ویژگی های شخصیتی

This special issue brings together six papers exploring how speech prosody intersects with other linguistic, cognitive and social domains, with particular attention to methodological diversity and understudied languages. The collection addresses a range of complementary topics: the role of intonation in resolving lexical ambiguity in Korean; the perceived personality traits of synthetic versus natural voices; prosodic modifications children make in demanding communicative contexts; perceptual cues to lexical pitch accent discrimination in South Kyungsang Korean; rhythmic differences between Hadari and Bedouin Arabic dialects; and durational marking of lexical stress beyond the stressed syllable in Soikkola Ingrian and Ayutla Tlapanec. Collectively, these studies make valuable contributions to the empirical and theoretical foundations of prosody research. By combining diverse methods with a broad linguistic scope, the collection provides a basis for future research on how prosody interacts with other dimensions of language and communication.

این شماره ویژه شامل شش مقاله است که به بررسی چگونگی تلاقی آهنگ گفتار با حوزه‌های زبانی، شناختی و اجتماعی دیگر می‌پردازد و توجه ویژه‌ای به تنوع روش‌شناختی و زبان‌های کمتر مطالعه‌شده دارد. این مجموعه به موضوعات مکمل متعددی می‌پردازد: نقش زیر و بمی صدا در رفع ابهام واژگانی در زبان کره‌ای؛ ویژگی‌های شخصیتی ادراک‌شده در صداهای مصنوعی در مقایسه با صداهای طبیعی؛ تغییرات آهنگی که کودکان در زمینه‌های ارتباطی دشوار ایجاد می‌کنند؛ نشانه‌های ادراکی برای تمایز لهجه زیر و بمی واژگانی در کره‌ای جنوب کیونگ‌سانگ؛ تفاوت‌های ریتمیک میان گویش‌های عربی حضری و بدوی؛ و نشانه‌گذاری زمانی تأکید واژگانی فراتر از هجاهای تأکیدشده در زبان‌های Soikkola Ingrian و Ayutla Tlapanec. این پژوهش‌ها به طور جمعی، سهم ارزشمندی در بنیان‌های تجربی و نظری پژوهش‌های آهنگ گفتار دارند. با ترکیب روش‌های متنوع و دامنه وسیع زبانی، این مجموعه مبنایی برای پژوهش‌های آینده درباره چگونگی تعامل آهنگ گفتار با سایر ابعاد زبان و ارتباط فراهم می‌کند.

Learning responsibility is an essential character that needs to be instilled in students from elementary school. However, based on preliminary observations at SD Negeri Sawahlega, students were still found to lack discipline in completing assignments, not optimally utilize study time, and not consistently demonstrate learning responsibility. This study aims to analyze the influence of reflective-based smartboard media on the formation of students' learning responsibility character in Islamic Religious Education subjects. This research uses a quantitative approach with a correlational method. The research population was 34 fifth-grade students, with the sampling technique using total sampling. Data collection techniques were carried out through questionnaires, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics and Spearman's Rank Correlation. The results showed that the use of reflective-based smartboard media was in the high category (67.6%), while students' learning responsibility character was in the moderate to high category (64.7% moderate, 32.4% high). The Spearman correlation test results showed a correlation coefficient of 0.312 with a significance value of 0.073 (> 0.05), indicating a low positive relationship but not statistically significant. The conclusion of this study indicates that although there is a positive relationship between the use of reflective-based smartboard media and students' learning responsibility character, this relationship is not statistically significant. The implication of this research is that the use of reflective-based smartboard media has not been proven to provide a significant influence on the formation of students' learning responsibility character, so other factors such as habituation, teacher example, and family support also need to be considered in strengthening student character.

مسئولیت‌پذیری در یادگیری یکی از ویژگی‌های اساسی است که باید از دوره ابتدایی در دانش‌آموزان نهادینه شود. با این حال، بر اساس مشاهدات اولیه در دبستان دولتی Sawahlega، مشاهده شد که دانش‌آموزان هنوز در انجام تکالیف خود نظم کافی ندارند، از زمان مطالعه به طور بهینه استفاده نمی‌کنند و به طور مستمر مسئولیت‌پذیری در یادگیری را نشان نمی‌دهند. هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در درس آموزش دینی اسلامی است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۴ دانش‌آموز پایه پنجم بوده و روش نمونه‌گیری به صورت سرشماری کل انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن انجام شد. نتایج نشان داد که میزان استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب در سطح بالا (۶۷/۶٪) قرار دارد، در حالی که ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری در سطح متوسط تا بالا (۶۴/۷٪ متوسط، ۳۲/۴٪ بالا) قرار داشت. نتایج آزمون همبستگی اسپیرمن ضریب همبستگی ۰/۳۱۲ با مقدار معناداری ۰/۰۷۳ (> ۰/۰۵) را نشان داد که بیانگر رابطه مثبت ضعیف اما از نظر آماری غیرمعنادار است. نتیجه این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه بین استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب و ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری رابطه مثبت وجود دارد، اما این رابطه از نظر آماری معنادار نیست. دلالت این پژوهش آن است که استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب تأثیر معناداری بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری نداشته و بنابراین عوامل دیگری همچون عادت‌دهی، الگو بودن معلم و حمایت خانواده نیز باید در تقویت ویژگی‌های شخصیتی دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرند.

Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.

شواهد تجربی نشان می‌دهد که بحران‌های اجتماعی و شرایط نامطلوب می‌توانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روان‌رنجوری، برون‌گرایی، گشودگی، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی – تأثیر قابل‌توجهی بر واکنش‌های استرس دارند. در این مقاله، بررسی می‌شود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همه‌گیری COVID-19 مرتبط بوده‌اند. بر اساس داده‌های مطالعه Understanding America Study، یافته‌ها نشان می‌دهد که از زمان آغاز همه‌گیری، افرادی که سطوح بالایی از روان‌رنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیف‌تر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افزایش‌یافته در میان افراد با روان‌رنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابله‌ای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافته‌ها حاکی از آن است که تفاوت‌های مرتبط با شخصیت، به‌ویژه تحت تأثیر سطح روان‌رنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنش‌های سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک می‌کند. یافته‌های ما بر اهمیت صفات شخصیتی (به‌ویژه روان‌رنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحران‌های آینده بهره‌مند شوند، تأکید دارد.

This study examines whether Big Five personality traits are associated with grit among Ghanaian teacher trainees, applying regularisation assisted econometric estimation within a double machine learning framework. Using survey data from 288 students at Jasikan College of Education, three complementary post lasso estimators were applied, namely ordinary least squares with CHS lasso orthogonalised variables, CHS post lasso orthogonalised variables, and PDS selected variables alongside the full regressor set, each employing lasso purely for covariate selection and orthogonalisation within an OLS framework. A cross validated predictive lasso model corroborated these estimates. Across specifications, openness and conscientiousness consistently predicted higher grit, with openness exceeding conscientiousness in effect size, while extraversion, agreeableness and neuroticism showed no significant association. These specific findings suggest that personality dimensions relevant to grit may depend on resource constrained teacher training conditions, offering targets for interventions strengthening grit among prospective educators in Ghana.

این مطالعه بررسی می‌کند که آیا ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه با پشتکار در میان کارآموزان معلم غنایی مرتبط هستند یا خیر، و در این راستا از برآورد اقتصادسنجی با کمک منظم‌سازی در چارچوب یادگیری ماشین دوگانه بهره می‌گیرد. با استفاده از داده‌های پیمایشی ۲۸۸ دانشجو از کالج آموزش Jasikan، سه برآوردگر مکمل پس‌لاسو به کار گرفته شد: حداقل مربعات معمولی با متغیرهای ارتوگونال‌شده‌ی CHS لاسو، متغیرهای ارتوگونال‌شده‌ی CHS پس‌لاسو، و متغیرهای انتخاب‌شده‌ی PDS همراه با مجموعه‌ی کامل متغیرهای تبیین‌گر، که در هر یک، لاسو صرفاً برای انتخاب و ارتوگونال‌سازی متغیرهای همبسته در چارچوب OLS به کار رفت. یک مدل لاسو پیش‌بینی با اعتبارسنجی متقاطع این برآوردها را تأیید کرد. در تمامی مدل‌ها، گشودگی و وظیفه‌شناسی به طور پیوسته پیش‌بینی‌کننده‌ی بالاتر بودن پشتکار بودند، به‌طوری که گشودگی از لحاظ اندازه‌ی اثر از وظیفه‌شناسی پیشی گرفت، در حالی که برون‌گرایی، توافق‌پذیری و روان‌رنجوری هیچ ارتباط معناداری نشان ندادند. این یافته‌های خاص نشان می‌دهند که ابعاد شخصیتی مرتبط با پشتکار ممکن است به شرایط آموزش معلم در محیط‌های با منابع محدود وابسته باشند و اهدافی را برای مداخلات تقویت پشتکار در میان معلمان آینده در غنا ارائه می‌کنند.

Objective This study aims to identify the latent profiles of secondary traumatic stress-secondary posttraumatic growth (STS-SPTG) among clinical nurses and explore factors associated with profile membership. Methods A convenience sampling method was used to recruit clinical nurses from a provincial tertiary Grade A hospital in Anhui Province between June and August 2024. Data were collected using the general information questionnaire, the Secondary Traumatic Stress Scale, the Secondary Posttraumatic Growth Inventory, the 10-item Big Five Inventory, and the Social Support Rating Scale. Latent profile analysis was performed to identify distinct STS-SPTG profiles among clinical nurses, and multinomial logistic regression analysis was used to explore factors associated with profile membership. Results A total of 496 valid questionnaires were collected. Three latent profiles of STS-SPTG were identified among clinical nurses: the low-response profile (34.3%), the high-risk profile (42.3%), and the positive-growth profile (23.4%). Self-rated health status, job satisfaction, perceived job burnout, administrative position, personality traits, and social support were associated with latent profile membership among clinical nurses ( p < 0.05). Conclusion Clinical nurses exhibited substantial heterogeneity in STS-SPTG patterns. The identified profiles and associated factors may provide preliminary evidence for early identification and stratified supportive approaches for nurses with different psychological response patterns. However, associations involving personality traits should be interpreted cautiously and require further validation in future studies.

هدف: این مطالعه با هدف شناسایی پروفایل‌های نهفته استرس ثانویه ناشی از تروما-رشد پساتروما ثانویه (STS-SPTG) در میان پرستاران بالینی و بررسی عوامل مرتبط با عضویت در پروفایل‌ها انجام شد. روش‌ها: نمونه‌گیری در دسترس برای جذب پرستاران بالینی از یک بیمارستان درجه یک سه‌گانه استانی در استان آنهویی بین ژوئن تا اوت ۲۰۲۴ به کار گرفته شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه اطلاعات عمومی، مقیاس استرس ثانویه ناشی از تروما، فهرست رشد پساتروما ثانویه، نسخه ۱۰ ماده‌ای فهرست پنج عامل بزرگ شخصیت و مقیاس ارزیابی حمایت اجتماعی جمع‌آوری گردید. تحلیل پروفایل نهفته برای شناسایی پروفایل‌های متمایز STS-SPTG در میان پرستاران بالینی انجام شد و تحلیل رگرسیون لجستیک چندوجهی برای بررسی عوامل مرتبط با عضویت در پروفایل‌ها به کار رفت. نتایج: در مجموع ۴۹۶ پرسشنامه معتبر جمع‌آوری شد. سه پروفایل نهفته STS-SPTG در میان پرستاران بالینی شناسایی گردید: پروفایل پاسخ پایین (۳۴٫۳٪)، پروفایل پرخطر (۴۲٫۳٪) و پروفایل رشد مثبت (۲۳٫۴٪). وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده، رضایت شغلی، فرسودگی شغلی ادراک‌شده، سمت اداری، ویژگی‌های شخصیتی و حمایت اجتماعی با عضویت در پروفایل نهفته در میان پرستاران بالینی مرتبط بودند (p < 0.05). نتیجه‌گیری: پرستاران بالینی ناهمگونی قابل توجهی در الگوهای STS-SPTG نشان دادند. پروفایل‌ها و عوامل شناسایی‌شده می‌توانند شواهد مقدماتی برای شناسایی زودهنگام و رویکردهای حمایتی لایه‌بندی‌شده برای پرستاران با الگوهای مختلف پاسخ روان‌شناختی فراهم کنند. با این حال، ارتباطات مربوط به ویژگی‌های شخصیتی باید با احتیاط تفسیر شود و نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در پژوهش‌های آینده است.

Abstract Wildlife in cities is often perceived as ‘out of place’ because urban environments are considered human territory. This can lead to stronger negative emotional responses than encounters in natural habitats. A representative sample of adults (n = 500) rated pictures of snakes in urban versus natural environments on five dimensions: positivity, negativity, disgust, threat and approach. We tested contextual differences and the moderating roles of nature-relatedness, disgust propensity/sensitivity and snake fear while controlling for anxiety and depressive symptoms. The emotional appraisal of snakes depicted in urban environments was found to be less positive and more negative, disgusting and threatening than when the same snakes were shown in natural environments. However, approach intentions remain unchanged, indicating that context strongly influences emotional responses. Evaluations were primarily influenced by personality-related factors in natural settings, with higher nature-relatedness predicting more favourable ratings, and greater disgust and snake fear predicting more negative ratings. These individual differences played a limited role in urban settings, suggesting that strong contextual cues can override dispositional variation. The findings demonstrate that perceived ecological congruence is a key driver of how humans perceive wildlife. Effective management and policy should therefore normalize the presence of wildlife in urban areas, provide clear information to distinguish between everyday encounters and genuine risk, and design urban environments that reduce perceived intrusion. This could support coexistence and conservation in increasingly urban landscapes.

حیات‌وحش در شهرها اغلب به عنوان «نامتناسب با محیط» تلقی می‌شود، زیرا محیط‌های شهری قلمرو انسان محسوب می‌گردند. این امر می‌تواند منجر به واکنش‌های هیجانی منفی قوی‌تری نسبت به مواجهه با حیات‌وحش در زیستگاه‌های طبیعی شود. یک نمونه نماینده از بزرگسالان (n = 500) تصاویر مارها را در محیط‌های شهری در مقایسه با محیط‌های طبیعی بر اساس پنج بُعد: مثبت بودن، منفی بودن، نفرت، تهدید و قصد نزدیک شدن ارزیابی کردند. تفاوت‌های زمینه‌ای و نقش تعدیل‌کننده پیوند با طبیعت، تمایل/حساسیت به نفرت و ترس از مارها در حالی که علائم اضطراب و افسردگی کنترل شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. ارزیابی هیجانی مارهایی که در محیط‌های شهری به تصویر کشیده شده بودند، کمتر مثبت و بیشتر منفی، نفرت‌انگیز و تهدیدکننده نسبت به زمانی بود که همان مارها در محیط‌های طبیعی نشان داده می‌شدند. با این حال، قصد نزدیک شدن تغییری نکرد، که نشان می‌دهد زمینه به شدت بر واکنش‌های هیجانی تأثیر می‌گذارد. ارزیابی‌ها عمدتاً تحت تأثیر عوامل مرتبط با ویژگی‌های شخصیتی در محیط‌های طبیعی قرار داشت، به طوری که پیوند بیشتر با طبیعت پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های مطلوب‌تر و نفرت و ترس بیشتر از مارها پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های منفی‌تر بود. این تفاوت‌های فردی در محیط‌های شهری نقش محدودی داشتند و این امر نشان می‌دهد که نشانه‌های قوی زمینه‌ای می‌توانند تفاوت‌های فردی را تحت‌الشعاع قرار دهند. یافته‌ها نشان می‌دهند که ادراک تناسب بوم‌شناختی عامل کلیدی در نحوه ادراک انسان‌ها از حیات‌وحش است. بنابراین مدیریت و سیاست‌گذاری مؤثر باید حضور حیات‌وحش در مناطق شهری را عادی‌سازی کند، اطلاعات روشنی برای تمایز بین مواجهه‌های روزمره و خطر واقعی ارائه دهد و محیط‌های شهری را به گونه‌ای طراحی کند که احساس مزاحمت را کاهش دهد. این اقدامات می‌تواند به همزیستی و حفاظت از حیات‌وحش در مناظر شهری رو به افزایش کمک کند.

Background The current research assesses whether students can achieve better academic performance through the proposed collaborative learning management system (C-LMS) developed as the primary virtual collaborative learning environment. It is intended to examine the relationship between students’ personality traits and their technological, pedagogical, and content knowledge (TPACK) proficiency and to determine their continued use of technology. Methods The current research initiated an investigation of the issue from psychological perspectives, using students’ Big Five Personality Traits (BFPT) as predictors and extending the study by grounding it in the TPACK framework. It aimed to explain the relationship between BFPT and TPACK among students regarding their continued use of technology. The research experiment was conducted using the developed proposed C-LMS integrated into the virtual collaborative learning environment. Participants completed the provided pre-module knowledge-checking test after completing the BFPT questionnaire. Then, they needed to complete a post-module knowledge-checking test, a TPACK questionnaire, and course feedback. Their course feedback indicates their intention to continue using technology. Results Based on the findings, the students’ BFPT had a significant effect on their TPACK and continued use of technology, except for extraversion, neuroticism and TCK towards TPACK. Using PLSpredict, the proposed model demonstrated substantial predictive power over the LM model, consistently achieving lower RMSE and MAE across most indicators. Engagement within the C-LMS was positively associated with students’ academic performance, suggesting that collaborative features align with higher academic outcomes Conclusions The current research demonstrated the proposed structural model, adopting the Big Five Personality Traits (BFPT) and the TPACK framework, and integrating the proposed C-LMS to improve students’ collaborativeness through a dedicated online course. Moreover, students’ understanding of the enrolled online course improves significantly when the proposed C-LMS is integrated as the primary virtual collaborative learning environment. The phenomenon explained the positive impact of the proposed C-LMS on students’ academic performance in collaboration and knowledge co-creation.

زمینه و هدف: پژوهش حاضر بررسی می‌کند که آیا دانشجویان می‌توانند از طریق سامانه مدیریت یادگیری مشارکتی پیشنهادی (C-LMS) که به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی توسعه یافته است، عملکرد تحصیلی بهتری کسب کنند یا خیر. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین ویژگی‌های شخصیتی دانشجویان و شایستگی آن‌ها در دانش فناورانه، آموزشی و محتوایی (TPACK) و تعیین تداوم استفاده آن‌ها از فناوری است. روش‌ها: این پژوهش با رویکرد روان‌شناختی، ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ (BFPT) دانشجویان را به عنوان متغیر پیش‌بین مورد استفاده قرار داد و مطالعه را با استناد به چارچوب TPACK گسترش داد. هدف، تبیین رابطه بین BFPT و TPACK در میان دانشجویان با توجه به تداوم استفاده آن‌ها از فناوری بود. آزمایش پژوهش با استفاده از C-LMS پیشنهادی که در محیط یادگیری مشارکتی مجازی ادغام شده بود، انجام شد. شرکت‌کنندگان پس از تکمیل پرسشنامه BFPT، آزمون پیش‌آزمون دانش را انجام دادند. سپس لازم بود آزمون پس‌آزمون دانش، پرسشنامه TPACK و بازخورد دوره را تکمیل کنند. بازخورد آن‌ها از دوره، نشان‌دهنده قصد آن‌ها برای تداوم استفاده از فناوری بود. یافته‌ها: بر اساس نتایج، ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ دانشجویان تأثیر معناداری بر TPACK و تداوم استفاده آن‌ها از فناوری داشت، به جز برون‌گرایی، روان‌رنجوری و TCK نسبت به TPACK. با استفاده از PLSpredict، مدل پیشنهادی قدرت پیش‌بینی قابل توجهی نسبت به مدل LM نشان داد و به طور مداوم RMSE و MAE کمتری را در اکثر شاخص‌ها به دست آورد. مشارکت در C-LMS با عملکرد تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت داشت و نشان داد که ویژگی‌های مشارکتی با نتایج تحصیلی بالاتر همسو هستند. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر مدل ساختاری پیشنهادی را که ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ (BFPT) و چارچوب TPACK را اتخاذ کرده و C-LMS پیشنهادی را برای بهبود مشارکت دانشجویان از طریق یک دوره آنلاین اختصاصی ادغام می‌کند، نشان داد. همچنین، درک دانشجویان از دوره آنلاین ثبت‌نام‌شده به طور معناداری زمانی که C-LMS پیشنهادی به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی ادغام می‌شود، بهبود می‌یابد. این پدیده تأثیر مثبت C-LMS پیشنهادی بر عملکرد تحصیلی دانشجویان در همکاری و هم‌آفرینی دانش را تبیین کرد.