This study aims to analyze the role of school principal leadership in shaping students’ character of discipline, responsibility, and independence at SMP Negeri 4 Pekanbaru. This research employed a qualitative phenomenological approach involving 16 participants consisting of one school principal, five teachers, and ten students, selected through purposive sampling based on their involvement and understanding of the research phenomenon. Data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that school principals play a crucial role in character formation through exemplary leadership, integration of character values into the school vision and mission, habituation programs, routine activities, supervision, and continuous evaluation. The strategies implemented include effective communication, motivation and appreciation, enforcement of school regulations accompanied by guidance, and collaboration with teachers, parents, and the community. Character development is supported by the principal’s commitment, involvement of school members, extracurricular activities, and family and community support. However, several challenges remain, including limited student awareness, insufficient parental supervision, peer influence, and uncontrolled use of technology and social media. This study highlights the importance of transformational and collaborative leadership in creating a school environment that supports sustainable student character development.
The Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) Program is a character and religious development program for students at Al-Bashirah Integrated Islamic Elementary School (SDIT Al-Bashirah). Although the program has been implemented as one of the school’s flagship programs, it has never been systematically evaluated to identify discrepancies between its planning and implementation. This study aims to identify and measure the discrepancies between the planning and implementation of the TRANS Program using the Discrepancy Evaluation Model (DEM), which comprises four evaluation stages: design, installation, process, and product. The study employed an evaluation approach using a mixed-method design and was conducted from February 23 to March 7, 2026. Data were collected through questionnaires, interviews, and documentation. The questionnaires were administered to 132 students in Grades IV, V, and VI, while interviews were conducted with 3 teachers involved in implementing the program. The findings show that the overall discrepancy level of the TRANS Program was categorized as small. At the design stage, the program was supported by competent human resources and adequate facilities and infrastructure, although several activities had not yet been implemented and detailed technical guidelines were not available. At the installation stage, the level of program conformity reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, although internet connectivity and transportation constraints were still encountered. At the process stage, the level of conformity also reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, supported by the involvement of the school, teachers, parents, and students. At the product stage, the level of program achievement reached 84%, with a discrepancy of 16%, categorized as very small, as reflected in positive changes in students’ worship practices, moral character, discipline, and responsibility. These findings indicate that the TRANS Program demonstrates a high level of conformity and achievement; however, stronger technical guidelines and greater consistency in implementation are still needed to ensure that all program components are carried out optimally. ABSTRAK Program Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) merupakan program pembinaan karakter dan keagamaan peserta didik di Sekolah Dasar Islam Terpadu (SDIT) Al-Bashirah. Meskipun program ini telah dilaksanakan sebagai salah satu program unggulan sekolah, belum pernah dilakukan evaluasi secara sistematis untuk mengetahui kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaannya. Penelitian ini bertujuan untuk mengidentifikasi dan mengukur kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaan Program TRANS menggunakan Discrepancy Evaluation Model (DEM), yang mencakup empat tahap evaluasi, yaitu desain, instalasi, proses, dan produk. Penelitian menggunakan pendekatan evaluasi dengan metode campuran (mixed method) yang dilaksanakan pada 23 Februari–7 Maret 2026. Data dikumpulkan melalui angket, wawancara, dan dokumentasi. Angket diberikan kepada 132 peserta didik kelas IV, V, dan VI, sedangkan wawancara dilakukan terhadap 3 guru yang terlibat dalam pelaksanaan program. Hasil penelitian menunjukkan bahwa tingkat kesenjangan Program TRANS secara umum berada pada kategori kecil. Pada tahap desain, program telah didukung oleh sumber daya manusia yang kompeten dan sarana prasarana yang memadai, meskipun beberapa kegiatan belum terlaksana dan belum tersedia petunjuk teknis yang rinci. Pada tahap instalasi, tingkat kesesuaian program mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, meskipun masih terdapat kendala jaringan dan transportasi. Pada tahap proses, tingkat kesesuaian mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, didukung oleh keterlibatan sekolah, guru, orang tua, dan peserta didik. Pada tahap produk, tingkat ketercapaian mencapai 84% dengan kesenjangan 16% dalam kategori sangat kecil, yang ditunjukkan oleh perubahan positif pada aspek ibadah, akhlak, kedisiplinan, dan tanggung jawab peserta didik. Temuan ini menunjukkan bahwa Program TRANS memiliki tingkat kesesuaian dan ketercapaian yang tinggi, tetapi masih memerlukan penguatan petunjuk teknis dan konsistensi pelaksanaan agar seluruh komponen program dapat terlaksana secara optimal.
Character education in Vocational High Schools (SMK) faces challenges in aligning technical skill development with student work ethics. This study aims to analyze the role of the Intra-School Student Organization (OSIS) in supporting character education at SMK Puspita Bangsa, South Tangerang City. This study used a descriptive qualitative approach with a case study design. Data collection was carried out through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, with data validity tested using source and technique triangulation. Data analysis followed the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show that OSIS plays a crucial role through three main aspects: (1) acting as a peer role model for discipline; (2) executing structured work programs encompassing religious, disciplinary, leadership, and social care dimensions; and (3) internalizing industrial work culture values. The main obstacles encountered include the dynamics of Field Work Practice (PKL) schedules and fluctuations in member participation, which are mitigated through flexible coordination and school management support. This study concludes that OSIS is effectively a strategic vehicle for student character development in vocational schools.
This study aims to determine the implementation of the use of the Daily Journal Book 7 Habits of Great Indonesian Children, the formation of Islamic character of grade 5B students of SD Quran Terpadu Nurul Islam Karawang, as well as supporting and inhibiting factors in its implementation. The study used a qualitative approach with a descriptive method. Data collection techniques were carried out through observation, semi-structured interviews, and documentation, with research subjects consisting of the principal, homeroom teacher 5B, and grade 5B students. Data analysis was carried out through data reduction, data presentation, and drawing conclusions, while the validity of the data was tested using triangulation. The results of the study indicate that the implementation of the Daily Journal Book 7 Habits of Great Indonesian Children is carried out through habits that are integrated with school culture and students' daily activities. This program contributes to the formation of Islamic character in the form of piety, responsibility, trustworthiness, ukhuwah, istiqomah, and patience. Based on the analysis of Bloom's Taxonomy of the affective domain, student character development takes place through the stages of accepting, responding, appreciating, organizing values, and making values part of personality. Supporting factors for the program include school support, teacher involvement, parental involvement, a conducive environment, and student motivation. While inhibiting factors include lack of student consistency, boredom, limited parental guidance, the influence of technology, and differences in student character. Therefore, the use of the 7 Habits of Great Indonesian Children Daily Journal effectively supports the formation of Islamic character in students through a continuous process of habituation.
این پژوهش با هدف تعیین نحوه اجرای استفاده از دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی، شکلگیری شخصیت اسلامی دانشآموزان پایه ۵B دبستان قرآنمحور نورالاسلام کاراوانگ و همچنین عوامل حمایتکننده و بازدارنده در اجرای آن انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمهساختاریافته و مستندسازی گردآوری شدهاند و شرکتکنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه، معلم راهنمای کلاس ۵B و دانشآموزان پایه ۵B بودهاند. تحلیل دادهها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری صورت گرفته و روایی دادهها با استفاده از مثلثسازی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان میدهد که اجرای دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی از طریق عادتهایی که با فرهنگ مدرسه و فعالیتهای روزانه دانشآموزان ادغام شدهاند، انجام میشود. این برنامه در شکلگیری شخصیت اسلامی به صورت تقوا، مسئولیتپذیری، امانتداری، اخوت، استقامت و صبر نقش دارد. بر اساس تحلیل طبقهبندی بلوم در حوزه عاطفی، رشد شخصیت دانشآموزان از مراحل پذیرش، پاسخدهی، ارزشگذاری، سازماندهی ارزشها و درونیسازی ارزشها در شخصیت فردی عبور میکند. عوامل حمایتکننده برنامه شامل حمایت مدرسه، مشارکت معلمان، مشارکت والدین، محیط مناسب و انگیزه دانشآموزان است. عوامل بازدارنده نیز شامل عدم ثبات دانشآموزان، احساس کسالت، محدودیت راهنمایی والدین، تأثیر فناوری و تفاوتهای شخصیتی دانشآموزان میباشد. بنابراین، استفاده از دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی به طور مؤثری از طریق فرایند مستمر عادتسازی به شکلگیری شخصیت اسلامی دانشآموزان کمک میکند.
Learning responsibility is an essential character that needs to be instilled in students from elementary school. However, based on preliminary observations at SD Negeri Sawahlega, students were still found to lack discipline in completing assignments, not optimally utilize study time, and not consistently demonstrate learning responsibility. This study aims to analyze the influence of reflective-based smartboard media on the formation of students' learning responsibility character in Islamic Religious Education subjects. This research uses a quantitative approach with a correlational method. The research population was 34 fifth-grade students, with the sampling technique using total sampling. Data collection techniques were carried out through questionnaires, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics and Spearman's Rank Correlation. The results showed that the use of reflective-based smartboard media was in the high category (67.6%), while students' learning responsibility character was in the moderate to high category (64.7% moderate, 32.4% high). The Spearman correlation test results showed a correlation coefficient of 0.312 with a significance value of 0.073 (> 0.05), indicating a low positive relationship but not statistically significant. The conclusion of this study indicates that although there is a positive relationship between the use of reflective-based smartboard media and students' learning responsibility character, this relationship is not statistically significant. The implication of this research is that the use of reflective-based smartboard media has not been proven to provide a significant influence on the formation of students' learning responsibility character, so other factors such as habituation, teacher example, and family support also need to be considered in strengthening student character.
مسئولیتپذیری در یادگیری یکی از ویژگیهای اساسی است که باید از دوره ابتدایی در دانشآموزان نهادینه شود. با این حال، بر اساس مشاهدات اولیه در دبستان دولتی Sawahlega، مشاهده شد که دانشآموزان هنوز در انجام تکالیف خود نظم کافی ندارند، از زمان مطالعه به طور بهینه استفاده نمیکنند و به طور مستمر مسئولیتپذیری در یادگیری را نشان نمیدهند. هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب بر شکلگیری ویژگی مسئولیتپذیری دانشآموزان در درس آموزش دینی اسلامی است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۴ دانشآموز پایه پنجم بوده و روش نمونهگیری به صورت سرشماری کل انجام شده است. دادهها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شدهاند. تحلیل دادهها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی رتبهای اسپیرمن انجام شد. نتایج نشان داد که میزان استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب در سطح بالا (۶۷/۶٪) قرار دارد، در حالی که ویژگی مسئولیتپذیری دانشآموزان در یادگیری در سطح متوسط تا بالا (۶۴/۷٪ متوسط، ۳۲/۴٪ بالا) قرار داشت. نتایج آزمون همبستگی اسپیرمن ضریب همبستگی ۰/۳۱۲ با مقدار معناداری ۰/۰۷۳ (> ۰/۰۵) را نشان داد که بیانگر رابطه مثبت ضعیف اما از نظر آماری غیرمعنادار است. نتیجه این پژوهش نشان میدهد که اگرچه بین استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب و ویژگی مسئولیتپذیری دانشآموزان در یادگیری رابطه مثبت وجود دارد، اما این رابطه از نظر آماری معنادار نیست. دلالت این پژوهش آن است که استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب تأثیر معناداری بر شکلگیری ویژگی مسئولیتپذیری دانشآموزان در یادگیری نداشته و بنابراین عوامل دیگری همچون عادتدهی، الگو بودن معلم و حمایت خانواده نیز باید در تقویت ویژگیهای شخصیتی دانشآموزان مورد توجه قرار گیرند.
Islamic Religious Education (PAI) teachers hold a significant function in fostering and improving students’ character through an instructional process that emphasizes not solely on religious understanding but additionally on the development of attitudes and behaviors in accordance with Islamic values. The objective of this article is to investigate the contribution of PAI teachers to the enhancement of students' moral characters through exemplary behavior, habituation, and advice. A literature review serves as the methodology for this article, analyzing multiple relevant sources related to Islamic education, teacher roles, character building, exemplary behavior, habituation, and advice. The results of the discussion demonstrate that PAI teachers act as instructors, guides, and exemplary figures for their students. Exemplary behavior is demonstrated through concrete examples in attitudes, speech, and daily actions, such as honesty, discipline, responsibility, and politeness. Habituation is implemented repeatedly, consistently, and systematically by means of religious programs and constructive actions within the school setting to ensure that ethical values can be applied in students’ daily lives. Meanwhile, advice serves to provide guidance and understanding to students regarding appropriate behavior in accordance with Islamic teachings. Therefore, exemplary behavior, habituation, and advice can serve as complementary strategies in supporting the development of students’ character.
معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) نقش مهمی در پرورش و ارتقای شخصیت دانشآموزان از طریق فرایند آموزشی ایفا میکنند که نه تنها بر فهم دینی بلکه بر توسعه نگرشها و رفتارها مطابق با ارزشهای اسلامی تأکید دارد. هدف این مقاله بررسی سهم معلمان PAI در بهبود ویژگیهای اخلاقی دانشآموزان از طریق رفتار الگویی، عادتدهی و نصیحت است. روش این مقاله مرور ادبیات بوده و منابع مرتبط متعددی در زمینه آموزش اسلامی، نقش معلم، تربیت شخصیت، رفتار الگویی، عادتدهی و نصیحت را تحلیل میکند. نتایج بحث نشان میدهد که معلمان PAI به عنوان آموزگار، راهنما و الگو برای دانشآموزان خود عمل میکنند. رفتار الگویی از طریق نمونههای عینی در نگرش، گفتار و اعمال روزمره مانند صداقت، انضباط، مسئولیتپذیری و ادب نشان داده میشود. عادتدهی به صورت تکراری، مستمر و نظاممند از طریق برنامههای دینی و اقدامات سازنده در محیط مدرسه اجرا میشود تا ارزشهای اخلاقی در زندگی روزمره دانشآموزان به کار گرفته شود. در همین حال، نصیحت به منظور ارائه راهنمایی و فهم به دانشآموزان درباره رفتار مناسب مطابق با آموزههای اسلامی به کار میرود. بنابراین، رفتار الگویی، عادتدهی و نصیحت میتوانند به عنوان راهبردهای مکمل در حمایت از توسعه شخصیت دانشآموزان مورد استفاده قرار گیرند.
Digital technology has reshaped how students learn, access information, and communicate. Alongside these benefits, it raises ethical concerns such as misinformation, plagiarism, and technology misuse. Integrating knowledge, faith, and good deeds is therefore needed to nurture students who are intellectually capable, spiritually aware, and morally grounded. This study explores the concepts of knowledge, faith, and good deeds and how they relate to one another from an Islamic perspective, as well as their relevance to student character building in the digital era. Using a descriptive qualitative library research design, the study reviews pertinent Qur'anic verses and scholarly journal articles on Islamic education, character development, and digital ethics. The results show that knowledge supplies intellectual understanding, faith provides the basis of moral values, and good deeds put knowledge and faith into practice in daily life. Together, these elements offer a conceptual basis for academic honesty, critical thinking, social responsibility, and ethical use of technology. In conclusion, building student character calls for a balance among intellectual competence, spiritual values, and consistent moral conduct so that students can meet digital-era challenges responsibly.
فناوری دیجیتال شیوههای یادگیری، دسترسی به اطلاعات و ارتباط دانشجویان را دگرگون کرده است. در کنار این مزایا، نگرانیهای اخلاقی همچون اطلاعات نادرست، سرقت علمی و سوءاستفاده از فناوری نیز مطرح میشود. بنابراین، ادغام علم، ایمان و عمل صالح برای پرورش دانشجویانی که از لحاظ فکری توانمند، از نظر معنوی آگاه و از لحاظ اخلاقی پایبند هستند، ضروری است. این پژوهش به بررسی مفاهیم علم، ایمان و عمل صالح و نحوه ارتباط آنها با یکدیگر از منظر اسلامی و همچنین اهمیت آنها در شکلگیری شخصیت دانشجویان در عصر دیجیتال میپردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی توصیفی از نوع کتابخانهای، آیات مرتبط قرآن کریم و مقالات علمی درباره آموزش اسلامی، رشد شخصیت و اخلاق دیجیتال مورد بررسی قرار گرفتهاند. نتایج نشان میدهد که علم، فهم و درک فکری را فراهم میکند، ایمان مبنای ارزشهای اخلاقی را شکل میدهد و عمل صالح، علم و ایمان را در زندگی روزمره به اجرا درمیآورد. این عناصر در کنار یکدیگر، مبنایی مفهومی برای صداقت علمی، تفکر انتقادی، مسئولیت اجتماعی و استفاده اخلاقی از فناوری ارائه میکنند. در نتیجه، شکلگیری شخصیت دانشجویان مستلزم تعادل میان شایستگی فکری، ارزشهای معنوی و رفتار اخلاقی مستمر است تا دانشجویان بتوانند با مسئولیتپذیری با چالشهای عصر دیجیتال مواجه شوند.
Family disharmony may influence adolescents’ emotional experiences, social relationships, and character development. However, students from disharmonious families do not necessarily develop negative characteristics, as their experiences may be shaped by personal meaning-making, social support, school environments, and coping processes. This study aims to explore the dynamics of students’ character development within the context of family disharmony and to understand how students interpret and respond to their family experiences. This study employs a qualitative phenomenological approach to explore the lived experiences of students who have experienced prolonged family disharmony. Data are planned to be collected through in-depth interviews, observation, and relevant documentation, and analyzed using phenomenological data analysis procedures. The expected findings indicate that family disharmony may generate complex emotional and social experiences while simultaneously creating opportunities for students to develop independence, responsibility, empathy, resilience, and emotional maturity. The study is expected to demonstrate that character development is not determined solely by family conditions but emerges through the interaction of family experiences, personal meaning, peer relationships, school support, and individual coping strategies.
ناهماهنگی خانوادگی میتواند بر تجارب هیجانی، روابط اجتماعی و رشد شخصیت نوجوانان تأثیرگذار باشد. با این حال، دانشآموزانی که در خانوادههای ناهماهنگ زندگی میکنند، لزوماً ویژگیهای منفی را پرورش نمیدهند، چرا که تجارب آنها ممکن است تحت تأثیر معناپردازی فردی، حمایت اجتماعی، محیط مدرسه و فرایندهای مقابلهای قرار گیرد. هدف این پژوهش، بررسی پویاییهای رشد شخصیت دانشآموزان در بستر ناهماهنگی خانوادگی و فهم چگونگی تفسیر و واکنش دانشآموزان به تجارب خانوادگی خود است. این پژوهش با رویکرد کیفی پدیدارشناسانه به بررسی تجارب زیسته دانشآموزانی میپردازد که ناهماهنگی خانوادگی طولانیمدت را تجربه کردهاند. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده و اسناد مرتبط گردآوری و با استفاده از روشهای تحلیل دادههای پدیدارشناسانه تحلیل میشوند. یافتههای مورد انتظار نشان میدهد که ناهماهنگی خانوادگی میتواند تجارب هیجانی و اجتماعی پیچیدهای ایجاد کند و در عین حال فرصتهایی برای رشد استقلال، مسئولیتپذیری، همدلی، تابآوری و بلوغ هیجانی دانشآموزان فراهم آورد. انتظار میرود این پژوهش نشان دهد که رشد شخصیت صرفاً توسط شرایط خانوادگی تعیین نمیشود، بلکه از طریق تعامل تجارب خانوادگی، معنای فردی، روابط با همسالان، حمایت مدرسه و راهبردهای مقابلهای فردی شکل میگیرد.
This study discusses the character development of students at MTs Negeri 2 Medan through the Living Qur'an approach by making QS. Luqman verses 12–19 as the basis for character education values. This study is motivated by the importance of strengthening students' characters amidst technological developments, social changes, and various moral challenges faced by adolescents. QS. Luqman verses 12–19 contain comprehensive educational principles, ranging from gratitude, monotheism, respect for parents, awareness of Allah's supervision, implementation of worship, amar ma'ruf nahi munkar , patience, humility, to communication ethics. This study uses a qualitative approach with the Living Qur'an method . Data were obtained through observation, interviews, and documentation of religious practices and character development of students at MTs Negeri 2 Medan. Data analysis was carried out through the stages of data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study indicate that the values of QS. Luqman verses 12–19 can be contextualized in the formation of student character through the habit of worship, teacher role models, respect for parents and educators, fostering discipline, social awareness, patience, humility, and the habit of speaking politely. Thus, Living Qur'an not only positions the Qur'an as a text to be read and understood, but as a source of values that are brought to life in students' daily behavior.
این پژوهش به بررسی توسعه شخصیت دانشآموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان از طریق رویکرد قرآن زیسته با محوریت آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان به عنوان مبنای ارزشهای تربیت شخصیتی میپردازد. انگیزه این پژوهش، اهمیت تقویت شخصیت دانشآموزان در میان تحولات فناوری، تغییرات اجتماعی و چالشهای اخلاقی متعدد پیشروی نوجوانان است. آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان اصول تربیتی جامعی را دربرمیگیرد؛ از شکرگزاری، توحید، احترام به والدین، آگاهی از نظارت الهی، اجرای عبادت، امر به معروف و نهی از منکر، صبر، فروتنی تا اخلاق ارتباطی. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش قرآن زیسته انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی فعالیتهای دینی و توسعه شخصیت دانشآموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان گردآوری شد. تحلیل دادهها در مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری صورت گرفت. نتایج پژوهش نشان میدهد که ارزشهای آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان را میتوان در شکلگیری شخصیت دانشآموزان از طریق عادت به عبادت، الگوگیری از معلمان، احترام به والدین و مربیان، تقویت انضباط، آگاهی اجتماعی، صبر، فروتنی و عادت به سخن گفتن مؤدبانه، بومیسازی کرد. بنابراین، قرآن زیسته نه تنها قرآن را به عنوان متنی برای قرائت و فهم قرار میدهد، بلکه آن را به عنوان منبعی از ارزشها که در رفتار روزمره دانشآموزان جاری میشود، معرفی میکند.
The objectives of this study are: to identify the implementation of the principal?s participative leadership style in the context of secondary education, particularly in fostering students? character; to determine the influence of the principal?s participative leadership on work motivation, performance, and innovation within the school environment; and to examine the relationship between the principal?s participative leadership and the development of character-building programs for students in secondary schools. This research is field research (field study) with a qualitative approach. The study was conducted at SMKN 2 Sigli, a public vocational high school established on 9 November 1966 under the original name Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli. The subjects of this study are the principal and educators, consisting of 1 principal, 1 vice principal for student affairs, 1 guidance and counselling (BK) teacher, and 7 teachers. Data were collected through interviews, observation, and documentation, while data analysis employed the criteria of credibility, transferability, dependability, and confirmability. The results show that the implementation of a participative leadership style by the principal of SMKN 2 Sigli demonstrates a high level of effectiveness in creating a healthy and collaborative work environment. Supporting and inhibiting factors in the implementation of participative leadership in fostering students? character include, first, a major supporting factor in the form of the principal?s strong commitment to character development, reflected in exemplary attitudes, openness in communication, and the active involvement of teachers, students, parents, and external parties. The efforts made by the principal to optimise the leadership role in shaping students? character are reflected in the implementation of character-building strategies that embody a visionary, participative, and sustainable leadership approach..
اهداف این پژوهش عبارتاند از: شناسایی اجرای سبک رهبری مشارکتی مدیر مدرسه در زمینه آموزش متوسطه، بهویژه در تقویت شخصیت دانشآموزان؛ تعیین تأثیر رهبری مشارکتی مدیر مدرسه بر انگیزش کاری، عملکرد و نوآوری در محیط مدرسه؛ و بررسی رابطه بین رهبری مشارکتی مدیر مدرسه و توسعه برنامههای پرورش شخصیت برای دانشآموزان در مدارس متوسطه. این پژوهش از نوع میدانی (مطالعه میدانی) با رویکرد کیفی است. مطالعه در دبیرستان فنیوحرفهای SMKN 2 Sigli، یک مدرسه متوسطه دولتی که در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ با نام اصلی Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli تأسیس شد، انجام شده است. آزمودنیهای این پژوهش شامل مدیر مدرسه و کارکنان آموزشی، متشکل از ۱ مدیر، ۱ معاون مدیر در امور دانشآموزی، ۱ معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و ۷ معلم هستند. دادهها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شدهاند و تحلیل دادهها با استفاده از معیارهای اعتبار، انتقالپذیری، قابلیت اتکا و تأییدپذیری انجام شده است. نتایج نشان میدهد که اجرای سبک رهبری مشارکتی توسط مدیر مدرسه SMKN 2 Sigli سطح بالایی از اثربخشی را در ایجاد محیط کاری سالم و مشارکتی نشان میدهد. عوامل حمایتکننده و بازدارنده در اجرای رهبری مشارکتی در تقویت شخصیت دانشآموزان شامل، نخست، عامل حمایتکننده اصلی به صورت تعهد قوی مدیر به توسعه شخصیت است که در نگرشهای الگویی، شفافیت در ارتباطات و مشارکت فعال معلمان، دانشآموزان، والدین و طرفهای بیرونی منعکس میشود. تلاشهای مدیر برای بهینهسازی نقش رهبری در شکلدهی شخصیت دانشآموزان در اجرای راهبردهای پرورش شخصیت که رویکردی آیندهنگر، مشارکتی و پایدار دارند، نمود یافته است.
This study aims to describe the process and analyze the form of implementing love values based on the Book of 1 John 4:7-8 in Christian Religious Education toward forming attitudes of tolerance and togetherness. Student character building is essential to maintaining harmony amid diversity in the school environment. The subjects of this study were tenth-grade students at SMAS PGRI Pulang Pisau. This study utilized a descriptive qualitative approach. Data collection was conducted through observation, interviews, and documentation. The results obtained from the study show that the process of implementing love values was carried out as planned through Biblical learning activities, character development, and instilling faith values in the school environment. The form of implementation manifested in empathy, social care, mutual assistance, respect for differences, and collaboration among students regardless of social status, religious, or ethnic backgrounds. The value of love from the Bible serves as the primary role model in shaping student character to maintain a conducive and harmonious learning environment. This study recommends that educators and school administrators consistently integrate Bible-based values of love into continuous student character building programs.
هدف این پژوهش توصیف فرایند و تحلیل شکل اجرای ارزشهای محبت مبتنی بر کتاب اول یوحنا ۴:۷-۸ در آموزش دینی مسیحی به منظور شکلدهی نگرشهای تحملپذیری و همزیستی است. پرورش شخصیت دانشآموزان برای حفظ هماهنگی در میان تنوع موجود در محیط مدرسه ضروری است. جامعه پژوهش شامل دانشآموزان پایه دهم دبیرستان SMAS PGRI Pulang Pisau بود. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شد. گردآوری دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفت. نتایج بهدستآمده نشان میدهد که فرایند اجرای ارزشهای محبت طبق برنامه از طریق فعالیتهای آموزشی کتاب مقدس، توسعه شخصیت و نهادینهسازی ارزشهای ایمانی در محیط مدرسه انجام شده است. شکل اجرای این ارزشها در قالب همدلی، مراقبت اجتماعی، یاری متقابل، احترام به تفاوتها و همکاری میان دانشآموزان بدون توجه به وضعیت اجتماعی، مذهبی یا قومی آنها نمود یافته است. ارزش محبت برگرفته از کتاب مقدس به عنوان الگوی اصلی در شکلدهی شخصیت دانشآموزان برای حفظ محیط یادگیری مطلوب و هماهنگ ایفای نقش میکند. این پژوهش توصیه میکند که معلمان و مدیران مدرسه به طور مستمر ارزشهای محبت مبتنی بر کتاب مقدس را در برنامههای پیوسته پرورش شخصیت دانشآموزان ادغام کنند.
This study developed and tested a Deep Learning-Based Character-Strengthening Education Model for Pancasila Education at the junior high school level in Bandar Lampung City, Indonesia. Using a mixed-methods design integrated with Research and Development (R&D), the study proceeded through six stages, from preliminary participatory observation and prototype development to expert and teacher validation, quasi-experimental testing, multilevel statistical analysis, and final model refinement. Participants comprised teachers and students from junior high schools across Bandar Lampung City, selected through random sampling. The results showed that understanding of Pancasila concepts increased by 25% in the experimental group, compared with 10% in the control group, with character-strengthening indicators – tolerance, integrity, responsibility and cooperation – also registering significantly greater gains (p < 0.05). Teacher implementation quality, school environmental support and student engagement emerged as key mediators of the model’s effectiveness. The findings indicate that embedding mindful, meaningful and joyful learning principles within Pancasila Education strengthens both conceptual understanding and student character more effectively than conventional, teacher-centred approaches. The model offers a practical, empirically validated framework for character-based citizenship education in Indonesian schools and contributes to broader debates on deep-learning pedagogies in civic and moral education.
این پژوهش، یک الگوی آموزش تقویتکننده شخصیت مبتنی بر یادگیری عمیق را برای آموزش پانچاسیلا در سطح مدارس متوسطه اول در شهر باندار لامپونگ اندونزی توسعه داده و مورد آزمون قرار داده است. این مطالعه با بهرهگیری از طرح آمیخته و ادغام آن با روش تحقیق و توسعه (R&D)، در شش مرحله از مشاهده مشارکتی مقدماتی و توسعه نمونه اولیه تا اعتبارسنجی توسط خبرگان و معلمان، آزمون شبهآزمایشی، تحلیل آماری چندسطحی و اصلاح نهایی مدل پیش رفته است. شرکتکنندگان شامل معلمان و دانشآموزان مدارس متوسطه اول سراسر شهر باندار لامپونگ بودند که به روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. نتایج نشان داد که میزان درک مفاهیم پانچاسیلا در گروه آزمایش ۲۵٪ افزایش یافت، در حالی که این میزان در گروه کنترل ۱۰٪ بود و شاخصهای تقویت شخصیت شامل مدارا، صداقت، مسئولیتپذیری و همکاری نیز افزایش معنادار بیشتری را نشان دادند (p < 0.05). کیفیت اجرای معلمان، حمایت محیط مدرسه و مشارکت دانشآموزان به عنوان میانجیهای کلیدی اثربخشی مدل شناسایی شدند. یافتهها حاکی از آن است که ادغام اصول یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش در آموزش پانچاسیلا، هم درک مفهومی و هم شخصیت دانشآموزان را مؤثرتر از رویکردهای سنتی مبتنی بر معلم تقویت میکند. این مدل، چارچوبی عملی و مبتنی بر شواهد تجربی برای آموزش شهروندی مبتنی بر شخصیت در مدارس اندونزی ارائه میدهد و به مباحث گستردهتر درباره رویکردهای یادگیری عمیق در آموزش مدنی و اخلاقی کمک میکند.
This study aims to analyze the role of parenting dimensions in the development of student character within the multicultural context of Malaysia. Specifically, it examines the relationships between parental care, autonomy, overprotection, and student character among university students. A quantitative research design with a descriptive correlational approach was employed. The sample consisted of 88 university students from UiTM Cawangan Pahang, selected using stratified random sampling to reflect Malaysia's ethnic diversity. Data were collected through validated questionnaires measuring three dimensions of parenting styles (care, autonomy, overprotection) and seven aspects of student character (religiosity, nationalism, integrity, independence, cooperation, tolerance, and empathy). Data analysis utilized descriptive statistics and Pearson correlation with SPSS version 26.0. The findings revealed that democratic parenting was the dominant style (47.7%). Parental care demonstrated the strongest positive correlation with student character (r = 0.687, p < 0.01), followed by autonomy (r = 0.642) and overprotection after reverse scoring (r = 0.589). Empathy showed the highest correlation with care (r = 0.701), while autonomy was most strongly associated with independence (r = 0.689). Overall student character was rated very high (mean = 3.43). Parental care showed the strongest association with student character. These findings highlight the importance of warm and supportive parenting in relation to students' moral and social characteristic moral values and social competencies essential for harmonious coexistence in multicultural society. Recommendations for parents, educators, and policymakers are discussed.
این پژوهش با هدف تحلیل نقش ابعاد فرزندپروری در رشد منش دانشجویان در بستر چندفرهنگی مالزی انجام شده است. به طور خاص، روابط میان مراقبت والدین، خودمختاری، حمایت بیشازحد و منش دانشجویان در میان دانشجویان دانشگاهی مورد بررسی قرار گرفته است. طرح پژوهش کمی با رویکرد توصیفی-همبستگی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۸۸ دانشجوی دانشگاه UiTM Cawangan Pahang بود که با استفاده از نمونهگیری تصادفی طبقهای به منظور بازتاب تنوع قومی مالزی انتخاب شدند. دادهها از طریق پرسشنامههای معتبر که سه بعد سبکهای فرزندپروری (مراقبت، خودمختاری، حمایت بیشازحد) و هفت جنبه منش دانشجویی (دینداری، ملیگرایی، صداقت، استقلال، همکاری، مدارا و همدلی) را اندازهگیری میکردند، گردآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی پیرسون در نرمافزار SPSS نسخه ۲۶٫۰ انجام گرفت. یافتهها نشان داد که سبک فرزندپروری دموکراتیک غالب بود (۴۷٫۷٪). مراقبت والدین قویترین همبستگی مثبت را با منش دانشجویان نشان داد (r = 0.687, p < 0.01)، و پس از آن خودمختاری (r = 0.642) و حمایت بیشازحد پس از نمرهگذاری معکوس (r = 0.589) قرار داشتند. همدلی بالاترین همبستگی را با مراقبت (r = 0.701) داشت، در حالی که خودمختاری بیشترین ارتباط را با استقلال (r = 0.689) نشان داد. میانگین منش کلی دانشجویان بسیار بالا ارزیابی شد (mean = 3.43). مراقبت والدین قویترین ارتباط را با منش دانشجویان نشان داد. این یافتهها اهمیت فرزندپروری گرم و حمایتگر را در ارتباط با ارزشهای اخلاقی و شایستگیهای اجتماعی دانشجویان که برای همزیستی هماهنگ در جامعه چندفرهنگی ضروری است، برجسته میکند. توصیههایی برای والدین، مربیان و سیاستگذاران ارائه شده است.
The progress of a nation depends heavily on the quality of its human resources, with basic education playing a crucial role as the primary foundation for character development. However, the tide of globalization often triggers moral degradation and traps education in a purely cognitive orientation. In response to these challenges, this study aims to describe the implementation of an integrated teaching module based on the Panca Cinta concept which encompasses love for Allah SWT, the Prophet Muhammad SAW, the homeland, fellow human beings, and the natural environment as an effort to foster character development among students at Madrasah Ibtidaiyah Wali Songo Sumberrejo in Bojonegoro. Using a descriptive qualitative approach, data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using the Miles, Huberman, and Saldana model. The research results show that the implementation of the integrated “Panca Cinta” teaching module was carried out in a structured manner through intracurricular and cocurricular activities in relevant subjects by applying systematic learning stages. The character-building process was carried out through three phases of value internalization, namely transformation, transaction, and transinternalization of values, which were integrated with the Contextual Teaching and Learning (CTL) approach and daily habit-forming methods. The success of this program was supported by the quality of the materials, teacher competence, student motivation, and synergy between the madrasah and parents.
پیشرفت یک ملت به شدت به کیفیت منابع انسانی آن وابسته است و آموزش پایه به عنوان زیربنای اصلی پرورش شخصیت نقش حیاتی ایفا میکند. با این حال، موج جهانیشدن اغلب منجر به افول اخلاقی شده و آموزش را در جهتگیری صرفاً شناختی گرفتار میسازد. در پاسخ به این چالشها، این پژوهش با هدف توصیف اجرای یک ماژول آموزشی تلفیقی مبتنی بر مفهوم پانچا چینتا، که شامل محبت به الله SWT، پیامبر محمد SAW، میهن، همنوعان و محیط زیست است، به عنوان تلاشی برای پرورش شخصیت دانشآموزان در مدرسه ابتدایی مذهبی والی سونگو سومبرجو در بوجونگگورو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مشاهده، مصاحبههای عمیق و مستندسازی به جمعآوری دادهها پرداخته و دادهها با استفاده از مدل مایلز، هابرمن و سالدانا تحلیل شدهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد که اجرای ماژول آموزشی تلفیقی «پانچا چینتا» به صورت ساختارمند از طریق فعالیتهای درونبرنامهای و فوقبرنامهای در دروس مرتبط با بهکارگیری مراحل نظاممند یادگیری انجام شده است. فرایند شخصیتسازی از طریق سه مرحله درونیسازی ارزشها، شامل تحول، تراکنش و فرادرونیسازی ارزشها، که با رویکرد آموزش و یادگیری زمینهمحور (Contextual Teaching and Learning - CTL) و روشهای عادتسازی روزانه تلفیق شدهاند، صورت گرفته است. موفقیت این برنامه با کیفیت محتوا، شایستگی معلمان، انگیزه دانشآموزان و همافزایی میان مدرسه و والدین حمایت شده است.
