induction

Introduction Food craving is a ubiquitous experience, often shaped by cultural familiarity. Although craving may be considered a culture-bound construct, its neural and behavioral underpinnings across food cultures remain limited. Here, we examined the effects of multisensory food exposure on craving in an Indian population, comparing Indian and Western foods across sweet and savory categories. Methods In Experiment 1 (Indian Food Craving; IFC), participants viewed Indian sweet and savory food images before and after multisensory exposure, reporting desire and willingness-to-pay (bid) ratings along with Food Craving Questionnaire-State (FCQ-S) scores. EEG was recorded using a 64-channel system. In Experiment 2 (Western Food Craving; WFC), participants completed a similar paradigm using Western food items. Results Multisensory exposure significantly increased FCQ-S scores in both experiments, indicating successful craving induction. Behaviorally, desire and bid ratings increased for both sweet and savory Indian foods, whereas for Western foods, increases were observed only for sweet items. ERP analyses revealed increased P200 and N200 amplitudes following exposure to Indian sweet foods, while LPP amplitudes increased for savory foods across both Indian and Western food categories. Complementary MVPA revealed enhanced pre- vs. post-exposure classification for sweet foods during the early (0–300 ms) window for both Indian and Western foods, whereas both sweet and savory foods showed significant classification during the later(300–600 ms) window. Discussion Together, these findings suggest that multisensory exposure modulates food-cue processing in a stimulus- and time-dependent manner, with possible contributions from attentional processes. Overall, the findings highlight the influence of food type and cultural context on craving-related neural and behavioral responses.

This study explores the impact of On-the-Job Training (OJT) on the readiness of Aircraft Maintenance Technology students at Indiana Aerospace University for actual line maintenance operations. Serving as a bridge between classroom learning and real-world application, OJT allows students to develop technical skills, professional discipline, and familiarity with industry standards. Using a mixed-methods approach, the study gathered data from 100 randomly selected BSAMT students through five-point Likert scale surveys and structured interviews. Quantitative data were analyzed using weighted mean, percentage, and rank, while qualitative responses were thematically coded. Results show that students generally strongly disagreed with negative statements about their OJT experience, indicating that the training effectively enhanced their technical, practical, and professional competencies. However, challenges such as teamwork issues, adapting to workplace culture, and managing work pressures were commonly reported. The study concludes that OJT significantly contributes to students’ preparedness for line maintenance work and recommends improved teamwork exercises, workplace orientation, and simulation-based learning to strengthen both technical and soft skills.

این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش حین کار (OJT) بر آمادگی دانشجویان رشته فناوری نگهداری هواپیما در دانشگاه هوافضای ایندیانا برای عملیات واقعی نگهداری خط می‌پردازد. آموزش حین کار به عنوان پلی میان یادگیری کلاسی و کاربرد عملی در دنیای واقعی، به دانشجویان امکان می‌دهد تا مهارت‌های فنی، انضباط حرفه‌ای و آشنایی با استانداردهای صنعت را توسعه دهند. با استفاده از رویکرد روش‌های ترکیبی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی BSAMT که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، از طریق پرسشنامه‌های لیکرت پنج‌درجه‌ای و مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از میانگین وزنی، درصد و رتبه تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی کدگذاری گردید. نتایج نشان داد که دانشجویان عموماً با گزاره‌های منفی درباره تجربه OJT خود به شدت مخالفت کردند که این امر نشان‌دهنده اثربخشی این آموزش در ارتقای شایستگی‌های فنی، عملی و حرفه‌ای آنان است. با این حال، چالش‌هایی مانند مشکلات کار گروهی، سازگاری با فرهنگ محیط کار و مدیریت فشارهای شغلی به طور رایج گزارش شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که OJT به طور معناداری در آمادگی دانشجویان برای کار نگهداری خط مؤثر است و پیشنهاد می‌کند تمرینات کار گروهی، آشنایی با محیط کار و یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی برای تقویت مهارت‌های فنی و نرم بهبود یابد.

Perioperative anxiety and emergence delirium are common clinical challenges in children undergoing adenotonsillectomy, which can compromise post-surgical recovery and caregiver satisfaction. This single-center, parallel-group randomized controlled trial evaluated the effects of the nurse-led Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program on perioperative outcomes in school-aged children aged 6–12 years undergoing elective adenotonsillectomy. Ninety children at a Grade III tertiary hospital in Anhui, China, were randomly assigned (1:1) to either a control group (n = 45) receiving standard perioperative care or an intervention group (n = 45) receiving the program in addition. Explicitly designed around Kolb’s Experiential Learning Theory, our half-day intervention operationalized the four-stage experiential cycle through operating-room familiarization, interactive storybook debriefing, animated video discussion, and supervised procedural simulation with teach-back. The primary outcome was preoperative anxiety, measured via the modified Yale Preoperative Anxiety Scale–Short Form. Secondary outcomes were measured using the Induction Compliance Checklist, the Pediatric Anesthesia Emergence Delirium Scale, and the Parental Satisfaction Scale. Data were analyzed using descriptive statistics, independent t‑tests, Mann–Whitney U tests, and Chi-square or Fisher's exact tests. Children in the intervention group demonstrated significantly lower preoperative anxiety scores, significantly improved anesthesia induction compliance, and a shorter duration of emergence delirium compared to the control group. Furthermore, parental satisfaction was significantly higher in the intervention group than in the control group. The Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program significantly reduces preoperative anxiety and emergence delirium, improves induction compliance, and enhances caregiver satisfaction. Nurses can readily integrate this theory-based program into clinical practice after further testing with different samples. Future multicenter trials should incorporate mediation analyses, cost-effectiveness evaluations, and potential moderators, such as parental anxiety, to further clarify mechanistic pathways.

اضطراب پیرامون‌جراحی و هذیان بیداری از بیهوشی از چالش‌های بالینی شایع در کودکان تحت آدنو‌تونسیلکتومی هستند که می‌توانند بهبودی پس از جراحی و رضایت مراقبان را به خطر اندازند. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با طرح موازی و تک‌مرکزی، تأثیرات برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به رهبری پرستار را بر پیامدهای پیرامون‌جراحی در کودکان سن مدرسه (۶ تا ۱۲ سال) که تحت آدنو‌تونسیلکتومی انتخابی قرار گرفتند، ارزیابی کرد. نود کودک در یک بیمارستان درجه سه در آنهویی، چین، به طور تصادفی (۱:۱) به گروه کنترل (n = 45) که مراقبت استاندارد پیرامون‌جراحی دریافت کردند یا گروه مداخله (n = 45) که علاوه بر آن برنامه را دریافت کردند، تخصیص یافتند. مداخله‌ی نیم‌روزه‌ی ما که به طور صریح بر اساس نظریه‌ی یادگیری تجربی Kolb طراحی شده بود، چرخه‌ی چهارمرحله‌ای تجربه را از طریق آشنایی با اتاق عمل، بازخوانی تعاملی داستان مصور، بحث ویدئوی انیمیشنی و شبیه‌سازی فرایندی تحت نظارت با بازآموزی عملیاتی کرد. پیامد اصلی، اضطراب پیش‌از‌عمل بود که با استفاده از نسخه‌ی کوتاه‌شده‌ی مقیاس اضطراب پیش‌از‌عمل Yale اصلاح‌شده سنجیده شد. پیامدهای ثانویه با استفاده از چک‌لیست تبعیت از القای بیهوشی، مقیاس هذیان بیداری از بیهوشی کودکان و مقیاس رضایت والدین اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، آزمون Mann–Whitney U و آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر تحلیل شدند. کودکان گروه مداخله به طور معناداری نمرات اضطراب پیش‌از‌عمل پایین‌تری، تبعیت بهبود‌یافته از القای بیهوشی و مدت زمان کوتاه‌تر هذیان بیداری از بیهوشی نسبت به گروه کنترل نشان دادند. همچنین، رضایت والدین در گروه مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به طور معناداری اضطراب پیش‌از‌عمل و هذیان بیداری از بیهوشی را کاهش می‌دهد، تبعیت از القای بیهوشی را بهبود می‌بخشد و رضایت مراقبان را افزایش می‌دهد. پرستاران می‌توانند این برنامه‌ی مبتنی بر نظریه را پس از آزمون بیشتر با نمونه‌های مختلف به راحتی در عمل بالینی ادغام کنند. کارآزمایی‌های چندمرکزی آینده باید تحلیل‌های میانجی‌گری، ارزیابی‌های هزینه-اثربخشی و تعدیل‌گرهای بالقوه مانند اضطراب والدین را برای روشن‌تر شدن مسیرهای مکانیکی وارد کنند.

This study aimed to examine how design strategies used by science communicators in informal learning environments (ILEs) could be adapted to develop a framework that supports scientific inquiry in under-resourced science classes. Using the analytic induction research strategy, a multiple-case study was conducted involving science communicators from three ILEs: National Science Museum (Thailand), Sci-Bono Discovery Centre (South Africa), and Tūhura Otago Museum (New Zealand). The Delphi technique was then used to validate the findings. Findings from the cases were reconciled with the literature from both formal and informal science education to develop a new inquiry learning design framework. The new framework, referred to as the Complementarity of Learning Framework (Colfram), consists of four simplified inquiry stages that are strengthened by design strategies from informal science learning environments. The Colfram is proposed as a design tool to assist teachers operating in under-resourced settings to develop their own inquiry learning materials. By combining the strengths of both formal and informal science learning viewpoints, we argue that the Colfram can better support teachers to develop material that achieves the broader goals of inquiry learning, which include cultivating STEM identities and sustained interest in science.

این مطالعه با هدف بررسی چگونگی تطبیق راهبردهای طراحی مورد استفاده توسط ارتباط‌دهندگان علم در محیط‌های یادگیری غیررسمی (ILEs) جهت توسعه یک چارچوب حمایتی برای پژوهش علمی در کلاس‌های علوم با منابع محدود انجام شد. با بهره‌گیری از راهبرد پژوهشی استقرا تحلیلی، یک مطالعه چندموردی با مشارکت ارتباط‌دهندگان علم از سه محیط یادگیری غیررسمی شامل موزه ملی علوم (تایلند)، مرکز اکتشاف Sci-Bono (آفریقای جنوبی) و موزه Tūhura Otago (نیوزیلند) انجام گرفت. سپس، جهت اعتبارسنجی یافته‌ها از تکنیک دلفی استفاده شد. یافته‌های حاصل از موارد موردی با ادبیات علمی آموزش علوم رسمی و غیررسمی تطبیق داده شد تا چارچوب جدیدی برای طراحی یادگیری پژوهشی تدوین گردد. چارچوب جدید که با عنوان چارچوب مکمل یادگیری (Colfram) معرفی می‌شود، شامل چهار مرحله ساده‌شده پژوهش است که با راهبردهای طراحی برگرفته از محیط‌های یادگیری علوم غیررسمی تقویت شده‌اند. Colfram به عنوان ابزاری طراحی برای کمک به معلمان در محیط‌های با منابع محدود جهت توسعه مواد یادگیری پژوهشی خود پیشنهاد می‌شود. با ترکیب نقاط قوت دیدگاه‌های آموزش علوم رسمی و غیررسمی، استدلال می‌شود که Colfram می‌تواند حمایت بهتری از معلمان در توسعه موادی که اهداف گسترده‌تر یادگیری پژوهشی از جمله پرورش هویت‌های STEM و علاقه پایدار به علم را محقق می‌سازد، فراهم آورد.