Tertiary care

Background: Digital devices have become very important in education. Students are increasingly spending their time on screen for education and other use. However, prolonged screen exposure has led to increasing complaints of digital eye strain, an emerging public health concern. Methods: A cross-sectional study was conducted among 165 undergraduate medical students in a tertiary care centre. A pilot studied; semi-structured questionnaire was used for data collection. Data was entered in Microsoft excel and analysed. Results: The prevalence of digital eye strain among undergraduate medical students was found to be 52.7%. Most common symptom noted were Headache (68.5%), Itching (60.6%), tearing of eyes (58.1%). There was a significant association between the duration of mobile screen usage (>4 hours) and digital eye strain (p value=0.0303). Conclusions: Digital eye strain is a common health concern among medical students. Higher the hours of mobile screen use, greater is the risk of digital eye strain.

Background: Insomnia is an important public health concern and may be particularly relevant among security personnel because of irregular work schedules, occupational demands, sustained vigilance, and inadequate rest. This study was conducted to determine the prevalence of insomnia and its association with selected sociodemographic and health-related factors among security personnel in a tertiary care government hospital in south India. Methods: A cross-sectional study was conducted among 100 security personnel. Sociodemographic characteristics, including age, gender, income, education, and marital status, and health-related characteristics, including body mass index, diabetes, and hypertension, were assessed using a structured questionnaire. Insomnia was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Associations between insomnia and selected variables were examined using the chi-square test. Results: Sub-threshold insomnia was present in 32% of participants, while no cases of moderate or severe insomnia were identified. Significant associations were observed between insomnia and gender (p=0.019) and income level (p=0.020). No significant associations were observed with age, education, marital status, or metabolic health status. Self-reported Diabetes and Hypertension were present in 10% and 4% of participants, respectively, while 74% were classified as obese. Conclusions: Although moderate or severe insomnia was not observed, nearly one-third of security personnel had sub-threshold insomnia. Workplace-based sleep hygiene interventions may be beneficial, particularly among women and lower-income employees. Further studies incorporating objective sleep assessments and detailed evaluation of shift schedules are warranted.

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

Objectives Childbirth is a universally intense physiological and psychological event. For primigravida women, the lack of prior experience often leads to heightened anxiety and lower pain tolerance during the first stage of labour. This study evaluates the efficacy of a specialized instrumental sound therapy as a non-pharmacological nursing intervention to manage these outcomes. Material and Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was utilized at a tertiary care hospital in Mangaluru. Sixty-eight primigravida women were recruited via purposive sampling and divided into intervention ( n = 34) and control ( n = 34) groups. The intervention consisted of two 30-min sessions of traditional Indian instrumental music administered via headphones during the latent phase (2-4 cm dilatation) with a 30-min rest interval. Pain was assessed using the Numerical Pain Rating Scale (NPRS), and anxiety was measured via the Visual Analogue Scale for Anxiety (VASA). Results The study of 68 primigravida mothers found that following the music intervention, the experimental group showed highly significant reductions in mean pain score (6.44–5.00) and anxiety (4.50–3.59) score, whereas scores in the control group naturally increased as labour progressed. Post-test comparisons confirmed that traditional Indian instrumental music significantly lowered pain and anxiety levels compared to standard care, establishing it as an effective non-pharmacological labour aid. Conclusion Specialized instrumental music is a highly effective, low-cost tool for improving maternal comfort and psychological stability during labour. These findings support the integration of structured music therapy into standard obstetric care protocols to enhance the birthing experience in modern, home-like labour environments.

اهداف: زایمان یک رویداد فیزیولوژیک و روان‌شناختی بسیار شدید و جهانی است. برای زنان نخست‌زا، فقدان تجربه قبلی اغلب منجر به افزایش اضطراب و تحمل پایین‌تر درد در مرحله اول زایمان می‌شود. این مطالعه اثربخشی یک درمان صوتی تخصصی با سازهای بدون کلام را به عنوان یک مداخله پرستاری غیر دارویی برای مدیریت این پیامدها ارزیابی می‌کند. مواد و روش‌ها: یک طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و پیش‌آزمون/پس‌آزمون در یک بیمارستان مراقبت‌های سطح سوم در مانگالورو اجرا شد. شصت‌وهشت زن نخست‌زا با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله (n = 34) و کنترل (n = 34) تقسیم شدند. مداخله شامل دو جلسه ۳۰ دقیقه‌ای موسیقی سنتی هندی بدون کلام از طریق هدفون در فاز نهفته (اتساع ۲ تا ۴ سانتی‌متر) با فاصله استراحت ۳۰ دقیقه‌ای بود. درد با استفاده از مقیاس عددی سنجش درد (NPRS) و اضطراب با مقیاس بصری سنجش اضطراب (VASA) ارزیابی شد. نتایج: مطالعه بر روی ۶۸ مادر نخست‌زا نشان داد که پس از مداخله موسیقی، گروه آزمایش کاهش بسیار معناداری در میانگین نمره درد (۶٫۴۴ تا ۵٫۰۰) و اضطراب (۴٫۵۰ تا ۳٫۵۹) داشت، در حالی که نمرات گروه کنترل به طور طبیعی با پیشرفت زایمان افزایش یافت. مقایسه‌های پس‌آزمون تأیید کرد که موسیقی سنتی هندی بدون کلام به طور معناداری سطوح درد و اضطراب را نسبت به مراقبت استاندارد کاهش می‌دهد و آن را به عنوان یک ابزار غیر دارویی مؤثر در زایمان معرفی می‌کند. نتیجه‌گیری: موسیقی تخصصی بدون کلام ابزاری بسیار مؤثر و کم‌هزینه برای بهبود راحتی مادر و ثبات روان‌شناختی در طول زایمان است. این یافته‌ها از ادغام موسیقی‌درمانی ساختارمند در پروتکل‌های مراقبت مامایی استاندارد برای ارتقای تجربه زایمان در محیط‌های مدرن و شبیه به خانه حمایت می‌کند.

Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.

زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیه‌ای و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. قدرت握 دست (HGS) که به‌راحتی با دینامومتر دستی اندازه‌گیری می‌شود، شاخصی ساده، کم‌هزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخص‌های فشار خون (BP) منعکس‌کننده خطر اولیه قلبی‌عروقی هستند. بزرگسالی جوان دوره‌ای شکل‌دهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز می‌شود، اما داده‌های منطقه‌ای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخص‌های فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعه‌کننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمون‌شده ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکت‌کنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکت‌کنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیش‌فشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کم‌تحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست می‌تواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌متابولیک آینده کمک کند.

Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.

زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیه‌ای و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. قدرت握 دست (HGS) که به‌راحتی با دینامومتر دستی اندازه‌گیری می‌شود، شاخصی ساده، کم‌هزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخص‌های فشار خون (BP) منعکس‌کننده خطر اولیه قلبی‌عروقی هستند. بزرگسالی جوان دوره‌ای شکل‌دهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز می‌شود، اما داده‌های منطقه‌ای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخص‌های فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعه‌کننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمون‌شده ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکت‌کنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکت‌کنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیش‌فشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کم‌تحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست می‌تواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌متابولیک آینده کمک کند.