Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.
Developing effective therapeutic protocols for LGBTQIA+ individuals requires a commitment to practices that do not perpetuate suffering. Addressing negative internalizations and minority stress are two common transdiagnostic aspects within this population. Therapeutic models, such as Schema Therapy (ST), have emerged as a promising strategy; however, research in this area is scarce. This study aimed to evaluate an Affirmative ST program for LGB individuals. The program was tested in a pilot study involving nine participants. A total of 10 sessions were conducted, and the evaluation focused on: positive and negative affect, anxiety, stress (including minority stress), and depression. The effects of the intervention were analyzed using the Hageman-Arrindell approach and GEE. Significant differences were found for: reduction in depression; stress; anxiety; negative affect; and an increase in positive affect and stigma perception. This research represents a pioneering effort in the field of ST with LGBTQIA+ individuals, and further studies are encouraged.
Background: Emerging adulthood is a vulnerable developmental period for suicidal ideation. Psychological pain is often associated to its occurrence, however, the factors related to the transition from psychological pain to suicidal ideation remain unclear. This study aimed to analyze the mediating capacity of entrapment and the moderating capacity of meaning in life in the relationship between psychological pain and suicidal ideation during emerging adulthood. Methods: Participants were Spanish emerging adults who completed a battery of questionnaires through LimeSurvey platform. A moderated mediation was conducted. Results: The model explained 63.8% of the variance in suicidal ideation. Entrapment mediated the relationship between psychological pain and suicidal ideation. Furthermore, at low levels of meaning in life, psychological pain was positively associated with suicidal ideation, while at high levels, the association was no longer significant. Conclusions: These findings highlight the importance of assessing psychological pain and entrapment as potential risk factors of suicidal ideation during emerging adulthood, and support the development of interventions aimed at fostering their meaning in life.
This article aims to establish the possibility of a phenomenological-hermeneutic psychopathology of anorexia nervosa based on Martin Heidegger's thought. To this end, it uses a narrative review methodology to articulate an understanding of the Phenomenological Psychopathology of this pathology, the problem of corporeality in Phenomenology and the Heideggerian perspective on corporeality, and the interrelationships between the technology age, anorexia nervosa and the body lived in the first person. It should be emphasized that the current model of descriptive psychopathology of signs and symptoms, as well as the cognitivist views that explain anorexia as an alteration of beliefs and body image, are insufficient to highlight the profound transformations that occur in the lived body (Leib) of the anorexic experience. This corporeality is experienced as a source of concern, constant measurement, the search to acquire a new identity, closure to otherness and alienation. A panorama of possible articulations of the temporality, spatiality and corporeality of such suffering is then established. In addition, based on the Heideggerian approach, which emphasizes the mundanity of the experience of the body, it is possible to establish a link between corporeality as an intermediary phenomenon and the world of technology, which emphasizes modes of relationship focused on control, manipulation, representation and objectification.
In modern scholarly perspectives on grieving, being saddened has been associated with bodily experience. Numbness, shaking, a heavy heart, and other physical symptoms are caused by the intense pain of loss. Most Western philosophies have increasingly focused on psychological models based on the idea of how the self adjusts to the devastating experience of losing a loved one, and this has received a lot of attention. To connect death, embodiment, self-identification, and psychological well-being, this conceptual article develops a mourning process from an Indigenous psychological perspective. This article proposes a psychological paradigm grounded in Indigenous contemplative knowledge through an interpretive analysis of the teachings of the Ashtavakra Gita. Rather than treating the Ashtavakra Gita solely as a philosophical or spiritual text, this article interprets it as an Indigenous psychological knowledge system offering culturally grounded insights into selfhood, attachment, suffering, and psychological well-being. The proposed Ashtavakra Witnessing Consciousness Model conceptualises grief as a five-stage, non-linear process involving embodied grief, existential crisis, meaning reframing, mortality acceptance, and witnessing consciousness, culminating in psychological well-being. This model shows how a traumatic incident can be transformed into a meaningful experience and a path to psychological well-being. Advaita Vedanta’s foundational text, the Ashtavakra Gita, presents a nondual viewpoint in which suffering arises from attachment to the body, ego, and interpersonal attachments. It distinguishes between witnessing consciousness and the short-lived embodied self. This psychological Model of Witnessing Consciousness offers an alternative understanding of control, attachment, suffering, and embodied grief, grounded in the Ashtavakra Gita. It highlights the psychological implications of developing the art of witnessing consciousness. This indigenous model of traditional knowledge has implications for existential, contemplative, and meaning-centred mourning therapies and adds a cross-cultural, psychological and philosophically informed perspective to bereavement research. The article explains how the five stages were derived from the text, illustrates the model with a composite case vignette, outlines clinical cautions against encouraging detachment prematurely, and sets out the model’s limitations and directions for empirical validation.
Identifying the perceptions of service users and professionals regarding mental health services is key to understanding the gap between the supply of and demand for care. This systematic review (PRISMA 2020; EBSCOhost, SAGE Journals, Taylor & Francis Online, and SciELO; 2010–2025) identified these perceptions and the accessibility of services. Thirty-three studies were included and synthesized through thematic and narrative analysis, from which five cross-cutting themes and four population groups emerged. Users and professionals converge in an unfavorable perception of access and in identifying structural barriers (cost, waiting times, fragmentation, staff shortages), but diverge in how they situate suffering: individual and psychobiological for professionals, social and cultural for users. Stigma falls less on distress than on the act of seeking consultation, and its institutional dimension is reported almost exclusively by those who experience it, whereas professionals locate it in the community. Despite community-oriented regulatory frameworks, services remain hospital-based and regulated by severity, while community care practices emerge outside the system. These results call for a participatory and culturally situated approach that recognizes users’ knowledge and integrates sociocultural barriers into the design and evaluation of services.
شناسایی ادراکهای کاربران خدمات و متخصصان نسبت به خدمات سلامت روان، کلید درک شکاف میان عرضه و تقاضای مراقبت است. این مرور نظاممند (PRISMA 2020؛ EBSCOhost، SAGE Journals، Taylor & Francis Online و SciELO؛ ۲۰۱۰–۲۰۲۵) به شناسایی این ادراکها و دسترسیپذیری خدمات پرداخت. سیوسه مطالعه وارد مرور شده و از طریق تحلیل موضوعی و روایی ترکیب شدند که از آنها پنج مضمون مشترک و چهار گروه جمعیتی استخراج شد. کاربران و متخصصان در ادراک نامطلوب از دسترسی و شناسایی موانع ساختاری (هزینه، زمان انتظار، پراکندگی، کمبود نیروی انسانی) همنظر هستند، اما در نحوه تبیین رنج تفاوت دارند: برای متخصصان، فردی و روانزیستی و برای کاربران، اجتماعی و فرهنگی است. انگ کمتر متوجه تجربه رنج است تا اقدام به جستجوی مشاوره، و بُعد نهادی آن تقریباً منحصراً توسط تجربهکنندگان گزارش میشود، در حالی که متخصصان آن را در جامعه میبینند. علیرغم چارچوبهای مقرراتی مبتنی بر جامعه، خدمات همچنان بیمارستانمحور و مبتنی بر شدت باقی ماندهاند، در حالی که رویههای مراقبت اجتماعی خارج از نظام ظهور مییابند. این نتایج بر رویکردی مشارکتی و مبتنی بر زمینه فرهنگی تأکید دارد که دانش کاربران را به رسمیت شناخته و موانع اجتماعیفرهنگی را در طراحی و ارزیابی خدمات ادغام میکند.
This essay examines how Roberto Benigni’s Life Is Beautiful (1997/1998) uses comedy to represent Holocaust trauma. Taking the proposition that comedy emerges from tragedy through time as its point of departure, it considers the ethics of humor in representing collective catastrophe. Through the film’s Chaplinesque performance, fairy-tale structure, restrained depiction of violence, and Guido’s imaginative protection of his son, the discussion situates Benigni within Italian cinema’s treatment of Fascism and historical memory. The essay revisits debates about historical authenticity and Holocaust representation, arguing that humor can invite ethical reflection as well as controversy. It considers the limits of cinematic representation and humor’s uneasy relationship to historical suffering, survival, and collective memory.
این مقاله بررسی میکند که چگونه فیلم «زندگی زیباست» ساخته Roberto Benigni (۱۹۹۷/۱۹۹۸) از طنز برای بازنمایی تروماهای هولوکاست بهره میگیرد. با اتخاذ این فرض که کمدی از دل تراژدی و با گذر زمان پدید میآید، مقاله به بررسی اخلاقیات طنز در بازنمایی فاجعههای جمعی میپردازد. از طریق اجرای سبک چاپلینی، ساختار افسانهای، نمایش محدود خشونت و محافظت خیالپردازانه Guido از پسرش، بحث جایگاه Benigni را در سینمای ایتالیا و مواجهه آن با فاشیسم و حافظه تاریخی تبیین میکند. مقاله به بازخوانی مناقشات پیرامون اصالت تاریخی و بازنمایی هولوکاست میپردازد و استدلال میکند که طنز میتواند هم زمینهای برای تأملات اخلاقی و هم ایجاد بحث و جدل فراهم آورد. همچنین، محدودیتهای بازنمایی سینمایی و نسبت دشوار طنز با رنج تاریخی، بقا و حافظه جمعی مورد بررسی قرار میگیرد.
Background: Major depressive disorder (MDD) is strongly associated with increased suicide risk, with psychological pain considered an important experiential dimension related to suicide vulnerability. Within the framework of the Interpersonal Theory of Suicide (IPTS), perceived burdensomeness, thwarted belongingness, and acquired capability for suicide are key interpersonal constructs associated with suicidal ideation and behavior. In addition, alexithymia and chronotype have also been linked to depression and suicidality.Methods: This cross-sectional study included 121 patients with MDD and 141 healthy controls. Participants completed the Beck Depression Inventory, Psychache Scale, Toronto Alexithymia Scale, Morningness–Eveningness Questionnaire, Interpersonal Needs Questionnaire, and Acquired Capability for Suicide Scale. Group comparisons, correlation analyses, and multiple linear regression analyses were performed.Results: Compared with controls, individuals with MDD showed higher levels of psychological pain, depressive symptoms, alexithymia, interpersonal unmet needs, and acquired capability for suicide, and were more likely to exhibit an evening chronotype. Psychological pain was positively associated with depressive symptoms, perceived burdensomeness, thwarted belongingness, alexithymia, and acquired capability for suicide. In the multivariable model, perceived burdensomeness showed the strongest association with psychological pain, followed by depressive symptom severity and thwarted belongingness.Conclusion: Psychological pain in MDD appears to be closely associated with interpersonal unmet needs, particularly perceived burdensomeness. These findings highlight the importance of evaluating psychological pain together with IPTS-related interpersonal constructs in comprehensive clinical assessments of individuals with depression.
زمینه: اختلال افسردگی اساسی (MDD) به طور قابل توجهی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است و درد روانشناختی به عنوان یک بُعد تجربی مهم مرتبط با آسیبپذیری نسبت به خودکشی در نظر گرفته میشود. در چارچوب نظریه بینفردی خودکشی (IPTS)، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق و قابلیت اکتسابی برای خودکشی از سازههای بینفردی کلیدی مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی هستند. علاوه بر این، آلکسیتیمیا و کرونوتایپ نیز با افسردگی و خودکشیگرایی مرتبط دانسته شدهاند. روشها: این مطالعه مقطعی شامل ۱۲۱ بیمار مبتلا به MDD و ۱۴۱ فرد سالم بود. شرکتکنندگان پرسشنامه افسردگی بک، مقیاس درد روانشناختی، مقیاس آلکسیتیمیا تورنتو، پرسشنامه صبحگاهی-عصری، پرسشنامه نیازهای بینفردی و مقیاس قابلیت اکتسابی برای خودکشی را تکمیل کردند. مقایسه گروهها، تحلیلهای همبستگی و تحلیلهای رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافتهها: در مقایسه با گروه کنترل، افراد مبتلا به MDD سطوح بالاتری از درد روانشناختی، علائم افسردگی، آلکسیتیمیا، نیازهای بینفردی برآوردهنشده و قابلیت اکتسابی برای خودکشی نشان دادند و احتمال بیشتری داشت که کرونوتایپ عصری داشته باشند. درد روانشناختی با علائم افسردگی، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق، آلکسیتیمیا و قابلیت اکتسابی برای خودکشی ارتباط مثبت داشت. در مدل چندمتغیره، احساس سربار بودن قویترین ارتباط را با درد روانشناختی نشان داد و پس از آن شدت علائم افسردگی و ناکامی در تعلق قرار گرفتند. نتیجهگیری: به نظر میرسد درد روانشناختی در MDD ارتباط نزدیکی با نیازهای بینفردی برآوردهنشده، به ویژه احساس سربار بودن دارد. این یافتهها اهمیت ارزیابی درد روانشناختی همراه با سازههای بینفردی مرتبط با IPTS را در ارزیابیهای بالینی جامع افراد مبتلا به افسردگی برجسته میکند.
Stigmatisation can undermine participation, belonging and well-being in higher education. This study examined how students represent stigmatisation and connect it to diversity, inclusion and perceived institutional responsibility. Grounded in social representations theory, it used a cross-sectional qualitative textual design. A non-probabilistic snowball sample of 519 students from one Spanish university completed an online free-association task based on the Grid Elaboration Method, providing four words and brief explanations in response to “stigmatisation”. Spanish-language responses were analysed in IRaMuTeQ using similarity analysis and descending hierarchical cluster analysis (Reinert method). Seven classes formed two broader branches. The first constructed stigmatisation as categorisation and discrimination affecting LGBTQ+ people, migrants, and people with mental health conditions or functional diversity, with perceived consequences including emotional suffering and academic harm. The second connected stigmatisation to unmet support needs, rigid assessment practices and insufficient institutional responsiveness. By mapping spontaneous associations across multiple forms of difference, the study shows how social marking, psychosocial and educational consequences, and perceived institutional responsibility are organised within a shared representational field. The findings suggest that responses to stigmatisation may benefit from combining awareness-raising with attention to support provision, pedagogical and assessment practices, staff preparation, and communication about inclusion initiatives.
انگزنی میتواند مشارکت، تعلق و بهزیستی را در آموزش عالی تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان چگونه انگزنی را بازنمایی میکنند و آن را به تنوع، شمول و مسئولیت نهادی ادراکشده مرتبط میسازند. این پژوهش مبتنی بر نظریه بازنماییهای اجتماعی و با طراحی کیفی متنی مقطعی انجام شد. نمونهگیری غیرتصادفی گلولهبرفی شامل ۵۱۹ دانشجو از یک دانشگاه اسپانیایی بود که یک تکلیف تداعی آزاد آنلاین مبتنی بر روش Grid Elaboration را تکمیل کردند و در پاسخ به «انگزنی» چهار واژه و توضیحات کوتاهی ارائه دادند. پاسخهای به زبان اسپانیایی با استفاده از نرمافزار IRaMuTeQ و از طریق تحلیل شباهت و تحلیل خوشهای سلسلهمراتبی نزولی (روش Reinert) تحلیل شد. هفت طبقه دو شاخه کلی را شکل دادند. شاخه اول، انگزنی را بهعنوان دستهبندی و تبعیض علیه افراد LGBTQ+، مهاجران و افراد دارای شرایط سلامت روان یا تنوع عملکردی بازنمایی کرد که پیامدهای ادراکشده آن شامل رنج عاطفی و آسیب تحصیلی بود. شاخه دوم، انگزنی را به نیازهای حمایتی برآوردهنشده، شیوههای ارزیابی سختگیرانه و پاسخگویی ناکافی نهادی مرتبط دانست. با ترسیم تداعیهای خودجوش در زمینه اشکال مختلف تفاوت، این مطالعه نشان میدهد که نشانهگذاری اجتماعی، پیامدهای روانیاجتماعی و آموزشی و مسئولیت نهادی ادراکشده چگونه در یک میدان بازنمایی مشترک سازمان مییابند. یافتهها حاکی از آن است که پاسخ به انگزنی ممکن است از ترکیب آگاهیبخشی با توجه به ارائه حمایت، شیوههای آموزشی و ارزیابی، آمادگی کارکنان و اطلاعرسانی درباره ابتکارات شمول سود ببرد.
Refugee communities across the world have long gathered to connect and support one another during times of crisis, and this has been well-documented. Despite the vast amount of literature pertaining to coping and resiliency among refugee communities, there is limited knowledge about refugee community healing. Approximately one in three refugees experiences depression, anxiety, or post-traumatic stress that can persist long after displacement. Dominant approaches within Western, Educated, Industrialized, Rich, Democratic (WEIRD) psychologies tend to conceptualize trauma through an individualistic lens, often overlooking social, historical, and collective dimensions of suffering. This can result in siloed findings with limited relevance to refugee communities. Addressing this gap, this paper reports on the third phase of a Decolonizing Participatory Action Research (PAR) study examining historical trauma and intergenerational healing among second-generation Tamil refugee young adults in Toronto. This community-driven study foregrounds a praxis of healing envisioned with, by, and for refugee communities. Two research questions guided the inquiry: (1) What elements are important for community healing among Tamil young adults? and (2) What do community healing practices and therapeutic interventions look like in this context? Using storytelling and participatory avatar-based community circles, alongside reflexive thematic analysis, seven key elements of community healing were identified: (1) agency and self-determination; (2) historical trauma-informed approaches; (3) cultural safety; (4) intergenerational connectedness and belonging; (5) destigmatized access and delivery; (6) holistic and authentic healing practices; and (7) truth-telling as justice. Findings highlight community healing as a dynamic, dialectical process, requiring both resistance to intersecting systems of oppression and the cultivation of radical hope for justice and liberation. Findings also emphasize the importance of culturally grounded, community-led interventions in promoting mental well-being. This study contributes innovative, participatory methodology and actionable insights for practitioners and policymakers, advancing a shift toward liberatory approaches to refugee health.
جوامع پناهنده در سراسر جهان مدتهاست که برای ارتباط و حمایت از یکدیگر در دوران بحران گرد هم میآیند و این امر به خوبی مستند شده است. با وجود حجم گستردهای از ادبیات مربوط به مقابله و تابآوری در میان جوامع پناهنده، دانش محدودی درباره درمان جمعی در این جوامع وجود دارد. تقریباً یک نفر از هر سه پناهنده دچار افسردگی، اضطراب یا استرس پس از سانحه میشود که میتواند مدتها پس از جابجایی ادامه یابد. رویکردهای غالب در روانشناسیهای غربی، تحصیلکرده، صنعتی، ثروتمند و دموکراتیک (WEIRD) تمایل دارند که تروما را از منظر فردگرایانه مفهومسازی کنند و اغلب ابعاد اجتماعی، تاریخی و جمعی رنج را نادیده میگیرند. این امر میتواند منجر به یافتههایی جزیرهای با ارتباط محدود برای جوامع پناهنده شود. برای رفع این خلأ، این مقاله به فاز سوم یک مطالعه پژوهش مشارکتی کنشگرایانه استعمارزدایانه (PAR) میپردازد که به بررسی تروما تاریخی و درمان میاننسلی در میان جوانان پناهنده تامیل نسل دوم در تورنتو میپردازد. این مطالعه مبتنی بر جامعه، پراتیک درمانی را که با، توسط و برای جوامع پناهنده ترسیم شده است، در اولویت قرار میدهد. دو پرسش پژوهشی این تحقیق را هدایت کردند: (۱) چه عناصری برای درمان جمعی در میان جوانان تامیل اهمیت دارد؟ و (۲) در این زمینه، شیوههای درمان جمعی و مداخلات درمانی چگونه به نظر میرسند؟ با استفاده از روایتگری و حلقههای جمعی مشارکتی مبتنی بر آواتار، همراه با تحلیل تماتیک بازتابی، هفت عنصر کلیدی درمان جمعی شناسایی شد: (۱) عاملیت و خودتعیینی؛ (۲) رویکردهای مبتنی بر تروما تاریخی؛ (۳) ایمنی فرهنگی؛ (۴) پیوند و تعلق میاننسلی؛ (۵) دسترسی و ارائه بدون انگ؛ (۶) شیوههای درمانی کلنگر و اصیل؛ و (۷) حقیقتگویی به عنوان عدالت. یافتهها درمان جمعی را به عنوان فرایندی پویا و دیالکتیکی برجسته میکند که مستلزم مقاومت در برابر نظامهای متقاطع ستم و پرورش امید رادیکال برای عدالت و رهایی است. همچنین یافتهها بر اهمیت مداخلات مبتنی بر فرهنگ و رهبریشده توسط جامعه در ارتقای بهزیستی روانی تأکید دارند. این مطالعه با ارائه روششناسی مشارکتی نوآورانه و بینشهای عملی برای متخصصان و سیاستگذاران، به پیشبرد رویکردهای رهاییبخش در سلامت پناهندگان کمک میکند.
Coprolalia is a relatively rare type of complex vocal tic in people with Tourette syndrome (TS). In the general population, however, it is believed that coprolalia is the most typical and common symptom resulting in the stereotype of TS as the “swearing disease”. Swearing, however, also occurs as a “normal” expression of negative emotions and thus occurs more often in people with impulse control problems. It is believed that there is a continuum reaching from voluntary to involuntary swearing. Besides coprolalia, in TS, coprophenomena may also occur in the form of motor tics, called copropraxia. Furthermore, other socially inappropriate behaviors have been described such as making socially inappropriate comments and actions, called Non Obscene Socially Inappropriate symptoms or NOSIS. Only recently, coprolalia has been identified as a core symptom in functional tic-like behaviors (FTLB), a relatively new and escalating presentation of a functional movement disorder (FMD). Today it is well-established that FTLB and TS represent two distinct clinical entities, although FTLB is a common comorbidity in TS. The overlap of diseases and disorders with the more incongruent presentations of FMD are well-established clinical concepts in other neurological disorders. This raises the clinically important question as to whether coprolalia as a complex tic can be differentiated at all from “coprolalia-like” words as FTLB. Here, we want to introduce a novel concept regarding the classification of coprolalia, copropraxia, and NOSIS. We propose that it is important to consider the presence of obscene and/or socially inappropriate words, behaviors and/or insults as being more supportive of FTLB or a combination of both TS plus comorbid FTLB as opposed to being considered to be complex tic phenomena, since coprolalia and copropraxia are rare in TS. Given what we know about FTLB today, the symptom construct of NOSIS is probably not a separate symptom entity in TS. We therefore suggest that NOSIS should be preferable considered as comorbid FTLB. We believe that this novel re-conceptualization will lead us toward some explanations around inconsistent findings related to coprophenomena in TS. Furthermore, it is of high clinical relevance, since it opens wider management and treatment strategies including psychological interventions for people suffering from coprolalia, copropraxia, and NOSIS and will hopefully prevent these patients from inappropriate or even harmful treatments including invasive surgical therapies when being mistakenly classified as severely affected and treatment resistant patients with TS.
کوپرولالیا نوعی تیک صوتی پیچیده و نسبتاً نادر در افراد مبتلا به سندرم تورت (TS) است. با این حال، در جمعیت عمومی، باور بر این است که کوپرولالیا شایعترین و تیپیکترین علامت بوده و همین امر منجر به شکلگیری کلیشهای از TS به عنوان «بیماری فحاشی» شده است. با این حال، فحاشی همچنین به عنوان ابراز «عادی» هیجانات منفی رخ میدهد و بنابراین در افرادی با مشکلات کنترل تکانه بیشتر مشاهده میشود. اعتقاد بر این است که پیوستاری از فحاشی ارادی تا غیرارادی وجود دارد. علاوه بر کوپرولالیا، در TS، پدیدههای کوپروفنومنای دیگری نیز ممکن است به صورت تیکهای حرکتی، موسوم به کوپروپراکسی، رخ دهند. افزون بر این، رفتارهای اجتماعی نامناسب دیگری نیز توصیف شدهاند، مانند بیان یا انجام اظهارات و اعمال اجتماعی نامناسب که به عنوان علائم اجتماعی نامناسب غیرمستهجن یا NOSIS شناخته میشوند. تنها اخیراً، کوپرولالیا به عنوان یک علامت اصلی در رفتارهای تیکمانند عملکردی (FTLB)، که نوعی اختلال حرکتی عملکردی (FMD) نسبتاً جدید و رو به افزایش است، شناسایی شده است. امروزه به خوبی مشخص شده است که FTLB و TS دو موجودیت بالینی متمایز هستند، هرچند FTLB یک همبودی شایع در TS محسوب میشود. همپوشانی بیماریها و اختلالات با تظاهرات ناسازگارتر FMD مفاهیمی بالینی تثبیتشده در سایر اختلالات نورولوژیک است. این امر پرسش بالینی مهمی را مطرح میکند که آیا اساساً میتوان کوپرولالیا به عنوان یک تیک پیچیده را از واژههای «شبیه کوپرولالیا» به عنوان FTLB متمایز کرد یا خیر. در اینجا، ما قصد داریم یک مفهوم نوین در خصوص طبقهبندی کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS معرفی کنیم. ما پیشنهاد میکنیم که توجه به وجود واژهها، رفتارها و/یا توهینهای مستهجن و/یا اجتماعی نامناسب، بیشتر به نفع FTLB یا ترکیب هر دو TS به همراه FTLB همبود باشد تا اینکه به عنوان پدیدههای تیک پیچیده در نظر گرفته شود، چرا که کوپرولالیا و کوپروپراکسی در TS نادر هستند. با توجه به دانستههای کنونی درباره FTLB، ساختار علامتی NOSIS احتمالاً یک موجودیت علامتی جداگانه در TS نیست. بنابراین پیشنهاد میکنیم که NOSIS ترجیحاً به عنوان FTLB همبود در نظر گرفته شود. ما بر این باوریم که این بازنگری مفهومی نوین میتواند به توضیح برخی یافتههای ناسازگار مرتبط با کوپروفنومنای در TS کمک کند. افزون بر این، این موضوع از اهمیت بالینی بالایی برخوردار است، چرا که راهبردهای مدیریتی و درمانی گستردهتری از جمله مداخلات روانشناختی را برای افراد مبتلا به کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS فراهم میآورد و امید است که از درمانهای نامناسب یا حتی آسیبزا از جمله درمانهای جراحی تهاجمی در مواردی که بیماران به اشتباه به عنوان مبتلایان شدید و مقاوم به درمان TS طبقهبندی میشوند، جلوگیری کند.
The condition of mortality is conventionally understood as the possession of a finite lifetime. As lifetimes have lengthened, and ageing and dying have become more protracted, a more open awareness of mortality has emerged. The de-tabooing of death has increased the pertinence of the existential injunction to authenticate ‘this life’, but arguably it is also accompanied by more casual attitudes to the deaths of others, as reflected in the popularity of dark tourism, the viral spread of images of military and terrorist killings, and the view, shared by advocates of assisted dying, that some lives would be better brought to a faster end. In this article I argue that a more truthful understanding of the human condition of mortality would conceptualise it not as finitude but as vulnerability. When we think of mortality as a limit of time, death becomes another component of life to be consumed or mastered before time runs out. Rethinking mortality as vulnerability, on the other hand, reminds us that dependency and suffering are conditions of caring about the world, and of finding meaning in lives other than, and after, our own.
شرط مرگپذیری به طور متعارف به عنوان داشتن طول عمر محدود درک میشود. با افزایش طول عمرها و طولانیتر شدن روند پیری و مرگ، آگاهی بازتری نسبت به مرگپذیری پدید آمده است. زدودن تابوی مرگ، اهمیت توصیه اگزیستانسیال برای اصالت بخشیدن به «این زندگی» را افزایش داده است، اما میتوان استدلال کرد که این امر با نگرشهای بیتفاوتتر نسبت به مرگ دیگران نیز همراه شده است؛ امری که در محبوبیت گردشگری سیاه، گسترش ویروسی تصاویر قتلهای نظامی و تروریستی، و دیدگاهی که طرفداران مرگ یاریشده دارند ــ مبنی بر اینکه برخی زندگیها بهتر است زودتر به پایان برسند ــ منعکس میشود. در این مقاله استدلال میکنم که درک صادقانهتر از وضعیت انسانی مرگپذیری، آن را نه به عنوان محدودیت، بلکه به عنوان آسیبپذیری مفهومپردازی میکند. زمانی که مرگپذیری را به عنوان محدودیت زمانی در نظر میگیریم، مرگ به یکی دیگر از اجزای زندگی بدل میشود که باید پیش از پایان زمان مصرف یا تسخیر شود. اما بازاندیشی مرگپذیری به مثابه آسیبپذیری، به ما یادآوری میکند که وابستگی و رنج، شرایط دلبستگی به جهان و یافتن معنا در زندگیهایی غیر از زندگی خود و پس از آن است.
Introduction Many people who have experienced trauma feel that PTSD criteria do not describe their experiences. They report culturally specific symptoms, in our new theory referred to as Cultural Scripts of Trauma, yet no study has systematically mapped these experiences or developed tools to measure them. Objectives This study aims to map cultural scripts of trauma suffering and to develop and validate the Cultural Scripts of Trauma Inventory (CSTI) across Eastern African countries, including Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. Methods A qualitative study involving 115 participants across nine focus groups of trauma survivors and experts was conducted to map the main cultural scripts of trauma experiences and generate initial pool of items. This was followed by a quantitative validation study involving 1,208 participants from Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. In an online survey, participants completed the pre-CSTI and additional measures for convergent and divergent validity, such as the International Trauma Questionnaire, Clinical Aspects of Historical Trauma, Purpose in Life Questionnaire, Subjective Vitality, and General Self-Efficacy. Results The results yield 71 Cultural Scripts of Trauma Sufferings (CSTs). The confirmatory factor analysis confirms 15 most relevant CSTs regrouped in five factors such as cognitive, body related, frame of mind, meaning disruption and family stress demonstrating excellent model fit. Those constitute 15 item-inventory that showed strong overall reliability and validity. Additionally, the model exhibited configural, metric, and partial scalar invariance, confirming its consistency across various groups. Conclusion This study is advancing culturally informed diagnosis and treatment of post traumatic sequelae by identification of culturally specific post trauma suffering and development and validation of CSTI in East African countries. It provides clinicians and researchers with a resource to adopt a model of beyond and including PTSD by offering a deeper understanding of post-traumatic stress in diverse cultural contexts.
مقدمه: بسیاری از افرادی که تجربه آسیب روانی داشتهاند، احساس میکنند ملاکهای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تجارب آنها را توصیف نمیکند. آنها نشانههای خاص فرهنگی را گزارش میکنند که در نظریه جدید ما به عنوان «الگوهای فرهنگی آسیب روانی» نامیده میشود، اما تاکنون هیچ مطالعهای به طور نظاممند این تجارب را ترسیم نکرده یا ابزارهایی برای سنجش آنها توسعه نداده است. اهداف: هدف این پژوهش، ترسیم الگوهای فرهنگی رنج آسیب روانی و توسعه و اعتباریابی ابزار سنجهٔ الگوهای فرهنگی آسیب روانی (CSTI) در کشورهای شرق آفریقا از جمله رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا است. روشها: مطالعهای کیفی با مشارکت ۱۱۵ نفر در قالب ۹ گروه متمرکز از بازماندگان آسیب و خبرگان به منظور ترسیم الگوهای اصلی تجارب آسیب روانی و تولید بانک اولیه گویهها انجام شد. سپس مطالعهای کمی جهت اعتباریابی با مشارکت ۱۲۰۸ نفر از رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا صورت گرفت. در یک نظرسنجی آنلاین، شرکتکنندگان نسخه اولیه CSTI و ابزارهای تکمیلی برای سنجش روایی همگرا و واگرا، از جمله پرسشنامه بینالمللی آسیب روانی، جنبههای بالینی آسیب تاریخی، پرسشنامه هدفمندی در زندگی، سرزندگی ذهنی و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. نتایج: نتایج منجر به شناسایی ۷۱ الگوی فرهنگی رنج آسیب روانی (CST) شد. تحلیل عاملی تأییدی، ۱۵ الگوی فرهنگی مهمتر را در پنج عامل شامل شناختی، بدنی، وضعیت ذهنی، اختلال معنایی و استرس خانوادگی با برازش عالی مدل تأیید کرد. این عوامل، ابزار ۱۵ گویهای را تشکیل میدهند که از پایایی و روایی کلی قوی برخوردار است. افزون بر این، مدل از نظر پیکربندی، سنجش و بخشی از مقیاس، ناوریانس را نشان داد و ثبات آن را در گروههای مختلف تأیید کرد. نتیجهگیری: این مطالعه با شناسایی رنجهای خاص فرهنگی پس از آسیب و توسعه و اعتباریابی CSTI در کشورهای شرق آفریقا، به تشخیص و درمان مبتنی بر فرهنگ پیامدهای پس از آسیب کمک میکند. این ابزار منبعی برای درمانگران و پژوهشگران فراهم میکند تا مدلی فراتر و شامل PTSD را با درک عمیقتر از استرس پس از سانحه در زمینههای فرهنگی متنوع اتخاذ کنند.
