treatment planning

Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.

The 11th edition of the International Classification of Diseases introduced a dimensional model of personality disorder diagnosis supplemented by an optional borderline pattern qualifier.The Borderline Pattern Scale (BPS; Oltmanns & Widiger, 2019) is a self-report instrument assessing this qualifier via four symptom clusters: affective instability, maladaptive self-functioning, maladaptive interpersonal functioning, and maladaptive self-regulation strategies.This study translated, adapted, and validated the BPS for German-speaking clinical populations (N = 405) using a back-translation procedure.Psychometric evaluation included internal consistency, test-retest reliability, and factor structure analyses (parallel analysis, exploratory graph analysis) confirmatory factor analysis, as well as construct validity via correlations with the Borderline Symptom List-23 and the Structured Clinical Interview for Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition Screening Personality Questionnaire.Receiver operating characteristic analyses assessed classification accuracy for clinician-assigned borderline personality disorder diagnoses.Results demonstrated excellent internal consistency (α = .89)and test-retest reliability (r = .87).Exploratory graph analysis indicated a robust unidimensional structure, while confirmatory factor analysis supported a hierarchical four-factor model with incremental validity over a unidimensional solution.BPS total scores showed strong convergent validity with the Borderline Symptom List-23 and discriminant validity against nonborderline personality disorder scales.Receiver operating characteristic analyses revealed good classification accuracy (area under the curve = .82),with optimal cutoffs balancing sensitivity and specificity.German BPS scores demonstrate reliability and support multiple sources of validity evidence for their intended interpretation as measures of the 11th edition of the International Classification of Diseases borderline pattern severity.The low internal consistency of the Maladaptive Interpersonal Functioning subscale (ᾰ = .41)warrants caution; the BPS total score is psychometrically preferable for most purposes. Public Significance StatementThis study introduces the first validated German questionnaire assessing borderline personality patterns according to the 11th edition of the International Classification of Diseases.Scores derived from the German Borderline Pattern Scale demonstrated strong reliability and supported multiple sources of validity evidence for their intended interpretation in a psychiatric sample, allowing clinicians and researchers to better identify and understand borderline psychopathology.This facilitates accurate diagnosis, individual case formulation, treatment planning, and international consistency in the 11th edition of the International Classification of Diseases assessment.

ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها مدل ابعادی تشخیص اختلال شخصیت را معرفی کرده است که با یک شاخص اختیاری الگوی مرزی تکمیل می‌شود. مقیاس الگوی مرزی (BPS؛ Oltmanns & Widiger، 2019) یک ابزار خودگزارشی است که این شاخص را از طریق چهار خوشه نشانه‌ای ارزیابی می‌کند: ناپایداری عاطفی، عملکرد ناسازگارانه خود، عملکرد ناسازگارانه بین‌فردی و راهبردهای ناسازگارانه تنظیم خود. این مطالعه BPS را برای جمعیت‌های بالینی آلمانی‌زبان (N = 405) با استفاده از روش ترجمه معکوس ترجمه، تطبیق و اعتبارسنجی کرد. ارزیابی روان‌سنجی شامل بررسی انسجام درونی، پایایی بازآزمایی و تحلیل ساختار عاملی (تحلیل موازی، تحلیل گراف اکتشافی)، تحلیل عاملی تأییدی و همچنین روایی سازه از طریق همبستگی با فهرست نشانه‌های مرزی-۲۳ و پرسشنامه غربالگری مصاحبه بالینی ساختاریافته برای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم بود. تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده دقت طبقه‌بندی برای تشخیص‌های اختلال شخصیت مرزی تعیین‌شده توسط بالینگر را ارزیابی کرد. نتایج نشان‌دهنده انسجام درونی عالی (α = .89) و پایایی بازآزمایی (r = .87) بودند. تحلیل گراف اکتشافی ساختار یک‌بعدی قوی را نشان داد، در حالی که تحلیل عاملی تأییدی از مدل سلسله‌مراتبی چهارعاملی با روایی افزایشی نسبت به راه‌حل یک‌بعدی حمایت کرد. نمرات کل BPS روایی همگرا قوی با فهرست نشانه‌های مرزی-۲۳ و روایی افتراقی در برابر مقیاس‌های اختلال شخصیت غیرمرزی را نشان دادند. تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده دقت طبقه‌بندی خوبی را نشان دادند (مساحت زیر منحنی = .82)، با نقاط برش بهینه که تعادل حساسیت و ویژگی را برقرار می‌کردند. نمرات آلمانی BPS پایایی و شواهد متعددی از روایی را برای تفسیر مورد نظر به عنوان سنجه شدت الگوی مرزی در ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها نشان می‌دهند. انسجام درونی پایین زیرمقیاس عملکرد ناسازگارانه بین‌فردی (ᾰ = .41) نیازمند احتیاط است؛ نمره کل BPS از نظر روان‌سنجی برای اغلب اهداف ترجیح داده می‌شود. بیانیه اهمیت عمومی: این مطالعه نخستین پرسشنامه آلمانی اعتبارسنجی‌شده برای ارزیابی الگوهای شخصیت مرزی بر اساس ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها را معرفی می‌کند. نمرات به‌دست‌آمده از مقیاس الگوی مرزی آلمانی پایایی قوی و شواهد متعددی از روایی را برای تفسیر مورد نظر در نمونه روان‌پزشکی نشان دادند و به بالینگران و پژوهشگران امکان شناسایی و درک بهتر آسیب‌شناسی مرزی را می‌دهند. این امر تشخیص دقیق، تدوین مورد فردی، برنامه‌ریزی درمان و انسجام بین‌المللی در ارزیابی ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها را تسهیل می‌کند.

ABSTRACT Clinical mental health concerns often emerge before a client's problem is fully understood or safe to disclose. This best‐practice article presents human‐centered design as a complementary metamodel for clinical reasoning and collaborative treatment planning. Rather than replacing counseling theory, diagnosis, assessment, case conceptualization, or evidence‐based practice, human‐centered design helps counselors explore context, hold hypotheses provisionally, collaborate with clients, test appropriate actions, and revise interventions through feedback. A six‐part clinical cycle—listen and empathize, map, frame, try, learn, and revise—is illustrated through a case scenario. Practical guidance addresses integration with counseling theory, trauma care, neurodivergence and differential assessment, social determinants of mental health, managed care documentation, crisis limitations, and counselor competence. Implications are offered for practice, supervision, counselor education, and research. The approach emphasizes designing with clients, not for them, while maintaining diagnostic rigor, ethical responsibility, and contextual responsiveness.

چکیده: نگرانی‌های بالینی سلامت روان اغلب پیش از آن‌که مسئله مراجع به‌طور کامل درک یا به‌صورت ایمن افشا شود، پدیدار می‌شوند. این مقاله مبتنی بر بهترین شواهد، طراحی انسان‌محور را به‌عنوان فرامدل مکملی برای استدلال بالینی و برنامه‌ریزی درمانی مشارکتی معرفی می‌کند. طراحی انسان‌محور به‌جای جایگزینی نظریه مشاوره، تشخیص، ارزیابی، مفهوم‌سازی مورد یا عمل مبتنی بر شواهد، به مشاوران کمک می‌کند تا زمینه را بررسی کنند، فرضیه‌ها را به‌صورت موقت نگه دارند، با مراجعان همکاری کنند، اقدامات مناسب را آزمایش کنند و مداخلات را از طریق بازخورد بازنگری نمایند. یک چرخه بالینی شش‌مرحله‌ای—گوش دادن و همدلی، ترسیم، چارچوب‌بندی، آزمودن، یادگیری و بازنگری—از طریق یک سناریوی موردی تشریح می‌شود. راهنمایی‌های عملی به ادغام با نظریه مشاوره، مراقبت از تروما، تفاوت‌های عصبی و ارزیابی افتراقی، تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، مستندسازی مراقبت مدیریت‌شده، محدودیت‌های بحران و شایستگی مشاور می‌پردازد. پیامدهایی برای عمل، نظارت، آموزش مشاور و پژوهش ارائه شده است. این رویکرد بر طراحی با مراجعان، نه برای آن‌ها، در عین حفظ دقت تشخیصی، مسئولیت اخلاقی و پاسخگویی به زمینه تأکید دارد.

Objective There is currently no clinical interview to assess exposure to potentially morally injurious experiences (PMIEs) and moral injury, the potential clinical outcome associated with PMIEs. To enable a person-centered assessment of PMIEs and moral injury in military veterans, we developed a structured, non-diagnostic clinical interview to support descriptive assessment, case conceptualization, and treatment planning, and conducted an initial evaluation of its feasibility, acceptability, and clinical utility. Method The Clinical Interview for Moral Injury—Military Version (CIMI-M) was developed through an iterative, stakeholder-informed process. Questions from existing moral injury instruments were selected, adapted and supplemented to create an interview with a descriptive, theory-driven approach. Clinicians (N = 7) and military veterans (N = 8) at two Dutch trauma centers who conducted the CIMI-M were interviewed and completed questionnaires assessing the CIMI-M’s feasibility, acceptability, and clinical utility. Interviews were analyzed using the General Inductive Approach for qualitative evaluation data. Results Mean evaluation scores were 7.63 for veterans and 8.41 for clinicians (10-point scale). Qualitative analysis of interview transcripts revealed that the CIMI-M helped veterans share their experiences, while clinicians found it valuable for fostering trust and planning treatment. Both groups agreed that the CIMI-M generated insightful content about PMIEs and moral injury. Based on feedback, several interview questions were revised or added. Conclusions We found preliminary evidence that the CIMI-M is a feasible, acceptable, and clinically useful descriptive interview. It offers a potentially valuable treatment-planning tool that complements paper-and-pencil approaches that assess PMIEs and moral injury. Further evaluation, including in non-veteran populations, is needed.

هدف: در حال حاضر هیچ مصاحبه بالینی برای ارزیابی مواجهه با تجارب بالقوه آسیب‌رسان اخلاقی (PMIEs) و آسیب اخلاقی، که پیامد بالینی احتمالی مرتبط با PMIEs است، وجود ندارد. به منظور فراهم‌کردن ارزیابی مبتنی بر فرد از PMIEs و آسیب اخلاقی در کهنه‌سربازان نظامی، یک مصاحبه بالینی ساختاریافته و غیرتشخیصی توسعه داده شد تا از ارزیابی توصیفی، مفهوم‌سازی مورد و برنامه‌ریزی درمان حمایت کند و ارزیابی اولیه‌ای از امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی آن انجام شد. روش: مصاحبه بالینی آسیب اخلاقی ـ نسخه نظامی (CIMI-M) از طریق فرایندی تکرارشونده و مبتنی بر ذینفعان توسعه یافت. پرسش‌هایی از ابزارهای موجود آسیب اخلاقی انتخاب، تطبیق و تکمیل شد تا مصاحبه‌ای با رویکرد توصیفی و مبتنی بر نظریه ایجاد شود. درمانگران (N = 7) و کهنه‌سربازان نظامی (N = 8) در دو مرکز تروما در هلند که CIMI-M را اجرا کردند، مورد مصاحبه قرار گرفتند و پرسشنامه‌هایی را برای ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی CIMI-M تکمیل کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد استقرایی عمومی برای داده‌های ارزیابی کیفی تحلیل شد. نتایج: میانگین نمرات ارزیابی برای کهنه‌سربازان 7.63 و برای درمانگران 8.41 (در مقیاس 10 امتیازی) بود. تحلیل کیفی متن مصاحبه‌ها نشان داد که CIMI-M به کهنه‌سربازان در به‌اشتراک‌گذاری تجارب‌شان کمک کرد، در حالی که درمانگران آن را برای ایجاد اعتماد و برنامه‌ریزی درمان ارزشمند یافتند. هر دو گروه توافق داشتند که CIMI-M محتوای بینش‌بخشی درباره PMIEs و آسیب اخلاقی ایجاد می‌کند. بر اساس بازخوردها، چندین پرسش مصاحبه بازنگری یا اضافه شد. نتیجه‌گیری: شواهد اولیه نشان می‌دهد که CIMI-M یک مصاحبه توصیفی امکان‌پذیر، مقبول و سودمند از نظر بالینی است. این ابزار می‌تواند به عنوان ابزاری ارزشمند برای برنامه‌ریزی درمان که رویکردهای کاغذ و قلمی ارزیابی PMIEs و آسیب اخلاقی را تکمیل می‌کند، مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی‌های بیشتر، از جمله در جمعیت‌های غیرنظامی، مورد نیاز است.

AbstractObjective: To assess body dysmorphic tendencies among dental students and examine their association with maxillofacial aesthetic perception and consideration of aesthetic intervention.Methods: A cross-sectional questionnaire study included 100 undergraduate dental students. Data were summarized descriptively. Bivariate associations with consideration of a maxillofacial aesthetic intervention were examined using Pearson's chi-square or Fisher's exact tests, and the association with the continuous body dysmorphic tendency score was examined using univariable binary logistic regression.Results: Previous aesthetic procedures were reported by 23% of students, and 38% were considering a maxillofacial aesthetic procedure. The nose was the most frequent specified region of dissatisfaction (38%); 43% selected an unspecified other region. Dissatisfaction lasting more than 3 years, a perceived facial defect, and checking or camouflaging behaviors were reported by 47%, 25%, and 59%, respectively. Sex, checking or camouflaging behavior, and perceived facial defect were not significantly associated with procedure consideration (all p>0.05). A higher body dysmorphic tendency score was associated with greater odds of considering intervention (odds ratio=1.75; p=0.036).Conclusion: Greater body dysmorphic tendencies were associated with consideration of aesthetic intervention. Psychological awareness and appropriate screening should be incorporated into dental education and aesthetic treatment planning.

چکیدههدف: ارزیابی گرایش‌های بدریخت‌انگاری بدنی در میان دانشجویان دندان‌پزشکی و بررسی ارتباط آن با ادراک زیبایی‌شناختی فک و صورت و تمایل به مداخله زیبایی.روش‌ها: این مطالعه مقطعی پرسش‌نامه‌ای شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی دندان‌پزشکی بود. داده‌ها به صورت توصیفی خلاصه شدند. ارتباطات دو متغیره با تمایل به مداخله زیبایی فک و صورت با استفاده از آزمون مجذور کای پیرسون یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد و ارتباط با نمره پیوسته گرایش بدریخت‌انگاری بدنی با استفاده از رگرسیون لجستیک دوجمله‌ای تک‌متغیره ارزیابی گردید.نتایج: ۲۳٪ از دانشجویان سابقه انجام اقدامات زیبایی را گزارش کردند و ۳۸٪ در حال بررسی انجام اقدام زیبایی فک و صورت بودند. بینی شایع‌ترین ناحیه نارضایتی اعلام‌شده بود (۳۸٪)؛ ۴۳٪ ناحیه دیگری را بدون مشخص کردن اعلام کردند. نارضایتی بیش از ۳ سال، وجود نقص ظاهری ادراک‌شده و رفتارهای بررسی یا استتار به ترتیب توسط ۴۷٪، ۲۵٪ و ۵۹٪ گزارش شد. جنسیت، رفتارهای بررسی یا استتار و نقص ظاهری ادراک‌شده با تمایل به اقدام زیبایی ارتباط معناداری نداشتند (همگی p>0.05). نمره بالاتر گرایش بدریخت‌انگاری بدنی با احتمال بیشتر تمایل به مداخله مرتبط بود (نسبت شانس=1.75؛ p=0.036).نتیجه‌گیری: گرایش‌های بیشتر بدریخت‌انگاری بدنی با تمایل به مداخله زیبایی مرتبط بود. آگاهی روان‌شناختی و غربالگری مناسب باید در آموزش دندان‌پزشکی و برنامه‌ریزی درمان‌های زیبایی گنجانده شود.