The COVID-19 pandemic brought about consequences extending beyond the health crisis itself, particularly affecting the mental health of the adult population in Latin America—a region where structural inequalities and healthcare deficiencies exacerbated the emotional impact of lockdowns, economic uncertainty, and the fear of infection. This study aimed to identify and analyze the psychological factors linked to stress levels experienced by adults in the region following the health emergency, utilizing a systematic literature review conducted in accordance with PRISMA guidelines. The process began with 543 records identified in databases such as PubMed, SciELO, and Elsevier, from which 30 publications covering the 2022–2026 period were selected. Findings revealed that anxiety, depression, emotional fatigue, and post-traumatic stress were the predominant manifestations, associated with social isolation, economic instability, academic and work-related overload, and low socioeconomic status. Resilience and family support served as protective factors against these manifestations. The study concludes that post-pandemic stress has a multifactorial origin and that its effects can persist over time, highlighting the need to strengthen public mental health policies for the adult population.
One of the major challenges university students often face before graduating is preparing to transition into the workforce, a task made even more demanding after the Covid-19 pandemic.This phenomenological study explores how final-year students describe their career preparedness experiences in the post-pandemic era. In-depth interviews were conducted with four final-year students at a Malaysian public university. They were selected through a purposive sampling technique. The interview data were analysed using thematic analysis. The findings revealed five themes related to the students’ career preparedness experiences: expectations and realities, exposure to real work settings, promoting positive outcomes via preparation, development of professional identity, and acquisition of critical skills. The study recommends collaboration with selected secondary schools in exposing students to various client issues before practicum and internship training to further develop their counselling competencies and increase their career preparedness level.
Background Benefit finding may be associated with better mental health after the pandemic, but its longitudinal trajectory and its associations with psychosocial resources and mental health symptoms during recovery remain unclear. Objective This study examined trajectories of benefit finding among Chinese college students from approximately 3 to 15 months after COVID-19 restrictions were lifted. We also examined its associations with emotion regulation, social connectedness, depressive symptoms, and anxiety symptoms, together with indirect association patterns involving benefit finding. Methods A three-wave longitudinal study was conducted among 1,155 Chinese college students. Data were analyzed using parallel-process latent growth curve modeling. Results Social connectedness and benefit finding increased linearly over time, whereas depressive and anxiety symptoms decreased. Cognitive reappraisal was positively associated with the benefit finding intercept but negatively associated with its slope, whereas expressive suppression was not significantly associated with either growth factor. Social connectedness showed stronger associations with benefit finding trajectories than the emotion regulation variables. Benefit finding was negatively associated with depressive and anxiety symptoms at both the intercept and slope levels. Indirect association patterns through benefit finding were supported for social connectedness and both depressive and anxiety symptoms at the intercept and slope levels when inference was based on bias-corrected bootstrap confidence intervals. Conclusions Benefit finding increased during the post-pandemic recovery period and was associated with lower depressive and anxiety symptoms. Social connectedness showed relatively strong associations with benefit finding trajectories, while cognitive reappraisal was associated with higher initial benefit finding but a slower subsequent increase. The indirect association patterns linked social connectedness with both symptom domains through benefit finding at the intercept and slope levels. These findings highlight psychosocial resources that merit further study in campus mental health research, while the observational design does not establish causal direction or temporal precedence.
Introduction: During the first year of the COVID-19 pandemic, the global prevalence of anxiety and depression rose by about 25%, with women and young people most affected. Now that the emergency phase is over, it is necessary to know the mental health status of university students' families, a group that is rarely measured directly. Objective: To describe the levels of anxiety, depression and perceived stress among nursing students and their family members, and to explore their relationship with age, gender, socioeconomic stratum and religion. Methods: Quantitative, descriptive, cross-sectional study with non-probability convenience sampling. Thirty-nine people aged 17 to 79 took part: third-semester nursing students at Universidad Metropolitana de Barranquilla and their family members. The GAD-7, the PHQ-9 and the 10-item Perceived Stress Scale (PSS-10) were administered. Associations were tested with the chi-square test and, because of the small cell counts, with an exact test estimated by Monte Carlo simulation.Results: Of the participants, 67% were women, 31% were aged 17 to 25, 49% belonged to socioeconomic stratum 2 and 87% were Catholic. Absence of symptoms and mild levels predominated. Mild anxiety was the most frequent category among those aged 17 to 25 (66.7%), and 25% of those aged 44 to 52 had severe anxiety. The chi-square test suggested an association between age and anxiety (p = 0.046), but the exact test did not confirm it (p = 0.080). No other variable was significantly associated with anxiety, depression or stress. Conclusions: Participants mostly showed mild or no symptoms, with no significant differences by sociodemographic variables. The cross-sectional design and the sample size do not allow these levels to be attributed to the pandemic, but the cases of severe anxiety and moderately severe depression among middle-aged family members warrant follow-up of family mental health in the post-pandemic period.
This study examined post-pandemic blended learning setups and academic engagement among senior high school students at St. Dominic College of Asia (SDCA). A descriptive, quantitative, non-experimental design was used with 100 respondents: 50 Grade 11 students and 50 Grade 12 students. A structured questionnaire gathered information about respondents’ demographic characteristics, perceptions of blended learning setups, behavioral, emotional, cognitive, and social engagement, and challenges encountered in blended learning. Descriptive statistics, Mann–Whitney U tests, one-way analysis of variance, Spearman’s rank-order correlation, and multiple regression were reported in the thesis. Asynchronous online learning received the highest mean among the three setup indicators (M = 3.87, SD = 0.58), while unreliable internet connectivity was the highest-rated challenge (M = 4.34, SD = 0.65). Reported correlations between blended learning setup scores and the four engagement dimensions were strong and positive (ρ = .898–.906, all p < .001). The thesis also reported statistically significant group differences across demographic categories. However, the regression model’s dependent-variable specification and several descriptive and inferential statistics require confirmation against the original dataset and statistical output before the results can be treated as definitive. The findings point to the importance of accessible learning materials, reliable connectivity, purposeful student interaction, and ongoing monitoring of engagement. A Blended Learning Engagement Framework is proposed to guide institutional assessment, planning, implementation, and continuous improvement.
This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.
این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهرهبرداری از سامانههای مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیشدبستانی (PAUD) پس از همهگیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالشهای موجود در این زمینه انجام شدهاست. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا میکند، جمعآوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شدهاست. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری انجام شدهاست. یافتههای اصلی نشان میدهد که استفاده از Google Classroom بهصورت گزینشی و انطباقی انجام میشود و عمدتاً بهعنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیتهای عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاهها به کار میرود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابیها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیتهای مربوط به سهمیه ذخیرهسازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفتهاست. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیشدبستانی کمک میکند. یافتهها بر ضرورت سیاستهای نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعملهای زمینهایتر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهشهای بیشتر با مشارکت دامنه وسیعتری از آزمودنیها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه میشود.
Global crises, most notably the COVID-19 pandemic, have profoundly transformed the landscape of higher education governance. These unprecedented circumstances accelerated the transition from conventional institutional practices to digital and remote modalities, necessitating a paradigm shift toward adaptive, resilient, innovative, and strategically decisive actions to ensure administrative continuity. Anchored in Crisis Leadership theory and supported by principles of Transformational Leadership theory, this study aims to provide an initial validation of a measurement instrument designed to map the underlying factors that define effective higher education leadership, specifically within the regional socio-academic context of East Coast Malaysian public universities in the post-pandemic era. Employing a cross-sectional quantitative questionnaire, data were collected through a field study (n=150) targeting academic leaders across four public universities. An initial exploratory factor analysis identified 28 items, which were further refined through a pooled Confirmatory Factor Analysis (CFA) in AMOS. The measurement model was optimized by excluding three items (DC1, DC2, and OC3) due to low loadings and high modification indices, and bootstrapping procedures were used to address multivariate normality. This systematic refinement yielded an acceptable model fit across eight preliminary constructs: Compassion and Care, Openness and Communication, Adaptiveness, Resilience and Courage, Decisiveness, Consultation and Collaboration, Empowerment, and Crisis Handling Effectiveness. Although this regional validation does not establish causal evidence of leadership effectiveness, the resulting 25-item framework provides a preliminary baseline for assessing leadership configurations. Rather than serving as a definitive diagnostic tool, the model provides context-specific insights that can tentatively guide professional development initiatives and shape adaptive governance strategies within the Malaysian higher education sector.
بحرانهای جهانی، بهویژه همهگیری کووید-۱۹، چشمانداز حکمرانی آموزش عالی را بهطور عمیقی دگرگون کردهاند. این شرایط بیسابقه، گذار از رویههای سنتی نهادی به شیوههای دیجیتال و دورکاری را تسریع نموده و نیازمند تغییر پارادایم بهسوی اقدامات سازگارانه، تابآور، نوآورانه و راهبردی برای تضمین تداوم اداری شده است. این مطالعه که مبتنی بر نظریه رهبری در بحران و با حمایت از اصول نظریه رهبری تحولآفرین انجام شده، با هدف ارائه اعتبارسنجی اولیه یک ابزار سنجش طراحی شده برای ترسیم عوامل زیربنایی تعریفکننده رهبری مؤثر آموزش عالی، بهویژه در بستر اجتماعی-آکادمیک منطقهای دانشگاههای دولتی سواحل شرقی مالزی در دوران پساکرونا صورت گرفته است. با بهرهگیری از پرسشنامه کمی مقطعی، دادهها از طریق مطالعه میدانی (n=150) و با هدف قرار دادن رهبران دانشگاهی در چهار دانشگاه دولتی گردآوری شد. تحلیل عاملی اکتشافی اولیه ۲۸ گویه را شناسایی کرد که با تحلیل عاملی تأییدی تجمیعی (CFA) در نرمافزار AMOS بیشتر پالایش شدند. مدل اندازهگیری با حذف سه گویه (DC1، DC2 و OC3) به دلیل بار عاملی پایین و شاخصهای اصلاحی بالا بهینه شد و برای رفع نرمال بودن چندمتغیره از روش بوتاسترپ استفاده گردید. این پالایش نظاممند منجر به برازش قابل قبول مدل در هشت سازه مقدماتی شد: شفقت و مراقبت، گشودگی و ارتباط، سازگاری، تابآوری و شجاعت، قاطعیت، مشورت و همکاری، توانمندسازی و اثربخشی مدیریت بحران. اگرچه این اعتبارسنجی منطقهای شواهد علی برای اثربخشی رهبری ارائه نمیدهد، چارچوب ۲۵ گویهای حاصل، مبنایی مقدماتی برای ارزیابی پیکربندیهای رهبری فراهم میکند. این مدل بهجای آنکه ابزاری تشخیصی قطعی باشد، بینشهایی زمینهمحور ارائه میدهد که میتواند بهطور موقت راهنمای ابتکارات توسعه حرفهای و شکلدهنده راهبردهای حکمرانی سازگارانه در بخش آموزش عالی مالزی باشد.
Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.
هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روانگردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همهگیری COVID-19. مواد و روشها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از دادههای بالینی جمعآوریشده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روانپزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخهای تجویز داروهای روانگردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روانگردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روانپزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروهها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروانپریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیتکنندههای خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیینشده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همهگیری) بر اساس روندهای مرگومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدلهای رگرسیون قطعهای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روانگردان در دوره پس از همهگیری نسبت به دوره همهگیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیلهای ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روانگردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = −۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = −۴۳٫۸۲ تا −۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همهگیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروانپریشی و تثبیتکنندههای خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجهگیری: تجویز کلی داروهای روانگردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دورههای همهگیری و پس از همهگیری مشاهده گردید. این یافتهها شواهد دنیای واقعی ارائه میدهد و بر ضرورت پایش تجویز روانپزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیطهای با درآمد متوسط تأکید میکند.
In the contemporary post-pandemic organizational scenery, meaning rapid digital transitions alongside harsh socio technical disruptions, organizations need leadership paradigms that can, at the same time, protect operational steadiness and encourage strategic innovation. This study offers an extensive systematic literature review mixed with a meta-analytic synthesis, aimed at looking at the relative validities, structural movements, and contextual limits of transformational and transactional leadership approaches. We followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) 2020 guidance, and then we synthesized quantitative outcomes from 87 separate study sources that contained 626 correlations and involved 21,815 participants. Methodological quality in the primary literature was evaluated critically with the Joanna Briggs Institute (JBI) Critical Appraisal Checklist for Analytical Cross-Sectional Studies. The quantitative pooling indicates transformational leadership has the highest overall true score validity. 44 across organizational performance outcomes, and it is followed closely by transactional contingent reward at. 39. By comparison, laissez-faire leadership shows a notable negative validity of -. 37. Also, active and passive management-by-exception turned out to be highly inconsistent, with relationships that change meaningfully depending on the context. Overall, the results give firm empirical support to the augmentation hypothesis, suggesting transformational leadership builds on a transactional baseline, rather than replacing it. The study also outlines a unifying, stage sensitive model for ambidextrous leadership: transformational “opening” behaviors tend to nurture explorative innovation, whereas transactional “closing” behaviors strengthen exploitative execution. Finally, regression modeling indicates that structural constraints, such as organizational unit size and geographical setting, meaningfully forecast when constructive leadership behaviors appear versus when passive avoidant patterns show up.
در چشمانداز سازمانی معاصر پس از همهگیری، که با گذارهای سریع دیجیتال و اختلالات شدید اجتماعی-فنی همراه است، سازمانها به الگوهای رهبری نیاز دارند که بتوانند بهطور همزمان ثبات عملیاتی را حفظ کرده و نوآوری راهبردی را تشویق کنند. این مطالعه با ارائه یک مرور نظاممند گسترده از ادبیات همراه با سنتز فراتحلیلی، به بررسی رواییهای نسبی، حرکات ساختاری و محدودیتهای زمینهای رویکردهای رهبری تحولآفرین و تبادلی میپردازد. ما راهنمای PRISMA 2020 (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) را دنبال کردیم و سپس نتایج کمی حاصل از ۸۷ منبع مطالعاتی مجزا را که شامل ۶۲۶ همبستگی و ۲۱٬۸۱۵ شرکتکننده بودند، سنتز کردیم. کیفیت روششناختی در ادبیات اولیه با استفاده از چکلیست ارزیابی انتقادی Joanna Briggs Institute (JBI) برای مطالعات تحلیلی مقطعی بهطور انتقادی ارزیابی شد. تجمیع کمی نشان میدهد که رهبری تحولآفرین دارای بالاترین روایی نمره واقعی کلی برابر با .۴۴ در پیامدهای عملکرد سازمانی است و پس از آن پاداش مشروط تبادلی با .۳۹ قرار دارد. در مقایسه، رهبری رهاسازی (laissez-faire) روایی منفی قابل توجهی برابر با -.۳۷ نشان میدهد. همچنین، مدیریت فعال و منفعل بر مبنای استثنا بسیار ناسازگار ظاهر شد و روابط آنها بهطور معناداری بسته به زمینه تغییر میکند. بهطور کلی، نتایج حمایت تجربی محکمی از فرضیه افزایشی ارائه میدهد و نشان میدهد رهبری تحولآفرین بر پایهای تبادلی بنا میشود و جایگزین آن نمیگردد. این مطالعه همچنین یک مدل یکپارچه و مرحلهمحور برای رهبری دوسوگرا ترسیم میکند: رفتارهای «گشایشی» تحولآفرین تمایل به پرورش نوآوری اکتشافی دارند، در حالی که رفتارهای «بستاری» تبادلی اجرای بهرهبردارانه را تقویت میکنند. در نهایت، مدلسازی رگرسیونی نشان میدهد که محدودیتهای ساختاری مانند اندازه واحد سازمانی و موقعیت جغرافیایی، بهطور معناداری پیشبینی میکنند که چه زمانی رفتارهای رهبری سازنده ظاهر میشوند و چه زمانی الگوهای اجتنابی منفعل بروز مییابند.
Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.
خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحرانهای فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شدهاند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روانپزشکی کودک و نوجوان و حرفههای وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاستگذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائهها و مباحث اصلی مجمع را در حوزههای موضوعی مختلف تلفیق میکند. مجمع تأکید میکند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخهای خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش میکند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگرانکنندهای رسیده است. شواهد فراملی ارائهشده در مجمع نشان داد که پس از همهگیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی میتواند خطر فزایندهای را که زیرگروههای آسیبپذیرتر با آن مواجهاند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودیهای روانپزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانههای اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتممحور و نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبتهای سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقتفرسا است. راهحلهای پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظامهای یکپارچه مدرسه-دولت-حرفهای با بهرهگیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانههای اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانوادهها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بینالمللی میباشد.
