طلاق

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.

Background: Marital dissatisfaction is associated with family dysfunction and divorce risk, while Indonesian wives tend to report lower marital satisfaction than husbands.Purpose: This cross-sectional study examined the association between relationship maintenance and wives’ marital satisfaction, with marital commitment as a mediator.Method: Participants were 414 wives married for 1–10 years and living with their husbands, recruited online through convenience and snowball sampling. Participants completed the Marital Satisfaction Scale, Relational Maintenance Behavior Measure, and Marital Commitment Scale. Data were analyzed using confirmatory factor analysis (CFA) and mediation analysis.Findings: Relationship maintenance was significantly associated with marital commitment and marital satisfaction. Marital commitment partially mediated the association, accounting for 18.4% of the total effect (indirect effect, b = .0996, 95% CI [0.070, 0.131], p < .001), while the direct effect remained significant (b = .4412). However, the Marital Commitment Scale showed poor CFA fit (CFI = .724, RMSEA = .147), warranting caution in interpreting the mediation results.Implication: Relationship maintenance had a stronger direct association with marital satisfaction than its indirect contribution through marital commitment. Family programs may therefore prioritize relationship maintenance skills while addressing marital commitment.

زمینه: نارضایتی زناشویی با اختلال عملکرد خانواده و خطر طلاق مرتبط است، در حالی که زنان اندونزیایی تمایل دارند رضایت زناشویی کمتری نسبت به شوهران گزارش دهند. هدف: این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین نگه‌داری رابطه و رضایت زناشویی زنان، با تعهد زناشویی به عنوان میانجی، پرداخت. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۴۱۴ زن بودند که بین ۱ تا ۱۰ سال ازدواج کرده و با همسران خود زندگی می‌کردند و از طریق نمونه‌گیری در دسترس و گلوله‌برفی به صورت آنلاین جذب شدند. شرکت‌کنندگان مقیاس رضایت زناشویی، ابزار رفتار نگه‌داری رابطه و مقیاس تعهد زناشویی را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل میانجی‌گری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نگه‌داری رابطه با تعهد زناشویی و رضایت زناشویی ارتباط معناداری داشت. تعهد زناشویی به طور جزئی میانجی ارتباط مذکور بود و ۱۸/۴٪ از اثر کل را تبیین کرد (اثر غیرمستقیم، b = ۰٫۰۹۹۶، ۹۵٪ CI [۰٫۰۷۰، ۰٫۱۳۱]، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند (b = ۰٫۴۴۱۲). با این حال، مقیاس تعهد زناشویی برازش ضعیفی در CFA نشان داد (CFI = ۰٫۷۲۴، RMSEA = ۰٫۱۴۷) که احتیاط در تفسیر نتایج میانجی‌گری را ایجاب می‌کند. نتیجه‌گیری: نگه‌داری رابطه ارتباط مستقیم قوی‌تری با رضایت زناشویی نسبت به سهم غیرمستقیم آن از طریق تعهد زناشویی داشت. بنابراین، برنامه‌های خانواده می‌توانند مهارت‌های نگه‌داری رابطه را در اولویت قرار دهند و در عین حال به تعهد زناشویی نیز بپردازند.

Background school absenteeism is a common functional impairment among adolescents with mental disorders, yet its associated factors remain limited. This study aimed to identify key demographic, clinical, and social factors associated with school absenteeism in this population. Methods A retrospective cohort study was conducted among 217 adolescents (12–18 years) with mental illness, categorized into school-attending (n=163) and school-suspended (n=54) groups. Baseline data on demographics, clinical characteristics, social support, and family factors were collected. Univariate analyses were used to compare group differences, followed by multivariate logistic regression and restricted cubic spline (RCS) analysis to identify independent predictors of school absenteeism. Results In univariate analysis, school-suspended adolescents had significantly lower social support scores (36.2 ± 10.9 vs. 45.5 ± 12.2, p<0.001), higher rates of parental divorce (46.3% vs. 22.1%, p<0.001), and a higher proportion of pre-hospitalization school absenteeism (51.9% vs. 31.3%, p=0.006). Multivariate logistic regression revealed that parental divorce (OR = 3.04, 95%CI=1.59–5.83, p=0.001), pre-hospitalization school absenteeism (OR = 2.37, 95%CI=1.26–4.43, p=0.007), and longer disease course (OR = 1.02, 95%CI=1.00–1.04, p=0.022) were independent risk factors for school absenteeism. Conversely, higher social support was a strong protective factor: compared to the low social support group (score 17–34), the medium (35–51) and high (52–85) support groups had markedly lower odds of school absenteeism (OR = 0.24, 95%CI=0.08–0.74, p=0.013; OR = 0.05, 95%CI=0.01–0.24, p<0.001, respectively). RCS analysis confirmed a linear negative association (P for non-linearity=0.189), with higher social support scores correlating with progressively lower suspension risk. Conclusions Parental divorce, pre-hospitalization school absenteeism, and longer disease course are independent risk factors for school absenteeism in adolescents with mental illness, while higher social support acts as a robust protective factor. These findings highlight the need for targeted interventions addressing family stability, social support enhancement, and early intervention for pre-existing school impairment to reduce school absenteeism and promote functional recovery in this vulnerable population. Clinical trial registration https://clinicaltrials.gov/ , identifier ChiCTR2100046396.

زمینه و هدف: غیبت از مدرسه یکی از اختلالات عملکردی شایع در میان نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی است، اما عوامل مرتبط با آن هنوز به طور محدودی شناخته شده‌اند. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل کلیدی جمعیت‌شناختی، بالینی و اجتماعی مرتبط با غیبت از مدرسه در این جمعیت انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر بر روی ۲۱۷ نوجوان (۱۲ تا ۱۸ سال) مبتلا به اختلال روانی انجام شد که به دو گروه مدرسه‌رو (n=163) و تعلیق‌شده از مدرسه (n=54) تقسیم شدند. داده‌های پایه شامل ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، بالینی، حمایت اجتماعی و عوامل خانوادگی جمع‌آوری گردید. برای مقایسه تفاوت‌های گروهی از تحلیل‌های یک‌متغیره استفاده شد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره و تحلیل restricted cubic spline (RCS) برای شناسایی پیش‌بین‌های مستقل غیبت از مدرسه به کار رفت. یافته‌ها: در تحلیل یک‌متغیره، نوجوانان تعلیق‌شده از مدرسه امتیاز حمایت اجتماعی به طور معناداری پایین‌تری داشتند (۳۶٫۲ ± ۱۰٫۹ در مقابل ۴۵٫۵ ± ۱۲٫۲، ۰٫۰۰۱>p)، نرخ بالاتری از طلاق والدین (۴۶٫۳٪ در مقابل ۲۲٫۱٪، ۰٫۰۰۱>p) و نسبت بیشتری از غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (۵۱٫۹٪ در مقابل ۳۱٫۳٪، ۰٫۰۰۶=p) را نشان دادند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طلاق والدین (OR = 3.04، 95%CI=1.59–5.83، ۰٫۰۰۱=p)، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (OR = 2.37، 95%CI=1.26–4.43، ۰٫۰۰۷=p) و طولانی‌تر بودن دوره بیماری (OR = 1.02، 95%CI=1.00–1.04، ۰٫۰۲۲=p) عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه هستند. در مقابل، حمایت اجتماعی بالاتر یک عامل محافظتی قوی بود: در مقایسه با گروه حمایت اجتماعی پایین (امتیاز ۱۷–۳۴)، گروه‌های حمایت متوسط (۳۵–۵۱) و بالا (۵۲–۸۵) به طور قابل توجهی شانس کمتری برای غیبت از مدرسه داشتند (OR = 0.24، 95%CI=0.08–0.74، ۰٫۰۱۳=p؛ OR = 0.05، 95%CI=0.01–0.24، ۰٫۰۰۱>p، به ترتیب). تحلیل RCS وجود یک ارتباط منفی خطی را تأیید کرد (P for non-linearity=0.189)، به طوری که با افزایش امتیاز حمایت اجتماعی، خطر تعلیق از مدرسه به طور پیوسته کاهش می‌یابد. نتیجه‌گیری: طلاق والدین، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن و طولانی‌تر بودن دوره بیماری، عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه در نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی هستند، در حالی که حمایت اجتماعی بالاتر به عنوان یک عامل محافظتی قوی عمل می‌کند. این یافته‌ها بر ضرورت مداخلات هدفمند در زمینه ثبات خانواده، تقویت حمایت اجتماعی و مداخله زودهنگام برای اختلال عملکرد مدرسه‌ای پیشین جهت کاهش غیبت از مدرسه و ارتقاء بهبود عملکردی در این جمعیت آسیب‌پذیر تأکید می‌کند. ثبت کارآزمایی بالینی: https://clinicaltrials.gov/ ، شناسه ChiCTR2100046396.