The study examined the relationship between Educational Philosophical Orientation and the Organizational practices of Secondary Mathematics teachers. Using a descriptive-correlational quantitative design, the study involved 150 secondary mathematics teachers and investigated how educational philosophical orientations are associated with teachers’ organizational practices. Findings revealed that Pragmatism obtained the highest mean score (M = 3.852) indicating that the teacher generally valued practical, experiential and problem-solving approaches in mathematics instruction. However, regression results show that Pragmatism did not significantly predict their actual practices. Instead, Idealism emerged as a significant positive predictor of Planning and Lesson Preparation( b = 0.343, p<.001), Collaboration with Colleagues and School Personnel ( b = 0.206, p = 0.044) and Professional Responsibility ( b = 0.374, p<.001). Realism was a significant predictor of Classroom Organization and Management ( b = 0.216, p = .038), and Existentialism did not significantly predict any of the Organizational Practice Dimensions. These findings indicate that the relationship between educational philosophical orientation and teachers’ organizational practice is domain specific rather than uniform across professional activities. The higher endorsement of Pragmatism alongside its lack of significant unique predictive contribution also suggests that teachers espoused philosophical preferences do not necessarily correspond directly to their professional practices. Overall, the finding highlights the value of integrating philosophical reflection with practical and contextual consideration in teacher education and professional development, particularly in strengthening teachers’ awareness of how educational beliefs relate to their professional practice.
Character education is an important foundation for preparing preservice teachers. However, the internalization of moral values does not necessarily entail the ability to make ethical decisions in professional practice. This article aims to synthesize the conceptual relationships among character education, moral development, professional identity, and professional ethics among preservice teachers and formulate a framework for strengthening teacher education. The study employed an integrative literature review involving targeted searches for major theoretical works and scholarly articles on character education, moral reasoning, teachers’ professional ethics, and preservice teacher education. The literature was analyzed thematically by comparing theoretical foundations, research contexts, findings, and pedagogical implications. The synthesis indicates that the transition from personal character to professional ethics is a nonlinear process integrating five mechanisms: recognition of values and moral sensitivity, role modeling, reasoning through ethical dilemmas, guided reflection during field placements, and an institutional culture consistent with ethical values. The synthesis also identifies a gap between ethical knowledge and the ability to apply moral concepts explicitly when considering conflicts between values. These findings underscore the need for ethics education that connects an understanding of norms with reasoning practice and reflection on professional experiences. This article proposes a Character–Professional Ethics Transition Model linking value internalization, moral reasoning, professional identity formation, and accountable ethical action. In practical terms, the framework may guide the integration of learning based on ethical dilemmas, reflection on field placements, and the strengthening of institutional culture into preservice teacher education. The proposed model requires empirical testing, particularly through longitudinal research in Indonesian teacher education contexts.
Background Warship crews live and work for extended periods in confined spaces, separated from their families and exposed to high operational demands. While psychosocial risks in naval and maritime work are increasingly documented, little is known about how sailors collectively organize, regulate, and adapt their daily activity aboard combat vessels. To our knowledge, no psychological study has documented collective activity in situ aboard a French warship. Objective Document sailors’ professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects in situ during an eight-day embarkation aboard a French multi-mission frigate. Method This is a descriptive and qualitative study, of the experience report type, carried out in March 2026 during an eight-day embarkation aboard a French Navy European Multi-Mission Frigate taking part in a high-intensity exercise in the Atlantic. Data were collected through unstructured participant observation, from an observer-as-participant position. Inductive analysis drew on grounded theory and work psychology literature. Results Three mechanisms emerged. First, rank-based messes provided spaces for peer interaction, informal regulation, and the expression of tensions. Second, sailors used situational leeway to adapt their activity to operational constraints and develop practical solutions. Third, interactions between experienced and less experienced sailors supported the transmission of knowledge, practices, and norms, contributing to collective memory and professional continuity. Conclusion These findings illustrate how professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects are intertwined in sailors’ daily activity aboard a French warship. Informal collective spaces, opportunities to adapt work activity, and the transmission of the professional genre between experienced sailors and newcomers support professional activity.
Higher education institutions are expected to continuously evaluate graduate programs to ensure that curricular offerings remain relevant, responsive, and aligned with the evolving demands of professional practice. This study assessed the relevance and applicability of the Master of Arts in Educational Management (MAEM) curriculum of Guagua National Colleges to the current professional work of its graduates and identified areas for curriculum enhancement. Using a quantitative descriptive-comparative research design, data were collected from 33 MAEM graduates through a structured survey questionnaire. Descriptive statistics such as frequency, percentage, weighted mean, and ranking were utilized to analyze quantitative data, while thematic analysis was employed to examine graduates' recommendations. Results revealed that most graduates occupy positions closely related to educational leadership and management, with 87.88% indicating that their present work is highly related or related to educational management. The overall relevance and applicability of the curriculum obtained a very high rating (M = 4.69), while the adequacy of competencies developed through the program received a mean rating of 4.67. Human Resource and Organizational Management emerged as the highest-rated competency area (M = 4.76), whereas Problem-Solving and Evidence-Based Decision-Making obtained the lowest mean rating (M = 4.64), though still interpreted as very high. Graduates recommended strengthening content related to digital leadership, educational technology, artificial intelligence, instructional leadership, research utilization, and experiential learning. Based on these findings, a Responsive MAEM Curriculum Enhancement Framework was proposed. The study concludes that the MAEM curriculum remains highly relevant to current professional requirements but should continuously evolve to address emerging educational challenges and technological advancements.
Addressing the structural imbalance in smart tourism course teaching—characterized by "emphasizing technical principles while neglecting value guidance, and prioritizing case introductions over critical thinking and character cultivation"—this study takes the ideological and political education (IPE) reform of the course "Introduction to Smart Tourism" as its vehicle to construct a "dual-integration driven" teaching model. This model is driven by two wheels: interdisciplinary integration and industry-education integration. It systematically excavates the IPE elements embedded in the course, including cultural confidence, ecological protection, rural revitalization, red heritage, technological self-reliance, and data ethics. By building a full-chain IPE implementation system of "theoretical immersion—case discussion—project practice—evaluation feedback," and relying on a localized typical case database and a government-enterprise-university collaborative education platform, the model enables students to advance from "technical cognition" to "value internalization" and further to "professional practice." A three-year teaching practice shows that this model effectively enhances students' cultural identity, technological ethics awareness, and cross-cultural narrative ability, providing a replicable practical paradigm for similar universities to carry out IPE construction in smart tourism courses.
This article develops a professional development approach that uses digital management projects to strengthen the managerial competence of vocational education leaders. The aim is to design a mechanism for transferring learning from a short training module into everyday management practice. The article employed documentary analysis of theoretical and methodological materials and compared them with primary sources on constructive alignment, the transfer of acquired knowledge to professional practice, and digital competence frameworks. The units of analysis are curriculum topics, allocated learning time, management actions and verifiable practical outputs. The documented module comprises twelve hours, equally divided between theoretical and practical sessions; its table does not specify independent study hours. A sequence of problem identification, solution modelling, bounded implementation and reflective analysis is proposed. The classroom module is linked to twenty-four hours of workplace project activity, producing a proposed thirty-six-hour pathway. Expected outputs include a decision rationale, a data dictionary, a monitoring table and an improvement plan. The contribution is an explicit instructional connection between learning a digital tool and substantiating a management decision. The proposed pathway has not undergone a new experimental evaluation. Conditions for subsequent testing and limitations of the design are specified
This qualitative study explored U.S. family child care (FCC) educators’ definitions of high-quality practice to inform a contextually situated approach to quality measurement. Nineteen virtual focus groups were conducted with 95 FCC educators from 20 U.S. states, including Spanish-speaking participants. Research Findings: Educators described quality as a holistic, relational construct encompassing 12 dimensions that grouped into three major themes: quality as relational and sustained over time, quality as enacted through everyday learning and caregiving experiences, and quality as sustained by educator well-being and professional practice. Participants frequently noted ways typical quality measures and quality improvement systems fail to capture these integrated aspects of FCC practice. Practice or Policy: Results suggest that quality measurement in FCC should account for how relational, instructional, caregiving, and administrative dimensions of practice are integrated in home-based settings. More broadly, the findings underscore the importance of incorporating educators’ perspectives when defining and assessing quality across ECE contexts.
این مطالعه کیفی به بررسی تعاریف مربیان مراقبت از کودک خانوادگی (FCC) در ایالات متحده از عملکرد با کیفیت بالا پرداخت تا رویکردی مبتنی بر زمینه برای سنجش کیفیت ارائه دهد. نوزده گروه متمرکز مجازی با حضور ۹۵ مربی FCC از ۲۰ ایالت آمریکا، از جمله شرکتکنندگان اسپانیاییزبان، برگزار شد. یافتههای پژوهش: مربیان، کیفیت را به عنوان یک سازه کلنگر و رابطهای توصیف کردند که شامل ۱۲ بُعد بوده و در سه مضمون اصلی گروهبندی میشود: کیفیت به عنوان یک امر رابطهای و پایدار در طول زمان، کیفیت به عنوان امری که از طریق تجارب روزمره یادگیری و مراقبتی تحقق مییابد، و کیفیت به عنوان امری که با بهزیستی مربی و عملکرد حرفهای حفظ میشود. شرکتکنندگان به دفعات اشاره کردند که سنجههای معمول کیفیت و نظامهای بهبود کیفیت، این جنبههای یکپارچه عملکرد FCC را بهدرستی منعکس نمیکنند. کاربرد یا سیاست: نتایج نشان میدهد که سنجش کیفیت در FCC باید چگونگی ادغام ابعاد رابطهای، آموزشی، مراقبتی و اداری عملکرد را در محیطهای مبتنی بر خانه مدنظر قرار دهد. به طور کلی، یافتهها بر اهمیت گنجاندن دیدگاههای مربیان هنگام تعریف و ارزیابی کیفیت در زمینههای آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECE) تأکید دارد.
This investigation evaluated the employability, professional competencies, and internship experiences of the Bachelor of Elementary Education (BEED) graduates of the Polytechnic University of the Philippines – Cabiao Campus for the academic years 2024–2025. The study objectives were to obtain the demographic characteristics of the graduates and the employment profile, how the graduates have matched their jobs with their degrees, their practical abilities and skills learned from the institution, and their practicum and internship experience’s effect. A descriptive quantitative research design was used in the study. Respondents were 170 BEED graduates of 2024 and 2025 who were identified through total enumeration and purposive sampling strategies. A researcher-made questionnaire was used as the main data instrument and was shared online using Google Forms, email, Messenger, and other social media platforms. Frequency, percentage, and weighted mean were used to analyze the observations made in the data. The findings showed that a high proportion of graduates were employed in the local area; however, many were working in fields not directly related to their degree. The findings also showed that the respondents strongly agreed that the BEED program effectively strengthened their communication skills, critical thinking, teaching competencies, leadership skills, and ICT skills that pertain to professional practice. Moreover, the graduates self-reported very high ratings regarding practicum and internship experiences, which showed that they ready them for managing a classroom, teaching in-person, and carrying out teaching duties in real life. This research can guide curricula improvement, support programs, and a continuous improvement process of the BEED program to strengthen graduate employability and professional readiness.
این پژوهش به ارزیابی قابلیت اشتغال، شایستگیهای حرفهای و تجارب کارآموزی فارغالتحصیلان رشته کارشناسی آموزش ابتدایی (BEED) دانشگاه پلیتکنیک فیلیپین – پردیس کابیاو در سالهای تحصیلی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ پرداخت. اهداف پژوهش شامل بهدستآوردن ویژگیهای جمعیتشناختی فارغالتحصیلان و نمایه اشتغال آنان، میزان تطابق شغل فارغالتحصیلان با رشته تحصیلی، تواناییها و مهارتهای عملی کسبشده از مؤسسه، و تأثیر تجربه کارورزی و کارآموزی بود. در این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-کمی استفاده شد. پاسخدهندگان شامل ۱۷۰ نفر از فارغالتحصیلان BEED سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بودند که از طریق سرشماری کامل و نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری دادهها پرسشنامه محققساخته بود که به صورت آنلاین از طریق Google Forms، ایمیل، Messenger و سایر شبکههای اجتماعی توزیع شد. برای تحلیل دادهها از فراوانی، درصد و میانگین وزنی استفاده گردید. یافتهها نشان داد که نسبت بالایی از فارغالتحصیلان در منطقه محلی مشغول به کار هستند؛ با این حال، بسیاری از آنان در حوزههایی مشغول به کارند که ارتباط مستقیمی با رشته تحصیلیشان ندارد. همچنین نتایج نشان داد که پاسخدهندگان به شدت موافق بودند که برنامه BEED به طور مؤثری مهارتهای ارتباطی، تفکر انتقادی، شایستگیهای تدریس، مهارتهای رهبری و مهارتهای ICT مرتبط با عمل حرفهای را در آنان تقویت کرده است. افزون بر این، فارغالتحصیلان به صورت خودگزارشدهی، نمرات بسیار بالایی به تجارب کارورزی و کارآموزی خود دادند که نشان میدهد این تجارب آنان را برای مدیریت کلاس، تدریس حضوری و انجام وظایف آموزشی در دنیای واقعی آماده کرده است. این پژوهش میتواند راهنمایی برای بهبود برنامه درسی، برنامههای حمایتی و فرایند بهبود مستمر برنامه BEED به منظور تقویت قابلیت اشتغال و آمادگی حرفهای فارغالتحصیلان باشد.
Abstract Authentic assessment has been a recognized aspiration in higher education for nearly four decades, yet its implementation at the undergraduate level has remained constrained by the procedural demands of professional-level work. Generative artificial intelligence reshapes the implementation calculus by lowering the entry barriers that previously confined authentic assessment to capstone courses, professional programs, and elite institutional contexts. This paper presents a single-semester case study of an AI-integrated qualitative research methods course taught to undergraduates in a child and adolescent development program at a regional public university. Twenty-one students used a custom AI class companion without restriction to produce full-length qualitative research manuscripts. The analytic backbone is a five-dimensional model of authentic assessment, with its physical-context dimension extended to require AI inclusion in fields where professional practice now incorporates the technology. Three rubric-proximal proxy indicators were estimated across the corpus: methods specificity, claim-evidence coupling, and theory-interpretation linkage density. The methods specificity proxy compresses toward the upper bound of its scale, indicating that AI scaffolding supports structural elements of qualitative writing effectively. The two judgment-dependent proxies retain wide dispersion. Process tracing of four contrasting cases identifies three pathways that distinguish stronger from weaker outcomes: criteria-based orchestration, irreducible input supply, and substantive iteration. The boundary-condition pattern indicates that authentic assessment in AI-integrated courses remains diagnostic where it needs to be and is supported where it needed support.
چکیده ارزشیابی اصیل نزدیک به چهار دهه است که به عنوان یک آرمان شناختهشده در آموزش عالی مطرح بوده است، اما اجرای آن در سطح کارشناسی به دلیل الزامات رویهای کار حرفهای محدود باقی مانده است. هوش مصنوعی مولد با کاهش موانع ورود، محاسبات اجرایی را دگرگون میکند؛ موانعی که پیشتر ارزشیابی اصیل را به دروس پایانی، برنامههای حرفهای و زمینههای نهادی ممتاز محدود میکردند. این مقاله مطالعه موردی یکترمی از یک درس روشهای تحقیق کیفی با ادغام هوش مصنوعی را ارائه میدهد که برای دانشجویان کارشناسی رشته رشد کودک و نوجوان در یک دانشگاه دولتی منطقهای تدریس شده است. بیستویک دانشجو بدون محدودیت از یک همراه هوش مصنوعی سفارشی در کلاس برای تولید مقالات کامل تحقیق کیفی استفاده کردند. ستون فقرات تحلیلی پژوهش، مدل پنجبعدی ارزشیابی اصیل است که بعد زمینه فیزیکی آن به گونهای گسترش یافته است که گنجاندن هوش مصنوعی را در حوزههایی که اکنون عمل حرفهای فناوری را دربرمیگیرد، الزامی میسازد. سه شاخص جانشین نزدیک به روبریک در کل مجموعه برآورد شد: ویژگی روشها، پیوند ادعا-شواهد و تراکم پیوند تفسیر-نظریه. شاخص جانشین ویژگی روشها به سمت حد بالایی مقیاس خود فشرده میشود که نشان میدهد چارچوبدهی هوش مصنوعی به طور مؤثری از عناصر ساختاری نوشتار کیفی حمایت میکند. دو شاخص مبتنی بر قضاوت دامنه پراکندگی وسیعی را حفظ میکنند. ردیابی فرایند چهار مورد متضاد سه مسیر را شناسایی میکند که نتایج قویتر را از نتایج ضعیفتر متمایز میسازد: سازماندهی مبتنی بر معیار، تأمین ورودی غیرقابل تقلیل و تکرار معنادار. الگوی شرایط مرزی نشان میدهد که ارزشیابی اصیل در دروس ادغامشده با هوش مصنوعی همچنان در جایی که باید تشخیصی باشد، تشخیصی باقی میماند و در جایی که نیاز به حمایت دارد، حمایت میشود.
Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping higher education assessment through applications such as automated feedback, adaptive testing, learning analytics, automated scoring, and generative support. Yet scholarship on AI-enabled assessment remains fragmented across technical, pedagogical, ethical, governance, and professional perspectives, limiting the field’s capacity to explain how these dimensions interact in practice and how misalignment among them affects educational legitimacy. This paper develops the AI-Assessment Ecosystem Model, a conceptual ecosystem framework for analysing AI in higher education assessment as a sociotechnical and institutional phenomenon rather than a discrete technical intervention. Drawing on a conceptual synthesis of literature published primarily between 2019 and 2024, and informed by foundational work on assessment validity, feedback, institutional legitimacy, organisational change, inclusive design, and computer-supported collaborative learning, the paper identifies five interdependent domains that shape AI-enabled assessment: technological innovation, pedagogical alignment and learner needs, institutional strategy and governance, faculty and professional readiness, and ethical and inclusive implementation. The paper theorises legitimacy as a relational and contested process through which AI-supported assessment must be justified to students, faculty, institutions, regulators, and other stakeholders as educationally valid, professionally defensible, ethically acceptable, inclusive, and organisationally accountable. The framework argues that AI in assessment cannot be adequately evaluated by technical capability, implementation success, or ethical compliance alone; it must be understood through the relations, tensions, and potential misalignments among educational purpose, organisational conditions, professional practice, student agency, and technological design. The model is offered as a conceptual ecosystem framework for guiding future research, critique, and institutional decision-making.
هوش مصنوعی (AI) بهسرعت در حال بازشکلدهی ارزیابی در آموزش عالی از طریق کاربردهایی همچون بازخورد خودکار، آزمونهای تطبیقی، تحلیل یادگیری، نمرهدهی خودکار و پشتیبانی مولد است. با این حال، پژوهشها درباره ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی در میان دیدگاههای فنی، پداگوژیک، اخلاقی، حاکمیتی و حرفهای پراکنده باقی ماندهاند و این امر ظرفیت حوزه را برای تبیین نحوه تعامل این ابعاد در عمل و چگونگی تأثیر عدمهمسویی میان آنها بر مشروعیت آموزشی محدود میکند. این مقاله مدل اکوسیستم ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی را توسعه میدهد؛ چارچوب مفهومی اکوسیستم برای تحلیل هوش مصنوعی در ارزیابی آموزش عالی بهمثابه یک پدیده اجتماعیفنی و نهادی، نه صرفاً یک مداخله فنی مجزا. با اتکا به سنتز مفهومی ادبیات منتشرشده عمدتاً بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ و با الهام از آثار بنیادی درباره روایی ارزیابی، بازخورد، مشروعیت نهادی، تغییر سازمانی، طراحی فراگیر و یادگیری مشارکتی رایانهمحور، مقاله پنج حوزه وابسته بههم را که شکلدهنده ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی هستند شناسایی میکند: نوآوری فناورانه، همسویی پداگوژیک و نیازهای یادگیرنده، راهبرد و حاکمیت نهادی، آمادگی اعضای هیئت علمی و حرفهای، و اجرای اخلاقی و فراگیر. مقاله، مشروعیت را بهمثابه فرایندی رابطهای و مورد مناقشه نظریهپردازی میکند که طی آن ارزیابی پشتیبانیشده با هوش مصنوعی باید برای دانشجویان، اعضای هیئت علمی، نهادها، ناظران و سایر ذینفعان بهعنوان آموزشی معتبر، حرفهای قابل دفاع، اخلاقاً پذیرفتنی، فراگیر و سازمانی پاسخگو توجیه شود. این چارچوب استدلال میکند که هوش مصنوعی در ارزیابی را نمیتوان صرفاً بر اساس قابلیت فنی، موفقیت اجرا یا انطباق اخلاقی بهطور کافی ارزیابی کرد؛ بلکه باید آن را از رهگذر روابط، تنشها و عدمهمسوییهای بالقوه میان هدف آموزشی، شرایط سازمانی، عمل حرفهای، عاملیت دانشجو و طراحی فناورانه فهمید. این مدل بهعنوان چارچوب مفهومی اکوسیستم برای هدایت پژوهشهای آتی، نقد و تصمیمگیری نهادی ارائه میشود.
Work-integrated learning (WIL) is increasingly conceptualised as a curriculum-embedded process that may include non-placement activities designed to make professional practice visible early in a degree. This study evaluates a first-year, community-engaged WIL model embedded within a sport development degree. The curriculum integrated practitioner interaction, site visits, applied learning tasks, and structured reflection to support students’ early engagement with professional and community contexts. Using a convergent mixed-methods design (n = 89), the study examined whether participation in this curriculum was associated with students’ vocational identity and sense of belonging during transition to university. Health-related degrees, in which professional exposure is typically deferred, were used as a contextual comparison. Students who experienced the first-year WIL curriculum reported stronger vocational identity, particularly in relation to professional belonging and identification with a future profession. Qualitative findings indicated that practitioner interaction, authentic tasks, and guided reflection helped students visualise professional roles and develop clearer understandings of career pathways, whereas students without structured early exposure described a more exploratory first-year experience centred on disciplinary learning and peer connection. The study contributes to WIL scholarship by positioning first-year, non-placement, community-engaged WIL as an identity-forming process rather than solely a late-stage employability intervention. It proposes a scalable curriculum model for supporting transition, belonging, and career development through practice-visible learning.
یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به طور فزایندهای به عنوان فرایندی درونبرنامهای مفهومسازی میشود که میتواند شامل فعالیتهای بدون کارورزی باشد و هدف آن آشکار ساختن عمل حرفهای در ابتدای دوره تحصیلی است. این پژوهش یک مدل WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی را که در سال اول یک دوره توسعه ورزش جایگذاری شده است، ارزیابی میکند. برنامه درسی مذکور، تعامل با متخصصان، بازدید از محل، تکالیف یادگیری کاربردی و بازتاب ساختاریافته را برای حمایت از مشارکت زودهنگام دانشجویان با زمینههای حرفهای و اجتماعی ادغام نمود. با استفاده از طرح آمیخته همگرا (n = 89)، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در این برنامه درسی با هویت حرفهای و احساس تعلق دانشجویان در دوره گذار به دانشگاه ارتباط دارد یا خیر. رشتههای مرتبط با سلامت که در آنها مواجهه حرفهای معمولاً به تعویق میافتد، به عنوان مقایسه زمینهای مورد استفاده قرار گرفتند. دانشجویانی که برنامه درسی WIL سال اول را تجربه کردند، هویت حرفهای قویتری به ویژه در ارتباط با احساس تعلق حرفهای و شناسایی با حرفه آینده گزارش دادند. یافتههای کیفی نشان داد که تعامل با متخصصان، تکالیف اصیل و بازتاب هدایتشده به دانشجویان کمک کرد تا نقشهای حرفهای را تجسم کرده و درک روشنتری از مسیرهای شغلی پیدا کنند، در حالی که دانشجویان فاقد مواجهه ساختاریافته زودهنگام، تجربهای اکتشافیتر در سال اول داشتند که بر یادگیری رشتهای و ارتباط با همسالان متمرکز بود. این پژوهش با قرار دادن WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی بدون کارورزی در سال اول به عنوان فرایندی هویتساز، نه صرفاً مداخلهای برای اشتغالپذیری در مراحل پایانی، به ادبیات WIL کمک میکند. همچنین یک مدل برنامه درسی مقیاسپذیر برای حمایت از گذار، احساس تعلق و توسعه شغلی از طریق یادگیری مبتنی بر مشاهده عمل حرفهای پیشنهاد میکند.
Introduction Research Methodology education in higher education presents persistent andragogical challenges, including conceptual complexity, limited student engagement, inconsistent curriculum structures and weak connections to authentic inquiry. This study compares Research Methods curricula in Australia and South Africa to examine how curricula can be designed through constructivist learning theory. Methods Using a constructivist quadethnographic approach, four educators from two institutions engaged in collaborative autoethnographic dialogue over five months, critically reflecting on curriculum structures, teaching experiences and student learning behaviours. Results The analysis identified shared challenges across both contexts, including learning outcomes oriented towards lower-order cognitive skills, theoretical content-dominated teaching, limited scaffolded and collaborative inquiry, uneven temporal structures, superficial treatment of ethics and weak connections between research skills and professional practice. These limitations resulted primarily in formal or technical alignment rather than meaningful constructive alignment. Discussion The study proposes the Constructivist Engagement Framework for Research Methods Education, comprising Curriculum Intent, Learning Design, Andragogical Practice and Learning Culture. The framework provides a conceptual and practical guide for curriculum development and highlights implications for curriculum reform, professional learning and institutional support. Further empirical research is recommended to evaluate and refine the framework across disciplines and programmes.
مقدمه: آموزش روش تحقیق در آموزش عالی با چالشهای مداوم آندرگوژیکی مواجه است، از جمله پیچیدگی مفهومی، مشارکت محدود دانشجویان، ساختارهای نامنسجم برنامه درسی و ارتباط ضعیف با پژوهش اصیل. این مطالعه به مقایسه برنامههای درسی روش تحقیق در استرالیا و آفریقای جنوبی میپردازد تا بررسی کند چگونه میتوان برنامههای درسی را بر اساس نظریه یادگیری سازهگرایانه طراحی کرد. روشها: با بهرهگیری از رویکرد چهارنفرهنگاری سازهگرایانه، چهار مدرس از دو مؤسسه طی پنج ماه در گفتوگوی خوداتنوگرافیک مشارکتی شرکت کردند و به طور انتقادی به بازتاب ساختارهای برنامه درسی، تجارب تدریس و رفتارهای یادگیری دانشجویان پرداختند. یافتهها: تحلیل انجامشده چالشهای مشترکی را در هر دو زمینه شناسایی کرد، از جمله نتایج یادگیری مبتنی بر مهارتهای شناختی سطح پایینتر، غلبه محتوای نظری بر تدریس، محدودیت در پژوهش تدریجی و مشارکتی، ساختارهای زمانی نامنظم، پرداخت سطحی به اخلاق و ارتباط ضعیف میان مهارتهای پژوهشی و عمل حرفهای. این محدودیتها عمدتاً منجر به همسویی صوری یا فنی به جای همسویی سازنده معنادار میشوند. بحث: این مطالعه چارچوب مشارکت سازهگرایانه برای آموزش روش تحقیق را پیشنهاد میکند که شامل هدف برنامه درسی، طراحی یادگیری، عمل آندرگوژیکی و فرهنگ یادگیری است. این چارچوب راهنمای مفهومی و عملی برای توسعه برنامه درسی ارائه میدهد و پیامدهایی برای اصلاح برنامه درسی، یادگیری حرفهای و حمایت نهادی برجسته میکند. انجام پژوهشهای تجربی بیشتر برای ارزیابی و اصلاح این چارچوب در رشتهها و برنامههای مختلف توصیه میشود.
