Social relation

This study examined how university students related emotion labels to family relationships, social environments, and lived experiences in the elective course “Family Psychology and Education.” A classroom-based qualitative descriptive design was used to examine six writing activities conducted across five calendar weeks between May 20 and June 17, 2026, after ethics approval. Of 33 enrolled students, the 30 women who completed all activities formed the analytic sample; the all-women sample was not selected by gender. The dataset comprised 180 coded written forms. Meaningful text segments were coded inductively and semantically, developed into themes, and then interpreted through selected concepts of symbolic interactionism. Three themes addressed the distance between emotion labels and experiential meaning; emotions within loss, injustice, belonging, and autonomy; and connections among emotion, self, and relational roles. In final reflections, students described seeing more clearly how emotions took shape in everyday life, family relationships, and social experience. These statements were analyzed as accounts of perceived learning. Because the activities used different prompts, the study identifies contextual patterns of written meaning-making rather than a causal course effect or measured change.

این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان دانشگاه چگونه برچسب‌های هیجانی را به روابط خانوادگی، محیط‌های اجتماعی و تجربه‌های زیسته خود در درس اختیاری «روان‌شناسی و آموزش خانواده» مرتبط می‌کنند. از یک طرح توصیفی کیفی مبتنی بر کلاس برای بررسی شش فعالیت نوشتاری که طی پنج هفته تقویمی بین ۲۰ مه تا ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶، پس از اخذ تأییدیه اخلاقی، انجام شد، استفاده گردید. از میان ۳۳ دانشجوی ثبت‌نام‌شده، ۳۰ زن که تمامی فعالیت‌ها را تکمیل کردند، نمونه تحلیلی را تشکیل دادند؛ نمونه کاملاً زنانه بر اساس جنسیت انتخاب نشده بود. مجموعه داده شامل ۱۸۰ فرم نوشتاری کدگذاری‌شده بود. بخش‌های معنادار متن به‌صورت استقرایی و معنایی کدگذاری شدند، به مضامین توسعه یافتند و سپس از طریق مفاهیم منتخب کنش متقابل نمادین تفسیر شدند. سه مضمون به فاصله میان برچسب‌های هیجانی و معنای تجربی؛ هیجان‌ها در بستر فقدان، بی‌عدالتی، تعلق و خودمختاری؛ و پیوندهای میان هیجان، خود و نقش‌های ارتباطی پرداختند. در تأملات پایانی، دانشجویان توصیف کردند که چگونه هیجان‌ها را در زندگی روزمره، روابط خانوادگی و تجربه اجتماعی با وضوح بیشتری مشاهده می‌کنند. این بیانات به‌عنوان گزارش‌هایی از یادگیری ادراک‌شده تحلیل شدند. با توجه به اینکه فعالیت‌ها از محرک‌های متفاوتی استفاده کردند، این مطالعه الگوهای زمینه‌ای معناآفرینی نوشتاری را شناسایی می‌کند و نه اثر علی درس یا تغییر اندازه‌گیری‌شده.

Aim: This study explores the interaction between emotion regulation (ER) processes, adult attachment styles, and interpersonal relationship styles. The primary aim is to identify key determinants of interpersonal relationship styles by examining how ER strategies and difficulties shape social interactions in combination with attachment patterns.Method: The sample consists of 420 adults between 18 and 65 recruited using a snowball sampling. Participants were given several self-report questionnaires, including the Demographic Information Form, ER Questionnaire (ERQ), Difficulties in ER Scale-Short Form (DERS-16), Experiences in Close Relationships Scale-Revised (ECR-R), and Interpersonal Relationships Scale (IRS). The relationships between the continuous variables of the study were evaluated by Pearson Product Moment Correlation Coefficient; the predictor variables were evaluated by Multiple Linear Regression Analysis.Results: The findings indicate significant correlations between ER strategies, ER difficulties, attachment styles, and interpersonal relationship styles. Specifically, engagement in cognitive reappraisal and expressive suppression and difficulties with impulse control and emotional clarity emerged as important predictors of interpersonal relationship styles. Individuals with higher scores on emotional clarity and adaptive regulation strategies tended to engage in more supportive and constructive interpersonal interactions. In contrast, difficulties in managing emotions were associated with higher levels of conflict-oriented inhibitory relational tendencies. Additionally, attachment styles played an important role; anxious and avoidant attachment scores were significantly correlated negative interpersonal tendencies.Conclusion: By emphasizing the dynamic interaction between emotional processes and attachment experiences in shaping social dynamics, these findings offer valuable insights for psychological interventions to improve ER skills and build healthier relationships in adulthood.

هدف: این پژوهش به بررسی تعامل بین فرایندهای تنظیم هیجان (ER)، سبک‌های دلبستگی بزرگسالان و سبک‌های روابط بین‌فردی می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی تعیین‌کننده‌های کلیدی سبک‌های روابط بین‌فردی از طریق بررسی نحوه تأثیر راهبردها و دشواری‌های تنظیم هیجان بر تعاملات اجتماعی در ترکیب با الگوهای دلبستگی است. روش: نمونه شامل ۴۲۰ بزرگسال بین ۱۸ تا ۶۵ سال بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی انتخاب شدند. به شرکت‌کنندگان چندین پرسشنامه خودگزارشی از جمله فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ)، فرم کوتاه مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (DERS-16)، مقیاس تجارب در روابط نزدیک-نسخه بازنگری‌شده (ECR-R) و مقیاس روابط بین‌فردی (IRS) داده شد. روابط بین متغیرهای پیوسته پژوهش با ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون ارزیابی شد؛ متغیرهای پیش‌بین با تحلیل رگرسیون خطی چندگانه بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین راهبردهای تنظیم هیجان، دشواری‌های تنظیم هیجان، سبک‌های دلبستگی و سبک‌های روابط بین‌فردی همبستگی معناداری وجود دارد. به طور خاص، درگیر شدن در ارزیابی شناختی مجدد و سرکوب ابرازگری و دشواری در کنترل تکانه و وضوح هیجانی به عنوان پیش‌بین‌های مهم سبک‌های روابط بین‌فردی ظاهر شدند. افرادی که نمرات بالاتری در وضوح هیجانی و راهبردهای تنظیم سازگارانه داشتند، تمایل بیشتری به تعاملات بین‌فردی حمایتی و سازنده نشان دادند. در مقابل، دشواری در مدیریت هیجان‌ها با سطوح بالاتر گرایش‌های بازدارنده مبتنی بر تعارض در روابط همراه بود. همچنین، سبک‌های دلبستگی نقش مهمی ایفا کردند؛ نمرات دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایش‌های منفی بین‌فردی همبستگی معناداری داشتند. نتیجه‌گیری: با تأکید بر تعامل پویا بین فرایندهای هیجانی و تجارب دلبستگی در شکل‌دهی پویایی‌های اجتماعی، این یافته‌ها بینش‌های ارزشمندی برای مداخلات روان‌شناختی به منظور بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان و ایجاد روابط سالم‌تر در بزرگسالی ارائه می‌دهد.

Social interaction requires the integration of information about self, other, and shared context. One of the proposed mechanisms supporting this coordination is interbrain synchrony – correlated neural activity between interacting individuals – yet its role in shaping social behavior remains unresolved. Here, we show that theta band synchrony in the medial prefrontal cortex (mPFC) is closely linked to social interaction in mice and often precedes its onset. In male Shank2 mutant mice, a genetic model of social dysfunction, mPFC interbrain synchrony was diminished, along with a reduced population of mPFC neurons encoding multiple dimensions of social information. Optogenetic entrainment of theta synchrony was accompanied by increased interbrain coupling and social interaction in male Shank2-/- and Tbr1+/K228E mutant mice, two well-established genetic models of autism spectrum disorder (ASD). These findings identify prefrontal theta synchrony as a neural substrate that supports social behavior and provide a framework for understanding how coordinated neural activity across brains contributes to social interaction. Brain rhythms of interacting mice become synchronized, but this coordination is reduced in mouse models of autism. Here the authors show that theta-frequency stimulation is accompanied by increased interbrain synchrony and social interaction.

تعامل اجتماعی مستلزم ادغام اطلاعات مربوط به خود، دیگری و زمینه مشترک است. یکی از سازوکارهای پیشنهادی که از این هماهنگی حمایت می‌کند، هم‌زمانی بین‌مغزی است؛ یعنی فعالیت عصبی همبسته بین افراد در حال تعامل؛ با این حال نقش آن در شکل‌دهی رفتار اجتماعی همچنان نامشخص باقی مانده است. در این پژوهش نشان داده‌ایم که هم‌زمانی باند تتا در قشر پیش‌پیشانی میانی (mPFC) ارتباط نزدیکی با تعامل اجتماعی در موش‌ها دارد و اغلب پیش از آغاز آن رخ می‌دهد. در موش‌های نر جهش‌یافته Shank2، که یک مدل ژنتیکی برای اختلال عملکرد اجتماعی است، هم‌زمانی بین‌مغزی mPFC کاهش یافته بود و همچنین جمعیت نورون‌های mPFC که ابعاد مختلف اطلاعات اجتماعی را رمزگذاری می‌کنند، کمتر بود. هم‌زمان‌سازی اپتوژنتیکی ریتم تتا با افزایش هم‌جفتی بین‌مغزی و تعامل اجتماعی در موش‌های نر Shank2-/- و Tbr1+/K228E، دو مدل ژنتیکی معتبر برای اختلال طیف اوتیسم (ASD)، همراه بود. این یافته‌ها هم‌زمانی تتا در قشر پیش‌پیشانی را به عنوان زیرلایه عصبی حمایت‌کننده رفتار اجتماعی شناسایی می‌کند و چارچوبی برای درک چگونگی نقش فعالیت عصبی هماهنگ‌شده بین مغزها در تعامل اجتماعی فراهم می‌آورد. ریتم‌های مغزی موش‌های در حال تعامل با یکدیگر هم‌زمان می‌شود، اما این هماهنگی در مدل‌های موشی اوتیسم کاهش می‌یابد. در این پژوهش نویسندگان نشان می‌دهند که تحریک با فرکانس تتا با افزایش هم‌زمانی بین‌مغزی و تعامل اجتماعی همراه است.