maternal well-being

Aim: This study aimed to explore women's self-reported paranormal experiences during the postpartum period, examine the cultural meanings attributed to these experiences, and descriptively assess levels of paranormal belief using the Paranormal Beliefs Scale (PBS).Methods: A convergent mixed-methods design was employed. Qualitative data were collected through face-toface, semi-structured interviews and analyzed using Braun and Clarke's thematic analysis. Quantitative data were collected using the PBS and analyzed using descriptive statistics. Forty-three postpartum women who reported paranormal or unusual visual experiences within the first 42 days after childbirth were recruited through snowball sampling.Results: Five themes emerged from the qualitative analysis: beliefs associated with the experiences, descriptions of perceived visual experiences, physical responses, psychological responses, and preventive practices. Participants commonly reported seeing black shadows, unfamiliar human-like figures, or animals, usually at night during transitions between wakefulness and sleep. Physical responses included immobility, palpitations, breathlessness, and sensations of suffocation, whereas psychological responses included fear, anxiety, sleep disturbance, and persistent distress. Participants also described religious, traditional, and medical coping practices. The mean PBS score was 27.6 ± 3.26.Conclusion: The findings suggest that women's interpretations of these experiences are shaped by cultural beliefs. Healthcare professionals should acknowledge such experiences without automatically attributing them to psychiatric pathology and provide culturally sensitive, evidence-based counselling to reduce fear and anxiety, discourage potentially harmful traditional practices, and promote maternal and infant wellbeing.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجارب فراطبیعی خودگزارش‌شده زنان در دوره پس از زایمان، واکاوی معانی فرهنگی منتسب به این تجارب و ارزیابی توصیفی میزان باور به امور فراطبیعی با استفاده از مقیاس باورهای فراطبیعی (PBS) انجام شد. روش‌ها: از طرح آمیخته همگرا استفاده شد. داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری گردآوری و با روش تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. داده‌های کمی با استفاده از PBS جمع‌آوری و با آمار توصیفی تحلیل شدند. چهل‌وسه زن در دوره پس از زایمان که در ۴۲ روز نخست پس از زایمان تجارب فراطبیعی یا غیرمعمول بصری را گزارش کرده بودند، با روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب شدند. یافته‌ها: پنج تم از تحلیل کیفی استخراج شد: باورهای مرتبط با تجارب، توصیف تجارب بصری ادراک‌شده، واکنش‌های جسمانی، واکنش‌های روان‌شناختی و اقدامات پیشگیرانه. شرکت‌کنندگان غالباً مشاهده سایه‌های سیاه، اشکال انسانی ناآشنا یا حیوانات را، عمدتاً در شب و هنگام گذار بین بیداری و خواب، گزارش کردند. واکنش‌های جسمانی شامل بی‌حرکتی، تپش قلب، تنگی نفس و احساس خفگی و واکنش‌های روان‌شناختی شامل ترس، اضطراب، اختلال خواب و پریشانی مداوم بود. شرکت‌کنندگان همچنین به راهکارهای مذهبی، سنتی و پزشکی برای مقابله اشاره کردند. میانگین نمره PBS برابر با ۲۷٫۶ ± ۳٫۲۶ بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تفسیر زنان از این تجارب تحت تأثیر باورهای فرهنگی قرار دارد. متخصصان سلامت باید این تجارب را بدون نسبت دادن خودکار به آسیب‌شناسی روانی به رسمیت بشناسند و مشاوره مبتنی بر شواهد و حساس به فرهنگ ارائه دهند تا ترس و اضطراب را کاهش داده، از اقدامات سنتی بالقوه زیان‌آور جلوگیری و سلامت مادر و نوزاد را ارتقا بخشند.

Cerebral palsy is the most common motor disability in childhood and imposes a substantial burden on mothers and families. This study assessed caregiving burden among mothers of children with cerebral palsy in the West Bank, Palestine, and examined associated factors. A cross-sectional study was conducted at pediatric rehabilitation centers across the West Bank. Data were collected using a sociodemographic and clinical characteristics questionnaire, the short version of the Burden Scale for Family Caregivers, and the World Health Organization Quality of Life-BREF. Descriptive statistics, bivariate analyses, and hierarchical multivariable linear regression were performed (p < 0.05). A total of 262 mothers participated. Most reported a high caregiving burden (85.5%), with psychological burden having the highest median score. Overall burden was significantly associated with residence, monthly income, and the child’s functional status. Social quality of life had a mean score of 58.01 (SD = 20.50) and was significantly negatively correlated with overall burden and all burden domains. In hierarchical regression, social quality of life was the strongest predictor of overall burden, followed by monthly income and the child’s functional status. Mothers experienced high caregiving burden, highlighting the need for targeted support strategies to improve maternal well-being and care for children with cerebral palsy.

فلج مغزی شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در دوران کودکی است و بار قابل توجهی را بر مادران و خانواده‌ها تحمیل می‌کند. این مطالعه به ارزیابی بار مراقبت در میان مادران کودکان مبتلا به فلج مغزی در کرانه باختری، فلسطین، و بررسی عوامل مرتبط پرداخت. یک مطالعه مقطعی در مراکز توانبخشی کودکان سراسر کرانه باختری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و بالینی، نسخه کوتاه مقیاس بار مراقبین خانوادگی، و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت-BREF جمع‌آوری گردید. آمار توصیفی، تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون خطی چندمتغیره سلسله‌مراتبی انجام شد (p < 0.05). در مجموع ۲۶۲ مادر شرکت کردند. اکثر آن‌ها بار مراقبت بالایی را گزارش کردند (۸۵.۵٪)، به‌طوری که بار روان‌شناختی بالاترین نمره میانه را داشت. بار کلی به طور معناداری با محل سکونت، درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک مرتبط بود. میانگین نمره کیفیت اجتماعی زندگی ۵۸.۰۱ (انحراف معیار = ۲۰.۵۰) بود و با بار کلی و تمامی حوزه‌های بار، همبستگی منفی معناداری داشت. در رگرسیون سلسله‌مراتبی، کیفیت اجتماعی زندگی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بار کلی بود و پس از آن درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک قرار گرفتند. مادران بار مراقبت بالایی را تجربه کردند که بر ضرورت راهبردهای حمایتی هدفمند برای ارتقای بهزیستی مادران و مراقبت از کودکان مبتلا به فلج مغزی تأکید دارد.