Epidemiology

Abstract Background Borderline personality disorder (BPD) is a severe mental illness associated with emotional and functional impairment, elevated suicide risk, and high individual and societal costs. BPD is under-researched in the general population, especially among males, and from a developmental perspective. We examined the prevalence and development of BPD symptoms in young men and explored the longitudinal associations with risk-taking behaviors. Methods Data came from the prospective-longitudinal Cohort Study on Substance Use Risk Factors (C-SURF), a population sample of young men. Participants were screened for BPD risk using the McLean Screening Instrument (MSI-BPD) at mean age 25 (2016–2018; n = 5,516) and again at mean age 28 (2019–2020; n = 5,367). Risk-taking behaviors (e.g., interpersonal violence, gambling, substance use) were self-reported at both time points. Multilevel regression models examined within-person changes in BPD symptoms, including self-harm, and risk-taking behaviors over time. Results 7.4% of participants had a high risk of BPD, defined by endorsing 7 + MSI-BPD items at least once. Among those with 7 + items endorsed at the first assessment, 29.5% still endorsed 7 + items three years later. Despite a general within-person decline in BPD symptoms with age, participants at initially high risk for BPD continued to exhibit elevated levels of risk-taking behaviors after three years. Conclusion BPD symptomatology affects a substantial proportion of young men. Despite its modest stability over time, it is associated with persistent engagement in various risk-taking behaviors. Interventions targeting BPD symptoms in male populations may offer a promising avenue towards mitigating substantial psychosocial burden associated with these behaviors.

Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.

Few events in recent history have forced clinicians and researchers to rethink mental health quite like COVID-19. In this commentary, we reflect on something that struck us while reading the work of Cantone et al. : the pandemic, for all its devastation, created a kind of unplanned observational window, a chance to study, at population scale, what happens when stress and rhythm disruption hit at the same time. Healthcare Workers (HCWs) were at the epicentre of this. They didn't just witness the crisis; they absorbed it, shift after shift, for months. What the data show is that their depressive symptoms and rhythm instability were not random; they appear systematically linked, and at levels one would more typically associate with mood disorder research. We discuss these findings through the lens of DYMERS (Dysregulation of Mood, Energy, and Social Rhythms Syndrome), a heuristic transdiagnostic construct that, in our view, captures something that standard categorical diagnoses tend to miss: the subthreshold, fluctuating psychopathology that sits just below the threshold of formal diagnosis but causes real impairment. The pandemic may not have created these vulnerabilities, but it may well have sharpened our ability to see them.

Introduction/Objective Depression is a disabling mental health disorder affecting over 300 million people worldwide. In Tunisia, population-level data on its prevalence and determinants remain limited. Our study aimed to estimate the prevalence of depression in the Tunisian population and identify associated socio-demographic and clinical factors. Methods Data were drawn from the mental health component of the Tunisian Health Examination Survey (2016), a nationally representative study conducted among 9,209 individuals aged ≥15 years. Self-reported, physician-diagnosed lifetime depression was the main outcome. Associations with socio-demographic characteristics and clinical conditions, including rheumatoid arthritis, diabetes, and menopause, were examined. Results The study population comprised 4360 men (49.2%) and 4849 women (51.8%), with a mean age of 41.4±17.4 years. The prevalence of self-reported lifetime depression was 4.7%. Multivariate analysis identified female sex (OR=1.53, 95% CI [1.11–2.10]) and age groups 30–64 years (OR=1.81, 95% CI [1.20–2.73]) and ≥65 years (OR=1.82, 95% CI [1.06–3.14]) as factors significantly associated with higher prevalence. Conversely, marriage (OR=0.59, 95% CI [0.42–0.84]) and the absence of rheumatoid arthritis (OR=0.48, 95% CI [0.38–0.60]) were associated with a lower prevalence of the disorder. Discussion The findings indicate that self-reported depression in Tunisia is significantly influenced by gender and aging, consistent with global epidemiological trends. The strong association with physical comorbidities, particularly rheumatoid arthritis, underscores the necessity of integrated mental health screening for patients with chronic illnesses. Furthermore, the protective association of marriage suggests that social and family cohesion remain vital factors in the Tunisian sociocultural context. Conclusion Depression in Tunisia is shaped by gender, aging, and physical comorbidities. Targeted prevention and integrated screening strategies are needed, especially for vulnerable demographic and clinical groups.

The underlying mechanisms linking childhood maltreatment (CM) to adverse health outcomes are unclear. Here, we estimated CM pleiotropy across human phenome, also assessing the role of socioeconomic factors. Specifically, we performed a phenome-wide association study (PheWAS) of CM-associated loci using electronic health records and genetic data from the All of Us Research Program (N = 98,551), FinnGen Project (N = 377,277), and Million Veteran Program (N = 449,042). To characterize CM pleiotropy, we also conducted genetic correlation (rg), latent causal variable analysis (LCV), and bidirectional Mendelian randomization (MR) analyses. Additionally, multi-trait conditional and joint analysis and multivariate MR (MVMR) were performed to estimate whether genetically inferred CM associations are partially explained by household income (HI, a proxy for socioeconomic factors). PheWAS revealed CM loci associations with 66 medical outcomes (p < 2.76 × 10 −6 ), including psychiatric, musculoskeletal, circulatory, neurologic, and respiratory conditions. Similarly, we observed 285 CM genetic correlations (p < 3.24 × 10 −5 ) with a range of medical domains. Among them, emotional disorders starting during childhood or adolescence showed the highest CM genetic overlap (rg=0.75). LCV analysis revealed CM genetic relationships with musculoskeletal, metabolic, respiratory, and eye-related outcomes. For these, MR analyses highlighted bidirectional and heterogeneous effects possibly due to dynastic confounders, and MVMR showed a reduced effect of CM genetic liability after accounting for HI. In conclusion, different pleiotropic mechanisms likely contribute to CM relationships with several health domains, which appear to be at least partially explained by socioeconomic factors.

سازوکارهای زیربنایی که بدرفتاری دوران کودکی (CM) را به پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط می‌کنند، هنوز به‌روشنی مشخص نشده‌اند. در این پژوهش، پلیوتروپی CM در سراسر فنوم انسانی برآورد شد و همچنین نقش عوامل اجتماعی‌اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفت. به طور مشخص، مطالعه انجمنی فنوم‌گسترده (PheWAS) بر روی جایگاه‌های مرتبط با CM با استفاده از پرونده‌های الکترونیک سلامت و داده‌های ژنتیکی از برنامه پژوهشی All of Us (N = 98,551)، پروژه FinnGen (N = 377,277) و برنامه Million Veteran (N = 449,042) انجام شد. برای توصیف پلیوتروپی CM، همبستگی ژنتیکی (rg)، تحلیل متغیر علّی نهفته (LCV) و تحلیل‌های تصادفی‌سازی مندلی دوطرفه (MR) نیز صورت گرفت. افزون بر این، تحلیل شرطی و مشترک چندصفتی و تصادفی‌سازی مندلی چندمتغیره (MVMR) برای برآورد این‌که آیا ارتباطات استنباط‌شده ژنتیکی CM تا حدی توسط درآمد خانوار (HI، به عنوان نماینده‌ای برای عوامل اجتماعی‌اقتصادی) تبیین می‌شود، انجام شد. PheWAS ارتباط جایگاه‌های CM را با ۶۶ پیامد پزشکی (p < 2.76 × 10 −6) از جمله اختلالات روان‌پزشکی، اسکلتی‌عضلانی، گردش خون، عصبی و تنفسی نشان داد. به طور مشابه، ۲۸۵ همبستگی ژنتیکی CM (p < 3.24 × 10 −5) با دامنه‌ای از حوزه‌های پزشکی مشاهده شد. در میان آن‌ها، اختلالات هیجانی آغازشونده در دوران کودکی یا نوجوانی بیشترین همپوشانی ژنتیکی با CM را نشان دادند (rg=0.75). تحلیل LCV روابط ژنتیکی CM با پیامدهای اسکلتی‌عضلانی، متابولیک، تنفسی و مرتبط با چشم را آشکار ساخت. برای این موارد، تحلیل‌های MR اثرات دوطرفه و ناهمگن را که احتمالاً ناشی از عوامل مخدوش‌کننده سلسله‌ای هستند، برجسته کرد و MVMR کاهش اثر استعداد ژنتیکی CM پس از لحاظ درآمد خانوار را نشان داد. در نتیجه، به نظر می‌رسد سازوکارهای پلیوتروپیک متفاوتی در روابط CM با چندین حوزه سلامت نقش دارند که این روابط دست‌کم تا حدی توسط عوامل اجتماعی‌اقتصادی تبیین می‌شوند.

Franco Basaglia's centenary, celebrated on March 11, 2024, invites reflection on the historical significance of his legacy. His work in defense of people with mental disorders represents his fight for the protection of human dignity and the value of life. Pejoratively called “the philosopher Basaglia,” he transformed psychiatric practices by pushing the boundaries of medicine to address profound human rights issues. Basaglia adopted an existential-analytical stance that underpinned his commitment to psychiatric reform and the management of mental health practice, inspiring changes in public policies around the world. This commemorative editorial presents a historical overview of Franco Basaglia's contributions to psychiatric reform and their implications for mental health care.

صدمین سالگرد تولد فرانکو بازالیا که در ۱۱ مارس ۲۰۲۴ گرامی داشته شد، فرصتی برای تأمل بر اهمیت تاریخی میراث او فراهم می‌کند. فعالیت‌های او در دفاع از افراد مبتلا به اختلالات روانی، نمایانگر تلاش وی برای حفاظت از کرامت انسانی و ارزش زندگی است. بازالیا که به طعنه «فیلسوف بازالیا» نامیده می‌شد، با گسترش مرزهای پزشکی و پرداختن به مسائل عمیق حقوق بشری، شیوه‌های روان‌پزشکی را متحول ساخت. او با اتخاذ رویکردی وجودی-تحلیلی، تعهد خود به اصلاحات روان‌پزشکی و مدیریت عمل سلامت روان را پایه‌گذاری کرد و الهام‌بخش تغییراتی در سیاست‌های عمومی در سراسر جهان شد. این سرمقاله‌ی یادبود، مروری تاریخی بر دستاوردهای فرانکو بازالیا در اصلاح روان‌پزشکی و پیامدهای آن برای مراقبت از سلامت روان ارائه می‌دهد.

People with restricted mobility in humanitarian settings face extreme barriers to healthcare access, leading to functional decline, social isolation, and significant mental health distress [44]. In dense urban Lebanese refugee camps, hazardous infrastructure and the rising burden of non-communicable diseases (NCDs) further exacerbate the vulnerability of homebound and bed-ridden individuals and their informal caregivers [30]. This study evaluates the operational feasibility and outcomes of a multidisciplinary nurse-led home-based care (HBC) model designed to address these physical and psychosocial needs. This convergent mixed-methods descriptive study investigated a nurse-led HBC program in the Shatila and Bourj el Barajneh refugee camps in Beirut, Lebanon, between June 2021 and October 2023. We analysed routinely collected operational data for 105 patient-caregiver dyads (verbal retrospective consent) and conducted semi-structured in-depth interviews with a purposive subsample of 16 dyads as 32 participants 16 patients and 16 informal caregivers (written prospective consent) to explore participant perceptions. Quantitative outcomes were analysed for the n=79 dyads who completed the full intervention. The program achieved a high retention rate of 82%. Quantitative findings demonstrated significant improvements in mental health, with a reduction in depression and anxiety scores for both patients and caregivers (both p < 0.001). Enrolment was accompanied by statistically significant reductions in depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) scores among both patients and caregivers (both \(p<0.001\) ). Statistically significant gains were observed in physical dependency (Basic Activities of Daily Living, p= 0.003), alongside documented wound healing and maintenance of high medication adherence. Qualitative data revealed that the program’s primary value lay in alleviating profound social isolation, restoring dignity, and providing emotional and practical support, which participants often prioritized alongside clinical nursing interventions. Multidisciplinary nurse-led HBC is a feasible and acceptable model for delivering care to highly vulnerable populations in complex humanitarian settings. While the single-arm design precludes definitive causal attribution, observed trajectories indicate that in contexts of chronic distress, the psychosocial and relational components of care are as vital as clinical nursing intervention for fostering resilience in both patients and caregivers.

افراد با محدودیت حرکتی در محیط‌های انسانی با موانع شدید دسترسی به مراقبت‌های سلامت مواجه هستند که این امر منجر به افت عملکردی، انزوای اجتماعی و پریشانی شدید سلامت روان می‌شود [44]. در اردوگاه‌های پناهجویی متراکم شهری لبنان، زیرساخت‌های خطرناک و افزایش بار بیماری‌های غیرواگیر (NCDs) آسیب‌پذیری افراد خانه‌نشین و بستری و مراقبان غیررسمی آن‌ها را تشدید می‌کند [30]. این پژوهش امکان‌سنجی عملیاتی و پیامدهای یک مدل چندرشته‌ای مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را که با هدف پاسخ به نیازهای جسمی و روانی-اجتماعی طراحی شده است، ارزیابی می‌کند. این مطالعه توصیفی با روش ترکیبی همگرا، برنامه مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را در اردوگاه‌های پناهجویی شتیلا و برج‌البراجنه در بیروت، لبنان، بین ژوئن 2021 تا اکتبر 2023 مورد بررسی قرار داد. داده‌های عملیاتی جمع‌آوری‌شده به طور روتین برای 105 زوج بیمار-مراقب (رضایت شفاهی گذشته‌نگر) تحلیل شد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با زیرنمونه هدفمند 16 زوج به عنوان 32 شرکت‌کننده (16 بیمار و 16 مراقب غیررسمی) (رضایت کتبی آینده‌نگر) جهت بررسی ادراکات شرکت‌کنندگان انجام شد. پیامدهای کمی برای n=79 زوج که مداخله کامل را به پایان رساندند، تحلیل شد. برنامه نرخ نگهداشت بالای 82٪ را به دست آورد. یافته‌های کمی بهبود معنادار در سلامت روان، با کاهش نمرات افسردگی و اضطراب برای بیماران و مراقبان (هر دو p < 0.001) را نشان داد. ثبت‌نام با کاهش معنادار آماری در نمرات افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) در میان بیماران و مراقبان همراه بود (هر دو \(p<0.001\)). بهبود معنادار آماری در وابستگی جسمی (فعالیت‌های پایه زندگی روزمره، p=0.003) مشاهده شد، به همراه مستندسازی بهبود زخم و حفظ پایبندی بالای دارویی. داده‌های کیفی نشان داد که ارزش اصلی برنامه در کاهش انزوای اجتماعی عمیق، بازگرداندن کرامت و ارائه حمایت عاطفی و عملی نهفته است که شرکت‌کنندگان اغلب آن را هم‌تراز با مداخلات پرستاری بالینی اولویت‌بندی می‌کردند. مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار، مدلی امکان‌پذیر و قابل قبول برای ارائه مراقبت به جمعیت‌های بسیار آسیب‌پذیر در محیط‌های پیچیده انسانی است. اگرچه طراحی تک‌گروهی نسبت علی قطعی را منتفی می‌کند، اما روندهای مشاهده‌شده نشان می‌دهد که در زمینه‌های پریشانی مزمن، مؤلفه‌های روانی-اجتماعی و ارتباطی مراقبت به اندازه مداخلات پرستاری بالینی برای تقویت تاب‌آوری در بیماران و مراقبان حیاتی است.

BACKGROUND: Although the Danish health registers provide rich data for epidemiological mental health research, the comparability of findings is hindered by different definitions of mental disorders across studies. We aimed to describe different approaches taken by researchers to define mental disorders using Danish register data and quantify the impact of selecting different definitions on estimates of prevalence and incidence. METHOD: We undertook a scoping review to identify the approaches to define mental disorders using Danish register data and produced a narrative synthesis. We compiled tables of potential definitions for any mental disorder and specific types of mental disorders using nationwide Danish registers. Using these definitions, we quantified (i) the number of individuals fulfilling each definition during 2018 and 2018-2022 and (ii) the estimated cumulative incidence. RESULTS: Our search identified 2185 papers, 1155 of which used Danish register data to define mental disorders to describe the study population, an exposure, or an outcome. Our estimates of the number of individuals fulfilling each definition and the estimated cumulative incidences indicated considerable variation with the data sources and variables used to define mental disorders within the Danish national registers. For example, the cumulative incidence of any mental disorder at 80 years among females varied between 29.2% when only psychiatric unit patient register data were used and 62.1% when somatic patient, prescription, cause of death, and health services register data were added. CONCLUSION: The different data sources and variables used to define mental disorders can result in substantial variation in the numbers of identified cases. Studies should clearly document all variables and values used to define their disorders of interest, as well as describe the disorder they aim to capture, discussing the strengths and limitations of their approach and the likely impacts on the sensitivity and specificity of including or omitting data from other available registers.

زمینه: اگرچه پایگاه‌های سلامت دانمارک داده‌های غنی‌ای برای پژوهش‌های اپیدمیولوژیک سلامت روان فراهم می‌کنند، اما مقایسه‌پذیری یافته‌ها به دلیل تعاریف متفاوت اختلالات روانی در مطالعات مختلف با چالش مواجه است. هدف ما توصیف رویکردهای مختلف پژوهشگران در تعریف اختلالات روانی با استفاده از داده‌های ثبت دانمارکی و کمی‌سازی تأثیر انتخاب تعاریف مختلف بر برآوردهای شیوع و بروز بود. روش: یک مرور دامنه‌ای برای شناسایی رویکردهای تعریف اختلالات روانی با داده‌های ثبت دانمارکی انجام دادیم و سنتز روایتی ارائه کردیم. جداولی از تعاریف بالقوه برای هر نوع اختلال روانی و انواع خاص اختلالات روانی با استفاده از پایگاه‌های سراسری دانمارک تهیه کردیم. با استفاده از این تعاریف، (۱) تعداد افرادی که هر تعریف را در سال ۲۰۱۸ و بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ برآورده می‌کردند و (۲) بروز تجمعی تخمینی را کمی‌سازی کردیم. یافته‌ها: جستجوی ما ۲۱۸۵ مقاله را شناسایی کرد که ۱۱۵۵ مورد از آن‌ها از داده‌های ثبت دانمارکی برای تعریف اختلالات روانی به منظور توصیف جمعیت مطالعه، مواجهه یا پیامد استفاده کرده بودند. برآوردهای ما از تعداد افرادی که هر تعریف را برآورده می‌کردند و بروز تجمعی تخمینی نشان‌دهنده تفاوت قابل توجهی با توجه به منابع داده‌ای و متغیرهای مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی در پایگاه‌های ملی دانمارک بود. برای مثال، بروز تجمعی هر نوع اختلال روانی تا سن ۸۰ سالگی در زنان بین ۲۹.۲٪ (در صورت استفاده صرف از داده‌های ثبت بیماران واحد روانپزشکی) تا ۶۲.۱٪ (در صورت افزودن داده‌های بیماران جسمی، نسخه‌نویسی، علت مرگ و خدمات سلامت) متغیر بود. نتیجه‌گیری: منابع داده‌ای و متغیرهای مختلف مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی می‌تواند منجر به تفاوت چشمگیر در تعداد موارد شناسایی‌شده شود. مطالعات باید تمام متغیرها و مقادیر مورد استفاده برای تعریف اختلال مورد نظر خود را به‌وضوح مستند کنند و همچنین اختلال مورد هدف خود را توصیف کرده، نقاط قوت و محدودیت‌های رویکرد خود و تأثیرات احتمالی بر حساسیت و ویژگی ناشی از درج یا حذف داده‌ها از سایر پایگاه‌های موجود را مورد بحث قرار دهند.

Abstract The increasing use of visual social media has intensified societal pressure to achieve flawless skin and may contribute to excessive preoccupation with appearance and skincare. The emerging terms dermorexia and cosmeticorexia have been used to describe potentially compulsive skincare behaviors extending beyond conventional self-care. This narrative review examines the proposed concept of dermorexia, its conceptual overlap with recognized psychiatric conditions, potential risk factors and clinical manifestations, dermatological and psychological consequences, and implications for aesthetic practice. The available literature was conducted, focusing on compulsive skincare behaviors, social media–related body image concerns, body dysmorphic disorder (BDD), and obsessive-compulsive spectrum conditions. Relevant evidence was critically synthesized to assess the current conceptual and clinical basis of dermorexia. Dermorexia has conceptual similarities to orthorexia nervosa and may overlap with obsessive-compulsive and body dysmorphic psychopathology. Adolescents and young adults may represent a particularly vulnerable population. Proposed manifestations include excessive and prolonged skincare routines, compulsive product use, repetitive mirror checking, skin picking, and recurrent pursuit of cosmetic procedures. Potential dermatological consequences include epidermal barrier disruption, irritant or allergic contact dermatitis, and excoriation-related scarring. Psychological consequences may include anxiety, depressive symptoms, appearance-related distress, and functional impairment. However, empirical validation, standardized diagnostic criteria, and prevalence estimates are currently lacking Dermorexia/cosmeticorexia remains an unvalidated clinical construct rather than a formally recognized psychiatric diagnosis. Nevertheless, increasing awareness may help aesthetic clinicians identify maladaptive skincare and appearance-related behaviors and facilitate appropriate psychological referral. Further research is required to establish its epidemiology, diagnostic boundaries, and clinical significance.

چکیده: افزایش استفاده از شبکه‌های اجتماعی تصویری، فشار اجتماعی برای دستیابی به پوستی بی‌عیب و نقص را تشدید کرده و ممکن است به اشتغال ذهنی بیش از حد با ظاهر و مراقبت از پوست منجر شود. اصطلاحات نوظهور درمورکسیا و کازمتیکورکسیا برای توصیف رفتارهای بالقوه وسواسی مراقبت از پوست که فراتر از خودمراقبتی متعارف هستند، به کار رفته‌اند. این مرور روایتی به بررسی مفهوم پیشنهادی درمورکسیا، همپوشانی مفهومی آن با اختلالات روان‌پزشکی شناخته‌شده، عوامل خطر بالقوه و تظاهرات بالینی، پیامدهای پوست‌شناختی و روان‌شناختی، و پیامدهای آن برای طب زیبایی می‌پردازد. ادبیات موجود با تمرکز بر رفتارهای وسواسی مراقبت از پوست، نگرانی‌های مرتبط با تصویر بدنی ناشی از شبکه‌های اجتماعی، اختلال بدشکلی بدن (BDD) و اختلالات طیف وسواس-اجبار مورد بررسی قرار گرفت. شواهد مرتبط به طور انتقادی تلفیق شد تا مبنای مفهومی و بالینی فعلی درمورکسیا ارزیابی شود. درمورکسیا از نظر مفهومی با اورتورکسیا نروزا شباهت دارد و ممکن است با آسیب‌شناسی وسواسی-اجباری و بدشکلی بدن همپوشانی داشته باشد. نوجوانان و بزرگسالان جوان ممکن است جمعیت آسیب‌پذیرتری باشند. تظاهرات پیشنهادی شامل روتین‌های بیش از حد و طولانی مراقبت از پوست، استفاده وسواسی از محصولات، چک کردن مکرر آینه، کندن پوست و پیگیری مکرر اقدامات زیبایی است. پیامدهای پوست‌شناختی بالقوه شامل اختلال سد اپیدرمال، درماتیت تماسی تحریکی یا آلرژیک و اسکار ناشی از خراشیدن است. پیامدهای روان‌شناختی ممکن است شامل اضطراب، علائم افسردگی، پریشانی مرتبط با ظاهر و اختلال عملکرد باشد. با این حال، اعتبارسنجی تجربی، معیارهای تشخیصی استاندارد و برآوردهای شیوع در حال حاضر وجود ندارد. درمورکسیا/کازمتیکورکسیا همچنان یک ساختار بالینی تأییدنشده است و به عنوان یک تشخیص روان‌پزشکی رسمی شناخته نمی‌شود. با این وجود، افزایش آگاهی ممکن است به متخصصان زیبایی در شناسایی رفتارهای ناسازگارانه مراقبت از پوست و ظاهر و تسهیل ارجاع روان‌شناختی مناسب کمک کند. تحقیقات بیشتری برای تعیین همه‌گیرشناسی، مرزهای تشخیصی و اهمیت بالینی آن مورد نیاز است.

OBJECTIVES: Depression, which is the most common comorbidity in breast cancer (BC) patients, has adverse effects on patients’ quality of life, disease progress, and survival.METHODS: The protocol of this study was registered in PROSPERO (registration No. CRD42019121494). We electronically searched published studies through January 2019 with the aim of finding articles that investigated the prevalence of depression among BC survivors. Web of Science, Scopus, PubMed/MEDLINE, Science Direct, and Google Scholar were searched to obtain relevant published studies. This review included 14 cross-sectional and 4 cohort studies published from 2000 to 2018. We used a random-effects model to conduct the meta-analysis and generated a summary estimate for the pooled prevalence with 95% confidence intervals (CIs). A subgroup analysis was also conducted based on the depression assessment tool used and the study design.RESULTS: The total sample size of the studies contained 2,799 women with BC, including 1,228 women who were diagnosed with depression. The pooled prevalence of depression among Iranian women with BC was 46.83% (95% CI, 33.77 to 59.88) with significant heterogeneity (I2 =98.5%; p<0.001). The prevalence of depression ranged from 14.00% (95% CI, 4.91 to 23.09) to 95.90% (95% CI, 91.97 to 99.83). The results of the subgroup analyses suggested that the depression assessment tool, year of publication, and study design were sources of heterogeneity.CONCLUSIONS: Our findings indicate a high prevalence of depression among BC patients, underscoring the urgent need for clinicians and health authorities to provide well-defined social and psychological supportive care programs for these patients.

اهداف: افسردگی که شایع‌ترین همبودی در بیماران مبتلا به سرطان پستان (BC) است، تأثیرات نامطلوبی بر کیفیت زندگی بیماران، پیشرفت بیماری و بقا دارد. روش‌ها: پروتکل این مطالعه در PROSPERO (شماره ثبت: CRD42019121494) ثبت شد. ما به‌صورت الکترونیکی مطالعات منتشرشده تا ژانویه ۲۰۱۹ را با هدف یافتن مقالاتی که شیوع افسردگی در میان بازماندگان سرطان پستان را بررسی کرده‌اند، جستجو کردیم. پایگاه‌های Web of Science، Scopus، PubMed/MEDLINE، Science Direct و Google Scholar برای به‌دست آوردن مطالعات مرتبط جستجو شدند. این مرور شامل ۱۴ مطالعه مقطعی و ۴ مطالعه کوهورت منتشرشده از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ بود. برای انجام فراتحلیل از مدل اثرات تصادفی استفاده کردیم و برآورد خلاصه‌ای برای شیوع تجمیعی با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. همچنین تحلیل زیرگروه بر اساس ابزار سنجش افسردگی و طرح مطالعه انجام شد. نتایج: مجموع حجم نمونه مطالعات شامل ۲۷۹۹ زن مبتلا به سرطان پستان بود که از این میان ۱۲۲۸ نفر مبتلا به افسردگی تشخیص داده شدند. شیوع تجمیعی افسردگی در زنان ایرانی مبتلا به سرطان پستان ۴۶.۸۳٪ (۹۵٪ CI: ۳۳.۷۷ تا ۵۹.۸۸) با ناهمگنی معنادار (I2=۹۸.۵٪؛ p<0.001) بود. شیوع افسردگی از ۱۴.۰۰٪ (۹۵٪ CI: ۴.۹۱ تا ۲۳.۰۹) تا ۹۵.۹۰٪ (۹۵٪ CI: ۹۱.۹۷ تا ۹۹.۸۳) متغیر بود. نتایج تحلیل‌های زیرگروه نشان داد که ابزار سنجش افسردگی، سال انتشار و طرح مطالعه از منابع ناهمگنی بودند. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان‌دهنده شیوع بالای افسردگی در بیماران سرطان پستان است و بر نیاز فوری پزشکان و مسئولان سلامت برای ارائه برنامه‌های مراقبت حمایتی اجتماعی و روان‌شناختی مشخص برای این بیماران تأکید دارد.