Slovak Republic has accumulated significant experience in integrating digital technologies into the professional development of educators, and a systematic analysis of this experience could serve as a resource for modernising the Ukrainian system of postgraduate education. The aim of this article is to provide a theoretical analysis, systematisation and classification of digital technologies for professional development of educators in Slovakia and to justify a model for professional development of educators using digital technologies. General scientific methods such as analysis, classification and systematisation of the results of scientific publications, as well as content analysis of strategic and regulatory documents of the EU and the SR, were employed. The article highlights the results of national and international projects implemented at Comenius University in Bratislava, which are aimed at supporting the professional development of teachers in digital environment. Strategic and regulatory documents, project materials, methodological resources and practices developed within the framework of national and international initiatives have been analysed, with particular attention paid to the DiTEdu project and the digital professional development of educators. Based on the systematisation and comparative analysis of the identified practices, an original structural-functional model of professional development for educators using digital technologies has been developed, and a classification of the main types of digital tools used in the Slovak context has been proposed. The findings have made it possible to identify the key organisational, pedagogical and technological conditions for effective digital professional development, in particular personalised learning, blended formats, professional networking, learning using artificial intelligence, the development of digital competence and ongoing methodological support. Recommendations are proposed at the national, institutional and individual levels for Ukrainian postgraduate education regarding the implementation of the Slovak experience in the using of digital technologies in the professional development of educators.
Higher military educational institutions operating under dispersed learning conditions require effective digital approaches that support both professional training and foreign language development. Accordingly, this study examines the effectiveness of integrating interactive technologies and the Content and Language Integrated Learning (CLIL) approach into physics instruction through the use of Moodle, Google Meet, Google Forms, multimedia presentations, bilingual instructional materials, and video-based laboratory demonstrations. Modern military specialists require not only strong engineering knowledge but also the ability to use English-language technical resources throughout their professional careers. Consequently, physics instruction should integrate subject-specific content with foreign language development from the earliest stages of military education. English language proficiency plays a significant role in physics instruction, since much technical documentation, device manuals, scientific articles, and materials on military technology are provided in English. Considering this, applying the CLIL approach, which enables simultaneous acquisition of physics content and professional English terminology, is well justified. The research employed a quasi-experimental design supported by classroom observation, and comparative analysis. The study involved 69 first-year cadets, divided into an experimental and a control group. The experimental group was taught using a combination of interactive technologies, digital tools, and CLIL elements integrated into lectures, practical sessions, and laboratory work. The experimental group achieved a higher mean score (M = 73.79) than the control group (M = 57.85), indicating the positive impact of integrating interactive technologies and CLIL elements into physics instruction. The study confirms that integrating interactive technologies and CLIL enhances the effectiveness of physics instruction in dispersed learning environments and contributes to the development of both professional and language competencies required for modern military specialists.
The professional reintegration of veterans is a major challenge for Ukraine’s post-war recovery and requires vocational education aligned with labour market needs. The tourism and hospitality industry offers employment opportunities, but transition to civilian work requires sector-specific knowledge, digital competence, communication, teamwork, decision-making and adaptability. The study aims to develop and theoretically substantiate a conceptual model for integrating interactive digital learning technologies into veterans’ vocational education for employment in the tourism and hospitality industry. The methodology combines secondary analysis of a sociological survey conducted by the Ukrainian Veterans Fund and the Rating Sociological Group in December 2025 among 240 respondents, competency mapping and a systematic literature review. The analysis identified transferable military competencies, including discipline, teamwork under pressure, logistical planning and decision-making in dynamic situations. It also revealed gaps in customer orientation, digital literacy and personalised service. The proposed model links veterans’ competencies and educational needs with labour market requirements through interactive technologies, including problem-based, case-based, simulation-based and scenario-based learning, microlearning, the flipped classroom, Learning Management Systems, Virtual Reality, Augmented Reality and Geographic Information Systems. The model provides a framework for translating military experience into civilian professional competencies and supports vocational programmes for veterans seeking employment in the tourism and hospitality industry. Its application may strengthen employability, facilitate social reintegration and contribute to Ukraine’s post-war recovery. Further research should validate the model through implementation and evaluation.
The article substantiates the feasibility of adaptive foreign language phonetics teaching, enhanced by artificial intelligence technologies, as an alternative to traditional standardized methods that fail to account for higher education students' individual articulatory features and lead to persistent phonetic errors. The study is interdisciplinary, combining the methodology of specialties A4 Secondary Education (A4.021 English Language and Literature), A5 Vocational Education (A5.39 Digital Technologies), and F7 Computer Engineering. The purpose of the study is to develop and justify a model of an adaptive learning platform for improving higher education students' phonetic skills through the integration of speech formant synthesis with machine learning algorithms. A formant synthesizer model based on parallel digital filters has been developed, generating reference vowel sounds by simulating the resonant frequencies of the vocal tract. An approach to personalizing learning is proposed based on a Long Short-Term Memory (LSTM) neural network, which analyzes a student's error history and dynamically adjusts formant parameters in real time. Technical validation of the model demonstrated high accuracy of formant frequency correction, with a root-mean-square error of 45 Hz for the first formant and 78 Hz for the second, enabling objective assessment of pronunciation quality and adaptation of exercise difficulty to the individual student's level. A pilot quasi-experimental verification of the platform involving experimental and control groups of higher education students confirmed its pedagogical potential for implementing differentiated learning principles based on objective acoustic data. The conclusions confirm the platform's prospects for modernizing linguistic education. Further research directions include expanding empirical validation on a larger sample and conducting perceptual evaluation of synthesized speech quality by native speakers to confirm its naturalness and suitability for learning purposes.
The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.
This conceptual article explores practical ways in which college and university instructors can leverage artificial intelligence (AI) to support assessment as learning and develop students’ feedback literacy. Traditional assessment practices often focus on assessment for learning (informing instruction) or of learning (measuring outcomes), while assessment as learning—when students actively monitor and reflect on their own learning—receives less attention. AI can help instructors leverage assessment as a learning tool by generating work samples for student analysis and providing timely, actionable feedback that students can use to revise their work. When combined with instructor modeling, peer dialogue, and scaffolds such as guiding questions or graphic organizers, AI-supported feedback promotes metacognition, self-directed learning, and critical evaluation skills. The article provides practical guidance, including prompts and strategies for using AI to enhance student engagement with feedback, helping instructors create more efficient, effective, and student-centered practices that utilize assessments as learning tools.
این مقاله مفهومی به بررسی راهکارهای عملی میپردازد که اساتید دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی میتوانند از هوش مصنوعی (AI) برای حمایت از ارزشیابی به عنوان یادگیری و توسعه سواد بازخورد دانشجویان بهرهمند شوند. شیوههای سنتی ارزشیابی عمدتاً بر ارزشیابی برای یادگیری (اطلاعرسانی به تدریس) یا ارزشیابی از یادگیری (سنجش پیامدها) تمرکز دارند، در حالی که ارزشیابی به عنوان یادگیری—زمانی که دانشجویان به طور فعال یادگیری خود را پایش و بازتاب میکنند—کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هوش مصنوعی میتواند به اساتید کمک کند تا ارزشیابی را به عنوان ابزاری برای یادگیری به کار گیرند؛ از طریق تولید نمونههای کاری برای تحلیل دانشجویان و ارائه بازخورد بهموقع و قابل اقدام که دانشجویان بتوانند برای بازنگری کار خود از آن استفاده کنند. هنگامی که این بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی با الگوسازی استاد، گفتوگوی همتایان و حمایتهایی مانند سؤالات راهنما یا سازماندهندههای تصویری ترکیب شود، موجب ارتقای فراشناخت، یادگیری خودراهبر و مهارتهای ارزیابی انتقادی میشود. این مقاله راهنماییهای عملی، از جمله نمونههای پرسش و راهبردهایی برای استفاده از هوش مصنوعی جهت افزایش مشارکت دانشجویان با بازخورد ارائه میدهد و به اساتید کمک میکند تا شیوههایی کارآمدتر، مؤثرتر و دانشجومحورتر را که از ارزشیابی به عنوان ابزار یادگیری بهره میبرند، ایجاد کنند.
This study examined the efficacy of a deep-learning pedagogy-based electrical installation practicum job sheet (DLPJ) in fostering students' learning autonomy within the context of technical and vocational education and training (TVET). The evolving demands of the TVET industry necessitate graduates who possess technical skills and demonstrate the capacity for independent learning, reflective practice, and adaptive problem-solving. Employing a convergent mixed-methods design grounded in deep learning pedagogy and self-regulated learning theory, this study investigated this phenomenon using a sample of 64 undergraduate students enrolled in an electrical installation practicum course. Data collection involved the administration of the Learning Autonomy Scale at both the pretest and posttest stages, with analysis conducted through analysis of covariance and mixed analysis of variance. Qualitative data were gathered via semi-structured interviews to gain insights into students' learning experiences and perceptions. The findings indicated a significant enhancement in learning autonomy among students utilizing the DLPJ, with very large effect sizes reflecting substantial improvements in planning, monitoring, and self-evaluation. Qualitative data further suggested increased reflective thinking and confidence in task performance, as well as greater independence in resolving practical electrical installation challenges. These results suggest that integrating reflective inquiry, conceptual thinking, and self-reflection into laboratory lessons can effectively merge cognitive and psychomotor learning in vocational training programs. The study concludes that immersive learning pedagogy can transform traditional procedural job sheet into autonomy-focused learning tools, offering a practical instructional model for preparing flexible and work-ready graduates in the technology and vocational education sectors.
این پژوهش اثربخشی برگه کار عملی نصب تأسیسات الکتریکی مبتنی بر پداگوژی یادگیری عمیق (DLPJ) را در پرورش خودمختاری یادگیری دانشجویان در زمینه آموزش و پرورش فنی و حرفهای (TVET) مورد بررسی قرار داد. نیازهای در حال تحول صنعت TVET مستلزم فارغالتحصیلانی است که علاوه بر مهارتهای فنی، توانایی یادگیری مستقل، تمرین تأملی و حل مسئله تطبیقی را نیز دارا باشند. با بهرهگیری از طرح آمیخته همگرا مبتنی بر پداگوژی یادگیری عمیق و نظریه یادگیری خودتنظیمی، این پژوهش با نمونهای متشکل از ۶۴ دانشجوی کارشناسی ثبتنامشده در درس عملی نصب تأسیسات الکتریکی انجام شد. گردآوری دادهها از طریق اجرای مقیاس خودمختاری یادگیری در مراحل پیشآزمون و پسآزمون صورت گرفت و تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس آمیخته انجام شد. دادههای کیفی نیز از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته جهت کسب بینش نسبت به تجارب و ادراکات یادگیری دانشجویان گردآوری گردید. یافتهها نشان داد که استفاده از DLPJ منجر به افزایش معنادار خودمختاری یادگیری در دانشجویان شده است، بهطوری که اندازه اثر بسیار بزرگ، بهبود چشمگیری را در برنامهریزی، پایش و خودارزیابی نشان داد. دادههای کیفی نیز حاکی از افزایش تفکر تأملی و اعتماد به نفس در انجام وظایف و همچنین استقلال بیشتر در حل چالشهای عملی نصب تأسیسات الکتریکی بود. این نتایج نشان میدهد که ادغام پرسشگری تأملی، تفکر مفهومی و خودبازتابی در دروس آزمایشگاهی میتواند یادگیری شناختی و روانحرکتی را در برنامههای آموزش فنی و حرفهای بهطور مؤثری تلفیق کند. پژوهش نتیجه میگیرد که پداگوژی یادگیری فراگیر میتواند برگه کار عملی سنتی را به ابزاری متمرکز بر خودمختاری یادگیری تبدیل کند و مدل آموزشی عملی برای آمادهسازی فارغالتحصیلان منعطف و آماده به کار در بخش آموزش فناوری و فنی و حرفهای ارائه دهد.
The rapid expansion of digital technologies has changed the learning environment in which preschool children grow and develop. However, digital literacy in early childhood should not be reduced to the ability to operate a smartphone or tablet. It includes age-appropriate knowledge, practical skills, attitudes and safe patterns of interaction with digital information and tools. This article develops a methodological framework for forming preschool children's digital literacy through purposeful use of digital learning tools in activity centers. The study uses theoretical analysis, comparative analysis of international guidance, pedagogical modeling and methodological generalization. The proposed framework integrates digital tools into language, mathematics, science, construction, art, role-play and music-oriented activity centers while preserving hands-on, social and movement-based learning. A four-stage model—motivation and orientation, guided exploration, creative production, and reflection and transfer—is proposed. The article also identifies methodological principles, teacher roles, criteria for selecting digital content, indicators for monitoring children's progress, and safeguards related to screen balance, privacy, accessibility and adult co-engagement. The proposed approach positions technology as a pedagogical means rather than an independent learning goal and can be adapted to preschool institutions with different levels of technological provision.
گسترش سریع فناوریهای دیجیتال محیط یادگیریای را که کودکان پیشدبستانی در آن رشد میکنند، دگرگون ساخته است. با این حال، سواد دیجیتال در اوایل کودکی نباید صرفاً به توانایی کار با تلفن هوشمند یا تبلت تقلیل یابد. این مفهوم شامل دانش متناسب با سن، مهارتهای عملی، نگرشها و الگوهای ایمن تعامل با اطلاعات و ابزارهای دیجیتال است. این مقاله چارچوبی روششناختی برای شکلدهی سواد دیجیتال کودکان پیشدبستانی از طریق استفاده هدفمند از ابزارهای یادگیری دیجیتال در مراکز فعالیت ارائه میدهد. این پژوهش از تحلیل نظری، تحلیل تطبیقی رهنمودهای بینالمللی، مدلسازی آموزشی و تعمیم روششناختی بهره میگیرد. چارچوب پیشنهادی، ابزارهای دیجیتال را در مراکز فعالیت با محوریت زبان، ریاضیات، علوم، ساختوساز، هنر، بازی نقشآفرینی و موسیقی ادغام میکند و در عین حال یادگیری عملی، اجتماعی و مبتنی بر حرکت را حفظ مینماید. یک مدل چهار مرحلهای—انگیزش و جهتدهی، اکتشاف هدایتشده، تولید خلاقانه و بازتاب و انتقال—پیشنهاد شده است. همچنین، مقاله اصول روششناختی، نقشهای معلم، معیارهای انتخاب محتوای دیجیتال، شاخصهای پایش پیشرفت کودکان و تدابیر حفاظتی مرتبط با تعادل صفحهنمایش، حریم خصوصی، دسترسپذیری و مشارکت بزرگسالان را شناسایی میکند. رویکرد پیشنهادی، فناوری را به عنوان ابزاری آموزشی و نه هدف یادگیری مستقل تلقی میکند و قابلیت انطباق با مؤسسات پیشدبستانی با سطوح مختلف تأمین فناوری را دارد.
This study investigates Moroccan high school teachers and students’ perceptions of humanistic language teaching in the AI era, with particular emphasis on ICT-enhanced and game-based pedagogical practices in Arabic and English classrooms. It compares instructional approaches adopted by Arabic and English teachers and examines the extent to which these practices foster a humanistic learning environment. The research explores the role of humour, educational games and digital tools in enhancing student engagement and participation. Special attention is given to the integration of ICT applications such as Kahoot as game-based learning tools that support interactive and student-centered instruction. A mixed-methods design was employed. Questionnaires were administered to teachers and students to collect quantitative data on their perceptions of humanistic and technology-enhanced teaching practices. Semi-structured interviews with teachers provided deeper insights into the pedagogical value of humour, games and ICT integration. Classroom observations involving twenty teachers examined the frequency and effectiveness of innovative practices in fostering humanistic learning. Additionally, an experimental intervention assessed the effectiveness of game-based digital tools in supporting vocabulary development. The findings indicate that both teachers and students hold positive perceptions of humanistic language teaching supported by ICT and game-based strategies. English teachers demonstrated greater integration of innovative practices than their Arabic counterparts. Results also show that students exhibit higher motivation, participation and interaction in technology-enhanced humanistic classrooms. The study concludes that combining humanistic pedagogy with ICT and game-based learning represents an effective approach to language teaching in the AI era.
این پژوهش به بررسی ادراک معلمان و دانشآموزان دبیرستانهای مراکش نسبت به آموزش زبان انسانگرایانه در عصر هوش مصنوعی میپردازد و به طور ویژه بر شیوههای آموزشی مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و بازیمحور در کلاسهای زبان عربی و انگلیسی تأکید دارد. رویکردهای آموزشی اتخاذشده توسط معلمان عربی و انگلیسی مقایسه میشود و میزان تأثیر این شیوهها در تقویت محیط یادگیری انسانگرایانه مورد بررسی قرار میگیرد. نقش شوخطبعی، بازیهای آموزشی و ابزارهای دیجیتال در افزایش مشارکت و درگیری دانشآموزان بررسی میشود. توجه ویژهای به ادغام برنامههای فناوری اطلاعات و ارتباطات مانند Kahoot به عنوان ابزارهای یادگیری بازیمحور که از آموزش تعاملی و دانشآموزمحور حمایت میکنند، معطوف شده است. طرح پژوهش از نوع روش ترکیبی بود. برای جمعآوری دادههای کمی درباره ادراک معلمان و دانشآموزان نسبت به شیوههای آموزش انسانگرایانه و مبتنی بر فناوری، پرسشنامههایی به معلمان و دانشآموزان ارائه شد. مصاحبههای نیمهساختاریافته با معلمان، بینش عمیقتری درباره ارزش آموزشی شوخطبعی، بازیها و ادغام فناوری اطلاعات و ارتباطات فراهم کرد. مشاهده کلاسهای درس با مشارکت بیست معلم، فراوانی و اثربخشی شیوههای نوآورانه در تقویت یادگیری انسانگرایانه را بررسی نمود. علاوه بر این، یک مداخله آزمایشی اثربخشی ابزارهای دیجیتال بازیمحور را در حمایت از توسعه واژگان ارزیابی کرد. یافتهها نشان میدهد که هر دو گروه معلمان و دانشآموزان نگرش مثبتی نسبت به آموزش زبان انسانگرایانه با حمایت فناوری اطلاعات و ارتباطات و راهبردهای بازیمحور دارند. معلمان زبان انگلیسی نسبت به همتایان عربی خود، ادغام بیشتری از شیوههای نوآورانه نشان دادند. نتایج همچنین نشان میدهد که دانشآموزان در کلاسهای انسانگرایانه مبتنی بر فناوری، انگیزه، مشارکت و تعامل بیشتری از خود نشان میدهند. پژوهش نتیجه میگیرد که ترکیب آموزش انسانگرایانه با فناوری اطلاعات و ارتباطات و یادگیری بازیمحور، رویکردی مؤثر برای آموزش زبان در عصر هوش مصنوعی به شمار میرود.
This study examined the effects of gamified digital learning tools on fourth-grade students’ mathematics anxiety and attitudes toward mathematics. An embedded mixed-methods design was employed, combining a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with a qualitative case study. The participants were 66 fourth-grade students (experimental = 33, control = 33). The intervention lasted eight weeks, during which Matific, Wordwall, and Kahoot! were integrated into mathematics instruction in complementary ways. Quantitative data were collected using the Mathematics Anxiety Scale for Elementary School Children and the Attitude Toward Mathematics Scale, while qualitative data were gathered through semi-structured focus group interviews. Quantitative data were analyzed using independent samples t-tests and ANCOVA by controlling for pre-test scores after testing assumptions, whereas qualitative data were analyzed through thematic analysis. The findings showed that gamified digital learning tools significantly reduced mathematics anxiety and improved attitudes toward mathematics. Qualitative findings supported these results, revealing that students perceived mathematics lessons as more enjoyable, motivating, supportive, and conducive to a stronger sense of achievement. These findings suggest that integrating well-structured gamified digital tools into mathematics instruction can support both cognitive engagement and affective development.
این پژوهش تأثیر ابزارهای یادگیری دیجیتال بازیوار را بر اضطراب ریاضی و نگرش نسبت به ریاضی دانشآموزان پایه چهارم ابتدایی مورد بررسی قرار داد. طرح پژوهش ترکیبی تعبیهشده به کار گرفته شد که شامل طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل و مطالعه موردی کیفی بود. شرکتکنندگان شامل ۶۶ دانشآموز پایه چهارم (گروه آزمایش = ۳۳، گروه کنترل = ۳۳) بودند. مداخله به مدت هشت هفته ادامه داشت که طی آن ابزارهای Matific، Wordwall و Kahoot! به صورت مکمل در آموزش ریاضی ادغام شدند. دادههای کمی با استفاده از مقیاس اضطراب ریاضی برای کودکان دبستانی و مقیاس نگرش نسبت به ریاضی جمعآوری شد و دادههای کیفی از طریق مصاحبههای گروهی نیمهساختاریافته گردآوری گردید. دادههای کمی با استفاده از آزمون t مستقل و ANCOVA با کنترل نمرات پیشآزمون پس از بررسی مفروضات تحلیل شدند، در حالی که دادههای کیفی با تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها نشان داد که ابزارهای یادگیری دیجیتال بازیوار به طور معناداری اضطراب ریاضی را کاهش داده و نگرش نسبت به ریاضی را بهبود بخشیدند. یافتههای کیفی نیز این نتایج را تأیید کردند و نشان دادند که دانشآموزان درسهای ریاضی را لذتبخشتر، انگیزشیتر، حمایتکنندهتر و منجر به احساس موفقیت قویتر ادراک کردند. این یافتهها نشان میدهد که ادغام ابزارهای دیجیتال بازیوار ساختاریافته در آموزش ریاضی میتواند از درگیری شناختی و رشد عاطفی حمایت کند.
Economics students often struggle with the mathematical analysis of the discipline. Interactive tools created by textbook publishers overcome some of these challenges but often impose additional costs on students and lack customizability that would optimize learning. GeoGebra is an alternative tool for students with no additional explicit cost that promotes active engagement. Through GeoGebra apps, educators can create interactive assignments, embed reflective activities into case studies, and develop other applications, all based on the instructor’s creativity. Originally designed for mathematics, GeoGebra’s graphing, spreadsheet, and algebra capabilities can be adapted to help students learn and apply economic concepts in an immersive way. Additionally, the web-based application makes it possible for activities to be used in in-person, online, or hybrid settings. The objective of this paper is to introduce economics instructors to GeoGebra by providing several examples and applications of the tool and discuss its advantages and disadvantages to better inform instructor course tool selection. It contributes to future economics pedagogy by raising awareness of an innovative, cost-effective, accessible tool that enables educators to share activities with others and create their own immersive learning environments in economics. This paper provides educators with practical insights for leveraging GeoGebra’s capabilities.
دانشجویان اقتصاد اغلب در تحلیل ریاضی این رشته با دشواری مواجه میشوند. ابزارهای تعاملی ارائهشده توسط ناشران کتابهای درسی برخی از این چالشها را برطرف میکنند، اما معمولاً هزینههای اضافی برای دانشجویان ایجاد میکنند و فاقد قابلیت سفارشیسازی لازم برای بهینهسازی یادگیری هستند. GeoGebra ابزاری جایگزین برای دانشجویان است که هزینه صریح اضافی ندارد و مشارکت فعال را ترویج میکند. از طریق اپلیکیشنهای GeoGebra، مدرسان میتوانند تکالیف تعاملی ایجاد کنند، فعالیتهای تأملی را در مطالعات موردی ادغام نمایند و سایر کاربردها را بر اساس خلاقیت خود توسعه دهند. GeoGebra که در اصل برای ریاضیات طراحی شده است، قابلیتهای رسم نمودار، صفحه گسترده و جبر را دارد که میتوان آنها را برای کمک به دانشجویان در یادگیری و بهکارگیری مفاهیم اقتصادی به شیوهای فراگیر تطبیق داد. علاوه بر این، این برنامه مبتنی بر وب امکان استفاده از فعالیتها را در محیطهای حضوری، آنلاین یا ترکیبی فراهم میکند. هدف این مقاله معرفی GeoGebra به مدرسان اقتصاد از طریق ارائه چندین مثال و کاربرد از این ابزار و بحث درباره مزایا و معایب آن بهمنظور اطلاعرسانی بهتر در انتخاب ابزارهای آموزشی توسط مدرسان است. این مقاله با افزایش آگاهی نسبت به ابزاری نوآورانه، مقرونبهصرفه و در دسترس که به مدرسان امکان اشتراکگذاری فعالیتها با دیگران و ایجاد محیطهای یادگیری فراگیر در اقتصاد را میدهد، به آینده آموزش اقتصاد کمک میکند. این مقاله بینشهای عملی برای بهرهگیری از قابلیتهای GeoGebra در اختیار مدرسان قرار میدهد.
This study examined the association between concentration performance and electroencephalographic (EEG) responses according to the learning tools, specifically paper-based and tablet PC-based learning.Thirty healthy college students (10 males and 20 females) completed various concentration tasks using both learning tools in a within-subject design, and EEG data were also collected from a subset of 10 participants as a pilot analysis.The EEG signals were recorded using 15 electrodes placed according to the international 10-20 system, and a sensorimotor rhythm (SMR) was selected as the primary EEG indicator because of its association with sustained attention.The behavioral concentration test scores did not differ significantly between the two learning conditions.On the other hand, exploratory EEG analysis revealed a significant difference in SMR frequency between learning conditions, with tablet PC-based learning associated with higher mean SMR frequency compared to paper-based learning.These findings suggest that different learning tools may be associated with differences in neurophysiological concentration states, even when the short-term behavioral performance is comparable.Nevertheless, the results should be interpreted cautiously given the limited EEG sample size.This study provides preliminary evidence supporting further investigation of learning media effects using larger samples and more ecologically valid learning tasks.
این مطالعه به بررسی ارتباط بین عملکرد تمرکز و پاسخهای الکتروانسفالوگرافی (EEG) بر اساس ابزارهای یادگیری، بهویژه یادگیری مبتنی بر کاغذ و یادگیری مبتنی بر رایانه لوحی (Tablet PC)، پرداخت. سی دانشجوی سالم دانشگاه (۱۰ مرد و ۲۰ زن) در یک طرح درونگروهی، وظایف مختلف تمرکز را با استفاده از هر دو ابزار یادگیری انجام دادند و دادههای EEG نیز از زیرمجموعهای متشکل از ۱۰ شرکتکننده به عنوان تحلیل مقدماتی جمعآوری شد. سیگنالهای EEG با استفاده از ۱۵ الکترود که بر اساس سیستم بینالمللی ۲۰-۱۰ قرار داده شده بودند، ثبت گردید و ریتم حسیحرکتی (SMR) به عنوان شاخص اصلی EEG انتخاب شد، زیرا با توجه پایدار مرتبط است. نمرات آزمون رفتاری تمرکز بین دو شرایط یادگیری تفاوت معناداری نشان نداد. از سوی دیگر، تحلیل اکتشافی EEG تفاوت معناداری را در فرکانس SMR بین شرایط یادگیری نشان داد، بهطوری که یادگیری مبتنی بر رایانه لوحی با میانگین فرکانس SMR بالاتری نسبت به یادگیری مبتنی بر کاغذ همراه بود. این یافتهها نشان میدهد که ابزارهای مختلف یادگیری ممکن است با تفاوتهایی در وضعیتهای نوروفیزیولوژیک تمرکز مرتبط باشند، حتی زمانی که عملکرد رفتاری کوتاهمدت مشابه است. با این حال، با توجه به حجم نمونه محدود EEG، نتایج باید با احتیاط تفسیر شود. این مطالعه شواهد مقدماتی را برای حمایت از تحقیقات بیشتر درباره اثرات رسانههای یادگیری با استفاده از نمونههای بزرگتر و وظایف یادگیری با اعتبار بومشناختی بیشتر فراهم میکند.
INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.
مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روشهای مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایشهای عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روشها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمهساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهبندیشده انتخاب شدند. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانیها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و دادههای کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافتهها: نمایشهای عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیتهای گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روشهای تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالشهای کلیدی شناساییشده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارتهای تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آنها اساتیدی را ترجیح میدادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجهگیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایشهای عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیکهای حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارتهای تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.
