The transition from early childhood education to kindergarten is a critical developmental period for all children, and one that can be particularly demanding for those with special educational needs (SEN). This article presents findings from a mixed methods case study conducted in two private schools in Abu Dhabi, United Arab Emirates. This study investigates how parental attitudes, teacher preparedness, communication gaps, and structural barriers influence school transitions. Findings reveal a consistent divergence in perspective: parents generally regarded transition difficulties as normal and time-limited, whereas teachers identified sustained, complex challenges related to emotional regulation, large class sizes, limited specialist training, and insufficient information about incoming children. Parental reluctance to accept a formal diagnosis was viewed as a significant barrier in both schools. Given the small and unevenly distributed sample, reported divergences are viewed as illustrative rather than generalisable. The study contributes to a growing body of research evidence on inclusive educational transitions in the United Arab Emirates (UAE) context. Its originality lies in comparing perspectives within an under-researched educational and cultural context, revealing differences in how parents and teachers perceive transition difficulties. This context-specific evidence has implications for educational policy and practice.
Learners enter Further Education (FE) for diverse reasons, and previous experiences of educational transitions influence how they approach new transitions. FE offers fresh opportunities for learners in providing both vocational and academic pathways. Understanding the transition experiences of learners is critical in ensuring the engagement and retention of learners. By listening to the voices of learners from three FE settings in South Wales who had considered withdrawing during their first year, this study offers new insights into what supports continued participation and what challenges learners face, particularly those from disadvantaged backgrounds. Findings suggest that early relationships with staff play a crucial role in helping learners settle into FE. Over time, friendships and meaningful engagement with the course become key factors in learners’ decisions to remain. This study therefore emphasises the need for FE settings to prioritise early transitions support and to recognise the ongoing importance of social connections and course relevance in sustaining learner engagement.
یادگیرندگان به دلایل متنوعی وارد آموزش عالی (FE) می‌شوند و تجارب پیشین آن‌ها از گذارهای آموزشی بر نحوه مواجهه‌شان با گذارهای جدید تأثیرگذار است. آموزش عالی فرصت‌های تازه‌ای را برای یادگیرندگان از طریق ارائه مسیرهای حرفه‌ای و آکادمیک فراهم می‌کند. درک تجارب گذار یادگیرندگان برای تضمین مشارکت و ماندگاری آن‌ها اهمیت اساسی دارد. این پژوهش با شنیدن صدای یادگیرندگان سه مرکز آموزش عالی در جنوب ولز که در سال اول خود به ترک تحصیل فکر کرده بودند، بینش‌های جدیدی درباره عوامل حمایت‌کننده از تداوم حضور و چالش‌های پیش‌روی یادگیرندگان، به‌ویژه افراد با پیشینه محروم، ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط اولیه با کارکنان نقش حیاتی در کمک به سازگاری یادگیرندگان با آموزش عالی ایفا می‌کند. در گذر زمان، دوستی‌ها و مشارکت معنادار با دوره تحصیلی به عوامل کلیدی در تصمیم یادگیرندگان برای ماندن تبدیل می‌شود. بنابراین، این مطالعه بر ضرورت اولویت‌بخشی به حمایت از گذارهای اولیه در مراکز آموزش عالی و شناسایی اهمیت مستمر پیوندهای اجتماعی و ارتباط دوره تحصیلی با نیازهای یادگیرندگان برای حفظ مشارکت آن‌ها تأکید می‌کند.
ABSTRACT Objective To examine how transnational family life and parent–child co‐agency shape educational decisions among Ukrainian refugee children in Poland. Background Since Russia's full‐scale invasion of Ukraine in 2022, many Ukrainian families have relocated to Poland, where children navigate educational transitions amid legal, emotional, and educational uncertainty. Little is known about how these decisions are negotiated within transnational families whose members may remain dispersed across borders. Methods This qualitative study draws on interviews with 40 refugee children in the final grades of Polish primary school and 40 parents, conducted as part of the EduMAP research project. Results Parent–child co‐agency was dynamic and often asymmetrical, which is shown within two aspects: gendered parental asymmetry and parent–child asymmetry. Conclusions Educational transitions emerged as negotiated processes of agency and co‐agency within transnational family networks, rather than exclusively parental or child‐led decisions. Implications Schools should support refugee children and parents by providing guidance on recruitment procedures and school options. Family‐oriented support may strengthen children's participation while reducing excessive responsibility and helping mitigate educational inequalities.
هدف: بررسی چگونگی تأثیر زندگی خانوادگی فراملی و هم‌عاملی والد–فرزند بر تصمیمات آموزشی کودکان پناهنده اوکراینی در لهستان. پیشینه: از زمان تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، بسیاری از خانواده‌های اوکراینی به لهستان مهاجرت کرده‌اند و کودکان آن‌ها در شرایطی از عدم قطعیت قانونی، عاطفی و آموزشی با گذارهای آموزشی مواجه هستند. اطلاعات اندکی درباره چگونگی مذاکره این تصمیمات در خانواده‌های فراملی که اعضای آن‌ها ممکن است در کشورهای مختلف پراکنده باشند، وجود دارد. روش‌ها: این مطالعه کیفی بر اساس مصاحبه با ۴۰ کودک پناهنده در سال‌های پایانی دبستان‌های لهستان و ۴۰ والد، که در قالب پروژه پژوهشی EduMAP انجام شده است، صورت گرفته است. یافته‌ها: هم‌عاملی والد–فرزند پویا و اغلب نامتقارن بود که در دو جنبه نامتقارنی جنسیتی والدین و نامتقارنی والد–فرزند مشاهده شد. نتیجه‌گیری: گذارهای آموزشی به عنوان فرایندهای مذاکره‌شده عاملیت و هم‌عاملی در شبکه‌های خانوادگی فراملی ظاهر شدند، نه صرفاً تصمیمات والدمحور یا کودک‌محور. پیامدها: مدارس باید با ارائه راهنمایی درباره فرایندهای ثبت‌نام و گزینه‌های مدرسه، از کودکان پناهنده و والدین حمایت کنند. حمایت خانواده‌محور می‌تواند مشارکت کودکان را تقویت کرده و در عین حال مسئولیت بیش از حد را کاهش داده و به کاهش نابرابری‌های آموزشی کمک کند.
Access to post-compulsory education remains highly unequal for socioeconomically vulnerable students. This qualitative case study examines the factors enabling successful educational transitions in a school located in one of Spain's most disadvantaged communities. Through semi-structured interviews with five students from Roma and migrant backgrounds who progressed to post-compulsory education, thematic analysis identified key interconnected success factors. These include a school culture of high expectations, personalised guidance, dialogic practices, extended learning opportunities, strong family-community engagement, and educational role models. Together, these elements transformed student aspirations. The findings offer insights into possible enabling factors, suggesting that integrated, community-based educational approaches may support equitable access to post-compulsory education in highly disadvantaged contexts.
دسترسی به آموزش پس از اجباری برای دانش‌آموزان دارای آسیب‌پذیری اقتصادی-اجتماعی همچنان به‌شدت نابرابر باقی مانده‌است. این مطالعه موردی کیفی به بررسی عوامل تسهیل‌کننده گذار موفقیت‌آمیز آموزشی در مدرسه‌ای واقع در یکی از محروم‌ترین جوامع اسپانیا می‌پردازد. از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج دانش‌آموز با پیشینه‌های روما و مهاجر که به آموزش پس از اجباری راه یافته‌اند، تحلیل تماتیک عوامل کلیدی و به‌هم‌پیوسته موفقیت را شناسایی کرد. این عوامل شامل فرهنگ مدرسه با انتظارات بالا، راهنمایی فردی، شیوه‌های گفت‌وگومحور، فرصت‌های یادگیری گسترده، مشارکت قوی خانواده و جامعه، و الگوهای آموزشی می‌باشند. این عناصر به‌طور مشترک آرمان‌های دانش‌آموزان را متحول کردند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره عوامل تسهیل‌کننده احتمالی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که رویکردهای آموزشی یکپارچه و مبتنی بر جامعه می‌تواند از دسترسی برابر به آموزش پس از اجباری در زمینه‌های بسیار محروم حمایت کند.
