obligation

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

Purpose: Kenya’s Competency-Based Curriculum obliges lower-primary teachers to document their planning in detail while adopting learner-centered pedagogies, however, whether either obligation translates into what learners do in numeracy lessons remains poorly evidenced. Methodology: This study analyzed 31 structured lesson observations across 26 public and low-cost private lower-primary schools in three Kenyan counties. A three-item index of observed learner numeracy mastery served as the outcome, combining strategic flexibility in producing correct answers, generalization of concepts beyond the textbook, and an assessor-verified check of learners’ exercise books. Forty-one (41) binary practice indicators were screened on this outcome with Benjamini-Hochberg correction and then subjected to multivariable regression, exact categorical analysis, cluster-robust estimation and leave-one-observer-out resampling in exploratory analysis. Four practices were corrected. Findings: Guided instruction was the most measured, with a massive difference between the average mastery of 97.1% observed and 54.2% unobserved (r = .68, d = 2.03, q = .001). The association remained statistically significant after teaching experience, class enrollment and county were controlled (b = 42.31, 95 % CI [24.99, 59.63]) and in all the leave-one-observer-out replications, using observer-clustered standard errors. There was no positive association between mastery and documentary preparation, and this effect was reversed after statistically controlling for enacted pedagogy. Unique Contribution to Theory, Practice and Policy: The results cast doubt on the notion that inspection documents of planning reflect quality of teaching. The results are provided as a hypothesis only, due to the small sample and exploratory screening.

هدف: برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی کنیا معلمان پایهٔ ابتدایی را ملزم می‌کند تا برنامه‌ریزی خود را به‌طور دقیق مستندسازی کنند و در عین حال، رویکردهای یادگیرنده‌محور را اتخاذ نمایند؛ با این حال، شواهد اندکی وجود دارد که آیا این الزامات به آنچه دانش‌آموزان در درس‌های سواد عددی انجام می‌دهند، منجر می‌شود یا خیر. روش‌شناسی: این مطالعه ۳۱ مشاهدهٔ ساختاریافتهٔ درس را در ۲۶ مدرسهٔ ابتدایی دولتی و خصوصی کم‌هزینه در سه شهرستان کنیا تحلیل کرد. شاخص سه‌مؤلفه‌ای از تسلط عددی مشاهده‌شدهٔ یادگیرندگان به‌عنوان پیامد مورد استفاده قرار گرفت که شامل انعطاف‌پذیری راهبردی در ارائهٔ پاسخ‌های صحیح، تعمیم مفاهیم فراتر از کتاب درسی، و بررسی تأییدشدهٔ دفترچه‌های تمرین دانش‌آموزان توسط ارزیاب بود. چهل‌ویک شاخص دوحالتی از شیوه‌های آموزشی بر این پیامد با اصلاح بنجامینی-هوچبرگ غربال شدند و سپس در تحلیل اکتشافی، رگرسیون چندمتغیره، تحلیل دقیق مقوله‌ای، برآورد مقاوم به خوشه و بازنمونه‌گیری leave-one-observer-out به کار رفتند. چهار شیوه اصلاح شدند. یافته‌ها: آموزش هدایت‌شده بیشترین اندازه‌گیری را داشت و تفاوت چشمگیری بین میانگین تسلط مشاهده‌شده (۹۷٫۱٪) و مشاهده‌نشده (۵۴٫۲٪) وجود داشت (r = .68، d = 2.03، q = .001). این ارتباط پس از کنترل تجربهٔ تدریس، تعداد دانش‌آموزان کلاس و شهرستان (b = 42.31، ۹۵٪ CI [24.99, 59.63]) و در تمامی بازنمونه‌گیری‌های leave-one-observer-out با استفاده از خطاهای استاندارد خوشه‌بندی‌شده بر اساس مشاهده‌گر، از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. هیچ ارتباط مثبتی بین تسلط و آمادگی مستندسازی‌شده مشاهده نشد و این اثر پس از کنترل آماری برای روش تدریس اجراشده، معکوس شد. سهم منحصربه‌فرد در نظریه، عمل و سیاست: نتایج، تردیدهایی را نسبت به این تصور که اسناد بازرسی برنامه‌ریزی منعکس‌کنندهٔ کیفیت تدریس هستند، مطرح می‌کند. به دلیل حجم نمونهٔ کوچک و غربالگری اکتشافی، نتایج صرفاً به‌عنوان فرضیه ارائه می‌شوند.

Background Past research has consistently demonstrated that cisnormative pressures impact on the wellbeing of transgender and non-binary (TGNB) individuals, but questions remain about TGNB young adults’ experiences of ‘obligation’ in light of transnormative pressures.Aims The aim of the current study was therefore to explore experiences of obligation among TGNB young adults and identify what aspects of life may be reinforcing these obligations.Methods Seven focus groups were conducted with a total of 24 TGNB young adults with varying genders to hear their experiences of obligations.Results Reflexive thematic analysis resulted in four themes describing the nature of obligation for TGNB young adults. The first theme covers the obligation to be a ‘good’ TGNB person, including two subthemes about being ‘good’ by meeting everyone’s expectations and being ‘good’ by being polite and palatable. The second theme describes obligations related to fulfilling multiple roles, including intersectionality with culture. The third theme addresses participants’ experiences of feeling required to be the expert on TGNB topics. The fourth theme covers the obligation to accept conflicting narratives about TGNB journeys where TGNB individuals may passively uphold transnormative stereotypes but also actively manage how they are perceived by others.Conclusions These findings demonstrate specific experiences of obligation unique to TGNB individuals, highlighting the interconnected external and internal nature of these obligations. This research also highlights how these obligations are reinforced by the negative societal views of TGNB identities, transnormative ideals, and perceived homogeneity of TGNB community members.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به طور مداوم نشان داده‌اند که فشارهای سیس‌نورماتیو بر سلامت روان افراد ترنسجندر و غیر‌دودویی (TGNB) تأثیر می‌گذارد، اما همچنان پرسش‌هایی درباره تجارب بزرگسالان جوان TGNB از «احساس الزام» در پرتو فشارهای ترنس‌نورماتیو باقی مانده است. اهداف: هدف مطالعه حاضر، بررسی تجارب الزام در میان بزرگسالان جوان TGNB و شناسایی جنبه‌هایی از زندگی بود که ممکن است این الزامات را تقویت کنند. روش‌ها: هفت گروه متمرکز با مجموع ۲۴ بزرگسال جوان TGNB با جنسیت‌های متنوع برگزار شد تا تجارب آن‌ها از الزامات شنیده شود. نتایج: تحلیل تماتیک بازتابی منجر به استخراج چهار تم درباره ماهیت الزام برای بزرگسالان جوان TGNB شد. تم اول به الزام برای «خوب» بودن به عنوان یک فرد TGNB می‌پردازد که شامل دو زیرتم درباره خوب بودن از طریق برآورده کردن انتظارات همه و خوب بودن از طریق مؤدب و پذیرفتنی بودن است. تم دوم به الزامات مرتبط با ایفای نقش‌های متعدد، از جمله تلاقی با فرهنگ، اشاره دارد. تم سوم به تجارب شرکت‌کنندگان درباره احساس نیاز به متخصص بودن در موضوعات TGNB می‌پردازد. تم چهارم به الزام برای پذیرش روایت‌های متضاد درباره مسیرهای TGNB اشاره دارد، جایی که افراد TGNB ممکن است به طور منفعلانه کلیشه‌های ترنس‌نورماتیو را حفظ کنند اما همزمان به طور فعال نحوه درک دیگران از خود را مدیریت نمایند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها تجارب خاص الزام را که منحصر به افراد TGNB است نشان می‌دهد و بر ماهیت درهم‌تنیده بیرونی و درونی این الزامات تأکید می‌کند. این پژوهش همچنین نشان می‌دهد که این الزامات توسط دیدگاه‌های منفی جامعه نسبت به هویت‌های TGNB، ایده‌آل‌های ترنس‌نورماتیو و برداشت از همگنی اعضای جامعه TGNB تقویت می‌شوند.

This article examines how the right to lifestance-based exemption appears in reported Norwegian school practice. Based on a digital survey of 555 teachers and school leaders, it maps where exemption requests arise, how they are handled, and what kinds of uncertainty shape implementation. The findings show that exemption is not confined to religious education or school religious services. Requests are reported across subjects and school activities, especially in relation to food practices, bodily participation, religiously marked traditions, and contested curriculum content. Most reported requests are granted, but accommodation varies considerably. School religious services remain the clearest site of majority-Christian bias, while requests in Food and Health and Physical Education illustrate how formally common activities may create disproportionate burdens for some pupils. Read through Laborde’s concept of integrity-protecting commitments, the findings suggest that exemption functions as a practical mechanism for negotiating the relationship between shared schooling and individual conviction. At the same time, the Norwegian scheme’s legal distinction between exemption from activities and continued obligation to meet competence aims makes exemption a matter of educational redesign rather than withdrawal. The article therefore shows exemption as a legal safeguard, an integrity-protecting measure, a pedagogical challenge, and a lens on majority norms.

این مقاله بررسی می‌کند که حق معافیت مبتنی بر جهان‌بینی چگونه در عمل گزارش‌شده مدارس نروژ ظاهر می‌شود. بر اساس یک پیمایش دیجیتال از ۵۵۵ معلم و مدیر مدرسه، این پژوهش محل بروز درخواست‌های معافیت، نحوه رسیدگی به آن‌ها و انواع عدم قطعیتی که اجرای آن را شکل می‌دهد، را ترسیم می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند که معافیت محدود به آموزش دینی یا مراسم مذهبی مدرسه نیست. درخواست‌ها در سراسر دروس و فعالیت‌های مدرسه، به‌ویژه در ارتباط با شیوه‌های غذایی، مشارکت بدنی، سنت‌های دارای نشانه‌های مذهبی و محتوای درسی مورد مناقشه گزارش شده‌اند. بیشتر درخواست‌های گزارش‌شده پذیرفته می‌شوند، اما میزان سازگاری به طور قابل توجهی متفاوت است. مراسم مذهبی مدرسه همچنان آشکارترین محل سوگیری به نفع اکثریت مسیحی است، در حالی که درخواست‌ها در درس‌های «غذا و سلامت» و «تربیت بدنی» نشان می‌دهد که چگونه فعالیت‌های ظاهراً مشترک می‌توانند بار نامتناسبی برای برخی دانش‌آموزان ایجاد کنند. با استفاده از مفهوم «تعهدات محافظت‌کننده از تمامیت» Laborde، یافته‌ها حاکی از آن است که معافیت به عنوان سازوکاری عملی برای مذاکره درباره رابطه بین آموزش مشترک و باور فردی عمل می‌کند. در عین حال، تمایز حقوقی نظام نروژی میان معافیت از فعالیت‌ها و تداوم الزام به تحقق اهداف شایستگی، معافیت را به موضوعی در بازطراحی آموزشی تبدیل می‌کند، نه صرفاً کناره‌گیری. بنابراین، مقاله معافیت را به عنوان یک تضمین حقوقی، تدبیری برای حفاظت از تمامیت فردی، چالشی آموزشی و ابزاری برای بررسی هنجارهای اکثریت نشان می‌دهد.