allied sciences

The opportunities are available to work as research scientist, teacher, Marketing Manager, science writer, Quality Control Officer orproduction in-charge in the food, chemical and pharmaceutical industry, Analyst (Venture-Capitalist) Environmental /Safety Specialist.Biotechnology companies require corporate executives with business/ management degrees. A graduate in biotechnology can get a job in government sector such as universities and colleges, research institutes or at private centers as research scientist/assistant.

فرصت‌های شغلی برای فعالیت به عنوان پژوهشگر علمی، مدرس، مدیر بازاریابی، نویسنده علمی، مسئول کنترل کیفیت یا مسئول تولید در صنایع غذایی، شیمیایی و داروسازی وجود دارد. همچنین امکان اشتغال به عنوان تحلیل‌گر (سرمایه‌گذار مخاطره‌پذیر) و متخصص محیط زیست/ایمنی فراهم است. شرکت‌های زیست‌فناوری به مدیران اجرایی با مدارک مدیریت یا کسب‌وکار نیاز دارند. فارغ‌التحصیل زیست‌فناوری می‌تواند در بخش دولتی مانند دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌ها یا در مراکز خصوصی به عنوان پژوهشگر یا دستیار پژوهشی مشغول به کار شود.

Objectives Being an art form, dance requires extraordinary posture and flexibility to perform complex movements. The physical demands of Indian classical and Western dancing styles differ; Indian classical dancers emphasise precise, controlled movements, whereas Western dancers frequently use broad, dynamic gestures. There is a paucity of research comparing posture and flexibility between these two dancing styles. Therefore, this study aimed to compare upper and lower limb flexibility and postural characteristics between Indian classical and Western dancers Material and Methods This observational study was conducted over 6 months with 34 (33 females; 1 male) Indian classical dancers and 34 (32 females; 2 males) Western dancers from dance academies in Belagavi city. Dancers aged 18–40 years with at least 4 years of experience were included. Flexibility of the upper limb was assessed using Apley’s scratch test, while lower limb flexibility was measured with the sit-and-reach test. Posture was analysed using Kinovea software from sagittal plane photographs for the craniovertebral angle, thoracic kyphosis angle, lumbar lordosis angle, and anterior pelvic tilt. Results Indian classical dancers, all participants had typical or high upper limb flexibility; 88.24% demonstrated below-average lower limb flexibility, 76.47% showed abnormal forward head posture, 64.71% exhibited abnormal lumbar hyperlordosis, and 70.59% had anterior pelvic tilt. In contrast, Western dancers had 17.65% (right) and 20.59% (left), showing low upper limb flexibility, but none had below-average lower limb flexibility; 5.88% of Western dancers exhibited abnormal forward head posture and lumbar hyperlordosis, while 11.76% had anterior pelvic tilt. The mean scores of all parameters except thoracic kyphosis were statistically significant between the two dance form groups ( p <0.05) Conclusion This study demonstrates that Indian classical dancers exhibit greater upper limb flexibility, with a corresponding decrease in lower limb flexibility and postural malalignment. However, Western dancers exhibit superior lower limb flexibility and better postural alignment. This finding highlights the distinct physical adaptation associated with each dance style.

اهداف: رقص به عنوان یک هنر، نیازمند وضعیت بدنی و انعطاف‌پذیری فوق‌العاده برای اجرای حرکات پیچیده است. الزامات فیزیکی سبک‌های رقص کلاسیک هندی و رقص غربی متفاوت است؛ رقصندگان کلاسیک هندی بر حرکات دقیق و کنترل‌شده تأکید دارند، در حالی که رقصندگان غربی اغلب از حرکات گسترده و پویاتر استفاده می‌کنند. پژوهش‌های اندکی به مقایسه وضعیت بدنی و انعطاف‌پذیری بین این دو سبک رقص پرداخته‌اند. بنابراین، هدف این مطالعه مقایسه انعطاف‌پذیری اندام فوقانی و تحتانی و ویژگی‌های وضعیت بدنی بین رقصندگان کلاسیک هندی و رقصندگان غربی بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای طی ۶ ماه با حضور ۳۴ رقصنده کلاسیک هندی (۳۳ زن؛ ۱ مرد) و ۳۴ رقصنده غربی (۳۲ زن؛ ۲ مرد) از آکادمی‌های رقص شهر Belagavi انجام شد. رقصندگانی با سن ۱۸ تا ۴۰ سال و حداقل ۴ سال سابقه فعالیت وارد مطالعه شدند. انعطاف‌پذیری اندام فوقانی با آزمون Apley’s scratch و انعطاف‌پذیری اندام تحتانی با آزمون sit-and-reach سنجیده شد. وضعیت بدنی با استفاده از نرم‌افزار Kinovea و عکس‌های صفحه ساژیتال برای زاویه کرانیوورتبرال، زاویه کیفوز توراسیک، زاویه لوردوز کمری و تیلت قدامی لگن تحلیل شد. نتایج: در میان رقصندگان کلاسیک هندی، همه شرکت‌کنندگان دارای انعطاف‌پذیری معمولی یا بالا در اندام فوقانی بودند؛ ۸۸/۲۴٪ انعطاف‌پذیری اندام تحتانی کمتر از حد متوسط داشتند، ۷۶/۴۷٪ وضعیت سر به جلو غیرطبیعی، ۶۴/۷۱٪ لوردوز کمری غیرطبیعی و ۷۰/۵۹٪ تیلت قدامی لگن داشتند. در مقابل، در رقصندگان غربی، ۱۷/۶۵٪ (راست) و ۲۰/۵۹٪ (چپ) انعطاف‌پذیری پایین اندام فوقانی داشتند، اما هیچ‌کدام انعطاف‌پذیری اندام تحتانی کمتر از حد متوسط نداشتند؛ ۵/۸۸٪ از رقصندگان غربی وضعیت سر به جلو و لوردوز کمری غیرطبیعی و ۱۱/۷۶٪ تیلت قدامی لگن داشتند. میانگین نمرات همه پارامترها به جز کیفوز توراسیک بین دو گروه رقص به طور آماری معنادار بود (p<0.05). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که رقصندگان کلاسیک هندی انعطاف‌پذیری بیشتری در اندام فوقانی دارند، اما این امر با کاهش انعطاف‌پذیری اندام تحتانی و ناهنجاری‌های وضعیتی همراه است. در مقابل، رقصندگان غربی انعطاف‌پذیری برتر اندام تحتانی و alignment وضعیتی بهتری دارند. این یافته بر سازگاری فیزیکی متمایز مرتبط با هر سبک رقص تأکید می‌کند.

IntroductionSevere mental illnesses (SMIs), including schizophrenia, bipolar disorder, and severe depressive disorders, contribute substantially to the burden of disease and mental health service utilisation in India.Despite this high burden and the critical role of safe care transitions, discharge readiness among psychiatric inpatients has not been systematically studied in India using validated patient-reported measures.This study assesses readiness for hospital discharge among inpatients with SMIs in a tertiary neuropsychiatric hospital in North India using the Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS). MethodThis cross-sectional study was conducted at Institute of Human Behaviour and Allied Sciences (IHBAS), a tertiary neuropsychiatric referral centre in Delhi, India.One-hundred one inpatients diagnosed with SMIs (schizophrenia, schizoaffective disorder, bipolar affective disorder, or severe depressive disorder) as per the International Classification of Diseases, 10th Revision, Diagnostic Criteria for Research (ICD-10 DCR) were recruited through purposive sampling over six months.Discharge readiness was assessed on the planned day of discharge using the Hindi-translated RHDS-Adult Form.Sociodemographic and clinical details were recorded using a semi-structured proforma.Associations were examined using bivariate analyses and logistic regression. ResultsSchizophrenia (47.5%) and bipolar disorder (28.7%) were the most common diagnoses.The mean RHDS score was 7.07 ± 1.08, indicating upper-moderate readiness.Domain scores were highest for coping ability and expected support, intermediate for personal status, and lowest for knowledge.Schizophrenia was significantly associated with lower readiness (p = 0.002) and independently predicted poor discharge readiness (adjusted odds ratio (OR) = 0.13, 95% CI 0.04-0.46).Longer length of stay predicted higher readiness (OR = 1.07/day, p = 0.032). ConclusionDespite overall clinical stability at discharge, psychiatric inpatients demonstrated suboptimal readiness, particularly in the knowledge domain, indicating inadequate understanding of illness, treatment, relapse prevention, and follow-up care.The findings underscore the need for structured and standardized discharge planning with strengthened psychoeducation, clear information on community resources and legal rights, and greater involvement of multidisciplinary teams such as social workers or case managers.Tailored discharge interventions may contribute to continuity of care and post-discharge outcomes.Nevertheless, prospective Indian studies are needed to validate its effectiveness and the extent of these benefits.

مقدمه: اختلالات شدید روانی (SMIs) از جمله اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلالات افسردگی شدید، سهم قابل توجهی در بار بیماری و استفاده از خدمات سلامت روان در هند دارند. با وجود این بار بالا و نقش حیاتی گذار ایمن مراقبت، آمادگی ترخیص در بیماران بستری روان‌پزشکی در هند با استفاده از ابزارهای معتبر مبتنی بر گزارش بیمار به طور نظام‌مند مطالعه نشده است. این مطالعه آمادگی برای ترخیص از بیمارستان را در بیماران بستری مبتلا به SMIs در یک بیمارستان تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در شمال هند با استفاده از مقیاس Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS) ارزیابی می‌کند. روش: این مطالعه مقطعی در مؤسسه رفتار انسانی و علوم وابسته (IHBAS)، یک مرکز ارجاعی تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در دهلی، هند انجام شد. صد و یک بیمار بستری که طبق معیارهای تشخیصی پژوهشی ویرایش دهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-10 DCR) مبتلا به SMIs (اسکیزوفرنی، اختلال اسکیزوافکتیو، اختلال خلقی دوقطبی یا اختلال افسردگی شدید) تشخیص داده شده بودند، طی شش ماه با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. آمادگی ترخیص در روز برنامه‌ریزی‌شده ترخیص با استفاده از نسخه هندی RHDS-Adult Form ارزیابی شد. جزئیات جمعیت‌شناختی و بالینی با استفاده از یک پروفورمای نیمه‌ساختاریافته ثبت گردید. ارتباطات با استفاده از تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون لجستیک بررسی شد. نتایج: اسکیزوفرنی (۴۷/۵٪) و اختلال دوقطبی (۲۸/۷٪) شایع‌ترین تشخیص‌ها بودند. میانگین نمره RHDS برابر با ۷/۰۷ ± ۱/۰۸ بود که نشان‌دهنده آمادگی متوسط رو به بالا است. بالاترین نمرات حوزه‌ای مربوط به توانایی مقابله و حمایت مورد انتظار، میانگین برای وضعیت فردی و پایین‌ترین برای دانش بود. اسکیزوفرنی به طور معناداری با آمادگی پایین‌تر مرتبط بود (p = 0.002) و به طور مستقل پیش‌بینی‌کننده آمادگی ضعیف برای ترخیص بود (نسبت شانس تعدیل‌شده (OR) = ۰/۱۳، ۹۵٪ CI ۰/۰۴-۰/۴۶). طول مدت بستری بیشتر، پیش‌بینی‌کننده آمادگی بالاتر بود (OR = ۱/۰۷ در روز، p = 0.032). نتیجه‌گیری: علی‌رغم پایداری بالینی کلی در زمان ترخیص، بیماران بستری روان‌پزشکی آمادگی کمتر از حد مطلوب، به ویژه در حوزه دانش، را نشان دادند که بیانگر درک ناکافی از بیماری، درمان، پیشگیری از عود و مراقبت پیگیری است. یافته‌ها بر لزوم برنامه‌ریزی ساختاریافته و استاندارد ترخیص با تقویت آموزش روانی، ارائه اطلاعات شفاف درباره منابع اجتماعی و حقوق قانونی و مشارکت بیشتر تیم‌های چندرشته‌ای مانند مددکاران اجتماعی یا مدیران مورد تأکید دارند. مداخلات ترخیص متناسب می‌تواند به تداوم مراقبت و پیامدهای پس از ترخیص کمک کند. با این حال، مطالعات آینده‌نگر در هند برای اعتبارسنجی اثربخشی و میزان این منافع مورد نیاز است.

Objectives Childbirth is a universally intense physiological and psychological event. For primigravida women, the lack of prior experience often leads to heightened anxiety and lower pain tolerance during the first stage of labour. This study evaluates the efficacy of a specialized instrumental sound therapy as a non-pharmacological nursing intervention to manage these outcomes. Material and Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was utilized at a tertiary care hospital in Mangaluru. Sixty-eight primigravida women were recruited via purposive sampling and divided into intervention ( n = 34) and control ( n = 34) groups. The intervention consisted of two 30-min sessions of traditional Indian instrumental music administered via headphones during the latent phase (2-4 cm dilatation) with a 30-min rest interval. Pain was assessed using the Numerical Pain Rating Scale (NPRS), and anxiety was measured via the Visual Analogue Scale for Anxiety (VASA). Results The study of 68 primigravida mothers found that following the music intervention, the experimental group showed highly significant reductions in mean pain score (6.44–5.00) and anxiety (4.50–3.59) score, whereas scores in the control group naturally increased as labour progressed. Post-test comparisons confirmed that traditional Indian instrumental music significantly lowered pain and anxiety levels compared to standard care, establishing it as an effective non-pharmacological labour aid. Conclusion Specialized instrumental music is a highly effective, low-cost tool for improving maternal comfort and psychological stability during labour. These findings support the integration of structured music therapy into standard obstetric care protocols to enhance the birthing experience in modern, home-like labour environments.

اهداف: زایمان یک رویداد فیزیولوژیک و روان‌شناختی بسیار شدید و جهانی است. برای زنان نخست‌زا، فقدان تجربه قبلی اغلب منجر به افزایش اضطراب و تحمل پایین‌تر درد در مرحله اول زایمان می‌شود. این مطالعه اثربخشی یک درمان صوتی تخصصی با سازهای بدون کلام را به عنوان یک مداخله پرستاری غیر دارویی برای مدیریت این پیامدها ارزیابی می‌کند. مواد و روش‌ها: یک طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و پیش‌آزمون/پس‌آزمون در یک بیمارستان مراقبت‌های سطح سوم در مانگالورو اجرا شد. شصت‌وهشت زن نخست‌زا با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله (n = 34) و کنترل (n = 34) تقسیم شدند. مداخله شامل دو جلسه ۳۰ دقیقه‌ای موسیقی سنتی هندی بدون کلام از طریق هدفون در فاز نهفته (اتساع ۲ تا ۴ سانتی‌متر) با فاصله استراحت ۳۰ دقیقه‌ای بود. درد با استفاده از مقیاس عددی سنجش درد (NPRS) و اضطراب با مقیاس بصری سنجش اضطراب (VASA) ارزیابی شد. نتایج: مطالعه بر روی ۶۸ مادر نخست‌زا نشان داد که پس از مداخله موسیقی، گروه آزمایش کاهش بسیار معناداری در میانگین نمره درد (۶٫۴۴ تا ۵٫۰۰) و اضطراب (۴٫۵۰ تا ۳٫۵۹) داشت، در حالی که نمرات گروه کنترل به طور طبیعی با پیشرفت زایمان افزایش یافت. مقایسه‌های پس‌آزمون تأیید کرد که موسیقی سنتی هندی بدون کلام به طور معناداری سطوح درد و اضطراب را نسبت به مراقبت استاندارد کاهش می‌دهد و آن را به عنوان یک ابزار غیر دارویی مؤثر در زایمان معرفی می‌کند. نتیجه‌گیری: موسیقی تخصصی بدون کلام ابزاری بسیار مؤثر و کم‌هزینه برای بهبود راحتی مادر و ثبات روان‌شناختی در طول زایمان است. این یافته‌ها از ادغام موسیقی‌درمانی ساختارمند در پروتکل‌های مراقبت مامایی استاندارد برای ارتقای تجربه زایمان در محیط‌های مدرن و شبیه به خانه حمایت می‌کند.