urges

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

Sensory phenomena (SP) refer to uncomfortable subjective experiences, such as pressure, itch-like sensations, bodily tension, feelings of incompleteness, or "just-right" perceptions, which may precede, accompany, or motivate repetitive behaviors.1 Although these experiences are most classically described in tic disorders (TD) as premonitory urges, related sensory experiences have also been reported across obsessive-compulsive and related presentations, including obsessive-compulsive disorder (OCD), body-focused repetitive behaviors (BFRB), and other sensorimotor presentations, such as restless legs syndrome (RLS).[2][3][4] Under these conditions, SP may function as a proximal driver of repetitive behavior.In TD, the premonitory urges typically intensify before a tic and are transiently relieved afterward.A similar sensory-behavioral pattern has been described in OCD, where some repetitive acts are performed not primarily to prevent feared consequences, but to reduce aversive internal sensations or restore a sense of completeness, symmetry, or "rightness".1,[5][6][7] One plausible mechanism through which such behaviors may be maintained is negative reinforcement: sensory urges or internal tension may intensify before a repetitive act and diminish afterward, which increases the likelihood that the behavior will recur when similar sensory states arise.5,8,9 Consequently, SP may contribute to clinical bur-

پدیده‌های حسی (SP) به تجارب ذهنی ناخوشایندی مانند احساس فشار، حس خارش‌مانند، تنش بدنی، احساس ناتمامی یا ادراک «درست بودن» اشاره دارد که ممکن است پیش از رفتارهای تکراری، همزمان با آن‌ها یا به عنوان انگیزه‌ای برای آن‌ها رخ دهند. اگرچه این تجارب عمدتاً در اختلالات تیک (TD) به عنوان امیال پیش‌آگهی‌دهنده توصیف شده‌اند، تجارب حسی مرتبط در سراسر اختلال وسواس فکری-عملی و ارائه‌های مرتبط، از جمله اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) و سایر ارائه‌های حس‌حرکتی مانند سندرم پای بی‌قرار (RLS) نیز گزارش شده‌اند. تحت این شرایط، پدیده‌های حسی ممکن است به عنوان عامل نزدیک رفتار تکراری عمل کنند. در TD، امیال پیش‌آگهی‌دهنده معمولاً پیش از تیک شدت می‌یابند و پس از آن به طور موقت کاهش می‌یابند. الگوی مشابهی از تعامل حسی-رفتاری در OCD نیز توصیف شده است، به طوری که برخی اعمال تکراری عمدتاً نه برای پیشگیری از پیامدهای ترسناک، بلکه برای کاهش احساسات ناخوشایند درونی یا بازگرداندن حس ناتمامی، تقارن یا «درست بودن» انجام می‌شوند. یکی از سازوکارهای محتمل که از طریق آن چنین رفتارهایی حفظ می‌شوند، تقویت منفی است: امیال حسی یا تنش درونی ممکن است پیش از یک عمل تکراری شدت یابد و پس از آن کاهش پیدا کند، که این امر احتمال تکرار رفتار را در مواجهه با حالات حسی مشابه افزایش می‌دهد. بنابراین، پدیده‌های حسی ممکن است به بار بالینی کمک کنند.

Objectives: Perceptions that something is not "just right" and feelings of incompleteness are forms of premonitory urges that extend beyond simple bodily sensations; they involve subjective interpretations of those sensations and may therefore be regarded as mental phenomena.These phenomena may precede tics but can also trigger compulsive behaviors.Investigating these phenomena is essential for understanding intermediate clinical phenotypes between tic disorders and obsessive-compulsive disorder (OCD). Methods:We retrospectively reviewed the medical records of 71 patients older than 10 years with tic disorders who attended the department of psychiatry at a hospital.Clinical assessments included the Korean versions of the Premonitory Urge for Tics Scale, Yale Global Tic Severity Scale, and (Children's) Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale.Results: Among patients with Tourette syndrome, 71.21% reported experiencing "just right" perceptions.Both the frequency and severity of "just right" perceptions were significantly greater in patients with tic disorders and comorbid OCD (n=8) than in those without comorbid OCD (n=63).In addition, the severity of premonitory urges showed a significant correlation with the severity of obsessivecompulsive symptoms.Conclusion: "Just right" perceptions are not only an intrinsic characteristic of tic disorders but are also associated with repetitive behaviors in OCD.These results provide preliminary clinical support for Tourettic OCD as an intermediate phenotype between tic disorders and OCD.

اهداف: ادراک این‌که چیزی «درست نیست» و احساسات ناتمامی، اشکالی از امیال پیش‌آگهی‌دهنده هستند که فراتر از احساسات ساده بدنی می‌روند؛ این ادراکات شامل تفسیرهای ذهنی از آن احساسات بوده و بنابراین می‌توان آن‌ها را پدیده‌های ذهنی تلقی کرد. این پدیده‌ها ممکن است پیش از تیک‌ها رخ دهند اما همچنین می‌توانند رفتارهای اجباری را تحریک کنند. بررسی این پدیده‌ها برای درک فنوتیپ‌های بالینی واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) ضروری است. روش‌ها: سوابق پزشکی ۷۱ بیمار بالای ۱۰ سال مبتلا به اختلالات تیک که به بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان مراجعه کرده بودند، به صورت گذشته‌نگر بررسی شد. ارزیابی‌های بالینی شامل نسخه‌های کره‌ای مقیاس میل پیش‌آگهی برای تیک‌ها، مقیاس شدت تیک جهانی ییل و مقیاس وسواس-اجبار ییل-براون (کودکان) بود. نتایج: در میان بیماران مبتلا به سندرم تورت، ۷۱/۲۱٪ گزارش کردند که ادراکات «درست بودن» را تجربه کرده‌اند. هم فراوانی و هم شدت ادراکات «درست بودن» در بیماران مبتلا به اختلالات تیک همراه با اختلال وسواس فکری-عملی (n=8) به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون اختلال وسواس فکری-عملی همراه (n=63) بود. علاوه بر این، شدت امیال پیش‌آگهی‌دهنده با شدت علائم وسواس فکری-عملی همبستگی معناداری نشان داد. نتیجه‌گیری: ادراکات «درست بودن» نه تنها ویژگی ذاتی اختلالات تیک هستند، بلکه با رفتارهای تکراری در اختلال وسواس فکری-عملی نیز مرتبط‌اند. این نتایج حمایت بالینی مقدماتی برای اختلال وسواس فکری-عملی تورتیک به عنوان یک فنوتیپ واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی فراهم می‌کند.