاح درک و اجرای سلام توسط دانش‌آموزان مطابق با احکام اسلامی، و شناسایی موانع پیش‌روی معلمان PAI در مدرسه متوسطه IT Dhiya'ul Falah لندانگ نانگکا اوتارا است. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه ساختاریافته با معلم PAI، مدیر مدرسه و دانش‌آموزان، و مطالعات اسنادی گردآوری و با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن تحلیل شده‌اند. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع، روش و زمان بررسی گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عمل سلام دادن و پاسخ به سلام به عنوان یک عادت نهادینه‌شده در میان دانش‌آموزان، هم به صورت کلامی و هم از طریق رفتارهای احترام‌آمیز، بخشی از فرهنگ آموزشی مبتنی بر مدرسه شبانه‌روزی (پسانترن) شده است. معلم PAI راهبردهایی چون عادت‌دهی مستمر، الگوسازی، آموزش روش و احکام صحیح سلام، نظارت، یادآوری و تقویت از طریق فعالیت‌های دینی را به کار می‌گیرد. موانع شناسایی‌شده نسبتاً جزئی و موقعیتی بوده‌اند، از جمله فراموشی دانش‌آموزان، حواس‌پرتی با همسالان، عجله داشتن، خجالت خارج از کلاس و دوره تطبیق انتقالی دانش‌آموزان پایه هفتم. این پژوهش تأیید می‌کند که موفقیت در عادت‌دهی به سلام وابسته به هم‌افزایی میان الگوسازی معلم، نظارت مستمر و حمایت اکوسیستم مدرسه مبتنی بر پسانترن است و در عین حال نقشه‌ای از موانع موقعیتی ارائه می‌دهد که در سطح مدارس متوسطه اسلامی یکپارچه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

Economics learning at the junior high school level plays a strategic role in building students' economic literacy, yet national and international assessment data indicate a declining trend in the literacy and engagement of Indonesian students. This study aims to describe the actual conditions of economics learning in junior high schools in Jakarta, covering teachers' instructional backgrounds, the characteristics of circulating teaching modules, and student engagement patterns, as an empirical foundation for model development. A descriptive qualitative design was applied. Data were collected through semi-structured interviews with social studies teachers and students, classroom observation, and document analysis of circulating economics teaching modules, then analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana with source and technique triangulation. The findings show that most social studies teachers do not hold an economics education background, that most modules neither scaffold mastery experience gradually nor address the physiological-emotional dimension of learning, and that behavioural, emotional, cognitive, and agentic engagement indicators appear only sporadically. These conditions provide the rational basis for six characteristics of the Student Engagement Project-Based Learning model, namely contextual economic problems, project activity, collaboration, student autonomy, graduated scaffolding, and structured reflection.

یادگیری اقتصاد در سطح مدارس متوسطه اول نقش راهبردی در ارتقای سواد اقتصادی دانش‌آموزان ایفا می‌کند، با این حال داده‌های ارزیابی‌های ملی و بین‌المللی نشان‌دهنده روند کاهشی در سواد و درگیری دانش‌آموزان اندونزیایی است. هدف این پژوهش توصیف شرایط واقعی یادگیری اقتصاد در مدارس متوسطه اول شهر جاکارتا، شامل پیشینه آموزشی معلمان، ویژگی‌های ماژول‌های آموزشی رایج و الگوهای درگیری دانش‌آموزان، به‌عنوان بنیان تجربی برای توسعه مدل است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان مطالعات اجتماعی و دانش‌آموزان، مشاهده کلاسی و تحلیل اسناد ماژول‌های آموزش اقتصاد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana و از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اکثر معلمان مطالعات اجتماعی دارای پیشینه تحصیلی در آموزش اقتصاد نیستند، اغلب ماژول‌ها تجربه تسلط تدریجی را پشتیبانی نمی‌کنند و به بعد فیزیولوژیک-هیجانی یادگیری نمی‌پردازند و شاخص‌های درگیری رفتاری، هیجانی، شناختی و عاملیت دانش‌آموزان تنها به‌صورت پراکنده مشاهده می‌شود. این شرایط مبنای منطقی برای شش ویژگی مدل یادگیری مبتنی بر پروژه با محوریت درگیری دانش‌آموز را فراهم می‌کند که عبارت‌اند از: مسائل اقتصادی زمینه‌ای، فعالیت پروژه‌ای، همکاری، خودمختاری دانش‌آموز، پله‌پله بودن حمایت آموزشی و بازتاب ساختاریافته.

This study describes students' learning interest in the subject of Fiqh, the types of media used by teachers in teaching Fiqh, and the strategies used by teachers to increase students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency. This research is a descriptive qualitative study using phenomenological and pedagogical approaches. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research instruments were an observation guide, an interview guide, and documentation, while the data analysis consisted of data reduction, data display, and conclusion drawing or verification. Data validity was ensured through data triangulation. The results show that students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency is still relatively low. The Fiqh teachers attempt to increase it by applying various learning strategies, including the use of visual and audiovisual media such as pictures, PowerPoint presentations, and instructional videos, as well as a variety of learning methods such as group discussions, presentations, and ice breakers during the learning process. The use of varied media and learning strategies has proven effective in improving students' attention, enthusiasm, focus, and understanding of the Fiqh material.

این پژوهش به توصیف علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری درس فقه، انواع رسانه‌های مورد استفاده معلمان در آموزش فقه، و استراتژی‌های به‌کاررفته توسط معلمان برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو می‌پردازد. این پژوهش، مطالعه‌ای کیفی توصیفی با رویکردهای پدیدارشناختی و تربیتی است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. ابزارهای پژوهش شامل راهنمای مشاهده، راهنمای مصاحبه و اسناد بوده و تحلیل داده‌ها شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری یا تأیید نتایج است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی داده‌ها تضمین شده است. نتایج نشان می‌دهد علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو همچنان نسبتاً پایین است. معلمان فقه تلاش می‌کنند با به‌کارگیری استراتژی‌های مختلف آموزشی، از جمله استفاده از رسانه‌های بصری و شنیداری‌ـ‌بصری مانند تصاویر، ارائه‌های پاورپوینت و ویدئوهای آموزشی و همچنین تنوع‌بخشی به روش‌های یادگیری مانند بحث‌های گروهی، ارائه‌ها و یخ‌شکن‌ها در فرایند آموزش، این علاقه‌مندی را افزایش دهند. استفاده از رسانه‌ها و استراتژی‌های متنوع آموزشی در بهبود توجه، اشتیاق، تمرکز و درک دانش‌آموزان نسبت به محتوای درس فقه مؤثر بوده است.

The present study aimed to fill the gap in the limited evidence concerning the integration of concept-based instruction, self-directed learning, and project-based learning in a holistic framework to develop 4Cs among Cambodian student teachers. This paper employs an integrative, multiobjective approach to synthesize data from five empirical studies on 300 student teachers at Battambang Teacher Education College. The study adopts a mixed-methods approach to triangulate data using validated 4Cs rubrics, self-directed learning, questionnaires (α = 0.94), and thematic analysis of reflection journals. The results show that compared with separate teaching methods, the integrated framework yields better synergistic effects. Pilot implementation revealed that critical thinking improved by 20%, teamwork by 18%, and self-directed learning by 22%. The data support a four-step, scalable model that includes identifying the concept, planning the SDL, developing the project, and conducting structured reflection. Policy implications include ensuring that national standards for teacher education specify consistent teaching methods and promote 21st-century skills. This study offers practical guidance for ensuring that teacher training meets both global educational standards and the needs of the local community. A variety of mixed methods should be employed rather than the sole use of a method.

پژوهش حاضر با هدف پر کردن خلأ شواهد محدود پیرامون ادغام آموزش مبتنی بر مفهوم، یادگیری خودراهبر و یادگیری مبتنی بر پروژه در یک چارچوب کل‌نگر به منظور توسعه چهار مهارت کلیدی (4Cs) در میان دانشجومعلمان کامبوجی انجام شده است. این مقاله با رویکردی تلفیقی و چندهدفه به ترکیب داده‌های پنج مطالعه تجربی بر روی ۳۰۰ دانشجومعلم در کالج آموزش معلمان باتمبنگ می‌پردازد. این پژوهش از روش ترکیبی برای مثلث‌سازی داده‌ها با استفاده از روبریک‌های معتبر 4Cs، یادگیری خودراهبر، پرسشنامه‌ها (α = ۰/۹۴) و تحلیل تماتیک ژورنال‌های بازتابی بهره گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که در مقایسه با روش‌های تدریس مجزا، چارچوب ادغام‌شده اثرات هم‌افزای بهتری ایجاد می‌کند. اجرای آزمایشی نشان داد که تفکر انتقادی ۲۰٪، کار گروهی ۱۸٪ و یادگیری خودراهبر ۲۲٪ بهبود یافته است. داده‌ها از یک مدل چهارمرحله‌ای و مقیاس‌پذیر شامل شناسایی مفهوم، برنامه‌ریزی یادگیری خودراهبر، توسعه پروژه و انجام بازتاب ساختاریافته حمایت می‌کنند. پیامدهای سیاستی شامل اطمینان از این است که استانداردهای ملی آموزش معلمان، روش‌های تدریس منسجم را مشخص کرده و مهارت‌های قرن بیست‌ویکم را ترویج دهند. این مطالعه راهنمای عملی برای اطمینان از انطباق آموزش معلمان با استانداردهای آموزشی جهانی و نیازهای جامعه محلی ارائه می‌دهد. توصیه می‌شود از روش‌های ترکیبی متنوع به جای استفاده صرف از یک روش بهره گرفته شود.

Digital transformation in madrasahs is commonly understood as administrative efficiency, although any device that regulates students' daily routines can serve as a medium of value education. Disciplinary problems, such as lateness, neglecting attendance, and weak responsibility for presence, persist at MTs Syafiiyah Darussalam even after the madrasah adopted barcode-based attendance. This study analyses the implementation of barcode attendance, the internalisation of disciplinary values it generates, and its supporting factors, obstacles, and implications for Islamic character education. A descriptive qualitative case study design was employed. Data were collected through in-depth interviews with the head of the madrasah, the vice heads for student affairs and curriculum, and teachers, supported by participant observation and attendance documentation. Data were analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña and validated through source and technique triangulation. Thomas Lickona's character education theory served as the analytical lens. The findings show that barcode attendance accelerates recording and provides transparent time traces, fosters habits of punctuality and orderly attendance, and nurtures an emerging sense of responsibility. Barcode attendance is therefore effective as an instrument for habituating discipline when it is integrated with teacher modelling, supervision, and the articulation of Islamic values

تحول دیجیتال در مدارس دینی (مدrasah) معمولاً به‌عنوان کارآمدی اداری درک می‌شود، اگرچه هر دستگاهی که روال‌های روزانه دانش‌آموزان را تنظیم کند می‌تواند به‌عنوان رسانه‌ای برای آموزش ارزش‌ها عمل کند. مشکلات انضباطی، مانند تأخیر، غفلت از حضور و مسئولیت‌پذیری ضعیف نسبت به حضور، در مدرسه دینی MTs Syafiiyah Darussalam حتی پس از اتخاذ سیستم حضور و غیاب مبتنی بر بارکد همچنان پابرجاست. این پژوهش به تحلیل اجرای حضور و غیاب مبتنی بر بارکد، درونی‌سازی ارزش‌های انضباطی ناشی از آن، و عوامل حمایت‌کننده، موانع و پیامدهای آن برای آموزش شخصیت اسلامی می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی توصیفی-کیفی استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معاونین امور دانش‌آموزان و برنامه درسی، و معلمان، همراه با مشاهده مشارکتی و مستندات حضور و غیاب جمع‌آوری شدند. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña تحلیل و از طریق مثلث‌سازی منبع و تکنیک اعتبارسنجی شدند. نظریه آموزش شخصیت Thomas Lickona به‌عنوان لنز تحلیلی مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که حضور و غیاب مبتنی بر بارکد ثبت را تسریع کرده و ردپای زمانی شفاف ارائه می‌دهد، عادت‌های به‌موقع بودن و حضور منظم را پرورش می‌دهد و حس مسئولیت‌پذیری در حال ظهور را تقویت می‌کند. بنابراین، حضور و غیاب مبتنی بر بارکند زمانی که با الگوسازی معلمان، نظارت و تبیین ارزش‌های اسلامی ادغام شود، به‌عنوان ابزاری برای نهادینه‌سازی انضباط مؤثر است.

This study aims to analyze the role, implementation, challenges, and solutions regarding the "Seven BK Strategies" program (specifically the pillars of Maintaining Consistency, Managing Situations, and Managing Emotions) in fostering discipline, preventing bullying, and improving emotional control among students at SMA Negeri 3 Selong. The study employs a qualitative approach with a descriptive method. Data sources included the School Principal, Guidance and Counseling (BK) teachers, homeroom teachers, subject teachers, and students. Structured interviews served as the primary data collection technique. Data validity was verified through source triangulation. The results indicate that: (1) The "Maintaining Consistency" strategy acts as an anchor for discipline through the habituation of the "3S" culture (Smile, Greet, and Salute) and the enforcement of educational sanctions; (2) The "Managing Situations" strategy effectively mitigates bullying through the engineering of physical and social environments, optimization of CCTV and "problem boxes," and the provision of a child-friendly counseling room; (3) The "Managing Emotions" strategy enhances student self-regulation through breathing relaxation techniques and individual counseling. The primary institutional challenge is the imbalance in the BK teacher ratio (two teachers serving approximately 800 students). Strategic solutions implemented include optimizing peer counseling, tightening supervision during class transition periods, and conducting home visit programs (door-to-door). Keywords: Seven Great BK Strategies, Character Building, Discipline.

هدف این پژوهش تحلیل نقش، اجرا، چالش‌ها و راه‌حل‌های مربوط به برنامه «هفت راهبرد بزرگ مشاوره و راهنمایی» (به‌ویژه ارکان حفظ ثبات، مدیریت موقعیت‌ها و مدیریت هیجان‌ها) در تقویت انضباط، پیشگیری از زورگویی و بهبود کنترل هیجانی در میان دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۳ سلونگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. منابع داده شامل مدیر مدرسه، معلمان مشاوره و راهنمایی (BK)، معلمان راهنما، معلمان دروس و دانش‌آموزان بوده‌اند. مصاحبه‌های ساختاریافته به عنوان تکنیک اصلی گردآوری داده‌ها به کار رفته است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع مورد تأیید قرار گرفته است. نتایج نشان می‌دهد: (۱) راهبرد «حفظ ثبات» از طریق نهادینه‌سازی فرهنگ «۳S» (لبخند، سلام و احترام) و اعمال تنبیهات آموزشی به عنوان لنگر انضباط عمل می‌کند؛ (۲) راهبرد «مدیریت موقعیت‌ها» با مهندسی محیط‌های فیزیکی و اجتماعی، بهینه‌سازی دوربین‌های مداربسته (CCTV) و «جعبه‌های مشکل» و فراهم‌سازی اتاق مشاوره دوستدار کودک، به طور مؤثری از زورگویی پیشگیری می‌کند؛ (۳) راهبرد «مدیریت هیجان‌ها» با استفاده از تکنیک‌های آرام‌سازی تنفسی و مشاوره فردی، خودتنظیمی دانش‌آموزان را ارتقا می‌بخشد. چالش اصلی نهادی، عدم توازن نسبت معلمان BK (دو معلم برای حدود ۸۰۰ دانش‌آموز) است. راه‌حل‌های راهبردی اجراشده شامل بهینه‌سازی مشاوره همسالان، تشدید نظارت در زمان‌های جابه‌جایی کلاس و اجرای برنامه بازدید منزل (خانه به خانه) می‌باشد.

This study aims to describe the implementation of gratitude habituation (pembiasaan bersyukur) in early childhood at TK Negeri 2 Pagar Alam, identify supporting and inhibiting factors, and analyze the implications for children's religious and moral development. A qualitative case study approach was employed, with data collected through participant observation, semi-structured interviews with teachers and the school principal, and documentation analysis. Data were analyzed using the Miles and Huberman interactive model, complemented by triangulation to ensure validity. The findings reveal that gratitude habituation is implemented through three main pathways: (1) structured daily routines including morning prayers (doa pagi), the recitation of Asmaul Husna, and thanksgiving expressions (Alhamdulillah) before and after activities; (2) teacher role modeling through spontaneous expressions of gratitude and verbal reinforcement; and (3) contextual integration through storytelling, singing, and sharing activities (berbagi). The habituation process follows a gradual pattern of recognition (mengenal), repetition (mengulang), internalization (menghayati), and spontaneous expression. Supporting factors include consistent teacher commitment, a supportive school culture, and parental collaboration. Inhibiting factors encompass children's developmental variability, limited media resources, and inconsistent home reinforcement. This study contributes to the literature on Islamic character education in early childhood and offers practical implications for kindergarten practitioners in Muslim-majority contexts.

هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت‌دهی به شکرگزاری در اوایل کودکی در دبستان دولتی شماره ۲ پاگار آلام، شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، و تحلیل پیامدهای آن برای رشد دینی و اخلاقی کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی مطالعه موردی انجام شده است و داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان و مدیر مدرسه، و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن و تکمیل آن با مثلث‌سازی به منظور اطمینان از روایی صورت گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت‌دهی به شکرگزاری از طریق سه مسیر اصلی اجرا می‌شود: (۱) روال‌های ساختاریافته روزانه شامل دعای صبح، قرائت اسماالحسنی و بیان عبارات شکرگزاری (الحمدلله) پیش و پس از فعالیت‌ها؛ (۲) الگوپذیری از معلم از طریق ابرازهای خودجوش شکرگزاری و تقویت کلامی؛ و (۳) ادغام زمینه‌ای از طریق قصه‌گویی، آوازخوانی و فعالیت‌های اشتراکی (بر‌بگی). فرایند عادت‌دهی به صورت تدریجی شامل شناخت، تکرار، درون‌سازی و ابراز خودجوش دنبال می‌شود. عوامل تسهیل‌کننده شامل تعهد مستمر معلمان، فرهنگ حمایتی مدرسه و همکاری والدین است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت‌های رشدی کودکان، محدودیت منابع رسانه‌ای و عدم تقویت منسجم در خانه می‌باشد. این پژوهش به ادبیات آموزش شخصیت اسلامی در اوایل کودکی افزوده و پیامدهای عملی برای مربیان مهدکودک در زمینه‌های با اکثریت مسلمان ارائه می‌دهد.

This study aims to describe and analyze the implementation of school leadership in improving management standards at SMP Negeri 1 Kotaagung. The research focuses on planning, implementation, supervision, and evaluation carried out by the principal in meeting school management standards. This study employed a qualitative approach using a case study method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, including data reduction, data display, and conclusion drawing, with validity ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that school leadership implementation is carried out through work program planning aligned with the school’s vision and mission, strengthening coordination with teachers and administrative staff, and systematic supervision of school administration and management. Participatory and communicative leadership has contributed significantly to enhancing the effectiveness of school management, particularly in planning, organizing, and evaluating programs. In conclusion, visionary, collaborative, and consistent school leadership plays a significant role in improving school management standards. The implication of this study highlights the importance of strengthening principals’ managerial competencies and fostering a collaborative work culture to achieve effective and sustainable school governance. Keywords: School Leadership, Management Standards, Educational Management

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل اجرای رهبری مدرسه در بهبود استانداردهای مدیریت در SMP Negeri 1 Kotaagung انجام شده است. تمرکز پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، نظارت و ارزیابی است که توسط مدیر مدرسه در راستای تحقق استانداردهای مدیریت مدرسه صورت می‌گیرد. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای رهبری مدرسه از طریق برنامه‌ریزی برنامه‌های کاری منطبق با چشم‌انداز و مأموریت مدرسه، تقویت هماهنگی با معلمان و کارکنان اداری و نظارت نظام‌مند بر امور اداری و مدیریتی مدرسه صورت می‌گیرد. رهبری مشارکتی و ارتباطی نقش قابل توجهی در افزایش اثربخشی مدیریت مدرسه، به ویژه در برنامه‌ریزی، سازماندهی و ارزیابی برنامه‌ها داشته است. در نتیجه، رهبری مدرسه با رویکرد آینده‌نگر، مشارکتی و مستمر نقش مهمی در بهبود استانداردهای مدیریت مدرسه ایفا می‌کند. پیامد این پژوهش بر اهمیت تقویت شایستگی‌های مدیریتی مدیران و ترویج فرهنگ کاری مشارکتی برای دستیابی به حکمرانی مدرسه‌ای اثربخش و پایدار تأکید دارد.

This study examined the implementation of The Power of Two strategy in developing students’ thinking abilities in Islamic Religious Education at SMP Integral Hidayatullah Sangatta. A descriptive qualitative field-research design was employed. Data were collected through classroom observation, semi-structured interviews with the Islamic Religious Education teacher and selected eighth-grade students, and documentation. Data analysis involved condensation, display, and conclusion drawing, with credibility strengthened through source, technique, and time triangulation. The findings showed that the strategy was implemented through communicating objectives and presenting a contextual problem, individual thinking, pairing, comparing answers, constructing a joint response, presentation, clarification, and reflection. The sequence enabled students to formulate initial ideas, examine different reasons, correct misconceptions, construct more logical conclusions, and communicate religious understanding with greater confidence. The developed abilities included analytical understanding, argumentation, evaluation, synthesis, metacognitive awareness, motivation, and social-religious attitudes. The strategy increased participation, deepened conceptual understanding, strengthened confidence, focused peer interaction, and made classroom monitoring easier. Its limitations were unequal contribution, dependence on partner compatibility, limited viewpoints, possible shared misconceptions, and time-management demands. These constraints were addressed through individual written responses, dynamic pair formation, clear roles and time limits, teacher monitoring, representative presentations, and final clarification. The study concludes that The Power of Two supports meaningful Islamic Religious Education when individual accountability is maintained, pair interaction is structured, and reflection is connected to Islamic values.

این پژوهش به بررسی اجرای راهبرد The Power of Two در توسعه توانایی‌های تفکر دانش‌آموزان در درس آموزش دینی اسلامی در مدرسه متوسطه Integral Hidayatullah Sangatta پرداخته است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و به صورت میدانی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده کلاسی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلم آموزش دینی اسلامی و دانش‌آموزان منتخب پایه هشتم و همچنین اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها شامل تقطیع، نمایش و نتیجه‌گیری بوده و اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی منبع، فن و زمان تقویت شده است. یافته‌ها نشان داد که این راهبرد از طریق اعلام اهداف و ارائه یک مسئله زمینه‌ای، تفکر فردی، جفت‌سازی، مقایسه پاسخ‌ها، ساخت پاسخ مشترک، ارائه، شفاف‌سازی و بازتاب اجرا شده است. این توالی به دانش‌آموزان امکان داد تا ایده‌های اولیه را شکل دهند، دلایل مختلف را بررسی کنند، سوءبرداشت‌ها را اصلاح نمایند، به نتایج منطقی‌تر برسند و درک دینی خود را با اعتماد به نفس بیشتری بیان کنند. توانایی‌های توسعه‌یافته شامل درک تحلیلی، استدلال، ارزیابی، ترکیب، آگاهی فراشناختی، انگیزش و نگرش‌های اجتماعی-دینی بود. این راهبرد مشارکت را افزایش داد، درک مفهومی را تعمیق بخشید، اعتماد به نفس را تقویت کرد، تعامل همسالان را متمرکز نمود و نظارت کلاسی را آسان‌تر ساخت. محدودیت‌های آن شامل مشارکت نابرابر، وابستگی به سازگاری زوج‌ها، دیدگاه‌های محدود، امکان اشتراک سوءبرداشت‌ها و نیاز به مدیریت زمان بود. این چالش‌ها از طریق پاسخ‌های کتبی فردی، تشکیل زوج‌های پویا، تعیین نقش‌ها و محدودیت زمانی شفاف، نظارت معلم، ارائه نمایندگان و شفاف‌سازی نهایی برطرف شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که راهبرد The Power of Two زمانی که مسئولیت‌پذیری فردی حفظ شود، تعامل زوج‌ها ساختارمند باشد و بازتاب به ارزش‌های اسلامی پیوند یابد، از آموزش دینی اسلامی معنادار حمایت می‌کند.

This study aims to determine the implementation of the use of the Daily Journal Book 7 Habits of Great Indonesian Children, the formation of Islamic character of grade 5B students of SD Quran Terpadu Nurul Islam Karawang, as well as supporting and inhibiting factors in its implementation. The study used a qualitative approach with a descriptive method. Data collection techniques were carried out through observation, semi-structured interviews, and documentation, with research subjects consisting of the principal, homeroom teacher 5B, and grade 5B students. Data analysis was carried out through data reduction, data presentation, and drawing conclusions, while the validity of the data was tested using triangulation. The results of the study indicate that the implementation of the Daily Journal Book 7 Habits of Great Indonesian Children is carried out through habits that are integrated with school culture and students' daily activities. This program contributes to the formation of Islamic character in the form of piety, responsibility, trustworthiness, ukhuwah, istiqomah, and patience. Based on the analysis of Bloom's Taxonomy of the affective domain, student character development takes place through the stages of accepting, responding, appreciating, organizing values, and making values part of personality. Supporting factors for the program include school support, teacher involvement, parental involvement, a conducive environment, and student motivation. While inhibiting factors include lack of student consistency, boredom, limited parental guidance, the influence of technology, and differences in student character. Therefore, the use of the 7 Habits of Great Indonesian Children Daily Journal effectively supports the formation of Islamic character in students through a continuous process of habituation.

این پژوهش با هدف تعیین نحوه اجرای استفاده از دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی، شکل‌گیری شخصیت اسلامی دانش‌آموزان پایه ۵B دبستان قرآن‌محور نورالاسلام کاراوانگ و همچنین عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای آن انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و مستندسازی گردآوری شده‌اند و شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه، معلم راهنمای کلاس ۵B و دانش‌آموزان پایه ۵B بوده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته و روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی از طریق عادت‌هایی که با فرهنگ مدرسه و فعالیت‌های روزانه دانش‌آموزان ادغام شده‌اند، انجام می‌شود. این برنامه در شکل‌گیری شخصیت اسلامی به صورت تقوا، مسئولیت‌پذیری، امانت‌داری، اخوت، استقامت و صبر نقش دارد. بر اساس تحلیل طبقه‌بندی بلوم در حوزه عاطفی، رشد شخصیت دانش‌آموزان از مراحل پذیرش، پاسخ‌دهی، ارزش‌گذاری، سازماندهی ارزش‌ها و درونی‌سازی ارزش‌ها در شخصیت فردی عبور می‌کند. عوامل حمایت‌کننده برنامه شامل حمایت مدرسه، مشارکت معلمان، مشارکت والدین، محیط مناسب و انگیزه دانش‌آموزان است. عوامل بازدارنده نیز شامل عدم ثبات دانش‌آموزان، احساس کسالت، محدودیت راهنمایی والدین، تأثیر فناوری و تفاوت‌های شخصیتی دانش‌آموزان می‌باشد. بنابراین، استفاده از دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی به طور مؤثری از طریق فرایند مستمر عادت‌سازی به شکل‌گیری شخصیت اسلامی دانش‌آموزان کمک می‌کند.

Background Although inclusive education places strong emphasis on addressing all students’ strengths and needs, the understanding of student diversity in its broadest sense remains limited. Studies exploring how inclusion is implemented tend to focus on specific groups of learners (e.g., students with SEN or those from socio-culturally disadvantaged backgrounds). However, this methodological shortcut has been repeatedly highlighted in review studies as a limitation that distorts the findings of research on inclusive education for all. To successfully address the learning characteristics of all students in heterogeneous classrooms, teachers must use inclusive practices. Aims The aim of this research was to explore how the practices of highly inclusive teachers address all students’ learning characteristics, enabling them to learn successfully in a heterogeneous classroom. Sample The study involved six teachers, forty-two students, and two teaching assistants. Methods Triangulation of hundreds of hours of ethnographic observation, contextualised through various types of interviews and complemented by products written by students, allowed us to identify diverse types of student learning characteristics and teachers’ inclusive practices. Results Our findings indicate that teachers' inclusive practices aimed at supporting student engagement, as well as determining and facilitating students' learning progress, were among the most extensively employed and addressed a wide spectrum of students’ learning characteristics. Conclusions The study unravels the complexity of highly inclusive teachers’ practices and proposes several implications for inclusive education.

زمینه: اگرچه آموزش فراگیر بر پاسخ‌گویی به نقاط قوت و نیازهای همه دانش‌آموزان تأکید فراوان دارد، اما درک تنوع دانش‌آموزان در معنای گسترده آن همچنان محدود باقی مانده است. مطالعاتی که به بررسی نحوه اجرای فراگیری می‌پردازند، عمدتاً بر گروه‌های خاصی از یادگیرندگان (مانند دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی یا دانش‌آموزان با پیش‌زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی محروم) تمرکز دارند. با این حال، این میان‌بُر روش‌شناختی بارها در مطالعات مروری به عنوان محدودیتی که یافته‌های پژوهش‌های آموزش فراگیر برای همه را مخدوش می‌کند، مورد تأکید قرار گرفته است. برای پاسخ‌گویی موفقیت‌آمیز به ویژگی‌های یادگیری همه دانش‌آموزان در کلاس‌های ناهمگون، معلمان باید از رویکردهای فراگیر استفاده کنند. اهداف: هدف این پژوهش بررسی این بود که چگونه رویکردهای معلمان با شمولیت بالا به ویژگی‌های یادگیری همه دانش‌آموزان می‌پردازد و امکان یادگیری موفقیت‌آمیز آنان را در کلاس‌های ناهمگون فراهم می‌سازد. نمونه: این مطالعه شامل شش معلم، چهل‌ودو دانش‌آموز و دو دستیار آموزشی بود. روش‌ها: مثلث‌سازی صدها ساعت مشاهده قوم‌نگارانه که با انواع مختلف مصاحبه‌ها زمینه‌مند شده و با محصولات مکتوب دانش‌آموزان تکمیل گردیده بود، به ما امکان داد تا انواع متنوعی از ویژگی‌های یادگیری دانش‌آموزان و رویکردهای فراگیر معلمان را شناسایی کنیم. یافته‌ها: نتایج ما نشان می‌دهد که رویکردهای فراگیر معلمان با هدف حمایت از مشارکت دانش‌آموزان و همچنین تعیین و تسهیل پیشرفت یادگیری آنان، از جمله پرکاربردترین رویکردها بوده و طیف وسیعی از ویژگی‌های یادگیری دانش‌آموزان را پوشش داده‌اند. نتیجه‌گیری: این مطالعه پیچیدگی رویکردهای معلمان با شمولیت بالا را آشکار ساخته و پیامدهایی را برای آموزش فراگیر پیشنهاد می‌کند.